You Were Never Really Here (2017)

Top eerste 5 minuten, daarna solide verder bouwend, en net wanneer je denkt 'nu ontploft de boel helemaal' gebeurt net het tegenovergestelde... Inhoudelijk maar ook visueel blijf je toch een beetje op je honger zitten.
Je hoort het mij niet snel zeggen, maar een extra kwartiertje speelduur had allicht goed geweest. De gehele afwikkeling gaat te snel, te makkelijk en mist gewoon 'iets'.

De clou is volgens mij dat het meisje hem redt in plaats van omgekeerd, op zich een mooi idee maar dat kwam niet uit de verf.

Ik kreeg een wat dubbel gevoel bij You were never really here. De film begint in de eerste plek zeer goed waarbij heel sterk wordt gefocust op Joaquin Phoenix. Het is allemaal erg onduidelijk waarover het gaat, maar stilaan komt er toch wat lijn en vaart in het verhaal.

Joaquin Phoenix doet het fantastisch en mijn quotering voor de film (waarbij ik blijf twijfelen over 3,0* of 3,5*) is grotendeels op hem gebaseerd. Ongelooflijke performance, moet het gezegd? Slechts gewapend met een hamer gaat hij op zoek naar een meisje om haar uit de klauwen van perverten te halen.

Ook cinematografisch is de film sterk. Zeer beklemmend en grauw. De beeldregie, montage en decors waren erg goed. Ook qua geluid zit de film bovengemiddeld, al wil ik er toch aan toevoegen dat ik de muziekkeuze en geluiden niet altijd tot recht zag komen. Ik kreeg soms het geforceerde gevoel dat het tegenwoordig zo "hoort" om wat beats of geluiden te creëren in het wildeweg. Ik had hetzelfde gevoel bij de laatste van Lanthimos (The killing of a sacred deer).

Ook de waterscène vond ik bijgevolg wat vreemd (wel visueel prachtig gedaan), maar ik vond het niet bij de film passen die voor de rest vrij hard en brutaal is.

Geen idee of je enige sympathie kan of moet opwekken voor Joe. Ijzig en koelbloedig slaat hij zich letterlijk een weg door het leven, met als weinige emotie de liefde voor zijn moeder en voor de kleine Nina. Joe wordt gekweld door gebeurtenissen uit het verleden, maar verzet zich ertegen om enige emotie te uiten. Hij is een tikkende tijdbom en in die zin snap ik de link met Travis Bickle wel. You were never really here is een intrigerende film die je wel "eens" gezien moet hebben, wat mij betreft geen verplichte must see. Gewoonweg degelijk, net zoals Taxi Driver voor mij was en dit voornamelijk omwille van Joaquin Phoenix of Robert de Niro.

De eerste film van het nieuwe jaar die ik heb mogen aanschouwen en gelijk ook een schot in de roos. Sterk plot, prachtige cinematografie en uitstekend acteerwerk. Film boeide mij van het begin tot het eind, de tijd vloog voorbij. En dan het einde dat mij totaal verraste. Uitleg wordt niet gegeven. De kijker mag het zelf invullen. Zo mag ik het graag zien. Moeten heel wat betere films gemaakt worden in 2018 wil deze niet in mijn top 10 van dat jaar verschijnen.

4.5*

Joe [Joaquin Phoenix] is een kille huurmoordenaar die kampt met trauma's als gevolg van zijn jeugd waarin zijn vader hem en zijn moeder [Judith Roberts] geestelijk en lichamelijk mishandelde. Joe heeft ook nog PTSD overgehouden aan zijn oorlogsverleden. Zijn uitzichtloze bestaan lijkt betekenis te krijgen wanneer hij opdracht krijgt Nina [Ekatarina Samsonov], de minderjarige dochter van senator Votto [Alex Manette], te bevrijden uit handen van een prostitutiekring die haar heeft gekidnapt.

