It (2017)

Als horror behoorlijk geslaagd. Niet leunen op goedkope jumpscares (ik heb er misschien twee geteld?) maar op sfeer en opbouw. Zo'n Georgie in die kelder die steeds harder begint te schreeuwen, en niet een spook dat ineens voor je neus staat met een hard geluid erbij, dat is zoveel meer klasse en zoveel indrukwekkender. De sfeer is ook erg fijn en de film racet maar door van scène naar scène zonder dat je murw wordt gebeukt (door enkele rustpuntjes) en je verveelt je nergens. Prima bioscoopvermaak vooral.

Maar anderzijds waren juist die kleine momenten zo fijn, gewoon lekker aan het water liggen en niks doen in de zomer. Heel herkenbaar. Zo fijn zelfs ook dat het zonde is dat er een volbloed horror van gemaakt is in een moordend tempo en niet een langere serie of een film die zich meer richtte op dat coming of age-gedeelte. Dan mag die bullebak wel een beetje cliché zijn, de rest is gewoon uitermate fijn kijkvoer, op die fietsen door dat typische stadje aan de oostkust is en prachtig beeld met zoveel zeggingskracht ook. Ik krijg hierdoor wel zin om het boek eens erbij te pakken waar waarschijnlijk dat alles wel tot z'n recht komt en benieuwd naar het tweede deel. 3,5*.

Ja maar wie heeft haar vader vermoord? Ik snap dat niet relevant was voor de film, maar dat zijn wel altijd dingetjes waar ik mij aan kan storen. Persoonlijk iets denk ik

Topper.

Vorige week in de bioscoop gezien en had er erg van genoten. Totaal niet eng maar dat geeft niet want ik vind horror films nooit eng maar een goed verhaal en de sublieme CGI maakt dat meer dan goed.

De kinderen deden het goed, pennywise was subliem. Dit is wel een film overigens die je op het grote scherm moet zien en niet thuis wilt hij volledig tot zijn recht komen.

Vanmiddag gezien in een vrijwel lege zaal, zodat ik goed kon kijken en luisteren zonder enige afleiding. Ik weet helaas niet wat ik ervan moet denken. Het boek heb ik gelezen en de film uit 1990 ook gezien. Ligt het aan mij of zijn er meer die zich geërgerd hebben aan die kinderen? Die stemmetjes alleen al! Daarnaast zat ik mij te ergeren aan de onderlinge conversaties en het stotteren. Ik heb een vriend die stottert, maar dat komt toch echt heel anders over. Begrijp me niet verkeerd, dat kan natuurlijk per persoon verschillen. Gek deze items zo'n invloed op mij hebben, maar zoals gezegd; dat zal wel aan mijzelf liggen. Voor de rest vond ik de film niet eng of spannend, maar dat komt misschien ook, omdat ik het verhaal al (min of meer) ken. Kortom; het blijft een onbehagelijk gevoel: vond ik het nou een goede film of niet? Ik ben er nog niet uit....

Ik kom net uit de bios gerold en ondanks dat ik me soms heb zitten ergeren aan het publiek heb ik me uitstekend vermaakt. Ik heb het boek nooit gelezen, maar het origineel uit 1990 meerdere malen gezien, de eerste keer als klein kind. Een prima film met een uitstekende Pennywise dus de druk was immens hoog voor Muschietti, Skarsgard en de rest.

Na enkele minuten voelde ik een schok van verbazing door de zaal gaan. De remake gaat een stuk bloederiger en harder worden, meer in de face. De horrorelementen zijn duidelijker aanwezig met de vele angstaanjagende vormen die It aanneemt, de hoeveelheid gore en de vele jumpscares. Het weet vooral erg te vermaken, zonder dat het eng wordt. Dat komt denk ik omdat het vooral allemaal wat luidruchtiger is terwijl het origineel meer tijd nam om bij de kijker onder de huid te kruipen.

Tim Curry als Pennywise is legendarisch. Onmogelijk om dat te verbeteren zou je zeggen, maar de vertolking van Skarsgard mag er wat mij betreft naast staan. Het uiterlijk is dik in orde en het acteerwerk overtuigend. Iedere performance van de Zweed is een feestje, net als bij Curry het geval was. Missie geslaagd dus. De vele gedaantewisselingen waren ook leuk, al was het gebruik van veel CGI een beetje jammer, wat vooral op het einde duidelijk wordt. Heel erg storend was het niet gelukkig.

Ik wil ook de rest van de kindercast een dik compliment geven. Ze komen allen erg natuurlijk over en acteren absoluut goed. Vooral Ben vond ik goed vanwege zijn overgewicht. Toch knap van zo'n kindacteurtje om je daar overheen te zetten. Beverly had een leuke, sympathieke uitstraling, beter dan Emily Perkins en de grappen van komiek Richie waren vooral wat platter zodat ze met de huidige maatstaven meekunnen. Derry is verder een vrij verderfelijk plaatsje waar ook de volwassenen veelal niet goed snik zijn.

Het einde is ook beter aangezien het nu vooral om de clown draait, en dat is toch hoe we It het liefste zien. Een geslaagde remake die past in de huidige tijd: hard, luidruchtig en gepolijst. Qua spanning heeft het origineel een streepje voor. Ik ben wel erg benieuwd naar het tweede deel nu. Ik hoop dat ze net zulke goede acteurs weten te strikken als de kindversies, en niet zulke zoutzakken als in de 1990-versie.

Precies 27 jaar geleden kwam de cult-miniserie It op televisie. Een verfilming van het boek van Stephen King dat over een boosaardige clown gaat die iedere 27 jaar naar een dorpje in Maine komt om zich te voeden op de angst van kinderen. En nu precies 27 jaar later krijgen we opnieuw een verfilming.

Om het volgende deel met de volwassen personages in het heden te laten plaatsvinden is het verhaal met de kinderen geupdate naar 1989 (oorspronkelijk was dit 1958). En verder moesten er natuurlijk opzettelijk veranderingen in het uiterlijk van Pennywise en in de dialogen zitten zodat het geen letterlijke remake van de miniserie werd.

