You Were Never Really Here (2017)

You never really saw this movie.

Meer een mood piece dan een narratief, vandaar. Zoals Zinema het al zo mooi uitdrukt, 'een film die door het internationale Arthouse-publiek omarmd wordt. En wellicht terecht'. Toch viel het geheel bij mij erg goed, de eenheid van de duistere beelden, het grimmige smoelwerk van Phoenix en de spaarzaam dreunende muziek - het klopt wel allemaal gewoon, en dat we dan net niet precies te zien krijgen waar het om te doen is maakt de film waarschijnlijk een stuk sterker dan hij anders had geweest. Ietwat eenzijdig misschien, want de film steunt wel volledig op de sfeer en het karakter van Phoenix, maar toch ook wel een schoolvoorbeeld van hoe dat dan moet.

Jammer wel dat het einde wat ontkracht wordt - de belofte is duidelijk, en waarom de angel er uit wordt getrokken is me niet geheel duidelijk. Dat was pas een einde geweest.

Leek wat verwarrend in het begin, mede door de bijzondere stijl in het filmen en flashbacks waarbij deze laatste me dan wel hielpen het hoofdpersonage te citeren als een getraumatiseerde oorlogsveteraan met ook nog een pijnlijke jeugd die zich, getraind als hij is op gevaar en geweld, tot doel heeft gesteld jongeren uit de klauwen van misdadige organisaties te houden.

Film gaat een echt rauwe, wreedaardige toer op wanneer zijn activiteiten represailles uitlokken.

Een uitstekende Joaquin Phoenix, nagenoeg onherkenbaar gemaakt, stelt een raadselachtig personage voor wat het kijkstuk toch aan spanning doet winnen.

Een hard thema in een duistere film.

Sterk begin van de film die goed gebruikmaakt van muziek en geluid. Mooi gefilmd ook en de montage is welhaast onnavolgbaar. Het laatste gedeelte van de film spreekt me minder aan, hoewel dit ook allemaal mooi in beeld is gebracht.

In een wereld die riekt naar corruptie en verval omarmt een getraumatiseerde antiheld zijn queeste om een jong meisje te bevrijden uit de handen van haar ontvoerders. Alhoewel deze Scorsese-premisse in de uitvoering vermengd wordt met een Refniaans sausje van gezworen stilzwijgen en plotse geweldsexplosies, mist Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) nergens de eigengereidheid om de film stilistisch volledig naar haar hand te zetten. De verstikkende montage en de beklemmende geluidsband versterken met succes het beoogde koortsdroom-gehalte. De ironische werktitel bespeelt de conventies van de nachtmerrie: uiteindelijk blijkt het in New York toch gewoon een prachtige dag te zijn.

gaaf zeg, fantastisch script en geweldige beelden. Joaquin Phoenix is zo een diverse acteur. Ik had nog nooit een film gezien van deze regisseur, maar ze heeft me nu al flink overtuigd van haar talent, zowel qua regie, dialoog en cinematografie

Deze op goed geluk eens geprobeerd, maar wist niet wat te verwachten. Het verhaal zelf was wel niet zo origineel, een wraakfilm, maar gelukkig was de cast goed op dreef. Verder was de speelduur redelijk kort, maar er gebeurde gelukkig genoeg in.

Vond het niet mis. Niet echt een meesterwerk, maar toch de moeite om eens gezien te hebben.

Vreselijk gekunstelde film.

Lynne Ramsay wist me (weer) niet te overtuigen. De film oogt goed en de cast is ook best goed. Qua plot vond ik het helaas een verschrikking om te volgen. Te veel uitvergrote details en bijzaken verdrinken zowat in "kunstzinnigheid" en leiden ontzettend af. Leuk voor het plaatje, maar het levert allesbehalve een fijne film op.

Vaag? Nee hoor. Traag? Zeker weten.