Het feit dat een minderjarige prostituee en een dubieuze senator onderdeel uitmaken van het plot geeft al aan dat regisseur/scenarist Lynne Ramsay genoeg reden zag om vrij expliciet te verwijzen naar Taxi Driver, al doet deze film ook denken aan Psycho (let op de inrichting Joes appartement), Bringing Out The Dead en zelfs The Pawnbroker. De film zit vol gefragmenteerde flashbacks die al snel voelen als een herhaling van zetten: Ramsay maakt meteen duidelijk hoe getroebleerd Joe is en heeft daar verder weinig aan toe te voegen. Het expliciete geweld is wellicht aanvankelijk nog schokkend, maar ook daarin zit geen ontwikkeling. Dat vat ook zo'n beetje de film samen: Joes leven is uitzichtloos en het blijft uitzichtloos, dus inhoudelijk heeft de film eigenlijk vrij weinig te zeggen. Ramsay bestookt je weliswaar met allerlei stijlmiddelen, waaronder om onduidelijke redenen extreem versterkte omgevingsgeluiden en spookachtige beelden, maar door het oppervlakkige scenario heeft het te weinig impact. Phoenix doet zijn best, maar zijn karakter is te ééndimensionaal geschreven om werkelijk te beklijven. Maar er is wel één scène die zich qua gruwelijkheid kan meten met de beruchte 'Is It Safe'-scène uit The Marathon Man. Mensen die niet graag de tandarts bezoeken zijn dus bij deze gewaarschuwd.

Prachtige shots en prachtige muziek. Verhaal wat mij betreft te onwerkelijk, te bizar (wat volgens mij niet zo bedoeld is) om echt in de film mee te gaan.

Best sterk, maar zoals verwacht zijn de superlatieven die menig filmrecensent ertegenaan smijt weer eens stierlijk overtrokken. Tegenwoordig hoeft er maar een druppeltje bloed te vloeien of de film is alweer 'hypergewelddadig'. Een handjevol warrige shots/flashbacks en men pronkt met termen als 'een hallucinante ervaring'. Voor iedere filmkijker wiens smaak verder reikt dan clichématige Hollywood en kneuterige arthouse moet dit reuze meevallen denk ik toch.

De film zelf is verder lang niet onaardig. De kritiek op het plot deel ik zeker niet, nét erg fijn dat het lekker sec gebracht werd. Phoenix staat in elke scene centraal en enige zijplotjes of andere franje zouden alleen maar afdoen aan de kern van de film. In een bepaald opzicht deed dit me ook wel denken aan oa het al eerder genoemde Seul Contre Tous, al is het voor mij kraakhelder waarom deze film daar niet aan kan tippen. Steeds wanneer hier de remmen los lijken te gaan geeft Ramsay uiteindelijk toch weer gas terug. De soundtrack intensiveert, de sfeer wordt even wat nijpender, maar vervolgens wordt er elke keer weer snel soelaas geboden met een rustmoment. In plaats van de intensiteit die sommige blijkbaar wel voelde bleef ik een beetje op m'n honger zitten met een nét-niet gevoel. Helaas, want de cinematografie is bij momenten sterk, het sfeertje lekker grimmig en Phoenix heb ik in tijden niet meer zo goed gezien.

Hamertje tik. Rauw, grimmig, sleazy, deprimerend en duister.

De hoofdpersoon heeft kennelijk zelf nogal wat issues waar je een glimp van opvangt middels flashbacks. Hoe het precies zit daar kom je echter niet achter. Dat hoeft ook niet uitgespeld te worden, het is duidelijk dat Joe het een en ander heeft meegemaakt.

Het is eigenlijk een en al narigheid, met scènes vol bloed en geweld maar omdat het cinematografisch in orde zit, is het kennelijk allemaal bon ton, aldus de critici.

Ach, aardig maar ik was er niet dusdanig van onder de indruk zoals de critici dat wel zijn.

Toch wel teleurgesteld. Ik kan arthouse goed hebben en ben een groot liefhebber van Phoenix, maar deze film wist mij niet te pakken. Visueel is het wel goed en het concept ook. Alleen vond ik het verhaal niet zo sterk uitgewerkt. Maar het waren vooral de geluiden en muziek die me uit de film gooide.