Opmerkelijk is dat It eigenlijk een combinatie is van een nostalgische jeugdkomedie met moderne bovennatuurlijke horror (precies zo'n film die je stiekem kijkt als je er nog niet oud genoeg voor bent dus). Aan de ene kant hebben we Stand By Me-achtige taferelen (maar dan in de 80s natuurlijk) en daarnaast een flinke dosis jumpscares en freaky CGI die doen denken aan The Conjuring. Toch werkt deze combinatie erg goed, want door het coming-of-age verhaal ga je toch meer met de personages meeleven, waardoor het ook echt iets met je doet als ze in gevaar zijn. In de meeste (moderne) horrorfilms zit je gewoon ongeduldig te wachten tot iedereen afgeslacht word, maar niet hier. Bovendien was het origineel ook een aparte combi van over-the-top humor (clowns) en Horror-drama, al moet ik wel zeggen dat het origineel vaak iets subtieler was (voor zover dat kan met deze materie).

Bill Skarsgård was verrassend goed als Pennywise. Het was wijs om niet te proberen om Curry’s vertolking (die wel een gastrol heeft in de scène met de clowns) te overtreffen en hem een heel ander uiterlijk, stem en persoonlijkheid te geven. Het clownachtige zit er zeker nog in. Ook de kinderen speelden goed voor hun 15-jaar.

De film was prima opgenomen en ook de muziek van Benjamin Wallfisch was sfeervol en paste in het tijdsbeeld. Wel wil ik opmerken dat zowel de muziek als het camerawerk erg chaotisch en onrealistisch werden bij de scares, een nare gewoonte van moderne bovennatuurlijke horror. Iets waar ik we aan ergerde was dat de personages steeds heel dom bewust in situaties komen waarin jumpscares mogelijk zijn. Dit vloekt een beetje bij het zelfbewuste karakter van de humoristische scènes waardoor je zou denken dat de film zou willen breken met deze traditie. Overigens vond ik de jumpscares en heftige bovennatuurlijke elementen wel passen bij het verhaal. Pennywise leeft van angst en vreemde onnatuurlijke, snelle en luide dingen zijn nu eenmaal angstaanjagend als je er even niet op rekent.

Al met al vond ik It toch beter dan ik van te voren had verwacht. De hype heeft de film niet aangetast en ook King heeft zijn zegen gegeven (ondanks dat die het wel jammer vond dat ze de tijd hebben veranderd). It is een erg vermakelijke film die horror combineert met een nostalgische coming-of-age komedie.

Ik heb me gister in een afgeladen bioscoop dan ook aan It gewaagd, waar ik stiekem toch wel hoge verwachtingen van had. En uiteindelijk was het best aardig, maar de film werkte toch niet helemaal voor mij.

IT was erg goed gedaan als coming-of-age film, waar de vriendschappen van de Losers Club getest worden, ze avonturen gaan ondernemen in hun stadje, in de lokale bossen en riolen, ze hun pesters en natuurlijk die terror-clown te snel af proberen te zijn - behoorlijk in de stijl van Stand By Me. Maar als horrorfilm was daarentegen niet helemaal mijn stijl. De Pennywise van Skarsgard was best tof gedaan, vooral ook als hij af en toe even terugswitcht naar een soort van normale clown. Wel had ik graag wat meer te weten gekomen over de achtergrond van Pennywise en wat er bijvoorbeeld op het einde gebeurt, maar goed, wie weet komt dat in het vervolg meer aan bod. Maar het absurdische karakter van Pennywise en het feit dat Pennywise inspeelt op de fantasieen van diegenen die hij probeert te pakken wordt hier een beetje misbruikt om vooral heel veel willekeurige jump scares met willekeurige enge figuren in de film te duwen. Ik heb mijn horror toch liever een beetje subtieler en mysterieuzer dan het hier gebracht werd, en in mijn herinnering was de originele It toch ook meer in die richting. Misschien maar weer eens herkijken...

Maar zoals ik al zei, best vermakelijk was het wel, ook vanwege de Losers Club. Waar ze wel een beetje last van hadden, tot op het irritante af, is het bekende horrorfilmeuvel dat ze continu van elkaar afdwaalden en in hun eentje op pad gingen. En dat terwijl de werkelijkheid van It al snel duidelijk is, en er zelfs nog meerdere keren expliciet heel hard op gehamerd wordt dat ze bij elkaar moeten blijven. Maar nee hoor, zelfs daarna in het hol van de leeuw gaan ze elke keer weer in hun eentje een andere richting op als ze wat aparts zien of horen, en het feit dat ze het allemaal overleven is ongelooflijk na hun capriolen. Een beetje suspension of disbelief is prima, zeker bij een film over iets als IT, maar enige interne logica en geloofwaardig handelen van personages is dan wel weer fijn, en dat miste hier toch een beetje - er werd wat overdreven gevist naar mogelijkheden voor jump scares.

Doet er niets aan af dat er ondanks de kritiekpuntjes best een aardige film stond. Deel twee zal ik ook ongetwijfeld wel gaan kijken, maar misschien eerst maar weer eens de 1990-versie herkijken in de tussentijd.

27 jaar in de maak

Kan iemand Andy Muschietti alsjeblieft laten stoppen met horrorfilms maken?

Naast Mama is dit pas de tweede avondvullende speelfilm van de heer Muschietti. Mama werd behoorlijk positief ontvangen wat ook wel de reden zal zijn geweest dat hij de kans heeft gekregen om dit project te gaan regisseren. Waarom zijn vorige titel zo positief ontvangen werd begrijp ik alleen nog steeds niet, want deze was enorm teleurstellend. Toen Muschietti op deze klus gezet werd raakte ik dan ook gelijk minder enthousiast over deze nieuwe filmversie van een van de meest iconische horrorpersonages ooit. Deze man is namelijk echt geen goede horrorregisseur. De vele fantastische trailers en foto's van Bill Skarsgård als Pennywise maakte me alweer gelijk enthousiaster en enthousiast werd ik al helemaal toen er louter positieve recensies binnen kwamen stromen. Zou mama gewoon een enkele misser van Muschietti geweest zijn?

