You Were Never Really Here (2017)

Dit is toch precies het type tegendraadse cinema dat kijkers verdeelt. Mensen verwachten (allicht - weet ik namelijk veel wat 'mensen verwachten') een rauw-realistische wraakfilm met een aantal smakelijk sensationele geweldsuitbarstingen en krijgen een bedachtzaam, dromerig suggestief narratief met surrealistische trekjes waarin de geweldsscènes doorgaans net aan het oog onttrokken zijn.

Hetzelfde geldt voor Denis' Les Salauds dat ook zo bewust de generieke conventies van de wraakfilm frustreert.

Mooie recensie, trouwens!

Exact, het gros lijkt te leunen op een transparante, voorgekauwde en vastomlijnde formule waarbij cerebrale inspanningen bespaard kunnen blijven. Bij een dergelijk superlatief is een beklemmende, onderhuidse karakterstudie als deze van meet af aan kansloos.

Het doet me denken aan een quote van Godard: "Art attracts us only by what it reveals of our most secret self." De bittere kern van een desolate realiteit - en mogelijk een afspiegeling van persoonlijk trauma - stuit op een confrontatie die velen liever vermijden.

Cinema is echter meer dan eendimensionaal vermaak. Soms kijk je naar mensen. De cinefiel in mij werd er blij van.

Mooie omschrijving!

Verstrooiend vertellen.

Een soort van privédetective annex huurmoordenaar die gekweld wordt door demonen uit het verleden, wordt ingehuurd om een slachtoffer van kinderprostitutie te redden. Veel ingewikkelder wordt het niet. Toch lukt het de makers door sleutelscènes te versleutelen en zaken slechts ten dele in beeld te brengen, te spelen met de vertelwijze, suggestief te zijn op onverwachte momenten et cetera, een film te creëren die door het internationale Arthouse-publiek omarmd wordt. En wellicht terecht.

Phoenix speelt zichzelf als de getraumatiseerde oorlogsveteraan met zelfmoordneigingen. Hij redt niet maar wordt gered. Het eerste kwartier heb je als kijker het gevoel een audio-visueel meesterwerk te mogen aanschouwen, maar als het wraakverhaal zich aandient is dat gevoel inmiddels wel verdwenen. Jammer, maar een en ander werkt soms vermoeiend. Hoe inventief ook, het is niet altijd in het voordeel van de kijker. Want ergens heb je het gevoel naar een kunstzinnige Hardcore of iets dergelijks te kijken.

Drive is ook een titel die zich opdringt, maar eveneens volstrekt anders. Het maakt de kijkbeurt in ieder geval interessant, maar soms ook wat stroef. Helemaal als de angel expres uit het einde wordt gehaald, maar dan alsnog een laatste scène des Disney's komt. Het is wellicht wat te veel verstrooiend allemaal. Iets meer dosering en iets minder ongeloofwaardigheid was welkom geweest. Lynne Ramsay blijft echter boeien. Wellicht een volgende keer raak van het begin tot het eind.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Tja het is in ieder geval een mooie poster geworden..

En ik houd wel van dit soort lastige films waarin weinig dialoog in zit, en waarin het verhaal de hele tijd vaag blijft. de gebeurtenissen waren erg abstract en hard. Af en toe had ik het gevoel dat ik een soort Pulp Fiction aan het volgen was...

3 sterren omdat deze film me absoluut niet bij zal blijven..

IK had geen moment in de gaten dat het Joaquin Phoenix was

Maar die man kan spelen..! Een Johnny Cash een doorgedraaide dealer/junk of als alcoholist in The Master (2012) was hij ook erg memorabel...

Behalve in deze You Were Never Really Here dan.. Ik ben zeer benieuwd hoe hij het in de Joker gaat doen, die speelt af toen de joker nog een broekje was daar heb ik nu al zin in.

Bioscoop martiaal..

Dat deze film niet iedereen kan bekoren blijkt wel uit de uiteenlopende waarderingen hier op MM.