3*

Ik kon hier weinig mee. Het eerste halfuur is nog wel sterk met de sfeer, de geluidsmix met het lawaaierig verkeer en sterke muziek. En Phoenix blijft de hele film goed in zijn rol en weet de pijn voelbaar te maken. Maar verder een film die nooit spannend wordt, nooit gruwelijk, nooit bijzonder eigenlijk. Vooral omdat dit zo'n film is die ergens op de grens tussen werkelijkheid en fantasie ligt en ook met moeilijkdoenerij mijns inziens meer wil lijken te zijn dan het eigenlijk is. En dat alles smaakt mij niet. 2,5*.

Ik had hier veel meer van verwacht. Overgewaardeerde film. Vond hem nergens spannend, kabbelt maar door.....de verhaallijn hebben we vaker gezien maar dan in betere films

Goede opzet...

Alleen jammer genoeg te abstract en te direct uitgewerkt. Normaal heb ik daar niks op tegen, maar de film is zo moeilijk te bereiken. De vergelijkingen met Taxi Driver zijn hier wel op zijn plaats. Een gekwelde oorlogsveteraan die, eveneens als wat Travis Bickle ook had gedaan, zich ervoor in zet om een minderjarig meisje uit de prostitutie te halen. Al had ik wel liever gezien dat die scene niet pas in de eerste tien minuten werd getoond... Hoe cool die scene + hamerkills ook waren. Want daarna lijkt de film uit samenraapsels te bestaan. De flashbacks zijn ijzersterk en sluiten ook goed aan aan de gekwelde imago van de man. Ook had de film wel wat meer aandacht mogen schenken aan het meisje zelf. Misschien was dat einde van de film ook veel beter binnengekomen. Zo plotseling, na dit alles, van: Oh, het is een mooie dag... Laten we wandelen... Het kwam zo wel erg cheesy over...

Maar zoals ik al zei: De opzet was goed. Grimmige beelden van New York, een beetje nostalgie en ijzersterke flashbacks. Ook de achtergrond is net sterk genoeg om met de acteurs mee te leven.

Zeker de moeite waard... maar het had meer in gekund.

3,5*

Een interessant filmpje die wat mij betreft nog wel wat langer mocht duren. Petje af voor Joaquin Phoenix trouwens! Die man kan toch ook echt alles he?

De film weet te verrassen, goed gebruik te maken van bepaalde muziek en camerashots. Het verhaaltje daarentegen dreigt soms een beetje op de achtergrond te verdwijnen, sterk genoeg om je aandacht vast te houden maar vaak had ik toch het idee dat er meer uit te halen was. Niet onder de film trouwens, maar wel op het einde die zich al aankondigt na ongeveer een uur en een kwartier of zo? Ik zat in de bioscoop verbaast voor mij uit te staren of dit dan echt het einde al was? Het ging zo snel? en het verhaal dan? die was nog niet helemaal verteld toch? Even een what the fuck gevoel dus, maar achteraf hier op terugkijkend is het toch wel een geslaagde film. Je moet er alleen tegen kunnen, je gaat de zaal verlaten met meer vraagtekens dan toen je de zaal binnenkwam.

Door de sterke sfeershots, goed gekozen muziek en het intense gevoel wat deze film je van begin tot einde gaat meegeven, moet ik toch eerlijk toegeven dat het geen perfecte film is maar wel 1 die de moeite meer dan waard is geworden. I like it, misschien doet een herziening wonderen? Voor dit moment zijn 3,5 sterren zeker op zijn plaats.

Voor de mensen die Good Time & The Killing of a Sacred Deer konden waarderen, pak dan dit kleine maar niet minder intens filmpje ook maar mee.

Waar was ik? Oja! 3,5.

Niet helemaal geslaagd drama over een man die ernstig in de knoop zit met zichzelf. Vreemde combi van psychologisch drama met actie; dat laatste levert vermakelijke scenes op maar eigenlijk gaat het daar niet om. Helaas hebben de karakters te weinig om het lijf om echt te kunnen boeien waardoor de lompe actie nodig lijkt om de aandacht er bij te houden.

