You Were Never Really Here (2017)

Variety prijst You Were Never Really Here zowat de hemel in:

‘You Were Never Really Here’ Review: Lynne Ramsay’s Stunning Return | Variety

Indiewire is iets minder wild, maar wel erg geintrigeerd

Joaquin Phoenix In ‘You Were Never Really Here’ — Cannes 2017 Review | IndieWire

Gouden Palm?!

Weet ik niet, ik schat het niet meteen in als Almodovars smaak (al is Taxi Driver, thematisch lijkt me die wel verwant, wel weer een van zijn favorieten).Maar er zijn natuurlijk meer juryleden.

Dat het een vrouw is kan wellicht wel weer helpen. Van de drie vrouwen lijkt dit wel de film te zijn met veruit de beste buzz.

Veelbelovend inderdaad

Dave Mestdach‏

@DaveMestdach

Point Blank 2.0. Alsof Nicolas Roeg een film van Nicolas Winding Refn heeft gemaakt.

Filmkrant:

Joaquin Phoenix turns Travis Bickle in brutal thriller ****/*****

Goodfella hier iets over te zeggen? Of moeten we op de Volkskrant wachten?

De man met de hamer komt langs in Cannes - NRC

Daar begint het nieuwe jaar goed mee, een nieuwe Lynne Ramsay.

Ik verwacht deze in Gent. Langer wachten kan ik niet.

24 september al in het PAC Festival

Helaas kan ik die dag niet. Balen

Trailer

Vanaf 4 januari 2018 in de bioscoop (The Searchers)

Doet die inderdaad denken aan Drive en Taxi Driver?

Ik moest wel meteen Cliff Martinez denken (bleek Johnny Greenwood te zijn), maar de stijl is toch wel erg anders dan Drive. Rauwer en hallucinanter bij vlagen, al schiet Ramsay daar niet in door. En toch, is er hier en daar zowaar een onverwacht teder moment. Verrassend.

Taxi Driver heb ik niet aan gedacht.

Klinkt goed! Alleen wel erg lang wachten weer.

Ik snap de vergelijking met Taxi Driver wel. Zat een soortgelijke scène in. Drive leek het totaal niet op. Moet ook zeggen dat ik soms aan The Raid 2 moest denken, maar dat komt waarschijnlijk door Joaquin zijn hamers.

Ik had graag nog even de film herbeleefd aan de hand van de soundtrack van Greenwood, maar dat wordt hem niet, blijkt. Jammer.

Preview Johnny Greenwood's 'You Were Never Really Here' Score | SPIN

Met name het tweede gedeelte van die scène heeft een erg lekkere score, vind ik.

P.s. hij draait ook in de Filmhallen in Amsterdam begin oktober: Parool Film Festival

Man man wat kan die Phoenix zich een rol eigen maken zeg. Zwaar onder de indruk.

Zonde dat ik deze zag na het waanzinnige Good Time op het Parool Film Festival. De film ging op dezelfde voet verder in nachtelijk New York, heerlijk rauw. Al kon ik hier minder mee en dat had alles te maken met de uitwerking van het plot.

Vind deze ingewikkeld,vat hem niet echt.

Net op't moment dat er vaart en duidelijkheid begint in te komen wordt het nog complexer.

Speciaal filmpje.

Top eerste 5 minuten, daarna solide verder bouwend, en net wanneer je denkt 'nu ontploft de boel helemaal' gebeurt net het tegenovergestelde... Inhoudelijk maar ook visueel blijf je toch een beetje op je honger zitten.
Je hoort het mij niet snel zeggen, maar een extra kwartiertje speelduur had allicht goed geweest. De gehele afwikkeling gaat te snel, te makkelijk en mist gewoon 'iets'.

De clou is volgens mij dat het meisje hem redt in plaats van omgekeerd, op zich een mooi idee maar dat kwam niet uit de verf.

Aanzet voor mijn eindejaarslijst.

