It (2017)

Prima remake!

De special effects zijn prima in orde, maar dat is dan ook het enige positieve dat over de 'jeugdversie' van IT valt te zeggen. Verder is het vooral een lange zit waarbij je niet een keer rechtop gaat zitten. Het boek was beter.

Geweldige remake, die het origineel naar mijn mening ruimschoots overtreft. Een film die ik ook alweer acht keer heb gezien en daarmee één van mijn lievelingsfilms aller tijden is. Film moet het hebben van een mooie sfeer, waarbij de balans tussen humor en spanning in mijn optiek erg goed is. Door een volgend deel / hoofdstuk te gebruiken om in te gaan op de achtergrond van Pennywise, krijgt in dit deel alles de juiste aandacht en wordt niets afgeraffeld. Ik kijk na dit deel dan ook uit naar het vervolg.

Ik was zeventien en wilde dat gevoel van toen herbeleven. De miniserie van 'It' (1990) kwam op televisie voorbij en ik dacht terug aan hoe ik ooit een slaapfeestje hield met een groep andere twaalfjarigen en we een nacht lang horrorfilms en een softpornofilm keken. Je even volwassen wanen. Dingen zien die niet mogen. Van 'Invasion of the Body Snatchers' (1978) herinner ik me niet veel meer, maar 'It' (1990) ging toen al onder mijn huid zitten. Die vreemde mengeling van hilariteit en horror, met zware thema's als kindermishandeling, kindermisbruik en psychiatrische problematiek. Maar jongens op die leeftijd mogen niet aangeslagen zijn en we verzekerden elkaar dat de kinderlokkende clown toch heus alleen hysterisch grappig is!? Ben jij bang? Echt niet, hoor. Ik voelde me ongemakkelijk en merkte dat deze horrorfilm wel érg dicht bij mijn eigen belevingswereld bleef. Het feestje eindigde toen iemand een seksfilm uit de collectie van zijn vader had opgezet en ik besloot dat het nu welletjes was geweest. Het werd me allemaal iets té volwassen. ('Nééhéé', ik heb écht niet mijn moeder naar beneden gehaald!')

Dat ongemakkelijke en nare gevoel ging niet weg. Vooral die specifieke douchescéne bleef als een langspeelplaat door mijn gedachten suizen. Tergend. Een van de personages doucht in een gemeenschappelijke ruimte en de pijpleidingen komen opeens tot leven. Dan komt het clownshandje van It langzaam uit het afvoerputje gekropen en gaat hij geamuseerd naar de tienerjongen kijken. Ik vond die combinatie van naakt en weerloos zijn tegenover een clownsfiguur dood- en doodeng. Alleen al het idee dat er iets uit de leidingen kan kruipen wat jou kwaad wil doen. Tot grote ergernis van mijn moeder, maar het heeft me zeker een week nachtrust gekost voordat dit beeld uit mijn systeem verdween. Op mijn Zwolse studentenkamer zag mijn zeventienjarige zelf opnieuw de filmervaring die eerder zoveel teweeg bracht. Ik weet nog dat ik twijfelde (wakker liggen om een film is ook weer zoiets) maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn huiver. En gelukkig ook maar, want er bleef weinig engs over. De middelmatige speciale effecten en een overdaad aan emmers bloed; de pogingen om suspense te suggereren met dat stomme rode ballonnetje; en natuurlijk vooral Tim Curry als grappentappende monsterclown. Het voelde als een deceptie.

'It' (2017) is dat zeldzame geval wanneer een remake een iconische voorganger overtreft. De makers hebben er goed aan gedaan de kluchtigheid te temperen en op een meer realistische manier bij de ervaringswereld van de kinderen te blijven. Het gaat nu echt om de Losers' Club en hoe ze als groepje verschoppelingen een bond sluiten tegen de horror van die tussenfase van kind naar volwassene. Daar hoort ook een ander soort It bij, meer gegrond in de realiteit. De Skarsgård-It heeft iets minder een eigen persoonlijkheid dan de Curry-It, maar het werkt omdat hij meer een soort virus of schimmel is dan de enge man in de bosjes. Het zal niet zonder reden zijn dat één van de personages een verwijzing maakt naar de aidsepidemie in de jaren tachtig. Waar 'It' (2017) voor mij wat steekjes laat vallen is dat de horror zelf (zoals bij zoveel moderne horrorfilms) voelt als een voorspelbare spookhuisrit. Het clownsthema is met veel fantasie en zorg ontworpen, maar voelt tegelijkertijd ook een tikkeltje overgestileerd of zelfs afstandelijk. Maar dit is muggenziften van een zure dertiger, want twaalfjarige Kaj had ongetwijfeld hetzelfde nostalgische jeugdtrauma opgelopen. En voor de zeventienjarige Kaj zou het vertrouwen hersteld zijn dat It niet alleen kolderieke pulp hoeft te zijn.