Ik vond dit wel een hele sterke film.

Het is niet je typische Hollywood wraakfilm, maar een zeer intrigerende film met (weer) een memorabele rol van Joaquin Phoenix.

Vier sterren meer dan verdiend.

Ik mag hopen van niet.

Ja ik ben het met je eens en na een dag het beleefd te hebben doe ik er een halfje bij..

Deze film gooit je in het diepe en niet iedereen kan dat bekoren...

Een getraumatiseerde veteraan werkt als huurmoordenaar. Hij krijgt de opdracht om de dochter van de gouverneur uit de prostitutie te redden. Het gaat echter niet als gepland...

You Were Never Really Here wordt op de Frans poster terecht de Taxi Driver van de 21e eeuw genoemd. De zelfde soort ruwe, labiele, gewelddadige personen, slechte leefmilieus, corrupte politici en kinderprostitutie. Toch zit er een heel groot verschil in de uitvoering. Taxi Driver is heel verhalend, hier ontbreekt dat een beetje.

Het verhaal zou in Hollywood heel rechtoe-rechtaan verfilmd kunnen zijn (denk Men on Fire), Lynne Ramsay zoekt echter het andere uiterste op. Karakterontwikkeling is er alleen in de vorm van korte scenes tussen de hoofdpersoon en zijn moeder en enkele zeer snel gemonteerde flashbacks. De editing - volgens velen een van de grootste verdiensten van de film - vond ik eerder in de weg zitten. De muziek liep niet lekker door en het was voor mij allemaal wat te snel. Ik vond de film ook wat te kort. Een uur en 20 minuten, de rest is aftiteling.

Het had allemaal wel een sfeertje en met name de nachtopnames waren mooi geschoten. De elektronische muziek kon ik ook waarderen en paste wel bij het ruwe karakter van de hoofdpersoon. Opvallend zijn de vele parallellen met Taxi Driver.

Ik vind het erg jammer dat de film me niet zo wist mee te slepen als dat ik had gehoopt. Ik heb er lang naar uit gekeken, maar nu ik hem gezien heb vind ik het een erg lastige film om te beoordelen. Ik denk vooral dat de film beter was geweest als het tempo lager was gehouden en de uitvoering veel verhalender.

Matige film waarin een man in opdracht vermiste meisjes opspoort. Ondanks dat er wel degelijk een plot is, ligt daar niet de focus. En dit maakt het geheel wat onevenwichtig. Dit samen met de traagheid wist het geheel me niet te pakken. Joaquin Phoenix weet de film wel te dragen en er zitten wel een paar mooie scenes in, maar net niet genoeg voor 3.0 sterren.

McCleary said you were brutal.

I can be.

I want you to hurt them.

Het is niet alleen het feit dat er weerloze jonge kinderen het slachtoffer zijn van gewetenloze mensen die hen gebruiken in netwerken voor pedofielen. Het meest walgelijke hiervan is dat er mensen zich in deze circuits begeven die in het dagelijkse leven belangrijke posities bekleden. Individuen die naar de buitenwereld toe een respectabel en keurig voorkomen etaleren. Maar eens ze zich in deze misselijkmakende business vertonen, gebruiken ze hun verworven fortuinen om deze onschuldigen te misbruiken. Hier is het dat Joe (Joaquin Phoenix) orde op zaken wil zetten. En gewapend met een zware hamer slaat hij deze perverselingen van hun slachtoffers af. Maar “You were never really here” gaat over meer dan alleen kindernetwerken. De film tracht een beeld op te hangen over de persoon Joe die dagdagelijks getormenteerd wordt door zijn eigen demonen.