Maar dat hoort ook een beetje bij Ramsay's stijl volgens mij. Kevin had dat ook wel, alleen wisselde Ramsay het daar af met schokkende of in ieder geval boeiendere momenten. Hier blijft het redelijk één lijn en dat bevalt mij duidelijk minder. Het draait allemaal om Phoenix en hoe zijn personage worstelt met diverse trauma's. Ramsay tracht dat te laten zien aan de hand van wat korte flashbacks en hallucinaties die niet zoveel indruk maken. De struggle is duidelijk. Phoenix acteert ook wel sterk, maar het is allemaal redelijk by the book. Ongrijpbare motieven heb ik niet gezien, dus om nou te spreken van een vage of mysterieuze film gaat me te ver.

2,5*

Ik kan alle eerdere reacties wel begrijpen.

Verwacht geen verhalende film met een duidelijk begin en duidelijk eind.

Zonder spoilers te geven, toch een poging te omschrijven wat het (volgens mij) wel is:

Een zeer getroubleerde man (Phoenix, zoals altijd verrekte goed in dit soort rollen, al kan Christian Bale dat ook altijd erg fijn), die een soort klusjes-opknapper is, voor klusjes waar niet in het plaatselijke suffertje voor wordt geadverteerd (zeg maar).

In het kader van die klusjes loopt hij onverwacht tegen een groep mensen op die in de child trafficking 'zitten' (verschrikkelijk om zo te omschrijven, maar het is wat het is), denk à la Jeffrey Epstein.

Dat is eigenlijk het hele verhaal.

De uitvoering, regie, camerawerk, is daarbij inderdaad erg stilistisch (en 'verstild'), ik kon het wel waarderen, maar ik kan me voorstellen dat dat bij sommigen op de zenuwen werkt, misschien vooral omdat het zo'n groot contrast vormt met de gebeurtenissen.

Ik heb me er best wel mee vermaakt, en dat is uitsluitend de verdienste van Phoenix en van de regie/het camerawerk.

Wat nog bij me opkwam: een soort 'coming of age' maar dan van een al volwassen man (alhoewel, volwassen...).

3,5*

Het was voor mij iets te vaag... Het acteerwerk is zeker sterk, je mag daarnaast veel zelf aan het werk, maar het was niet helemaal mijn ding,

De weinige en ongewoon vage dialogen, de artistiek verantwoorde shots en de weinig subtiele montage. De film-o-fielen en recensenten vinden het blijkbaar geweldig. Maar ik voel me een beetje een pop-liefhebber die freestyle jazz probeert te luisteren.

Fijn.

Na een half uurtje kon ik maar één ding denken ... dat mij zo'n Joker aub. Ik zag dat de vergelijking met Taxi Driver hier al eerder is gemaakt, die vind ik dat iets minder terecht omdat de regiestijl van Ramsey toch wel érg verschilt van Scorsese, maar met Phoenix in de hoofdrol en met een man die langzaam doordraait zijn de parallellen met Joker zeker te trekken.

Visueel in ieder geval een stuk beter (en moderner), maar het is vooral ook de soundtrack die positief opvalt. Aardig wat geklooi, ook met wat oudere nummertjes in de achtergrond. En dan de editing die het net allemaal nog wat ongemakkelijker maakt. Zulke dingen geven een film wat mij betreft veel sfeer mee.

Phoenix zelf doet het ook stukken beter. Een stuk introverter en ingetogener, zie ik veel liever. Plotje weet verder wel te boeien, al vond ik het einde ietwat minder. De sneer naar de politiek en "machtige mannen" voelde net iets te makkelijk aan en de scene in het landhuis was ook wat lauw. Maar verder een mooie ontdekking dit, misschien de rest van Ramsey's oeuvre toch maar een kans (soms tweede kans) geven.

3.5*

Na 1/2 uur afgezet. Wat een rare achterlijke film. 1.5 ster is nog te veel.

Ik begrijp de film niet. Waar ik nu naar heb zitten kijken is een raadsel.De film gaat over het redden van een meisje maar waarom? Daardoor helaas 2.5 ster. Normaal pakken trage films mij wel.