Niet helemaal mijn ding, toch meer confronterende horror dan verwacht. Desalniettemin knap gemaakt, ziet er stijlvol uit, gemiddeld en goede cast, zeker voor een remake prima te pruimen. *3,5

Hehe.

Bijzondere prestatie deze film. in een kleine stroom aan Stephen King-verfilmingen die best de moeite waard zijn, vormt deze niet alleen het voorlopige hoogtepunt, het overtreft ook verreweg zijn saaie voorganger, die te maken had met een vreemd soort van jovialiteit, brak acteerwerk en een totaal gebrek aan engheid.

Een ander nadeel dat deze film wel moet delen, is dat het wat aan de lange kant is. Maar daar staat tegenover dat deze best sfeervol is, zowel op de enge momenten als tijdens de zomerse chemie tussen de jonge spelers. Die het overigens ook redelijk tot erg goed doen. Grote ster is toch wel de new and improved Pennywise. Skarsgård doet het perfect, maar de algehele stilering en toon van onze creepy clown is in alle opzichten geslaagd te noemen. Paar toffe setdesigns eromheen en plotse uitbarstingen van freakiness die me als kind zeker de stuipen op het lijf gejaagd hadden. Voor de doorgewinterde horrorfanaten misschien nog altijd wat lichtgewicht, het overtuigt prima als moderne interpretatie van een horroricoon. In het laatste gevecht is hij misschien een beetje het sukkeltje maar als brug naar het tweede deel een logische en vergeeflijke keuze.

Afgezien van een wat slepend tempo hier en daar, zit deze toch vol scenes om van te smullen. En die je uit doen kijken naar het vervolg in september. Ik ben fan. 4*

Hoe minder de angst voor IT des te zwakker ‘het’ wordt. En het lukt regisseur Muschietti en zijn leger aan programmeurs verdomd goed om die angst voor IT definitief te laten verdwijnen. Als het al even eng dreigt te worden, dan worden er wel wat belachelijke CGI-effecten tegenaan gegooid. Met geluidseffecten (dat stomme gelach) die rechtstreeks uit de mini-game Call of Duty Zombies lijken te komen.
De échte IT, door een persoon gespeeld, was veel enger. Deze versie wordt grotendeels door cgi-effecten vertolkt. En als die skarsgard in beeld komt is het ook geen succes.

Als je dan al niet met méér op de proppen kunt komen dan met een paar slechte acteurs en wat lelijke computereffecten, laat een klassieker als IT dan gewoon in zijn waarde.

Oei, ik was hier na mijn bioscoop bezoek toch een stuk enthousiaster over dan na deze herziening. The Losers zijn nog steeds het hoogtepunt van de film maar de rest van de film kon me nu een stuk minder bekoren. Ik vond de horror toen ook al het zwakste punt van de film maar het stoorde me deze keer aanzienlijk meer. Je word constant om de oren geslagen met cgi monster na cgi monster en dit begint al snel aan te voelen als overkill. Dit gaat gepaard met een hoop herrie en geschreeuw wat het er allemaal niet spannender of enger op maakt maar op mij al snel behoorlijk wat irritatie opriep.