Intrigerend filmpje, misschien niet zo goed als de vorige die ik van Ramsay heb gezien(We Need to Talk about Kevin) maar wel bovengemiddeld, gedurfd en zelfverzekerd. Het enorm trage verteltempo heeft bij deze eigentijds variant op Taxi Driver een duidelijke functie. Phoenix kijkt hier even intens uit de ogen als destijds een piepjonge De Niro, heeft ook dezelfde achtergrond als indertijd Travis Bickle( desolate getraumatiseerde oorlogsveteraan) en uiteindelijk dezelfde missie(het bevrijden van een blond meisje welk slachtoffer is van de georganiseerde misdaad). Nadat in de eerste helft van You Were Never Really Here de karakterisering centraal staat, neemt in het tweede gedeelte de reële spanning zowaar toe, maar laat duidelijk zijn: deze film straalt een soort pijnlijke wezenloosheid uit, al aangegeven door de titel, die anderhalf uur word volgehouden en achteraf tot nadenken stemt. Meer een prent die in het filmhuis thuishoort, en dus niet voor ieders smaak bedoeld is, maar mijn waardering heeft ie.

Een film met een verhaallijn waarvan je op voorhand denkt te gaan smullen. De uitwerking is echter zeer teleurstellend. Het blijft oppervlakkig en dan ook weinig vernieuwend. Echte opbouw en spanning is ver te vinden. De muziek is mijns inziens misplaatst en helaas moet ik erkennen dat ik blij was toen ik de ondertiteling zag. Gauw vergeten deze wanproductie.

Ai, een film die sterk begint maar gewoon steeds zwakker wordt. Inhoudelijk verschrikkelijk zwak, met een script dat je gewoon in 10-15 minuten kan filmen. Maar nee, altijd maar opnieuw, beelden van voorbijrazende huizen of auto's. Precies de zoveelste rit naar huis vanuit een auto, trein of bus. Moet ik daarvoor een film zien? Ik dacht het niet. Meer woorden ga ik er niet aan vuil maken. Joaquin Phoenix is een grandioos acteur en speelt ook hier sterk maar dit ging helemaal nergens over.

Rechttoe rechtaan eenvoudige Drama / Actie film, met de bekende acteur Joaquin Phoenix (de nodige kilo's aangekomen en voorzien van baard) in de hoofdrol, als de getroebleerde huurmoordenaar Joe, die gespecialiseerd is in het terugvinden van weggelopen rijkeluiskinderen die in de seksindustrie zijn terechtgekomen.

In dit verhaal draait het dus om Joe (Joaquin Phoenix), die samen met zijn moeder (Judith Roberts) woont en die een oorlogsveteraan en getraumatiseerd (hij is een schaduw van zichzelf) is. Van een bevriende privédetective krijgt hij de opdracht de jonge dochter, te weten Nina Votto (Ekaterina Samsonov), van een politicus op te sporen, die terecht is gekomen in de seksindustrie. Hij komt daarbij terecht in een web van geweld en corruptie en zeker als het redden van het meisje uit een bordeel in Manhattan mis gaat, waarbij hij uit is op wraak.

Ondanks dat deze film hier betiteld staat als een Drama / Mystery film (waarbij "Mystery" ongetwijfeld zal slaan op Joe en dan met betrekking tot zijn verleden, wat je te zien krijgt via flashbacks), vond ik het persoonlijk meer een eenvoudige Drama / Actie film, waarbij de actie vooral afkomstig is van een hamer, waarmee Joe de slechteriken neerslaat. Jammer genoeg (althans voor mij) wordt deze actie wel niet expliciet in beeld gebracht en deed de film me denken aan Duits gemonteerde films voor de televisie (althans dat was vooral van toepassing in de jaren 80/90, toen ik nog regelmatig films bekeek op de Duitse televisie), waarbij het geweld er bewust is uitgeknipt. Daarbij moet ik wel zeggen dat het zelf trekken van een tand bij Joe, wel lekker onsmakelijk in beeld werd gebracht.