Nee dus. Hoewel ik plezier beleefd heb aan It en deze beter was dan Mama, wordt deze titel wel echt overdreven gehypet en had er veel meer in gezeten. Ik krijg het idee dat iedereen deze maar goed moet vinden omdat het It is en dat deze na de vele trailers en positieve berichten gewoon niet meer tegen mag vallen. Dit deed hij voor mij in ieder geval duidelijk wel. In mijn ogen omschrijft Gijs2 deze nieuwe It een aantal berichten voor mij eigenlijk perfect. Muschietti gaat voor een hoog en explosief tempo waarbij overdaad overduidelijk schaadt, want op een eerste ongemakkelijke scène is It voor geen enkel moment eng meer. Een van de meest huiveringwekkende iconen uit de horrorgeschiedenis werd hier neergezet als een middelmatige bedreiging, die door de groep ook veel te gemakkelijk omzeild kon blijven worden. Niks ten nadele van Bill Skarsgård, want deze ziet er fantastisch uit als Pennywise, maar hij krijgt simpelweg niet voldoende de kans om te laten zien wat hij allemaal kan doen met het personage. Dit blijkt ook wel uit het feit dat er amper gesprekken tussen hem en de kinderen plaats vinden en hij alleen maar wordt ingezet voor goedkoop schrikbejag. Ook word er te pas en te onpas steeds maar weer gekozen voor lelijke CGI. Hier had de regisseur bij Mama ook al een handje van, alsof hij niet de moeite wil nemen om geld in fatsoenlijke effecten te steken die ook na 10 jaar nog overeind staan. Een enkele keer leek hij wel met stop motion te werken, in de bibliotheek waar Ben zijn eerste ontmoeting met It heeft om er vervolgens weer helemaal mee te stoppen. Daarnaast laat de regisseur ook veel te weinig aan de verbeelding over waardoor hij ook de eerste sterke scène teniet doet door precies te laten zien hoe It de arm van Georgie afbijt. Sommige zaken vallen niet te vertalen naar het grote doek en dat kun je dan ook beter niet proberen. Maar goed, in Mama leek deze regisseur helaas ook al niet echt bepaald bekend te zijn met het woord subtiliteit.

Waar It wel dikke punten voor mij bij scoorde waren o.a. de casting die zeer dik in orde was, de prachtige sets en de authentieke 80's vibe. Dit weet de regisseur wél heel goed neer te zetten en is dan ook de voornaamste reden dat deze film nog wel met een voldoende eindigt. Ook met de diepgang van de personages zit het redelijk goed, al moet ik er wel bij zeggen dat hier nog steeds te weinig ruimte voor was omdat er veel te veel tijd wordt gestoken in goedkope bangmakerij. Het is dan ook op zijn minst opmerkelijk te noemen dat ik als horrorliefhebber steeds blij was als er de tijd werd genomen om wat dieper op de personages in te gaan. Van vakkundig en ijzingwekkende scène's opbouwen heeft Muschietti namelijk echt geen kaas gegeten.

Samengevat stelt It niet teleur op het gebied van de cast, decors en karakterontwikkeling, maar wel enorm op het gebied van de horror. Hoewel ik met een beoordeling van drie sterren nog wel aan wil geven dat It wel gewoon een voldoende scoort is dit toch een teleurstelling want dit had gewoon een uitstekend moeten zijn. Maar goed, het publiek slikt dit eerste deel als zoete koek dus vrees ik dat dezelfde regisseur wel weer aan het roer zal gaan staan voor het vervolg. Ondertussen wacht ik wel even af op de volgende filmbewerking van het verhaal over 27 jaar want het kan namelijk veel beter dan dit.

3,0*

Als leek in de 'it' series, heb ik waarschijnlijk een heel andere film gezien dan de meeste mensen hier. Na 10 min, de scène waarbij de kleine jongen het riool in gesleurd wordt , was ik er eigenlijk al klaar mee. Zag er zéér onrealistisch uit. Ook de overige verfilmingen van angsten van de jongeren deden me zeer weinig. Hoopte op een echte shocking film, maar had me duidelijk meer moeten inlezen en me eerder op comedy in moeten stellen.

1*

Welcome to the Loser's Club, asshole!

Verfilmingen van de boeken van Stephen King, het is toch niet altijd even gemakkelijk. Het is denk ik één van de populairste schrijvers om te verfilmen (ik geloof dat de teller ondertussen al op meer dan 60 staat) maar het niveau is niet altijd even goed. 2017 stond in het teken van 2 nieuwe verfilmingen: It en The Dark Tower. Twee films waar reikhalzend door de fans naar werd uitgekeken en in het geval van It is het het wachten waard geweest. Ik heb me in ieder geval gedurende de film een paar keer afgevraagd waarom ik 14 euro betaal om voor meer dan 2 uur met de nodige schrik te zitten.

Want It is in de eerste plaats een horrorfilm en eentje die dat concept uitstekend uitvoert. Hoewel de film hier en daar misschien net iets teveel leunt op jumpscares waarbij je gewoon weet dat er nog iets gaat komen (in zo'n cinemazaal kun je je wel schrap zetten en toch verschiet je altijd een beetje), is dit op zich nog mooi gedaan. Geen shot voor shot remake van de vorige verfilming, hier en daar eens een scare die niet uit het boek van Stephen King komt (ik vond vooral de polaroid scène in dat opzicht een heerlijk stukje) maar vooral erg veel sfeer. Altijd gevaarlijk om een film te laten steunen op een stel kinderen, maar de Stand by Me-achtige vibe komt geweldig goed tot zijn recht. Sowieso altijd fan geweest van coming of age en bij It voel je en zie je de personages ook evolueren. Laten we dan ook één ding hopen en dat is dat het tweede deel geen gevalletje wordt zoals de miniserie uit 1990.

