Mother! (2017)

ik zou zeggen: op verhaalniveau is de actrice inwisselbaar, zie het einde, maar op metaniveau juist niet: Lawrence was een van de bekendste slachtoffers van die naaktfotohack, tot op het bot toegeëigend door de losgeslagen horde.. en dan heb ik het nog niet eens over Aronofsky Lawrence

De filosoof zelf interpreteer ik het verhaal überhaupt al op die eerste twee niveaus die je noemt (wat gebeurt er en wat symboliseert/representeert hetgeen er gebeurt). In m'n stuk heb ik echter geprobeerd die twee in elkaar te laten overlopen ('teken' en betekenis). Wat betreft die derde laag, benieuwd of Aronofsky zich zo zou/heeft willen verhouden tot z'n eigen werk. Overigens kun je 'm denk ik ook puur psychologisch lezen en ervaren; ik was de tweede keer met een vriendin van mij, die 'em erg goed vond juist omdat ze in dat psychologische kader zo goed mee kon/meeleefde met Lawrence haar personage. Edit: ik denk dat je zeker gelijk hebt met je noot over het cyclische St.- gedachtegoed

Dubbel gevoel.

Na afloop vond ik de film er vooral erg dik bovenop liggen. Erg lief allemaal om net te doen alsof er veel interpretaties mogelijk zijn. Ik deel die mening niet. Moeder natuur samen met god. Jesus die wordt vermoord door de mens. Subtiel is deze film nergens en ruimte voor erg veel multi-interpretabel interpretaties zijn er niet.

Is het dat heel erg dacht ik even later niet per se. Aronofsky is en blijft wel een visuele filmmaker. Daar is hij sterk. Zijn oeuvre bekijkend is subtiliteit niet zijn kracht geweest. Ik las ook in een interview met hem dat hij een punk film wou maken. Het op de huid filmen is sterk, het losbarsten van geweld is ook erg intens. Dat scoort de film genoeg punten. Nadeel is wel dat doordat de film toch best oppervlakkig is, dat het mij dieper niet raakt. Ik merk bij een serie als de Leftovers of een film als Three of Life waar wat meer poëzie ten grondslag ligt dat het mij dieper raakt. Dat ik er dagen later nog wel aan terug denk. Deze film is daar te in your face voor om dat gevoel op te roepen.

Toch komt ook daar het dubbele gevoel kijken. Deze film doet de tongen wel veel meer rollen dan de iets subtielere cinema. In dat opzicht heeft Aronofsky met zijn punk aanpak wel een publiek aangesproken. Dat waardeer ik dan ook weer wel. Ben blij dat zijn Punk wat meer terug is maar wellicht kan die toch ook wat meer wegblijven bij dat gebijbel.

3.5 sterren

Als dat Jezus is, is moeder Aarde meteen ook maar Maria?. Dat stuk van de Bijbel hebben ze ons nooit aangeleerd geloof ik.

Maria is bezwangerd zonder seks. Dus nee moeder Aarde is niet Maria.

Wat hier toch duidelijk niet het geval was? Of beweer je nu dat Lawrence een dubbelrol speelt?

Ik heb er verder geen probleem mee als mensen zich bij één verklaring willen houden, maar dan zit je toch met serieuze gatenkaas die je dan maar moet opvullen met "ach, da's deel van het nachtmerrie gevoel en niet zozeer deel van de symboliek".

Hmm ja ik zag dat ze seks hadden. Maar moeder natuur en god worden hier itt de bijbel letterlijk uitgebeeld. God geeft Moeder natuur een kind. Deze geeft hij aan de aarde, waarna de mens hem vermoord. Jesus is geboren door god, Maria is puur de ontvanger geweest. Niet de creator.

Ik denk niet dat Moeder Natuur een personage was in de Bijbel

Ghehe. God schiep hemel en aarde. Hij creëert dus hier moeder aarde. Hij heeft ook de kracht om op het einde de wereld weer opnieuw te schapen. Zij niet. Weet dat het letterlijke personage moeder natuur niet voorkomt in de bijbel.

Kan er moeilijk bij dat men dit nu gaat ontkennen dat de bijbel vooral is waar Aronofsky de mosterd heeft gehaald. Zeg verder ook niet dat dit een letterlijke vertaling is. Maar de keynotes zitten er veelvuldig in.

