You Were Never Really Here (2017)

Momenteel de beste die er op de planeet rondloopt.

De vergelijking met Taxi Driver is snel gemaakt qua setting (New York), plot (wraak op corruptie en ongerechtigheid) en hoofdpersonage (getraumatiseerde oorlogsveteraan) maar naar mijn mening is You Were Never Really Here zelfs beter dan Taxi Driver. De film heeft het niet zo van de dialogen -- ook al is het erg sterk geschreven -- waardoor het hem vooral moet hebben enerzijds van acteerwerk van Joaquin Phoenix en anderzijds van de visuele storytelling van regisseuze Lynne Ramsay. Beiden slagen hier met vlag en wimpel in. De hypnotiserende soundtrack en gevatte montage maken een trage eerste akte goed, kortom één van mijn favoriete films van 2017. Zien!

4*

Best aardig zwaar drama, maar ik kreeg er ook een sterk ‘ik heb het allemaal al eens eerder gezien’-gevoel bij. Afgezien van Taxi Driver waren Bad Leuitenant en Seul contre Tous ook nooit ver weg. Vond het ook allemaal wat onnodig sterk aangezet, die demonen uit z’n verleden. Dat had subtieler gemogen. Twijfel tussen de 3,5 en de 4. Maar kies voorlopig voor het laatste, want het was wel een fijne film met sterke rol van Phoenix.

Viel wat tegen, verhaal pakte mij niet genoeg om echt in de film gezogen te worden. Naast Taxi Driver moest ik ook aan Good Time (2017) denken (vooral qua stijl).

Ook had ik graag de film in willen stappen om dat irritante kleine staartje van Joe (Phoenix) af te knippen en spotte ik een schoonmaker met een enorme centenbak (zie trailer). Dat dit soort niet echt ter zake doende details mij opvielen geeft wel aan dat ik niet echt in de film zat.

3,0* (met name voor cinematografie/sounddesign)

Ik zou Performance en een flink deel van Eureka als als Refn doet Roeg willen bestempelen, ook al doet Roeg het zelf. Maar die beide films zijn (een stuk) beter dan deze. Al moest ik bij de bordeelscene inderdaad aan Performance denken. Zal de blote man wel zijn geweest....

De eerste film van het nieuwe jaar die ik heb mogen aanschouwen en gelijk ook een schot in de roos. Sterk plot, prachtige cinematografie en uitstekend acteerwerk. Film boeide mij van het begin tot het eind, de tijd vloog voorbij. En dan het einde dat mij totaal verraste. Uitleg wordt niet gegeven. De kijker mag het zelf invullen. Zo mag ik het graag zien. Moeten heel wat betere films gemaakt worden in 2018 wil deze niet in mijn top 10 van dat jaar verschijnen.

4.5*

Heb deze al in in september gezien, maar de scene waarin Joe zichzelf in een hallucinatie door zijn kop schiet zit nog altijd op mijn netvlies gebrand. Binnenkort maar eens kijken of ik nog een tweede keer ingeplanned krijgt.

Joe [Joaquin Phoenix] is een kille huurmoordenaar die kampt met trauma's als gevolg van zijn jeugd waarin zijn vader hem en zijn moeder [Judith Roberts] geestelijk en lichamelijk mishandelde. Joe heeft ook nog PTSD overgehouden aan zijn oorlogsverleden. Zijn uitzichtloze bestaan lijkt betekenis te krijgen wanneer hij opdracht krijgt Nina [Ekatarina Samsonov], de minderjarige dochter van senator Votto [Alex Manette], te bevrijden uit handen van een prostitutiekring die haar heeft gekidnapt.

Het feit dat een minderjarige prostituee en een dubieuze senator onderdeel uitmaken van het plot geeft al aan dat regisseur/scenarist Lynne Ramsay genoeg reden zag om vrij expliciet te verwijzen naar Taxi Driver, al doet deze film ook denken aan Psycho (let op de inrichting Joes appartement), Bringing Out The Dead en zelfs The Pawnbroker. De film zit vol gefragmenteerde flashbacks die al snel voelen als een herhaling van zetten: Ramsay maakt meteen duidelijk hoe getroebleerd Joe is en heeft daar verder weinig aan toe te voegen. Het expliciete geweld is wellicht aanvankelijk nog schokkend, maar ook daarin zit geen ontwikkeling. Dat vat ook zo'n beetje de film samen: Joes leven is uitzichtloos en het blijft uitzichtloos, dus inhoudelijk heeft de film eigenlijk vrij weinig te zeggen. Ramsay bestookt je weliswaar met allerlei stijlmiddelen, waaronder om onduidelijke redenen extreem versterkte omgevingsgeluiden en spookachtige beelden, maar door het oppervlakkige scenario heeft het te weinig impact. Phoenix doet zijn best, maar zijn karakter is te ééndimensionaal geschreven om werkelijk te beklijven. Maar er is wel één scène die zich qua gruwelijkheid kan meten met de beruchte 'Is It Safe'-scène uit The Marathon Man. Mensen die niet graag de tandarts bezoeken zijn dus bij deze gewaarschuwd.