De schaarse momenten waarop de horror wel werkt zijn de scènes die zich afspelen in een realistische setting. Ik doel hiermee op de momenten tussen de kinderen (Beverly, Henry en Eddie) en hun ouders. De film is hier qua horror op zijn sterkst. Je krijgt hier duidelijk mee dat deze kinderen een behoorlijk traumatische jeugd hebben moeten doorstaan door de verkniptheid van hun ouders. Onder het motto less is more krijg je genoeg informatie om aan te voelen dat er iets goed mis is binnen deze gezinnen maar laat de film het vooral aan de kijker zelf over om in te vullen tot hoever deze gruwelijkheden reiken. De plaatjes die je eigen verbeelding in deze scènes oproept zijn enger dan de beste cgi je kan voorschotelen, erg sterk gedaan. Het is dan ook jammer dat de film voor een groot deel probeert te shockeren door een overdaad aan CGI monsters. Ik verloor hierdoor vaak mijn concentratie en bleef qua spanning te veel op mijn honger zitten. Bij een film als IT ontkom je natuurlijk niet aan bloederige en bovennatuurlijke beelden maar ik denk dat de keuze voor praktische effecten hier veel beter het gewenste effect had kunnen bewerkstelligen dan de vaak toch wat gebrekkige CGI. Bovendien had de mix tussen psychologische en body horror van mij een stuk meer 50/50 mogen zijn.

En dus is het jammer dat horror in de film voor mij grotendeels niet werkt maar des te sterker zijn de momenten met de losers onderling. Zij vormen echt het hart van de film en houden de film grotendeels boven water. De humor is puberaal maar past perfect bij de karakters. Ook is de sfeer van de film buiten alle drukte om erg fijn en zijn het de tedere momenten die uiteindelijk het meeste indruk maken. Een hele punt aftrek lijkt veel maar in mijn hoofd gaat hij van een 3.8 naar een 3.2 .

De 1990-versie staat bij mij al genoteerd met een maximale score, dus in eerste instantie zat ik niet echt heel erg te wachten op een re-make, maar ja Stephen King's mix van smalltown America en de jonge outsiders die vechten tegen de bullies, de vreselijke volwassen en de zich manifesterende horror in de vorm van It/Pennywise ... wham!!! Meteen weer voor de bijl. Op naar het tweede deel en over een tijdje de 1990 nog maar eens ter vergelijking.

Het origineel uit 1990 nooit gezien, maar deze film vind ik heel goed gemaakt. Een film die bijna volledig door kinderen wordt gedragen, dat kan gemakkelijk misgaan maar ze doen het allemaal erg goed. De CGI effecten zien er soms nogal fake uit, maar over het algemeen ziet de film er goed uit.

Vooral de moeite vanwege de erg goede kind acteurs en de goed geschreven karakters die ze spelen. Het is niet louter een horrorfilm (eigenlijk wordt het nogal snel een over de top cgi-fest zodra het in die modus is) maar ook een drama over een stel getroubleerde en getreiterde tieners die elkaars vrienden worden. De setting is verplaatst van de jaren 50 (toen nostalgisch) naar de jaren 80 (nu nostalgisch).

Goeie film waarin een groepje kinderen tijdens de zomervakantie te maken krijgt met een bloeddorstige clown. Een mooi verhaal van Stephen King, maar allemaal al eens eerder gezien (en dan bedoel ik zeker niet alleen de versie uit 1990). Ondanks dat het niet echt spannend of eng wordt, heeft de film wel de juiste toon en sfeer. De jonge cast doet het uitstekend en het ziet er allemaal goed uit.

Vond deze persoonlijk beter dan de IT uit 1990. De special effects in deze oude versie stelden niks voor, terwijl die hier best indrukwekkend waren. Het ademt ook wat de sfeer uit van oude Spielberg/jaren 80 films met dat avontuurlijke ten strijde trekken. Van de oude film kan ik me op Pennywise na, weinig herinneren. Deze nieuwe herwerking was broodnodig, en meteen krijg je één van de betere Stephen King verfilmingen cadeau, met een goede balans tussen emotie en gegriezel. De kinderen zijn goed gecast en omdat ze allemaal wel hun rol kunnen uitwerken vond ik hen goed uit de verf komen. Sommige van hen (o.a. het meisje en de lead pestkop) krijgen wel heel sombere familiale achtergronden mee. Het verhaal is erg simpel : een monsterachtig wezen die zich als een clown toont, leeft onder het dorp en keert alle 27 jaar terug om zich te voeden met de angst van de kinderen, en uiteindelijk ook met de kinderen zelf. Het levert enkele goede horror-momenten op in ieder geval.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo vertrouwd met het boek van King noch met de verfilming uit 1990. Behoudens de titel en de angstaanjagende moordlustige clown was me weinig bekend van Pennywise. In dat opzicht kan ik ook niet inschatten of het vele extra fantasy horror van transformaties en rondlopende zombies daadwerkelijk deel uitmaakt van de clown. Voor mij was dit alvast niet nodig. Nu keek ik naar een soort Freddy Krueger, waarbij ook heel wat vreemde dingen gebeuren in het bewustzijn en onderbewustzijn van de nakende slachtoffers. Ik verwachtte eerder een soort Michael Myers die als 'normaal' persoon van vlees en bloed de moordlustige toer opgaat.