Ik heb serieus geen idee wie Jennifer Lawrence is

Deze week in de bios gezien. Wat een vage film, nog nooit zo'n rare film gezien. Wij snapten er niets van, van de hele film niet. Geen aanrader!!!

Dus omdat jullie hem niet snappen raden jullie de film af? Ow.....

Tuurlijk niet, alleen de Bijbel als enige bron nemen lijkt niet sluitend te zijn (of je moet je echt in allerlei bochten gaan wringen). Net zoals andere interpretaties ook zeer acceptabel lijken, maar ook nooit volledig sluitend. Daarom dat nogal wat mensen spreken over meerdere interpretaties die mooi door elkaar lopen én ook naast elkaar kunnen staan.

Voelt nogal aan om het meer te maken dan het is. Van mij mag je de fappening er ook bij halen hoor en weet ik veel wat. De bijbel al dan niet met een vleugje new age erbij lijkt mij de basis bron. Ik heb nog erg weinig bochten moeten ontwringen.

Maar wat ik overigens niet begrijp. Dat Javier God is. Is vrij duidelijk. Hij heeft de kracht om de aarde te scheppen zie begin en einde. Dan krijgt God een kind en geeft deze aan de mens. Als ik dat kind dan Jezus noem dan zit ik er heel ver naast?

Daar ga je na wat zinnen niet meer op in maar ben wel benieuwd. Weet ik hoever we uit elkaar liggen. Als je Javier al niet als god ziet dan snap ik het ietsjes meer.

Ik ontken niet zozeer de individuele symbolen maar wel de harde connecties die het tot één grote allegorie zou moeten verbinden.

Moeder Aarde die Jezus baart, God die de wereld opnieuw schept, Adam die aanklopt bij God, sowieso Moeder Aarde als Bijbelse figuur ... met een soort van droomlogica lijkt het allemaal wel bij elkaar te horen, maar je mag er niet te hard naar staren of het slaat gewoon nergens meer op.

Het is een interessante film om achteraf te analyseren, maar je moet het ook kunnen begrijpen als het wordt getoond. De figuur Ed Harris zou Adam zijn en Michelle Pfeiffer Eva, maar ik vond het Magere Hein of zelfs de duivel. Als Aronofsky zegt dat zijn film waarschuwt voor klimaatverandering moet ik gewoon heel hard lachen.

Het gaat dan ook meer over de relatie mens - natuur. Het weinig respect dat men heeft voor de woonst van Lawrence en de manier waarop men vanalles kapot maakt, zelfs na gewaarschuwd te zijn.

Toch iets waar de film meermaals de aandacht op vestigt.

Dat ligt er toch wel ernstig boven op dat je er inderdaad wel een beetje om mag lachen.

Je mag lachen met de weinig subtiele invulling natuurlijk, ik doe dat ook met wolligere invullingen van dezelfde boodschap

Ok. Zou ik ook doen. Maar je lacht bij de weinig subtiele versie niet begrijp ik?

Vreemd stukje dit. Ik zie allerlei bijbelse connecties maar ik mag er niet te hard naar staren want dan slaat het nergens meer op? Waarom zitten deze connecties er dan in vraagt ik mij zo af. Dit maakt de film er niet beter op als ik jou visie hanteer

Let de op spoilers mensen. De symboliek benoemen is al een dikke, vette spoiler.

Is de film niet gewoon in 2en gedeeld? De bijbelse symboliek ligt er vooral in het Adam en Eva gedeelte dik en dik bovenop. Thema nummer 1.
Het tweede, de mens-natuur thema ligt er vanaf de zwangerschap erg dik bovenop, met aan het einde weer een uitstapje naar het eerste. Het gekke is dat jij benoemt dat dan het tweede gedeelte de boodschap er het dikst op ligt , toch is dit ook het gedeelte waar de meeste mensen afhaken omdat ze het niet meer snappen.

Als je eenduidigheid eist niet nee.

mother! wordt dan ook vaak "een spiegel" genoemd, een film die door de interpretatie van de kijker wat zegt óver die kijker. Het lijkt daarin wat op die plaatjes die eigenlijk twee afzonderlijke beelden in één tekening zijn, of Plato's grot variant die één voorwerp verschillende schaduwen laat hebben door het vuur van plaats te veranderen.