Voor mij te vaag en te veel geweld. Wel mooie beelden, het heeft iets artistieks, en goed acteerwerk. Het kon mij niet erg boeien en het heeft mij niet erg geraakt. Net geen voldoende. 2,5*

Naar mijn mening is deze film te positief ontvangen door de media. Na het rollen van de credits kan ik niet meer zeggen dan dat ik naar een gemiddelde film heb gekeken. Wil ik wel meteen zeggen dat dit niet aan Joaquin Phoenix ligt. Niets meer dan lof voor de prestaties van de man in filmland.

You were never really there probeert heel veel emotionele dingen mee te geven via flashbacks van het hoofdpersonage maar worden totaal niet uitgelegd. Het werd zo moeilijker om sympathie te tonen voor Joe. De geweldsuitbarstingen zijn weer aardig gedaan en niet te visueel en overdreven.

Dit is een film die ik snel zal vergeten omdat het nergens in uitblinkt. Ik moet zeggen dat ik het laatste stukje waar Joe en het meisje in een diner zitten en het volgende moment verdwenen zijn wel stijlvol is. Dat vond ik dan nog wel het meest diepzinnige aan de film.

3*

De flashbacks en hallucinaties zijn tamelijk irritant, de muziek vind ik gemakzuchtig opzwepend en soms een tikje storend (op het laatst in dat huis) en dan heb je nog een paar momenten die op dramatisch vlak ongeloofwaardig zijn, maar als thriller werkt You were never really here wel goed. Daarin is de film ook stijlvast, met de herhalende elementen en de puike manier om de actie half uit beeld te houden. Het verbaast mij wel dat dit als een trage film wordt ervaren. Of Phoenix werkelijk goed acteert heb ik overigens niet kunnen waarnemen door de gezichtsbeharing heen.

Redelijk.

Een ingetogen en broeierige Joaquin Phoenix schittert in een film die ironisch genoeg een kleinere versie is van zijn latere succes Joker. Deze film is wat meer arty-farty, maar ook wel meer ingetogen. Geen strijkers die de godganse tijd de zwaarwichtigheid extra in de verf moeten zetten, maar meer een psychedelische aanpak van een gelijkaardig plot, voorzien van een bevredigend einde.

3

Goede acteur, maar het verhaal kon me niet echt bekoren. Werd nergens spannend.

De film werd 'Taxi Driver for the age of Uber' genoemd, al zie ik meer vergelijkingen met The Equalizer. Niet de eerste en ook niet de laatste wraakfilm. Maar Joaquin Phoenix is een boeiend personage. Het gaat in de film ook niet zo zeer om de spanning, je weet al snel wat er gaat gebeuren. Maar de sfeer die opgebouwd wordt en ruwe aanpak is wel heerlijk. Visueel de moeite, passende muziek en niet meer dialoog dan nodig.

De harde toon komt mooi naar voor als de moorden buiten beeld worden gepleegd en je meteen een scène krijgt met het lijk en Joe met de hamer die verder wandelt. Door de actie en moorden zo te ensceneren, blijft die spannende sfeer meer hangen.

Prachtige film waar ik later volgens mij nog meer ga van genieten bij een herziening.

Verhaal was zeer dun en dat in combinatie met het uitblijven van echt bijzondere momenten maakte dit voor mij een overwegend saaie filmervaring. Wel heel sterk was het geluid, dus zonder surround was dit voor mij een flop geweest.

Close your eyes.

Tweede maal dat ik You Were Never Really
Here zie en verder overtuigd raak van dit onheilspellend, duister en tevens fascinerend product.

Erg toegankelijk is YWNRH niet te noemen met haar hallucinante montages en flashbacks, die enigszins de vraag wekt waar je naar kijkt, maar wellicht niet beter de stress, ongrijpbaarheid en wispelturigheid van een getraumatiseerd persoon weet te duiden die alleen nog in geweldadige oplossingen kan denken. Phoenix is op de toppen van zijn kunnen als de getraumatiseerde veteraan en Engel des Wrake die met het 'slopen' van viespeuken zijn eigen demonen bevecht en dit op een wijze doet die weinig meer zegt dan dat Joe zelf niets meer te verliezen heeft.