Een clown heb ik ergens steeds al vrij beangstigend gevonden. Heb er nooit veel van moeten weten. Dus op zich kan je daar al heel veel mee in een film. En dat doet het ook. De openingsscènes met het bootje - die we ook terugzien in menig trailer - is ijzersterk: eng, spannend, sfeervol, opbouwend en vooral veelbelovend. Alles klopt in die scène.

Verdereen mooi eighties sfeertje met een bende schoolvrienden die op zoektocht gaan. Een beetje (veel) enger dan pakweg The Goonies, Rim of the world of Stranger things (eveneens met Finn Wolfhard), maar de idee is eigenlijk hetzelfde. Verder ook aandacht voor ontwrichte gezinnen en goede chemie tussen de kinderen.

Als horror ook geslaagd - los van het feit dat al die extra CGI's niet nodig waren. Zeker voldoende eng met enkele sfeervolle jump scares. OK!

Het is nog niet zo lang geleden dat ik deze film had gezien, maar met het oog op deel 2 deze dan toch eerst opnieuw bekeken.

Ik blijf bij mijn eerste mening, prima prent die door het Atmos geluid op de Blu-ray een meerwaarde krijgt.

De originele verfilming in een ver verleden gezien, dus tijd voor een nieuwe versie. Vond het wel een leuke film. De cast deed het prima, net als de clown trouwens. Verder was het een verzorgde film die er goed uit zag.

Wel nog een lange speelduur, maar vervelen deed hij niet.

Ondanks positieve verhalen vond ik hem behoorlijk tegenvallen. Ja, het is niet zo cheesy en low-budget als de miniserie, maar de remake weet -op enkele momenten na- niet echt te imponeren.

Het probleem zit hem in de wat rare mix van spanning, humor, en cheap thrills en teveel tropes.

En sja, de nieuwe Pennywise (Bill Skarsgård) is gewoon niet zo eng. Meer monsterlijk ogend, maar dat werkt averechts.

Tim Curry oogde menselijker, maar (daardoor?) creepier. Bovendien wist Tim Curry met zijn sterke mimiek iets vervreemdends uit te stralen.

De kindacteurs vond ik wisselend. Beverly (Sophia Lillis) en Richie (Finn Wolfhard) vond ik wel consistent overtuigen. Laatstgenoemde zorgde wel voor de leukste grappen in de film.

Als horrorfilm had ik er echter meer van verwacht, dus voor nu een average 3*. Tijd voor Chapter 2!

Leuk spannend voor kids. Duurde mij te lang. Herhaling van zetten. Overigens bijna geen grotere horror dan een pa die z'n poten niet thuis kan houden.

Deze film was enkele jaren terug een fijne verrassing, en ook bij herziening blijft It fier overeind staan. Het is één van Stephen Kings meest iconische boeken en tevens dikste kleppers, dus de keuze om dit in twee delen te verfilmen vond ik een goede. De structuur van het verhaal leent zich daar ook voor. Deze eerste film heeft een prima tempo, goed acterende kind-acteurs (dat kereltje van Stranger Things speelt best grappig), visueel mooie beelden en een fijne sfeer. Dat gezellige zomerse sfeertje wordt heel goed overgebracht, en staat in boeiend contrast met de creepy situaties en gebeurtenissen. Want die zitten er voldoende in. Sommige scènes zijn pure horror (maar het wordt jammer genoeg wel nooit ergens bruut). Pennywise the Clown is meesterlijk in beeld gebracht hier. Hij ziet er af en toe wel iets te overduidelijk monsterachtig uit, maar Skarsgard zet een top rol neer, en mag ook lekker veel komen opdraven. Evenwel zonder dat de creepiness van zijn personage verdwijnt, behalve op het einde dan.

4* voor dit eerste deel. Jammer dat het vervolg dit niveau niet kon aanhouden.