Want ook daar waren de kinderen uitstekend en waren hun volwassen tegenhangers heel wat minder te noemen. Voor Sophia Lillis (Beverly) lijkt de keuze me makkelijk te zijn, daar kan je gewoon Amy Adams voor casten. Naar het schijnt zou Lillis zelf het liefste Jessica Chastain hebben, kan ik me ook wel in vinden. Het staat in ieder geval als een paal boven water dat de chemie tussen Lillis, Jaeden Lieberher (Bill), Jeremy Ray Taylor (Ben), Finn Wolfhard (Richie), Chosen Jacobs (Mike), Jack Dylan Grazer (Eddie) en Wyatt Oleff (Stanley) van het scherm spat. Nog iemand die van het scherm spat is Bill Skarsgård. Ik zal altijd enorm gecharmeerd blijven door hetgeen wat Tim Curry 27 jaar geleden op het scherm toverde, maar de invulling van Skarsgård mag er toch ook zeker en vast zijn. Ook qua bijrollen trouwens nog wel wat interessant volk te zien. Zo'n Stephen Bogaert is als Beverly's vader al creepy genoeg op zichzelf.

Verwachtte er veel van en die verwachtingen zijn volledig ingelost. Ben benieuwd naar het tweede deel in ieder geval, maar het is bang afwachten wat dat gaat geven qua cast. Hopelijk nemen ze de tijd om de sequel goed voor te bereiden, dat verdient deze film wel. Een gerucht is dat de kinderen uit de 1990 versie zouden terugkeren als de volwassen tegenhangers, leuk idee maar dan wel zonder Jonathan Brandis (Bill) aangezien die op 27-jarige leeftijd zelfmoord pleegde..

4.5*

Gisteren heb ik dan deze Thriller / Horror film in een volle bioscoopzaal gezien (begon rond 23:00 uur en rond 01:30 uur liep ik de zaal weer uit), waarbij me ook nog eens een 1/4 deel (3/4 deel had ik gelukkig al opgegeten) gevulde doos met zoete popcorn uit de handen viel op de vloer (zal de schoonmaakdienst wel blij mee zijn geweest, hoewel ik het grotendeels zelf al had opgeruimd tijdens de pauze) en dat was niet vanwege de schrik, maar door onhandigheid van mij (laatst viel me tijdens de vakantie ook al eens een volle beker met thee uit de handen).

De eerste verfilming, oftewel It (1990), van het Stephen King boek heb ik vroeger gezien (destijds gehuurd in de videotheek op VHS band) en toen vond ik eigenlijk alleen de clown Pennywise (legendarisch gespeeld door Tim Curry) leuk en goed en de rest van het verhaal vond ik maar langdradig en saai en veel kinderen in een hoofdrol, is nooit echt weggelegd voor mij.

Eigenlijk geldt dat ook weer min of meer voor dit zevenentwintig jaar (in het verhaal wordt ook leuk aangegeven dat "It" om de zevenentwintig jaar verschijnt, terwijl het bij de eerste verfilming om de dertig jaar was) latere eerste deel (oftewel "Chapter One", waarbij het verhaal zich nu alleen maar richt op de jeugdjaren van de personages en bij het toekomstige vervolg, wat dan 27 jaar later in de tijd is, zal het verhaal zich richten op de dan inmiddels volwassen geworden personages), waarbij ik deze verfilming wel minder langdradig en saai vond en dat ondanks dat deze film iets van 130 minuten duurt en volledig draait om de kinderen.

Dit verhaal (in het kleine stadje Derry, komen zeven kinderen, die zichzelf de "Losers Club" noemen, lijnrecht tegenover een monster te staan in de vorm van clown Pennywise) wijkt ook nauwelijks af van de eerste verfilming, dus wat dat betreft was het voor mij eigenlijk een herhaling van zetten en dan in een modern jasje. Dat modern jasje pakt zeer goed uit op clown Pennywise (dit keer schitterend gespeeld door Bill Skarsgård), die wederom angstaanjagend (ziet er ziekelijk uit met zijn duivelse grimas op zijn gezicht) werd neergezet door een mooie mix van praktische effecten (make-up) en digitale trucage (de scene waarbij hij opeens via een diaprojector te zien was en toen als een reus uit het beeld kwam, was geweldig) en hij is nu zelfs onvoorspelbaar en veel grimmiger en uiteraard gebruikt hij weer veel rode ballonnen. Hij zorgt overigens ook voor wat humor, die natuurlijk vooral cynisch als sarcastisch is.

Behalve clown Pennywise spatten ook de jaren 80 (verhaal speelt zich af in 1988 - 1989) van het scherm af (hoewel het zien van bepaalde fietsen en auto's, me ook deed denken aan de jaren 70) en dat is ook o.a. te horen aan de goede muziek van o.a. de bands "The Cult" (in het begin van het verhaal op school) en "Anthrax" (tijdens een gevecht tussen de "Loser" kinderen en hun vijanden, waaronder de vervelende Henry Bowers die gespeeld werd door Nicholas Hamilton), die in de jaren 80 op hun hoogtepunt waren. Twee kinderen lopen overigens ook rond met een "Anthrax" en "Metallica" T-shirt, dus regisseur Andy Muschietti (dit is pas zijn tweede film en zijn eerste Horror / Thriller film "Mama (2013)", vond ik ook gewoon goed) zal ongetwijfeld fan zijn van "Rock" en "Metal" muziek. Ook vond ik het wel geinig toen één van de kinderen de roodharige Beverly Marsh (gespeeld door Sophia Lillis) vergelijk met de roodharige Molly Ringwald, die natuurlijk haar hoogtepunt had in de populaire jaren 80 Komedie / Drama film "The Breakfast Club (1985)".

Met de opbouw van het verhaal zit het overigens wel goed, want na de fraaie en ook harde inleiding van het verhaal in 1988 worden een jaar later na het vermissen van Georgie Denbrough (gespeeld door Jackson Robert Scott), alle kinderen (oftewel de "Losers", die o.a. te maken hebben met negatieve dingen zoals pesterijen en eenzaamheid, maar ook met positieve dingen zoals vriendschap en kalverliefdes en dat laatste m.b.t. Beverly Marsh, die op school de stempel van "sletje" krijgt, wat ze juist totaal niet is) geïntroduceerd, waarbij ze geconfronteerd worden met hun grootste angsten (zoals smetvrees en seksueel misbruik), waarop clown Pennywise dan handig inspeelt en dat uit zich ook allemaal in vermakelijke korte horrorfilmpjes. Uiteraard overwinnen ze door o.a. vriendschap hun angsten en wordt clown Pennywise op het einde (tijdelijk) verslagen.