Duister, beklemmend en audiovisueel bij vlagen hoogstaand. Connecties met andere films zijn genoemd en daar wil ik Angel Heart bij plaatsen. Ik heb het idee dat Joe lijdt aan geheugenverlies en aan het eind begrijpt dat hij zelf degene is die hij zocht. Wellicht daarom het citaat uit The Shawshank Redemption.
Redenen genoeg om nogmaals te gaan kijken.

4*

Matige film. Dit soort Demmink-verhalen c.q. slasher/wraakfilms zijn niet mijn cup-of-tea. De film wordt kunstmatig nog enigszins boeiend gehouden doordat het verhaal heel gecompliceerd wordt verteld zodat je nooit meteen weet waar je naar zit te kijken.

deze man kon zomaar de gamekarakter van The Witcher spelen met dit uiterlijk, alles grijs verven en klaar.

Prachtige shots en prachtige muziek. Verhaal wat mij betreft te onwerkelijk, te bizar (wat volgens mij niet zo bedoeld is) om echt in de film mee te gaan.

Film moet het met name hebben van de sfeer en deze is magnifiek. Film raakt wat mij betreft de sweetspot tussen populaire films als Ransom en meer arthouse achtige films.

Enige kritiekpunt is dat het verhaal absurd en ongeloofwaardig is, maar dat is in een film met zo'n beklemmende sfeer een detail.

Ik heb zelden zo sterk de behoefte gevoeld mijn geld terug te vragen na een film.

Ik heb eigenlijk nog steeds geen idee waar 1.5 uur naar heb zitten kijken. Het verhaal is flinterdun, de karakters worden niet tot nauwelijks uitgewerkt en als je denkt dat de film gaat beginnen is het afgelopen.

Op zich is de film mooi in beeld gebracht maar er zit niet één zinnig dialoog in en de beelden zijn volstrekt onsamenhangend.

De film is dan ook niet meer dan een korte stuurloze en oppervlakkige inkijk in het deprimerende zinloze leven van een getraumatiseerde gek die af toe iemand doormidden slaat.

Speechless

Flinterdun verhaaltje waarmee zelfs de meeste Pathé-thrillers niet wegkomen, maar wat fraai in beeld gebracht, zeg. Dat hele plot doet er nauwelijks toe, dat is maar een touwtje om de boel bij elkaar te houden. Het gaat om de boel en het was een prachtige boel. Ontzettend veel fraaie shots, originele scènes, mooi gemonteerd, sterk geacteerd. Alleen die ultrakorte flashbacks vond ik too much, dat voelde als een makkelijk trucje. Maar prima regisseur dit, ik hoop nog veel van haar te zien. Liefst buiten de thrillerscene.

Best sterk, maar zoals verwacht zijn de superlatieven die menig filmrecensent ertegenaan smijt weer eens stierlijk overtrokken. Tegenwoordig hoeft er maar een druppeltje bloed te vloeien of de film is alweer 'hypergewelddadig'. Een handjevol warrige shots/flashbacks en men pronkt met termen als 'een hallucinante ervaring'. Voor iedere filmkijker wiens smaak verder reikt dan clichématige Hollywood en kneuterige arthouse moet dit reuze meevallen denk ik toch.

De film zelf is verder lang niet onaardig. De kritiek op het plot deel ik zeker niet, nét erg fijn dat het lekker sec gebracht werd. Phoenix staat in elke scene centraal en enige zijplotjes of andere franje zouden alleen maar afdoen aan de kern van de film. In een bepaald opzicht deed dit me ook wel denken aan oa het al eerder genoemde Seul Contre Tous, al is het voor mij kraakhelder waarom deze film daar niet aan kan tippen. Steeds wanneer hier de remmen los lijken te gaan geeft Ramsay uiteindelijk toch weer gas terug. De soundtrack intensiveert, de sfeer wordt even wat nijpender, maar vervolgens wordt er elke keer weer snel soelaas geboden met een rustmoment. In plaats van de intensiteit die sommige blijkbaar wel voelde bleef ik een beetje op m'n honger zitten met een nét-niet gevoel. Helaas, want de cinematografie is bij momenten sterk, het sfeertje lekker grimmig en Phoenix heb ik in tijden niet meer zo goed gezien.

Hamertje tik. Rauw, grimmig, sleazy, deprimerend en duister.

De hoofdpersoon heeft kennelijk zelf nogal wat issues waar je een glimp van opvangt middels flashbacks. Hoe het precies zit daar kom je echter niet achter. Dat hoeft ook niet uitgespeld te worden, het is duidelijk dat Joe het een en ander heeft meegemaakt.

Het is eigenlijk een en al narigheid, met scènes vol bloed en geweld maar omdat het cinematografisch in orde zit, is het kennelijk allemaal bon ton, aldus de critici.

Ach, aardig maar ik was er niet dusdanig van onder de indruk zoals de critici dat wel zijn.