Het verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor (er wordt ook niet veel in gepraat) en heeft ook wel wat weg van een dertien in een dozijn verhaal, maar het is wel hard, wreed, onontkoombaar en prachtig sober geregisseerd door de Schotse regisseuse Lynne Ramsay (bekend van haar vorige film, te weten de Drama / Thriller film "We Need to Talk about Kevin (2011)"), die qua toon, muziek (deed me regelmatig denken aan jaren 80 synthesizer muziek, toegepast in films van regisseur John carpenter) en plot alles (op het geweld na dan ) fraai in beeld bracht (met name de scène waarbij hij zijn vermoorde moeder in een meer wil laten zinken en daarbij zichzelf wilt laten verdrinken, mocht er wezen) en dat inclusief het bonkige en bebaarde uiterlijk van hoofdrolspeler Joaquin Phoenix (hij moet het in deze film ook vooral hebben van zijn lichaamstaal), die de hele film draagt en dat ook best goed deed. Regisseuse Lynne Ramsay zet Joaquin Phoenix neer als een onvergetelijke en tragische antiheld, waarvoor hij niets voor niets in Cannes de prijs kreeg voor beste acteur.

Het einde waarbij Joe gaat wraak nemen op gouverneur Williams (Alessandro Nivola), die de weggelopen rijkeluiskinderen gebruikt voor de seksindustrie en waarbij Nina zijn persoonlijk favoriet is, leek uit te lopen op een voorspelbaar en clichématig einde, maar heeft nog een leuke verrassing in petto m.b.t. Nina. De scène daarna (de laatste paar minuten van het verhaal) in het restaurant mocht er best wezen en dan doel ik vooral op Joe, die daar zogenaamd zelfmoord pleegt door zich door het hoofd te schieten.

Joaquin Phoenix staat natuurlijk centraal in dit verhaal en hij is ook vrijwel altijd in beeld, maar ook Judith Roberts (in de rol van de moeder van Joe, die zelfs voor een beetje humor in het verhaal zorgt, hoewel haar dood, vermoord, natuurlijk niet humoristisch was) en de destijds 14-jarige Ekaterina Samsonov (in de rol van Nina Votto, die de vermiste dochter is van senator Albert Votto en die op het einde met een scheermes de keel van gouverneur Williams doorsnijdt), deden het best verdienstelijk.

Ondanks dat deze Drama / Actie film (duurt met circa 80 minuten ook niet bepaald lang) qua verhaal misschien niet veel voorstelt, mocht de uitvoering van het verhaal er best wezen en zeker ook de acteerprestaties van Joaquin Phoenix.

Vooral traag, saai en onsamenhangend. Me er met moeite doorheen gesleept, zal hem niemand aanraden en hem zelf meteen weer vergeten.

Misschien dat fans van Joaquin Phoenix hier enthousiast over kunnen worden, ik in ieder geval niet. In het licht van het aansprekende thema (kinderhandel) een vervelende film met meer diepte- dan hoogtepunten. Er zijn talloze andere films, die dit thema wel de oprechte aandacht schenken die het verdient. Vooral de ontknoping is een serieuze miskleun. Het is maar film, maar toch…

Iets te arty-farty, deze trage maar sfeervolle wraakfilm over een gekwelde oorlogsveteraan met een onduidelijk verleden. Joaquin Phoenix zet het personage treffend neer, maar de flarden aan visuele informatie die we meekrijgen zijn niet voldoende om een goed beeld van hem te vormen. Dat geldt eigenlijk ook voor de film als geheel. Het kabbelt allemaal niet onaangenaam door, met hier en daar een bloederige, maar niet heel grafisch in beeld gebrachte, uitbarsting van geweld, maar echt indruk maken de gebeurtenissen niet. Dat is mede te danken aan de enigszins misplaatste, te nadrukkelijk aanwezige soundtrack van Jonny Greenwood, maar feitelijk ligt het voornamelijk aan het te vrijblijvende, vaag uitgewerkte script. Deze moderne Taxi Driver heeft zo zijn momenten, maar net te weinig.

“Joe, wake up. It's a beautiful day.”

Lynne Ramsay is een intrigerende regisseur. You Were Never Really Here is een film die niet iedereen zal kunnen bekoren, maar het is een film die mij nog dagen is bijgebleven. Dat komt vooral door de fantastische sfeer en Joaquin Phoenix. Een grandioze acteerprestatie, en vanaf de eerste scene weet Phoenix je helemaal mee te slepen in het trieste leven van Joe, en de vele demonen die in zijn hoofd rondspoken.