Bill Skarsgård als clown Pennywise steelt natuurlijk de show in deze film en voor clown Pennywise ga je natuurlijk zoals ik deze film vooral bekijken, maar ook de overige cast deed het leuk en goed en dan doel ik vooral op de kinderen, waarvan sommigen wel heel stereotype werden neergezet zoals het erg dikke jongetje Jeremy Ray Taylor (in de rol van Ben Hanscom) en het jampot bril dragende jongetje Finn Wolfhard (in de rol van Richie Tozier). Met name de kinderen Jaeden Lieberher (in de rol van Bill Denbrough, wiens jongere broertje Georgie Denbrough dus te grazen, o.a. een arm afgebeten, werd genomen door clown Pennywise tijdens de inleiding van het verhaal) en Sophia Lillis (in de rol van Beverly Marsh, waarop Bill Denbrough en Ben Hanscom verliefd worden). Bij de laatste zat ik overigens met een vette glimlach op mijn gezicht, bij het zien van haar scene in de badkamer met de overdreven bloedfonteinen, die me deden denken aan de jaren 80 "Evil Dead" (zowel de eerste als de tweede film) Horror films.

Al met al een leuke en zeker ook goede (zelfs wat spannend) remake van de eerste verfilming, die door moderne digitale technieken lekker fris oogt (ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de eind jaren 80) en waarbij clown Pennywise nog steeds angstaanjagend is en dit keer ook schitterend gespeeld werd Bill Skarsgård (aan Tim Curry kan hij net niet tippen). Voor jonge kinderen is deze film absoluut niet geschikt (hoewel het verhaal soms overkomt als een E.T.-achtige familiefilm) om naar te kijken, want ze zouden er wel eens nachtmerries aan kunnen overhouden. Het jongste kind (wordt binnenkort 7 jaar) van mijn broer liet ik voordat ik samen met mijn broer naar de bioscoop ging een foto zien van clown Pennywise, waarop hij verstandig zei "Dat moet ik eigenlijk helemaal niet willen zien"

P.S. omdat ik nu "Chapter One" (wat ook wordt aangegeven op het einde) heb gezien in de bioscoop, zal ik "Chapter Two" waarschijnlijk ook gaan bekijken in de bioscoop. Ik ben overigens toen de aftiteling (die spoel ik thuis meestal vooruit) begon de bioscoopzaal uitgelopen, dus of er nog een extra scene te zien valt, dat weet ik dus niet.

“Welcome to the Loser's Club asshole!”

Sterke verfilming van het boek van Stephen King. Er is wijselijk gekozen om echt twee uur lang te focussen op de jongeren van de Loser's Club, en het is een beslissing die geweldig uitpakt. It is zeker een spannende en soms angstaanjagende film, maar regisseur Muschietti heeft ook goed gekeken naar E.T., Stranger Things en uiteraard Stand By Me. It heeft die heerlijke jaren 80 vibe en is ook echt een coming of age film. Dit gedeelte is ook waar de grootse kracht van de film zit.

De opbouw met iedere tiener die zijn/haar eigen angsten onder ogen moet komen is geweldig gedaan en op deze manier ga je ook echt meeleven. Vooral de scene met Beverly (Lillis) die boven een wastafel hangt, en de scene met de jongeren die dia’s bekijken in een garage springen eruit. Met Sophia Lillis heb ik ook gelijk de openbaring van de film genoemd, want in sommige scènes straalt ze positiviteit en plezier uit, om in de scènes met haar vader ook qua drama te overtuigen. Ook de andere jonge acteurs zijn goed gecast (de oneliners van Wolfhard zijn hilarisch), en vooral de onderlinge chemie en humor werkt uitstekend. Bill Skarsgard is sterk als Pennywise, alhoewel hij alleen in de eerste scene echt dreiging uitstraalt. De andere scènes met hem zijn vooral jump scares omdat de muziek in de bioscoop voor slechthorenden is afgesteld en het camerawerk zeer sterk is. Het laatste gedeelte valt vergeleken met het sfeervolle eerste uur dan ook een beetje tegen. De grootste kracht van It is toch het samenspel tussen de leden van de Loser's Club, wat wordt onderstreept door de mooie laatste scene.

Prachtige remake!!! Zeer sfeervolle film. De jaren 80 worden goed neergezet. De kinderen spelen allemaal erg sterk. De clown is eng, de special effects zijn goed gemaakt en doeltreffend. De film is totaal anders dan het origineel, maar ik vind dat niet storend. De scenes zijn ook heel sfeerbepalend. Mooi camera werk. Goede soundtrack. Eigenlijk is het een horror film van de bovenste planken. Ik kan er geen verkeerd woord over zeggen. En ik dacht nog wel dat deze film zou tegen vallen. Wat een verassing. De film doet een beetje denken aan een Freddy Krueger aflevering. Fantasie en werkelijkheid lopen door elkaar heen. Dat moet je wel kunnen accepteren. Anders kan je bedrogen uitkomen. Voor de horror fans is het echt een feestje om naar te kijken. Zeker doen en in de bioscoop!

Geslaagde en terecht succesvolle herinterpretatie. Het is een mainstream film, die een breed publiek tevreden zou moeten stellen en dat is welverdiend en vast meer dan verwacht gelukt.

Mooie start, maar de eerste helft, min of meer de interlude, hangt nogal als los zand aan elkaar. Kijkt desondanks lekker weg, maar had, naar welke doelgroep dan ook, makkelijk steviger kunnen zijn. Tweede helft wordt pas duidelijk wat It daadwerkelijk I(t)s. Sterkste deel ook wat mij betreft. De scene met de dia-projector is een instant classic! Heb geen idee meer of en hoe dat ook in de mini-serie werd weergegeven..? (heb ik blijkbaar alweer te lang geleden gezien).

Bill Skarsgård doet het knap als hedendaagse Pennywise. Geslaagde creep, al wordt daar veels te weinig mee gedaan en ik vind zijn vele gedaantewisselingen wat too much. Die knipoog naar de zo verachtte spin (trekt z'n poten snel weer in) vond ik dan weer grappig. Idem dito voor de tof vertolkte bijrol ook van die moeder in joggingpak die best wel iets meer mag joggen.