Afgelopen donderdag gezien en hij bleef het hele weekend nazinderen. De film maakte namelijk op diverse manieren indruk.
Ten eerste is er Joaquin Phoenix. Ik vind die man zo intrigerend. Ruig, grijze ogen, emotie lijkt van z'n gezicht af te stralen zonder dat hij er moeite qua mimiek voor lijkt te doen. Geweldig acteur met vele gezichten en ook hier weer, al bebaard, zeer indrukwekkend.
Ten tweede is er de manier van filmen. Die is suggestiever dan ik ooit zag. De cameravoering is altijd nét zo dat je nét níet ziet wat er gebeurd (is) of bedoeld wordt, maar precies nét zó veel dat je het zelf in kunt vullen. Dit is heel vaardig gedaan. Niet alleen qua gebeurtenissen in de huidige tijd maar zeker ook qua o.v.t. Het effect is dat het leed van nu en de gebeurtenissen in het verleden van Joe invoelbaar worden. En dat is verdomd NIET LEUK! Ik zat echt met begrip te kijken dat die man zo geworden is en met verbazing hoe het zo ver heeft kunnen redden.
Veel gebeurt er sec gezien niet, maar er wordt heel veel verteld. Een heel leven, een aanklacht tegen bepaalde praktijken, een ontwikkeling in actie en emotie in korte tijd wordt een emotionele mokerslag uitgedeeld op een kalme, ogenschijnlijk nonchalante manier die tot in de finesse wordt uitgevoerd.
Op vele fronten een erg indrukwekkende film.

Toch wel teleurgesteld. Ik kan arthouse goed hebben en ben een groot liefhebber van Phoenix, maar deze film wist mij niet te pakken. Visueel is het wel goed en het concept ook. Alleen vond ik het verhaal niet zo sterk uitgewerkt. Maar het waren vooral de geluiden en muziek die me uit de film gooide.

3*

Had meer ingezeten. A history of violence of eastern promises zijn beter

Bijzondere vergelijking

Ik had er meer van verwacht, muziek was oudbollig en de wederom de uit het niets opkomende geluids effecten veel te veel aanwezig....2,50 voor de film , extra halfje voor de snicker scene, omg wat was dat erg.

Deja vu" heet dat...xxx (wat ik de laatste tijd bij veel films heb, "had het al een keer gezien....)

Topfilm duidelijk is dat niet alles echt is, maar waar de grens ligt, is mij nog niet helemaal duidelijk. Ik kreeg de indruk dat hij zelf de senator doodt (die hij met z'n dochter ziet) en daarna doorslaat.

Wat een fijne combinatie van originele cinematografie en montage. Er zit geen enkele scene in die verveelt of leeg aandoet. De vondst om hem met dat mes te laten spelen voor de badkamerdeur bv. Brrr, wat een briljante manier om duidelijk te maken, dat het niet helemaal lekker met hem gaat en dat het hem niets boeit, dat ging bij mij door merg en been.

Elke scene is fijn gevuld. Er is altijd op de achter of voorgrond wel iets te zien, niet als eyecandy, maar als ondersteuning van het verhaal. Al die bezigheid om hem heen op straat bv, onderstreept erg goed, hoe alleen hij is.

Eindelijk een Arthouse waar weer eens wat te zien is. En het beeld het verhaal vertelt. In plaats van dat we een verhaal met wat plaatjes erbij krijgen. Indrukwekkende film!

Door overdaad aan stijlmiddelen doet film gemaakt aan en wordt zelfs voorspelbaar, ondanks de uitstekende Phoenix. Uiteindelijk draait Ramsay de bloederige pannenkoek om en bakt er iets blijvends van.

Ik kon hier weinig mee. Het eerste halfuur is nog wel sterk met de sfeer, de geluidsmix met het lawaaierig verkeer en sterke muziek. En Phoenix blijft de hele film goed in zijn rol en weet de pijn voelbaar te maken. Maar verder een film die nooit spannend wordt, nooit gruwelijk, nooit bijzonder eigenlijk. Vooral omdat dit zo'n film is die ergens op de grens tussen werkelijkheid en fantasie ligt en ook met moeilijkdoenerij mijns inziens meer wil lijken te zijn dan het eigenlijk is. En dat alles smaakt mij niet. 2,5*.

Ik zit al een tijdje te malen op deze film. Voornamelijk over de verhaallijn. Het is waarschijnlijk wat radicaal, maar die doet er volgens mij niet zo heel erg toe. Op een rare manier is het bijna dezelfde film als Nicolas Provost's zijn L'Envahisseur / The Invader. Meer op gevoel en plaatjes.

Klopt

Ramsay:

"De film is gebaseerd op een hard-boiled novelle en die zijn compact, weet je? Ik ben liever kort en goed dan lang en saai''

En:

"Omdat New York zo duur was, heb ik twintig pagina's uit het script geschrapt haha! Dat was best eng. Maar niks belangrijks hoor. Ik bedoel, deze hele film was gewoon een waanzinnige koortsdroom. Gemaakt op een punkrock-manier''

Veel is geïmproviseerd. Maakt het resultaat voor mij nog genietbaarder.

Edit: wat is dat voor een vreemde poster hierboven? Ik heb het idee dat ik naar een looming Darth Vader kijk