Telkens Joe in beeld komt, voel je gewoon die loodzware last op zijn schouders. Hij straalt levensmoeheid en wrok uit. En dit vanwege een jeugd vol geweld, wat sporadisch in beeld wordt gebracht met behulp van beklijvende flashbacks. Maar ook vanwege zijn oorlogsverleden. Zijn met littekens getekend bovenlijf zijn hier wellicht de gevolgen van. En geestelijk zijn er wellicht nog diepere wonden geslagen. Vandaar zijn fatalistisch houding. Een “je mon fou” houding zodat hij zich zonder aarzeling in het hol van de leeuw waagt. En waardoor hij ook op zichzelf levensbedreigende of zelf verminkende handelingen uitvoert. Een plastiek zak over je hoofd trekken is niet bepaald iets wat normaal functionerende mensen op regelmatige basis doen. Overduidelijk dat PTSD hier ook iets mee te maken heeft.

Verwacht je expliciet geweld te zien, dan zal je toch lichtelijk ontgoocheld zijn. Geweld is er ruimschoots aanwezig, maar wordt telkens op een strategische manier buiten beeld gehouden. Er zijn wel een bescheiden aantal bloederige scenes, maar overwegend zijn de gewelddadige, weerzinwekkende beelden uit het zicht gehouden. Twijfel er echter niet aan. Joe is een agressieve en gevoelloze (op dat vlak dan toch) opruimer van laag allooi, die zonder verpinken iemands hersenpan in tweeën splijt. Het is echter deze handelswijze bij zijn laatste ingrijpen dat er een invloedrijk mechanisme op gang wordt getrokken waar hij zelf het slachtoffer van dreigt te worden.

Misschien is het voor velen een tikkeltje te kunstzinnig en is de snelheid van de film an sich tenenkrommend traag. Toch weet Lynne Ramsay hier een stilistische wraakfilm van te maken. De gehele film is gevuld met dromerige fragmenten en perfect gekadreerde momentopnames. Een zachte kinderstem die aftelt. Het wegzinken van een lichaam in het water. Een close up van druipend nat haar. Een voor zich uit starende Joe. Tevens is het grootste gedeelte van de film gefilmd in een duistere, donkere set-up. Duister als de misvormde en gepijnigde geest van Joe. De vertolking door Phoenix is adembenemend te noemen. Een ruwe bolster met een blanke pit. Een man zonder al te veel woorden met een rauwe persoonlijkheid en voorzien van een imposante baard. Als hij door New York drentelt, lijkt het een dakloze hobo te zijn die op weg is naar de lokale voedselbedeling. In werkelijkheid is het een man met een eigenzinnige missie.

“You were never really here” hoort zeker niet in het rijtje thuis van eenheidsworst die veelvuldig door Hollywood gefabriceerd wordt. De film is meer een karakterstudie dan simpelweg een wraakfilm. Het is het soort film dat onder de huid kruipt. Ik was al sowieso een fan van Joaquin Phoenix, maar door zijn ontegensprekelijke fantastische acteerprestatie in deze film, stijgt hij toch een beetje meer naar het kopgroepje van acteurs die qua acteren onevenaarbaar zijn.

4*

ikkegoemikke Prachtige recensie

Sluit me hier graag bij aan. Geweldige rol van Phoenix, mooi opgebouwd dramatisch verhaal met een paar keiharde beelden, prachtige shots, dromerige sfeer die vaak donker getint is, passende muziekscore, ....een film die gewoon anders is dan de meeste films in dit genre. Dat niet alles expliciet in beeld werd gebracht, is een sterke zet van de regisseur. De gevolgen waren telkens duidelijk genoeg.

8/10

Ik schijn iets te moeten begrijpen door het misbruik in de jeugd van de hoofdrolspeler maar geen idee wat de regisseur/schrijver wilde overbrengen.

Eens met scorsese.

Joaquin Phoenix weet inderdaad wel een mooie rol neer te zetten maar achteraf weet ik niet echt waar de regisseur met de film heen wil gaan. De film is traag maar weet toch redelijk te boeien tot het eind. Maar helaas was het einde nogal abrupt. Er zit wel verhaal in maar toch weet ik niet goed naar wat ik gekeken heb.