Wat mij betreft hadden al die uitgevers die het werk van Stephen King in eerste instantie niet wilden uitgeven gewoon gelijk. Het is - en blijft - pulp. De tenenkrommende dialogen van de kinderen, het onlogische verhaal, de opeenstapeling van narigheid en gruwelijkheden, het is allemaal... zo weinig subtiel, laten we daar maar op houden. Misschien leuk om naar te kijken vanwege de griezel-effecten, maar meer ook niet. Ik haakte af toen de kinderen, onder begeleiding van een gezellig popdeuntje ( leek wel een liedje van The Cure), de bloederige badkamer gingen schoonmaken, geen één kind ter wereld zou zoiets doen.

Time to float...

Zat al een tijdje te wachten tot hij weer uitgezonden werd voor een herkijk en comment en dat lukte deze week dus. Na een redelijk bevallen eerste keer maakte de film nu en nog betere indruk. In ieder geval beter dan de oubollige serie uit de jaren '90.

Sterk is uiteraard het begin met Georgie en Pennywise waarna het 'probleem' en de groep kids langzaamaan in beeld gebracht wordt inclusief kwelgeesten. Het boek heb ik meerdere keren gelezen, net als veel andere werk van King, en het zijn de bekende ingrediënten waar King uit put. De kindertijd die voor sommige niet van een leien dakje gaat, de drempels en angsten die dit soms opwerpt, maar ook het vinden van lotgenoten en vriendschap. Dit vaak temidden van een kleine maar hechte gemeenschap waar stront aan de knikker is. En door onderzoek in geschiedenis blijkt dat deze stront al heel lang gaande is.

Fraai zijn toch wel de schrikmomenten rondom de verbrandde deur, het schilderij en het onthoofde kind in de bieb. Zeg maar gerust dat dit verontrustende beelden zijn en qua montage met muziek en geluidseffecten verdomd lekker worden opgebouwd. Vooral de muziek en diens opbouw is op die momenten uitmuntend. Een van de beste scènes is en blijft toch wel de diaprojector, ook deze scoort weer ontzettend qua opbouw.

Het moet gezegd dat Tim Curry Pennywise wel een bijzondere prikkel gaf, vooral schmierend was. Toch is Skarsgard een stukje enger wat natuurlijk ook met de opmaak van Pennywise te maken heeft. De muziek is zoals gezegd geweldig en eigenlijk zijn alle kinderen in goede doen met nadruk op Hamilton als Henry Bowers. Sowieso zijn de goed neergezette ettertjes nog wel even het noemen waard. De scènes is in het huis boven de put zijn heerlijk qua opzet en schrikmomenten, en eigenlijk kan ik niet zoveel slechts bedenken op de wat chaotische montage na tijdens de finale vechtpartij. Voor mij is It part one dan ook een meer dan geslaagde remake van het bekende boek en warempel krijg ik zin het boek er weer eens bij te pakken. Op naar komende woensdag voor een herkijk van Part 2.

Voor de 2de keer gezien. Het is een aardige verfilming van Stephen King's IT. Ik vind King soms briljant en soms tegenvallend. IT vind ik goed.

Merkwaardig is dat in dit soort horrorfilms altijd het gevaar wordt opgezocht. Ook deze jonge helden zoeken het op ondanks hun angsten. Schreeuwen er wat op los om het allemaal enger te maken. Dat geschreeuw maakt het juist belachelijk.

Pennywise was ronduit eng. Bill Skargård doet het prima. De effecten droegen daartoe ook bij.

De jonge acteurs waren op Sophia Lillis na niet al te best. Finn Wolfhard kon mij ook al niet bekoren in Stranger Things.

Geen moment heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten van de spanning. Het is een goed afgerond geheel. Voor horror vind ik het niet eng genoeg. Al zullen clownhaters er anders over denken.

Het was een prettige herziening. De eerste film binnen het tweeluik van regisseur Muschietti viel gelukkig niet tegen. Het is vooral prettig om de stof van de film weer een beetje op te doen gezien mijn kinderachtige eerste recensie, maar iedereen wordt ouder met de tijd, en zo ook ik. Wat ik vooral prettig vond (en vind) is dat de mix tussen horrormateriaal en fantasy-elementen nog altijd vlekkeloos samengaat. Leuk dat Muschietti zich niet echt heeft ingehouden met het bedenken van creatieve monstertjes en bedreigingen naast Pennywise zelf, overigens geweldig vertolkt door Skarsgård. Dat deze echter door het boek geïnspireerd zijn is uiteraard opgemerkt, maar dat betekent niet dat een regisseur ervoor hoeft te gaan. Voor hetzelfde geldt had Muschietti het allemaal genegeerd, maar hij gaat er vol mee door en dat kan ik met een lekker snackje op een vrije avond goed waarderen.