Wil er ook nog wel eens bijzeggen dat ik de film niet meteen waardeer door z'n multi-interpretabel zijn of door één van de afzonderlijke moraaltjes. Die brengen eerlijk gezegd weinig nieuws vind ik. Wél voor de bulldozer-aanpak van Aronofsky en het erg voelbaar maken van bepaalde niet zo makkelijk onder woorden te brengen gevoelens.

Als je bijvoorbeeld op youtube zoekt naar Mother! explained, dan is de film onder andere 1 grote allegorie met betrekking tot het Genesis bijbel verhaal. En als je dat eenmaal gezien hebt, dan kun je er inderdaad niet omheen. Je ziet bijvoorbeeld bij het Ed Harris personage zelfs een litteken. Dit litteken impliceert het stukje rib wat is weggehaald waaruit Eva dan weer is gecreëerd. Ook de twee zoons. De 1 slaat de ander dood. Precies het Kaïn en Abel verhaal. Enz. enz. Alles valt op z'n plek met deze allegorie. Maar er valt natuurlijk meer uit de film te halen.

Gisteren in Enschede gezien. Als groot Aronofsky liefhebber moest ik natuurlijk deze film zien. Een dag na de voorstelling weet ik nog niet helemaal wat ik er van moet denken. Noah had natuurlijk al veel bijbelse vertellingen...
Ik wist van te voren niets over deze film. Het enige dat ik had gezien, was de trailer. Dat wou ik graag zo houden. Achteraf vind ik het jammer dat ik toch niet wat spoilers heb gelezen van te voren. Ik ben namelijk totaal niet in de bijbel thuis. Ik kon de link op een gegeven moment met moeder natuur wel leggen, maar dat van Abel en Kain heb ik toch echt later moeten opzoeken.

Aronofsky is vooral bezig de kijker een middelvinger te geven, maar ik weet nou niet of ik daar zo opgetogen van wordt. The Fountain werd door heel veel mensen als vager en zweveriger omschreven, maar daar kreeg ik wel gelijk de essentie van het verhaal mee. Dat duurde bij Mother! dus tot vandaag.

Het camerawerk is weer veelal a la Requiem for a Dream. Dat maakt het zeer intensief en zelfs een beetje vermoeiend in het begin. Je hebt continu het gevoel dat het gaat gebeuren, terwijl het zeker in het eerste uur een beetje uitblijft. Daarna schakelt Aronofsky over naar meer overview en kijkt het naar mijn mening is prettiger weg.

Rest mij met het gevoel dat ik inderdaad naar een meesterwerk heb gekeken. Maar wel 1 met paar haken en ogen. Daarom een 4*. Wellicht dat dit nog gaat groeien. The Fountain blijft echter mijn favoriet. Ik vind de essentie daar subtieler en vriendelijker gebracht, met een hoopvolle boodschap. Dat bracht Mother! mij nou niet echt.

Eenduidigheid is nooit vereist, en een lineair verteld verhaal ook niet. Heer Aronofsky (pun intended) scharniert hier een allegorische spookhuisfilm via de geboorte van een kind met de verbeelding van de apocalyps. Ik vind het veel te veel. Deze film had volgens mij moeten stoppen bij de geboorte van het kind.

Ook al een aantal keer zien voorbijkomen, maar qua horrorinvloed is het toch een home invasion film, geen haunted house gebeuren?

Vind je voorbeeld (wel kudos om Plato erbij te halen) wat mank gaan. Enige waar we het niet volledig mee eens zijn is dat Moeder Natuur niet Maria is en het dus niet 100 procent bijbelse vertelling is. Nou als je dat punt wilt hebben prima hoor. Ik zie het ook niet als 1 op 1 bio-pic. Maar nogmaals de connecties die de film bezit zitten hem vooral in de bijbel met hier en daar nog wat eigen invulling om een aardse eigentijdse boodschap mee te geven.

Je voorbeeld van schaduw gaat mijn inziens dan ook mank. Je mag de schaduw best wat verplaatsen maar heel veel anders zie je niet. Basis blijft hetzelfde. Dat is uiteindelijk ook mijn kritiek. Aronofsky is te rechtlijnig om mij te doen raken in deze. Dat ontkennen mag. Maar erg veel grondslag daarvoor lees ik totaal niet. Ook als je de regisseur zelf leest.