Perfect is de verschijning van Joe die, zoals de titel al min of meer zegt, een schim is, lichamelijk aanwezig maar geestelijk nooit. Dan is er de vals klinkende soundtrack, het perfecte beeld van de imperfecte samenleving en tegelijk alles dat bij Joe geestelijk uit model is. Alles lijkt in de war en ontstemd en op weg naar het einde, tot Joe weer een opdracht heeft en zich op daders en slachtoffers kan richten, het leven is redelijk zinloos zo lijkt voor de wereldvreemde en onbenaderbare Joe die als enige houvast de zorg voor zijn moeder heeft en daar ondertussen ook lief en leed mee gedeeld heeft, vroeger en nu.

Subtiel zien we de herkomst van de hamer en in fragmenten de toestanden als kind. De cirkel wat de hamer betreft is dan ook op fraaie wijze rond, nog steeds een schrikmiddel alleen nu niet meer in de hand van de dader maar die van de bevrijder. Wat
Nina betreft geraakt de cirkel ook rond, begrepen door Joe, hetzelfde pad bewandelt als Joe, net zo verknipt als Joe en uiteindelijk spelend voor eigen rechter. Het is dan ook niet anders dan begrijpelijk dat de twee elkaar vinden in meerdere opzichten. De zelfmoord in de diner kan gezien worden als definitieve en psychologische afrekening met het verleden waarop Joe verder kan met Nina en een nieuw begin kan gaan beleven.

You Were Never Really Here is een arthouse in optima forma die niet voor iedereen weg gelegd is en ook zeker niet voor tere zieltjes. Fantastische cinematografie wordt afgewisseld met een sterke montage en de muziek is ge-wel-dig! De rare valse noten die de geteisterde geest van een getraumatiseerd persoon benadrukken, tot pompend hyper tijdens een van de vechtpartij wanneer ze overvallen worden in het hotel, tot de serene muziek wanneer hij zijn moeder wegbrengt. Net als de muziek is de film een soort prisma die iedere keer wanneer jij kijkt weer iets nieuws laat zien, of iets weer iets duidelijker wordt.

You Were Never Really Here wordt ieder keer dat ik de film zie beter, en eigenlijk had Phoenix voor zijn rol als de getormenteerde en getraumatiseerde Joe twee jaar terug al een Oscar moeten hebben.

Interessant.

Bijzondere film die ik destijds in de bioscoop heb gemist omdat ik de trailers niet boeiend genoeg vond om er daadwerkelijk een kaartje van 11 euro aan te spenderen. De andere optie was dus om hem thuis te kijken, wat ik dan ook heb gedaan. Het eindresultaat beviel best.

Visueel ziet het er in ieder geval lekker apart uit. Soms mochten de kleurtjes wat meer de overhand nemen aangezien de film regelmatig een dromerige toon hanteert. Die scenes hadden dus wat meer ondersteuning mogen krijgen, maar verder ziet deze film er goed uit. Mooie beelden en rauwe cinematografie ondersteund door wat artistieke vrijheid.

Phoenix doet het goed, zet ook een aardig aparte verschijning neer. Joe is niet het meest levendige personage, maar goed genoeg om de 89 minuten die de film duurt in leven te houden. Samsonov, ondanks haar beperkte screentime, doet het ook zeker naar behoren. Qua acteerwerk zijn er geen stoorzenders.

Wel qua opbouw, aangezien de film duidelijk voor opbouw naar geweld gaat. De spanningsopbouw werkt alleen niet zo goed, waardoor de bloederige pay-offs niet altijd even veel indruk maken. Een Refn doet dat dan beter, hier wil het niet echt van de grond komen. Ook de afwisselingen tussen intensere en dromerigere scenes gaan niet altijd even lekker waardoor de aandacht onbedoeld wat verslapt hier en daar.

Maar gelukkig wel aardig geschoten gecombineerd met een aparte benadering. Vergelijkingen met Taxi Driver scheppen misschien de verkeerde verwachtingen. Deze film is wat dromeriger en trager dan Taxi Driver, en leunt tevens wat minder op geweldsuitbarstingen of vreemde personages die constant om de hoek komen kijken.