Het gebeurt niet vaak meer dat een film me emotioneel echt bij de strop grijpt. Films ráken me wel regelmatig, maar dit was anders, intenser: het samenspel van beeld, geluid en met name ook montage maakte dat ik na ongeveer een halfuur echt van deze wereld was, getransformeerd naar dat andere verhaal. Voor mij werkte You Were Never Really Here zó intens dat ik op een gegeven moment bijna weg wilde, omdat de ervaring an sich aanvoelde als een mokerslag. Lees ik nu m’n eigen woorden terug, dan voelen die flink overdreven. Toch zijn ze dat niet. Ik ‘moest’ na deze film binnen een kwartier gaan kijken naar The Glass Castle (zat bij het PAC festival), en ik weet nog hoe ik tegen de vriend die naast me zat zei dat ik dat eigenlijk helemaal niet kon.

Waarom? Enorm snel en abrupt gemonteerde flashbacks geven in deze film een glimp weg van een getroebleerd oorlogsverleden, dat het hoofdpersonage van de film doet leven in een permanente dagdroom. Leef je eigenlijk nog wel als je mentaal zo ontwricht, getraumatiseerd bent? De intensiteit van You Were Never Really Here zit hem daarin dat Joe (briljant gespeeld door Joaquin Phoenix) tijdens een reddingsoperatie (hij wordt ingehuurd om een vermist meisje terug te vinden) geconfronteerd wordt met corruptie, onmacht, geweld en schrijnend misbruik. Joe zelf is geen bedachtzame burgerkracht, maar een ongeleid projectiel dat ieder moment kan inslaan. De (soms letterlijk) verstikkende beelden en de priemende strijkers van Radiohead-lid Jonny Greenwood geven daar uitdrukking aan. Wakker worden na een nachtmerrie – dat gevoel had ik toen de credits van You Were Never Really Here over het scherm rolden.

Bedankt tbouwh, nu kan die alleen nog maar tegenvallen.

Dit is misschien wel het persoonlijkste en meest subjectieve verhaal dat ik ooit heb neergepend hier (althans, dat eerste stukje met name), so no guarantees Ik kan er nog aan toevoegen dat ik 'em twee keer heb gezien, en de film die tweede keer nog evenzeer waardeerde, maar dan wel véél rationeler. Die eerste kijkbeurt zal me echter altijd bijblijven en die tweede niet

Volgens mij wordt dit een leuke eerste titel voor mijn 2018 jaarlijst. Ik ben ook nogal gek op Joaquin Phoenix als acteur.

Ik kreeg een wat dubbel gevoel bij You were never really here. De film begint in de eerste plek zeer goed waarbij heel sterk wordt gefocust op Joaquin Phoenix. Het is allemaal erg onduidelijk waarover het gaat, maar stilaan komt er toch wat lijn en vaart in het verhaal.

Joaquin Phoenix doet het fantastisch en mijn quotering voor de film (waarbij ik blijf twijfelen over 3,0* of 3,5*) is grotendeels op hem gebaseerd. Ongelooflijke performance, moet het gezegd? Slechts gewapend met een hamer gaat hij op zoek naar een meisje om haar uit de klauwen van perverten te halen.

Ook cinematografisch is de film sterk. Zeer beklemmend en grauw. De beeldregie, montage en decors waren erg goed. Ook qua geluid zit de film bovengemiddeld, al wil ik er toch aan toevoegen dat ik de muziekkeuze en geluiden niet altijd tot recht zag komen. Ik kreeg soms het geforceerde gevoel dat het tegenwoordig zo "hoort" om wat beats of geluiden te creëren in het wildeweg. Ik had hetzelfde gevoel bij de laatste van Lanthimos (The killing of a sacred deer).

Ook de waterscène vond ik bijgevolg wat vreemd (wel visueel prachtig gedaan), maar ik vond het niet bij de film passen die voor de rest vrij hard en brutaal is.

Geen idee of je enige sympathie kan of moet opwekken voor Joe. Ijzig en koelbloedig slaat hij zich letterlijk een weg door het leven, met als weinige emotie de liefde voor zijn moeder en voor de kleine Nina. Joe wordt gekweld door gebeurtenissen uit het verleden, maar verzet zich ertegen om enige emotie te uiten. Hij is een tikkende tijdbom en in die zin snap ik de link met Travis Bickle wel. You were never really here is een intrigerende film die je wel "eens" gezien moet hebben, wat mij betreft geen verplichte must see. Gewoonweg degelijk, net zoals Taxi Driver voor mij was en dit voornamelijk omwille van Joaquin Phoenix of Robert de Niro.

Zeer positieve kritieken:

Volkskrant

Parool

Telegraaf