Het wraakverhaal zelf is wat conventioneel, maar de uitwerking van Ramsay is verre van standaard. De cinematografie, het camerawerk, de manier waarop de actiescènes zijn gefilmd… Briljant. Geef Ramsay genoeg vrijheid en het resultaat is nagenoeg perfect. Onheilspellend, naargeestig, eigenzinnig en steengoed, ga deze film onder de juiste omstandigheden kijken en hij blijft je nog dagen bij.

Altijd goede films met Ramsey (moet nog enkel Morvern Callar zien). Deze is niet anders. Je ziet de grauwe wereld eventjes door de ogen van de mentaal verwoeste Joe, een man die veel te veel slechts gezien heeft in zijn leven. Als huurmoordenaar wordt hij met nog meer dood en verderf geconfronteerd. De film vond ik qua sfeer wat meehebben van Refns Drive: de gewelduitbarstingen, de muziek, stedelijk. Al is Ramsey zuinig in het tonen van geweld door het niet grafisch in beeld te brengen. Ze tovert soms magische scènes boven; van de scène in het water waarbij Joe zijn moeder een begrafenis gaf kreeg ik rillingen en het einde vond ik heel mooi en passend. Toch een sprankje hoop. Minpuntje: dat Joe zomaar de residentie van die gouverneur kon binnenwandelen was op zijn minst ongeloofwaardig.. En dan nog Joaquin Phoenix als vadsige ex-veteraan die een reden zoekt om verder te leven. Zalig.

Ik vond die twee films toch een stuk sterker, terwijl ik op voorhand meer benieuwd was naar deze. Phoenix speelt inderdaad erg goed maar verder wilde het maar niet boeien. Vanaf halfverwege word het wel iets beter maar niet genoeg om de film te redden, jammer.

Mooie film die sluipend onder je huid kruipt als een wakende droom.

De getraumatiseerde Joe wordt ingetogen, rauw en haast nihilistisch geportretteerd door Phoenix. Als je ooit pijn gekend hebt, herken je het in Joe's ogen. Hij sleept zich door een wereld heen waarin hij eigenlijk niet kan bestaan - zijn kwelling transpireert ademend buiten het scherm. Enerzijds verteerd door gitzwarte, suïcidale gedachten en anderzijds gevangen door zijn sterke verantwoordelijkheidsgevoel kan hij niet toegeven aan zijn prangende verlangen om eruit te stappen.

De minimalistische dialogen, de sobere cinematografie en de sporadische flashbacks worden effectief gedoseerd. Doordat het geheel afstandelijk oogt, roept het juist betrokkenheid op. De momenten waarop Joe alleen is met zijn zwaarmoedige gedachten - spaarzame tijd waarin hij werkelijk zichzelf kan zijn - doen daarom haast voyeuristisch aan. Deze man is vanbinnen kapot, kan niet meer en gaat toch door. Niet omdat hij wil, maar omdat hij moet; van zichzelf, voor anderen.

You Were Never Really Here vermijdt geijkte paden. De keukenscène (met een van de schaarse muzieknummers) is briljant - absurd en toch menselijk. De scène bij en in het meer: schrijnend, anders en erg mooi.

De kracht van deze film is zijn leegte. Het is een karakterschets op een abstract canvas waarvan de penseelstreken nog ontdekt moeten worden. Verwar het verbergen of het onmogelijk kunnen uiten van emoties niet met de afwezigheid ervan. Kijk dieper. Leef mee. Bij mij kwam het absoluut binnen. Dikke voldoende!

Verstrooiend vertellen.

Een soort van privédetective annex huurmoordenaar die gekweld wordt door demonen uit het verleden, wordt ingehuurd om een slachtoffer van kinderprostitutie te redden. Veel ingewikkelder wordt het niet. Toch lukt het de makers door sleutelscènes te versleutelen en zaken slechts ten dele in beeld te brengen, te spelen met de vertelwijze, suggestief te zijn op onverwachte momenten et cetera, een film te creëren die door het internationale Arthouse-publiek omarmd wordt. En wellicht terecht.