Verplaatsing naar de eighties vind ik geslaagd, muziek daarbij is ook wel aardig. Sfeervol gemaakt en geschoten, deels weer verpest door kunstmatige CGI.

Als je over deze film wat te klagen hebt dan spoor je niet en ben je een zeurende opa!!

De beginscène met Georgie slaat meteen in als een bom ?? wat anders dan die gedateerde zooi van 20 jaar geleden van B kwaliteit

Ruim 3 Ballonnen.

Verhaal wel goed, leuk geacteerd door de kids. Maar echt spannend of eng is het helaas niet.

Ik lees al een aardig tijdje mee op Moviemeter en doe dat met veel plezier.

Maar nu moet ik toch iets kwijt over de best wel vele negatieve reacties op It 2017.

Wat mij opvalt is dat er veel te veel vergeleken wordt met de jaren 90 versie.

Deze vergelijking gaat volledig mank omdat de interpretaties van de regiseurs over hoe het boek verfilmt moet worden totaal anders zijn.

Naar mijn bescheiden mening moet je ze gewoon ieder afzonderlijk beoordelen.

De jaren 90 versie heeft mij altijd gefascineerd tot op de dag van vandaag.

ik heb hem pas nog gezien en nog steeds verveelt hij me niet en kan ik de film nog erg goed waarderen ondanks dat hij wat gedateerd is.

De 2017 It roept ook deze gevoelens bij me op omdat de film zo herkenbaar is met iets wat je zo goed kent van het boek dat ik meerdere keren heb gelezen.

Pennywise gespeeld door Tim Curry is echt een klassieker en terecht natuurlijk.

Maar de rol gespeeld door Bill Skarsgard is totaal anders, veel donkerder, veel duisterder en dat vind ik prima want laten we eerlijk wezen, de Pennywise uit het boek joeg kinderen uit Derry schrik aan en was een regelrechte creep, en Skarsgard vervult die rol prima.

Velen merken op dat ze totaal geen schrikmomenten hadden in de bioscoop.

Dat had ik ook niet maar zo vreemd is dat niet omdat de meesten WETEN wat er komen gaat, zeker als je het boek goed kent dus ik vind dat geen reden om dan deze film minder goed te waarderen.

De film is gewoon erg goed, de casting van de kinderen was ook niets mis mee en Bill Skarsgard als Pennywise is wat mij betreft erg goed geslaagd omdat hij hem totaal anders speelt dan Curry.

Ik begrijp daarom ook niet zo goed waarom er veel zijn die de film met een 2.5 of zelfs minder waarderen.

De film is gewoon niet zo slecht om die lage waardering te rechtvaardigen.

Wat dat betreft neem ik imdb.com wat serieuzer waar de film een dikverdiende 8 scoort door ruim 103.000 personen.

It is een leuke, onderhoudende griezelfilm. Behalve een paar memorabele scènes, kon ik me van het origineel niet zoveel herinneren. De versie uit ’90 had wel een zeer duister kantje dat tamelijk goed wordt overgezet in deze remake, hoewel de onderhuidse spanning daar net iets beter was. Toch vond ik deze versie vermakelijker in bijna elk opzicht en bezitten de meeste kids voldoende charme en persoonlijkheid, waarvoor ik op voorhand een beetje vreesde dat dit niet zo zou zijn. Hoewel niet alle schrikmomenten even geslaagd zijn, vond ik het op sommige momenten best eng en kreeg ik wat flashbacks naar mijn kindertijd (dé vreselijke kelder of nog erger de zolder ). Een aantal scènes kwamen erg dicht en in your face. Ook Pennywise kon overtuigen maar dat is niet wat "It" echt angstaanjagend maakt in mijn ogen. De confrontatie en het gevecht met de eigen angsten, alsook het opgroeien en volwassen worden, blijven interessante thema’s die hier verrassend, soms op grappige wijze, soms op harde wijze aan bod komen. En oja, ik kijk uit naar het vervolg.

Ik heb de film net gezien. De "oude versie" vond ik meer uitgewerkt wat onderlinge relaties betreft. Voor mij is dat ook waar het boek over gaat.

It 2017 heeft meer snelheid waardoor de uitwerking achterblijft en waardoor de karakters mij minder konden boeien. Er zijn meer naar het einde toe wat verrassingen en schrik effecten. De andere "enge" momenten zie je kilometers tevoren aankomen en zijn hooguit grappig, maar niet eng.

Ik denk dat mensen die het verhaal en de eerdere film niet kennen het wel kunnen waarderen. Ik was niet onder de indruk. Een goede film uit het verleden kan je beter koesteren. Remakes in de huidige tijd laat je beter links liggen.

Helaas.

film reviews in 100 woorden: IT (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Na 27 jaar is Stephen King’s IT terug, ditmaal volledig verteld vanuit het perspectief van de kinderen. Pennywise word prima vertolkt door Bill Skarsgård, maar het zijn de kinderen die er met kop en schouders bovenuit steken. De Losers' Club is geloofwaardig als hechte vriendengroep en de kinderen zijn (met hun typische tienerhumor en groffe taalgebruik) bijzonder sympathiek. De griezelmomenten zijn doeltreffend, ondanks de twijfelachtige geloofwaardigheid van de computereffecten. Het verhaal kon misschien wat bijgeknipt worden, toch kijkt de film gemakkelijk weg. IT is niet alleen een geslaagde remake maar ook een buitengewoon goed onderhouden film met een macaber sfeertje.

4,0*

Best aardig, maar de scènes zijn veel te onsamenhangend, hak op de tak en onlogisch. De scène in de badkamer was goed, maar wacht...gaan ze echt schoonmaken terwijl vader elk moment thuis kan komen? En knap ook nog hoor, geen bloedspatje meer te bekennen, en zelfs het douchegordijn was weer als nieuw!

Bill heeft door dat je, om IT te verslaan, toch écht bij elkaar moet blijven, zelfs één van de jongens moet verplicht mee het enge huis in want zonder hem zijn ze kansloos, waarna Bill bij de eerste gelegenheid de rest van de groep alleen laat. En bedankt Bill.