Helaas toch een tegenvaller voor mij.

2,0*

Geknipte hoofdrol voor Joaquin Phoenix; de focus ligt op zijn persoonlijkheid en daar slaagt hij subliem in.

Duister verhaal, dat halfweg de film op dreef komt.

You never really saw this movie.

Meer een mood piece dan een narratief, vandaar. Zoals Zinema het al zo mooi uitdrukt, 'een film die door het internationale Arthouse-publiek omarmd wordt. En wellicht terecht'. Toch viel het geheel bij mij erg goed, de eenheid van de duistere beelden, het grimmige smoelwerk van Phoenix en de spaarzaam dreunende muziek - het klopt wel allemaal gewoon, en dat we dan net niet precies te zien krijgen waar het om te doen is maakt de film waarschijnlijk een stuk sterker dan hij anders had geweest. Ietwat eenzijdig misschien, want de film steunt wel volledig op de sfeer en het karakter van Phoenix, maar toch ook wel een schoolvoorbeeld van hoe dat dan moet.

Jammer wel dat het einde wat ontkracht wordt - de belofte is duidelijk, en waarom de angel er uit wordt getrokken is me niet geheel duidelijk. Dat was pas een einde geweest.

Ik kon er toch niet echt inkomen. De vergelijkingen met Taxi Driver en Drive, ik zie het qua thematiek allemaal wel, maar You Were Never Really Here haalt wat bij betreft dat niveau bij lange na niet. Het is vooral allemaal zo voorspelbaar en geforceerd donker: Joaquin Phoenix als de getormenteerde ziel, de tough guy met issues en PTSD, de duistere omgevingen waarin hij zich begeeft, het verrast of intrigeert zelden. Ik snap ook de loftuitingen aan het adres van Phoenix niet zo, ik vond 'm vrij eendimensionaal een film lang dezelfde moeilijke blik hebben. Met z'n baard.

Leek wat verwarrend in het begin, mede door de bijzondere stijl in het filmen en flashbacks waarbij deze laatste me dan wel hielpen het hoofdpersonage te citeren als een getraumatiseerde oorlogsveteraan met ook nog een pijnlijke jeugd die zich, getraind als hij is op gevaar en geweld, tot doel heeft gesteld jongeren uit de klauwen van misdadige organisaties te houden.

Film gaat een echt rauwe, wreedaardige toer op wanneer zijn activiteiten represailles uitlokken.

Een uitstekende Joaquin Phoenix, nagenoeg onherkenbaar gemaakt, stelt een raadselachtig personage voor wat het kijkstuk toch aan spanning doet winnen.

Een hard thema in een duistere film.

Wat een rare irritante film was dat. Snap het hoge gemiddelde dan ook echt niet. 1,5*

Sterk begin van de film die goed gebruikmaakt van muziek en geluid. Mooi gefilmd ook en de montage is welhaast onnavolgbaar. Het laatste gedeelte van de film spreekt me minder aan, hoewel dit ook allemaal mooi in beeld is gebracht.

Trage film die me maar zelden wist te boeien. Mensen die hopen op een leuke wraakfilm met een gezonde portie spanning en actie kunnen deze beter links laten liggen.

Inderdaad erg traag. Ik mis de populaire actie hier niet. En de film is niet moeilijk te volgen. Maar het einde vond ik niet fijn en het geheel niet zo boeiend.