Phoenix speelt zichzelf als de getraumatiseerde oorlogsveteraan met zelfmoordneigingen. Hij redt niet maar wordt gered. Het eerste kwartier heb je als kijker het gevoel een audio-visueel meesterwerk te mogen aanschouwen, maar als het wraakverhaal zich aandient is dat gevoel inmiddels wel verdwenen. Jammer, maar een en ander werkt soms vermoeiend. Hoe inventief ook, het is niet altijd in het voordeel van de kijker. Want ergens heb je het gevoel naar een kunstzinnige Hardcore of iets dergelijks te kijken.

Drive is ook een titel die zich opdringt, maar eveneens volstrekt anders. Het maakt de kijkbeurt in ieder geval interessant, maar soms ook wat stroef. Helemaal als de angel expres uit het einde wordt gehaald, maar dan alsnog een laatste scène des Disney's komt. Het is wellicht wat te veel verstrooiend allemaal. Iets meer dosering en iets minder ongeloofwaardigheid was welkom geweest. Lynne Ramsay blijft echter boeien. Wellicht een volgende keer raak van het begin tot het eind.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Dat deze film niet iedereen kan bekoren blijkt wel uit de uiteenlopende waarderingen hier op MM.

Ik vond dit wel een hele sterke film.

Het is niet je typische Hollywood wraakfilm, maar een zeer intrigerende film met (weer) een memorabele rol van Joaquin Phoenix.

Vier sterren meer dan verdiend.

Een getraumatiseerde veteraan werkt als huurmoordenaar. Hij krijgt de opdracht om de dochter van de gouverneur uit de prostitutie te redden. Het gaat echter niet als gepland...

You Were Never Really Here wordt op de Frans poster terecht de Taxi Driver van de 21e eeuw genoemd. De zelfde soort ruwe, labiele, gewelddadige personen, slechte leefmilieus, corrupte politici en kinderprostitutie. Toch zit er een heel groot verschil in de uitvoering. Taxi Driver is heel verhalend, hier ontbreekt dat een beetje.

Het verhaal zou in Hollywood heel rechtoe-rechtaan verfilmd kunnen zijn (denk Men on Fire), Lynne Ramsay zoekt echter het andere uiterste op. Karakterontwikkeling is er alleen in de vorm van korte scenes tussen de hoofdpersoon en zijn moeder en enkele zeer snel gemonteerde flashbacks. De editing - volgens velen een van de grootste verdiensten van de film - vond ik eerder in de weg zitten. De muziek liep niet lekker door en het was voor mij allemaal wat te snel. Ik vond de film ook wat te kort. Een uur en 20 minuten, de rest is aftiteling.

Het had allemaal wel een sfeertje en met name de nachtopnames waren mooi geschoten. De elektronische muziek kon ik ook waarderen en paste wel bij het ruwe karakter van de hoofdpersoon. Opvallend zijn de vele parallellen met Taxi Driver.

Ik vind het erg jammer dat de film me niet zo wist mee te slepen als dat ik had gehoopt. Ik heb er lang naar uit gekeken, maar nu ik hem gezien heb vind ik het een erg lastige film om te beoordelen. Ik denk vooral dat de film beter was geweest als het tempo lager was gehouden en de uitvoering veel verhalender.

Matige film waarin een man in opdracht vermiste meisjes opspoort. Ondanks dat er wel degelijk een plot is, ligt daar niet de focus. En dit maakt het geheel wat onevenwichtig. Dit samen met de traagheid wist het geheel me niet te pakken. Joaquin Phoenix weet de film wel te dragen en er zitten wel een paar mooie scenes in, maar net niet genoeg voor 3.0 sterren.

McCleary said you were brutal.

I can be.

I want you to hurt them.