Gelukkig wel een goede film, apart genoeg geregisseerd om op z'n minst op te vallen. Hier en daar net niet krachtig genoeg op visueel gebied, maar in het algemeen ziet het er goed uit en kent sterk acteerwerk van een Phoenix die goed op dreef is. Niet voor iedereen, maar voor wat het is, best solide.

Vanaf het begin zet regisseur Lynne Ramsay de boel op scherp: Ze strooit met subtiele puzzelstukjes over het verleden en de huidige staat van Joe, een zwijgzame oorlogsveteraan die letterlijk en figuurlijk is getekend door de oorlog in Afghanistan en zijn traumatische jeugd. Het plot doet er steeds minder toe. Joe lijkt er niet echt met zijn hoofd bij te zijn, hij is vervreemd van de werkelijkheid. De muziek van Johny Greenwood (Radiohead), donker en repetitief, het magnifieke spel van Joachim Phoenix, de messcherpe montage... alles klopt in deze film die het genre wraakfilm naar een ander niveau brengt.

Zeer boeiende film waarbij het meer gaat om het welzijn en de psyche van Joe (grotendeels tot stand gekomen door zijn gewelddadige verleden), dan over zijn opdracht en de gevolgen. Al staat het een niet los van het ander.

Ik snap dat sommigen het een zware, nietszeggende film vinden, maar dat komt omdat de film soms ook wordt aangekondigd als thriller of actie/thriller, waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Het is meer een psychologisch drama met wat "spannende momenten".

Ik vind Joaquin hier ijzersterk spelen, al is de expressie natuurlijk minder dan in zijn rol als Joker. Maar juist het introverte en de ingehouden woede en emotie zie je juist goed.

Bijzonder. Op zich hou ik wel van de aanpak van deze film. Donker, mysterieus, niet teveel uitleg en tekst, meer naar het visuele en sfeer gericht. Er zitten prachtige shots in, zoals het gezamenlijk liggend zingen met dito hand vastpakken of het geritsel van de vuilniszak-met-lijk op de achterbank. Ook dat het geweld eigenlijk zelden recht in beeld kwam, maar eerder alleen de 'spoor van vernieling' te zien was, was een pre. Close-ups. Ja, het zat op zich allemaal wel goed met die dingen.
Maar toch, beklijfde het me niet genoeg. Misschien iets te traag. Of wellicht toch te vaag. Een beetje meer balans in alles was dus wellicht goed geweest. Heb niet de neiging een enorme score uit te delen, dus blijkbaar woog dat toch wel zwaar. Wel getriggerd naar meer van deze regisseur/schrijfster, en ik zie dat ik daar snel doorheen ga zijn met 4 films (waarvan ik er al 1 gezien heb).

Mooi geschoten hoor en Phoenix is natuurlijk weer een klasbak, maar qua plot allemaal veel te willekeurig en voor een psychologisch drama, wat hier en daar wordt geopperd, veel te afstandelijk. Tegenvaller. Ongeloofwaardig bovendien.

Een heel duistere thriller die, volgens de plotomschrijving althans, lijkt op generieke actiefilms zoals Taken. Niets is echter minder waar want Lynne Ramsey schotelt een donker, nihilistisch drama voor. Wat vooral uitsteekt is Joaquin Phoenix' acteerprestatie want potverdorie die man kan acteren. Het omlijstende verhaal is wat te mager om een hele speelfilm te blijven boeien. De film ziet er wel zeer goed uit en enkele kleine keuzes zorgden voor meer detail in de duistere wereld die werd gecreëerd.

3*

Het was door de notering in de MM top 250 van de 21 eeuw dat ik deze film op het spoor was gekomen, want anders had ik er nooit van gehoord. Eerlijk gezegd heb ik op geen enkel moment kunnen ontdekken waaraan deze film dat te danken had.

Het is vooral een erg sfeerloze film geworden. Het grauwe, donkere, emotieloze beeld van de film weet nooit te begeesteren. We hebben het ondertussen al zo vaak gezien in combinatie met een gekwelde hoofdpersonage die een zwaar verleden met zich meedraagt.

1.5*