In een wereld die riekt naar corruptie en verval omarmt een getraumatiseerde antiheld zijn queeste om een jong meisje te bevrijden uit de handen van haar ontvoerders. Alhoewel deze Scorsese-premisse in de uitvoering vermengd wordt met een Refniaans sausje van gezworen stilzwijgen en plotse geweldsexplosies, mist Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) nergens de eigengereidheid om de film stilistisch volledig naar haar hand te zetten. De verstikkende montage en de beklemmende geluidsband versterken met succes het beoogde koortsdroom-gehalte. De ironische werktitel bespeelt de conventies van de nachtmerrie: uiteindelijk blijkt het in New York toch gewoon een prachtige dag te zijn.

gaaf zeg, fantastisch script en geweldige beelden. Joaquin Phoenix is zo een diverse acteur. Ik had nog nooit een film gezien van deze regisseur, maar ze heeft me nu al flink overtuigd van haar talent, zowel qua regie, dialoog en cinematografie

Phoenix speelt de rol van een oorlogsveteraan erg goed. Hij gaat op zoek naar een meisje en dan gaat er vanalles mis. Film deed voor mij te afstandelijk aan, wel goede muziek maar bijna niet doorheen te komen.

Bijzondere interessante film. Ik mag dat graag waar het niet zo voorgekauwd is en het toch een beetje een ontdekkingstocht/zoektocht is naar wat er nu precies gaande is. Een dunne lijn loopt er slechts tussen heden en flashbacks die het geheel des te verontrustender maken. Harde geluiden, onder de oppervlakte levende traumatische ervaringen, het is niet allemaal even duidelijk maar dat Phoenix een bijzonder getroebleerd persoon is en daardoor wellicht zijn opdrachten des te meedogenlozer uitvoert is duidelijk. Mooie en apart stijl vooral, de muziek is 'geweldig' en het geweld wordt artistiek in beeld gebracht of juist uit beeld gehouden. Het enige waar de film zich wat verliest en voor een moment te wazig wordt is wanneer Phoenix de politici met afgesneden keel vind, een aanval van hysterie krijgt en daarna beneden ronddwaalt en in de openstaande kamers scenes uit zijn leven ziet.

Desondanks een bijzondere en zeer aparte films. Wellicht geschikt voor mensen die van Refn houden en film liefhebber zijn van films als Taxidriver, Drive en Only god forgives.

Bijzondere, originele film. Met name die hieronder beschreven dunne lijn tussen heden en herinneringen/traumatische ervaringen intrigeert. Wel was het net iets te afstandelijk om écht binnen te komen, maar dat zou bij een toekomstige herziening zomaar eens anders kunnen zijn nu ik weet wat ik kan verwachten.

Deze op goed geluk eens geprobeerd, maar wist niet wat te verwachten. Het verhaal zelf was wel niet zo origineel, een wraakfilm, maar gelukkig was de cast goed op dreef. Verder was de speelduur redelijk kort, maar er gebeurde gelukkig genoeg in.

Vond het niet mis. Niet echt een meesterwerk, maar toch de moeite om eens gezien te hebben.

Niet de makkelijkste film op zich. Ramsay maakt een heel gedurfde keuze door een film over een mysterieuze man met posttraumatische stress en een getroebleerd verleden zich eigenlijk volledig in zijn hoofd te laten afspelen. Ze vertelt in beeld en geluid, en haalt ook slimme trucjes uit. Al die levendige en alledaagse achtergrondgeluiden versterken het gevoel van onthechting bij Joe, evenals als het expliciete geweld dat nooit op een directe manier in beeld wordt gebracht.

Vond de film soms wel net iets te traag en vreemd, maar het is altijd goed zichtbaar wat Ramsay voor ogen had (niet zozeer een film om ons te vermaken maar een die ons moet laten ervaren wat Joe ervaart), en Phoenix is fantastisch. Dit is gewoon een van de beste filmrollen van het jaar, beter dan elk van de voor een Oscar genomineerde acteurs als je het mij vraagt. En het negeren van Greenwood zijn score is al helemaal een Oscar snub. Hulde ook voor het einde.

Desondanks slechts een 3.0*, want ik vond de film beter dan dat hij leuk was. Ik kijk een film nou eenmaal niet uitsluitend om de maker te bewonderen. Dan kan op zich alles kloppen aan een film, maar voelen die 89 minuten als minstens het dubbele.

Aparte film, kon er niet echt van genieten.