Het is niet alleen het feit dat er weerloze jonge kinderen het slachtoffer zijn van gewetenloze mensen die hen gebruiken in netwerken voor pedofielen. Het meest walgelijke hiervan is dat er mensen zich in deze circuits begeven die in het dagelijkse leven belangrijke posities bekleden. Individuen die naar de buitenwereld toe een respectabel en keurig voorkomen etaleren. Maar eens ze zich in deze misselijkmakende business vertonen, gebruiken ze hun verworven fortuinen om deze onschuldigen te misbruiken. Hier is het dat Joe (Joaquin Phoenix) orde op zaken wil zetten. En gewapend met een zware hamer slaat hij deze perverselingen van hun slachtoffers af. Maar “You were never really here” gaat over meer dan alleen kindernetwerken. De film tracht een beeld op te hangen over de persoon Joe die dagdagelijks getormenteerd wordt door zijn eigen demonen.

Telkens Joe in beeld komt, voel je gewoon die loodzware last op zijn schouders. Hij straalt levensmoeheid en wrok uit. En dit vanwege een jeugd vol geweld, wat sporadisch in beeld wordt gebracht met behulp van beklijvende flashbacks. Maar ook vanwege zijn oorlogsverleden. Zijn met littekens getekend bovenlijf zijn hier wellicht de gevolgen van. En geestelijk zijn er wellicht nog diepere wonden geslagen. Vandaar zijn fatalistisch houding. Een “je mon fou” houding zodat hij zich zonder aarzeling in het hol van de leeuw waagt. En waardoor hij ook op zichzelf levensbedreigende of zelf verminkende handelingen uitvoert. Een plastiek zak over je hoofd trekken is niet bepaald iets wat normaal functionerende mensen op regelmatige basis doen. Overduidelijk dat PTSD hier ook iets mee te maken heeft.

Verwacht je expliciet geweld te zien, dan zal je toch lichtelijk ontgoocheld zijn. Geweld is er ruimschoots aanwezig, maar wordt telkens op een strategische manier buiten beeld gehouden. Er zijn wel een bescheiden aantal bloederige scenes, maar overwegend zijn de gewelddadige, weerzinwekkende beelden uit het zicht gehouden. Twijfel er echter niet aan. Joe is een agressieve en gevoelloze (op dat vlak dan toch) opruimer van laag allooi, die zonder verpinken iemands hersenpan in tweeën splijt. Het is echter deze handelswijze bij zijn laatste ingrijpen dat er een invloedrijk mechanisme op gang wordt getrokken waar hij zelf het slachtoffer van dreigt te worden.

Misschien is het voor velen een tikkeltje te kunstzinnig en is de snelheid van de film an sich tenenkrommend traag. Toch weet Lynne Ramsay hier een stilistische wraakfilm van te maken. De gehele film is gevuld met dromerige fragmenten en perfect gekadreerde momentopnames. Een zachte kinderstem die aftelt. Het wegzinken van een lichaam in het water. Een close up van druipend nat haar. Een voor zich uit starende Joe. Tevens is het grootste gedeelte van de film gefilmd in een duistere, donkere set-up. Duister als de misvormde en gepijnigde geest van Joe. De vertolking door Phoenix is adembenemend te noemen. Een ruwe bolster met een blanke pit. Een man zonder al te veel woorden met een rauwe persoonlijkheid en voorzien van een imposante baard. Als hij door New York drentelt, lijkt het een dakloze hobo te zijn die op weg is naar de lokale voedselbedeling. In werkelijkheid is het een man met een eigenzinnige missie.

“You were never really here” hoort zeker niet in het rijtje thuis van eenheidsworst die veelvuldig door Hollywood gefabriceerd wordt. De film is meer een karakterstudie dan simpelweg een wraakfilm. Het is het soort film dat onder de huid kruipt. Ik was al sowieso een fan van Joaquin Phoenix, maar door zijn ontegensprekelijke fantastische acteerprestatie in deze film, stijgt hij toch een beetje meer naar het kopgroepje van acteurs die qua acteren onevenaarbaar zijn.

4*

ikkegoemikke Prachtige recensie

Sluit me hier graag bij aan. Geweldige rol van Phoenix, mooi opgebouwd dramatisch verhaal met een paar keiharde beelden, prachtige shots, dromerige sfeer die vaak donker getint is, passende muziekscore, ....een film die gewoon anders is dan de meeste films in dit genre. Dat niet alles expliciet in beeld werd gebracht, is een sterke zet van de regisseur. De gevolgen waren telkens duidelijk genoeg.

8/10