Maar wacht: IT kan misschien niets als je niet bang bent. "Kom op jongens, niet meer bang zijn". Wat een goede tip. Vervolgens staan de kinderen me daar toch ineens een partijtje niet meer bang te zijn waarna IT met een salto achterover de put in springt. Verslagen. Dat was makkelijk zeg.

Vervolgens komen alle vermiste kinderen die om onduidelijke redenen aan het zweven zijn naar beneden, maar waar Beverly nog gered kon worden omdat ze wakker werd gekust...oh ja, gekust, hahaha, ja echt, zijn de naar beneden zwevende kinderen blijkbaar verloren want vanaf dat moment begint de rouwperiode voor Bill vanwege de dood van zijn broertje. Het ging de regisseur denk ik te ver om een enorme stapel kinderlijken in beeld te brengen, ondanks dat het wel wat meer duidelijkheid had gegeven over hun toestand

Ik heb erg vermaakt hoor, de 80's sfeer is goed gedaan, en de opmerking over Beverly dat ze op Molly Ringwald lijkt was wel grappig, aangezien ik al meteen aan Molly Ringwald moest denken zodra Beverly in beeld kwam. Een look-a-like! Zij speelde overigens erg goed, nogmaals, de badkamerscène was mooi , en vooral het gedeelte waar ze erachter komt dat haar vader het bloed niet kan zien. Oh ja, en Bill Skarsgård doet het ook een stuk overtuigender dan Tim Curry in de 1990-versie.

Ik heb het boek niet gelezen en het origineel niet gezien. Ik vind deze It vooral ranzig en die trucendoos wordt aardig opengetrokken. Ik moest erg aan de Goonies denken na het zien van deze film... .

Op een bepaald moment zweven de kinderen naar beneden. En dan? Liggen ze daar op een stapel? Heb ik iets gemist of is zweven ze nog steeds omlaag?

De 1e uit 1990 vind ik stukken beter, zitten ook leuke scene's in met flashbacks op t goede moment niks oude rotzooi en zeker ook een verademing dat het 1 film is en NIET aan het einde PART 1 te zien wat weer betekend dat je minstens een jaar moet wachten op PART 2 of nog erger: PART 3!

En idd ranzige scenes wat de spannende scenes uit 1990 moeten vervangen.. Wel een voordeel dat ik niet met spanning op de vervolgen zit te wachten daardoor.

Maar wel jammer vandaar slechts 2 sterren

Wat een belachelijke film, alles clichés uit de kast getrokken en nog steeds een kinder film a la de goonies

Van de ene ergernis in de andere , te simpel voor woorden

Weggegooid geld

In juli 2016 mijn laatste stem uitgebracht, dus het werd weer eens tijd om iets op de beeldbuis te aanschouwen. Ik heb deze horror in Bangkok bekeken en ik vond het een vrij clichématige en voorspelbare horror, al dan wel goed verzorgd. Een groepje jongeren wordt geplaagd, terwijl ze op zoek zijn naar een vriend die in het begin al te grazen is genomen. Het verhaal volgt een welbekende loop van omstandigheden, met hier en daar een leuk moment zoals de openingsscène waar een ledemaat wordt afgeplukt, de pestkoppen in de rivier of de bebloede badkamer. Ik raad deze horror niet aan maar eigenlijk weet ik ook niet zo goed wat te verwachten als je alle kenmerken in beschouwing neemt.

Vooral erg gehyped natuurlijk. Vandaar ook het fortuin dat het aan het opleveren is. Verder op een paar goede scenes na allemaal vrij clichématige scares. De meeste schrikmomenten zijn in mijn optiek van het kaliber van Conjuring, Insidious waar ik me in die films ook dood aan heb geërgerd (mede door het in herhaling vallen van en de regelmaat aan neppe special effecten) Desondanks vind ik het een aangename poging en als remake zeker niet slecht. De losers club is leuk neergezet en de film ziet er mooi uit. Het origineel van destijds deed me echter meer. Toch ben ik wel benieuwd naar het vervolg. 3 sterren.

Geweldige film! Qua genre bleef de spanning er voldoende inzitten en zijn de schrikmomenten aanwezig. Maar toch: voornamelijk hard op gelachen ipv hard op geschrokken. Om maar even aan te geven dat humor aanwezig is in de film; ik vond de dynamiek tussen de jonge acteurs erg vermakelijk. Het horror gevoel leedt hier voor mij niet onder. Ben ik trouwens de enige die de film deed denken aan de serie Stranger Things?

Leuk detail, vriendin die na de film hopeloos zegt: dus nu duurt het nog 27 jaar het volgende deel er is?! Zo realistisch kwam het dus over

We hebben in de loop der jaren veel onnodige horror-remakes voorbij zien komen, maar eindelijk is men op het idee gekomen om het werk van Stephen King eens aan te pakken. Want veel van Kings verfilmingen - met name het TV-werk uit de jaren 90 - heeft potentie, maar is erg matig uitgevoerd. We hoeven geen update van Halloween of A Nightmare on Elm Street, geef maar een sterke versie van The Stand of The Langoliers. Of IT, een miniserie die ik beschouw als jeugdsentiment en waar ik als kind wakker van kon liggen. Maar kijk je die 1990 versie vandaag de dag terug, dan is het toch alles behalve eng. Het is eerder lachwekkend en soms zelfs beschamend.

Dat wil overigens niet zeggen dat deze IT van Andy Muschietti álles beter doet. De miniserie heeft als voordeel dat het meer tijd kan geven aan de personages, iets wat in deze film wat lastiger is. Sommige kinderen als Billy en Beverly worden wat uitgediept, maar personages als Mike of Stan komen er behoorlijk karig van af. Ze zijn niet veel meer dan de donkere en de Joodse jongen. Had wel meer willen zien. En dat is ergens een goed teken, want de Losers zijn een interessant en leuk groepje hoofdrolspelers. Net als in de miniserie zijn er goede jonge acteurs gevonden. De bijrollen waren wat minder geslaagd. Ik had gehoopt dat ze van de miniserie zouden afstappen en de bijrollen wat minder zwart-wit zouden maken. Maar de bullebakken en de ouders (met name de vader van Beverly en de moeder van Eddie) zijn net zo eendimensionaal als in de oudere versie. Iets meer nuance was daar prettig geweest.