Acteerwerk van de kids, die later uitgroeiden tot wat grotere namen ondanks een nog jonge leeftijd, is bovengemiddeld en de vormgeving van Derry plezant. Denk dat het vooral helpt dat Muschietti zijn film nooit laat slepen, want er was materiaal genoeg om constant te vervallen in sterke verhalen, zware sfeerschepping en veelvuldig moraal. It: Chapter One behoudt echter een gezonde balans tussen griezel en plot. Het blijft voor mij persoonlijk een genot om dit soort films te zien.

Tweede verfilming van Stephen Kings bestseller over 7 beginnende tieners in het stadje Derry in Maine dat zichzelf “The Losers’ Club” noemt en in 1989 de strijd aangaat met de angstaanjagende “dansende clown” Pennywise [Bill Skarsgård] door hun eigen existentiële angsten onder ogen te zien. Beschikt over een puik jeugdig ensemble en is vooral effectief als een drama over eenzame tieners die ontdekken dat ze met hun vriendschap en loyaliteit voor niets en niemand bang hoeven te zijn. Sean Sansom verdient lof voor de make-up van Pennywise, maar het is zonde dat Muschietti in de horrorscènes gaat voor het groteske. De CGI en andere visuele effecten zorgen zeker voor effectieve jump scares, maar Pennywise is volgens mij veel angstaanjagender als een sinistere clown (zoals Tim Curry in de miniserie) dan als een monsterlijk gedrocht. Het vervolg It Chapter Two (2019) speelt zich 27 jaar later af en daarin namen onder anderen Jessica Chastain, James McAvoy en Bill Hader de hoofdrollen over.

Ben momenteel het dikke boek weer aan het lezen en ong halverwege nu, mooie tijd om deze weer te kijken.

Destijds in de bios gezien waar ik iets enthousiaster was, nu thuis op 4K.

Ondanks dat ze hier jaren aan gewerkt hebben, vind ik toch wel een matige verfilming van één van de beste boeken van King. Dit had de ultieme versie kunnen worden, maar ze hebben voor mij bij lange na niet alles eruit gehaald. Je merkt wel dat ze geprobeerd hebben dingen uit het boek erin te verwerken, maar aan de andere kant hebben ze ook weer hun eigen draai eraan gegeven. Een goed voorbeeld is de opening met Georgie bij de put. In het boek wordt z’n arm eraf gerukt en sterft hij ter plekke op straat. Hier wordt hij de put in getrokken, wat in werkelijkheid niet eens zou passen. De cast vond ik ook niet overtuigend. Blijkbaar zijn Bill, Eddie, Stan en Richie in real life ook vrienden en met elkaar opgegroeid. Ze liepen helemaal weg met dit viertal om de chemie etc. Nou ik vind hun juist de zwakste van de “Losersclub”. Vooral Richie was echt strontvervelend. Waar in de miniserie Bill echt dat leiderschap uitstraalt, vind ik dat hier totaal niet van de orde. Geef mij Ben, Beverly en Mike maar, vond ik veel sterker spelen. Ook Pennywise vond ik een miscast. Z’n uiterlijk en de manier waarop hij praat.. nee, niet eens in de schaduw van Tim Curry. Verder miste ik ook de sfeer in deze, waar dat in miniserie zo sterk aanwezig was.

Hoogtepunt vond ik Beverly’s scene in de badkamer.

In de bios acht jaar geleden had ik hem waarschijnlijk 4⭐️ gegeven, nu maar 3. Doe mij de miniserie maar.

Rewatch !

Indertijd misschien wel iets te streng geweest voor deze goede remake omdat je de film sowieso gaat vergelijken met het origineel. Deze film heeft ook heel wat pluspunten en vooral op gebied van schrikmomenten, enge beelden en gore toch wat meer te bieden. Het origineel blijft een nostalgisch gegeven dat niet zomaar te breken valt. Maar ga toch de remake een half puntje verhogen naar 8/10 zodat de film 4 verdiende sterren krijgt.