Maar ach, wie boeit de ouders iets in een film over kinderen die worden opgejaagd door een moordlustige clown? De moeilijkste taak qua cast was voor Sarsgård, die in de clownsschoenen van Tim Curry moest treden. Curry is en blijft fenomenaal als Pennywise, maar Sarsgård doet het eveneens erg goed en doet gelukkig ook iets nieuws met de rol. Waar Curry nog oogt als een normale clown, is de nieuwe Pennywise meteen al een enge freak; de eerste keer dat we 'm zien drupt er water langs zijn scherpe voortanden en staan z'n ogen op een wat vreemde positie. Tijdens de kenmerkende scène met Georgie zien we nog een groot verschil met de miniserie; de film kan veel verder gaan. In de miniserie werden de gruweldaden van Pennywise nog weggeknipt met een fade naar een ander shot, hier mogen we het allemaal zien. Stiekem was iets meer suggestie wel wat spannender geweest, van mij had er net iets meer aan de verbeelding overgelaten mogen worden, zeker zo vroeg in de film.

Ik was er op basis van de trailer al een beetje bang voor, maar deze film bevat een hoop voorspelbare jumpscares. Lange stilte, waarin kinderen in een donkere gang op iets af lopen en BOEM! Gelukkig zijn er ook een paar andere scares, die in mijn ogen veruit het beste werken. Scènes als Pennywise en het schaap achter het doorzichtige gordijn of Pennywise die toekijkt hoe Mike in elkaar wordt geslagen. Eén van de tofste sequenties vond ik met Ben en zijn research in de bibliotheek. Net als in de miniserie komt één van mijn favoriete scares van een foto uit een fotoboek. Sowieso props voor Andy Muschietti qua het neerzetten van een uitstekende sfeer. Geestig ook hoe ik nu hoor dat mensen de film vergelijken met Stranger Things, maar niet weten waar Stranger Things de inspiratie vandaan heeft gehaald.

Ik kijk uit naar het vervolg, waarin - zover ik begreep - de volwassen personages aan de beurt komen, ook al had ik nog wel wat meer willen zien van deze kids. Wellicht was een format als Stranger Things voor IT helemaal niet zo gek geweest. Hoe het ook zij, het tweede deel zal ongetwijfeld veel meer verbeterpunten hebben ten opzichte van de miniserie. Betere acteurs en een beter einde moeten niet moeilijk te realiseren zijn. En wat mij betreft pakken ze daarna nog een hoop TV-werk van King aan voor een remake als dit, want het smaakt wel naar meer.

3,5 sterren.

Eigenlijk moet ik deze film in 2 delen recenseren. Want waar ik het gedeelte 'voor de pauze' lichtelijk vond tegenvallen (qua It) werd dat 'na de pauze' ruimschoots goedgemaakt. Misschien had ik ook gewoon wat langer de tijd nodig om te stoppen met het vergelijken met het origineel. Toen ik dat namelijk losliet kon ik ook meer van deze nieuwe film genieten.

Er zaten een aantal heerlijke scènes in met een uitstekende Pennywise (nee, Bill Skarsgard kan niet tippen aan Tim Curry, maar dat geeft niet). Maar waar ik ook ontzettend van genoten heb was The Losers Club. Deze kids hadden een geweldige chemie en daardoor heb ik de hele film genoten van hun scènes. Ik kreeg echt Stranger Things vibes en aangezien ik dat 1 van de tofste series in tijden vind is dat alleen maar een goed teken. Echter overheerst hierdoor wel het gevoel dat het niet echt een horror is, maar meer een mystery of actie. Desalniettemin: prima remake!

4*

8/10 (IMDB)

"It's summer! We're supposed to be having fun! This isn't fun, it's scary and disgusting."

Zoals zovelen heb ik ook slapeloze nachten overgehouden aan de tv versie van It. Na het terugzien van die film, vele jaren later, valt op hoe tam die versie was en het vooral Tim Curry was met zijn performance die de film zo eng maakte. Nu is opnieuw een versie gemaakt van het geweldige boek van Stephen King.

In deze versie van It kunnen de makers meer laten zien. Meer bloed, meer horror en een hoop scheldwoorden. De film heeft niet echt een hele lange opbouw. En deze film bewijst dat je dat niet altijd nodig hebt om de kijker zo betrokken mogelijk te laten zijn. Knap hoe de schrijvers hun personages aan ons voorstellen zonder er een hele lange tijd aan te besteden. Het meest knappe daaraan is nog wel dat het ook helemaal niet uitmaakt of je bekend bent met het bronmateriaal of de vorige film. Helaas lijkt het zo af en toe wel alsof het verhaal een beetje rondom de spannende/enge momenten heen zijn gebouwd, en niet andersom. Dat maakt dat de film vooral uit fragmenten lijkt te bestaan en af en toe wat terug wordt gegrepen naar het verhaal. Ook jammer dat er van karakter uitdieping weinig sprake is. Daardoor krijg je niet echt een feeling met de personages en komt de climax daardoor nogal zwak over. Dat neemt niet weg dat It gewoon een heel vermakelijke film is en het je de gehele speelduur weet te boeien en je de stuipen op het lijf weet te jagen. Want als It aan iets geen gebrek heeft, zijn het enge en/of spannende momenten en heel wat jump scares.

De kids acteren er lekker op los. Het is duidelijk dat ze met plezier aan de film hebben gewerkt. Maar het is toch weer de acteur die Pennywise speelt, die de show steelt. Bill Skarsgård zet hier een ontzettend creepy versie van de clown neer.

Met de production design zit het heel erg goed. Het tijdsbeeld van de late jaren 80 komt erg goed over. Ook het gebruik van een lekkere soundtrack helpt mee in het creëren van de juiste sfeer. Camerawerk en belichting ziet er erg verzorgd uit. Al had ik ik het fijner gevonden als het nog donkerder gefilmd was.

Had het verhaal iets meer om het lijf hebben gehad was dit een veel betere film geworden. Al is It verre van slecht en is het een erg vermakelijke horror/thriller geworden. Ik kijk dan ook zeker uit naar het tweede deel.