Shichinin no Samurai (1954)

Maar aan gezien dat deze keer nog niet het geval is zie ik niet in waarom dit nog een keer benadrukt moet worden. Over 17 paginas heen is er genoeg over gediscusieert lijkt me. Weinig zin om uit het niet weer oude koeien uit de sloot te halen.

Het is een eenvoudig symbool, maar de timing en plaatsing van de scene zelf vond ik daar nu weinig passend bij. Vond die scene overbodig, waarop ik ook reageerde.

Ik benadruk het graag nog eens omdat ik vroeger de enige was die daarover kloeg. Het is ook net een van de argumenten waar juist niet over werd gediscussieert hier, alleen wordt het wel in andere discussies eens aangehaalt alsof ik een alien ben dat ik me aan zo'n dingen stoor. Het feit dat er nu eindelijk eens iemand dat ook opsomt als duidelijke klacht maakt het dus moeilijker om af te wimpelen.

Voor mij persoonlijk heeft het dus wel degelijk zin.

Wie was de anti-held in deze discussies?

Kortzichtige analyse. Het is namelijk geen eenvoudig symbool.

Het geeft de indruk dat er een generatie aankomt die beter gaat worden dan de huidige boeren. Die nogal bekrompen denken.

Ik ga er nog een tijdje over nadenken wat Kurosawa precies ermee bedoelde.

Naast vele elementen is 'de weg naar volwassenheid' een duidelijke rode draad in deze film. Vooral de jonge samoerai Katsushiro representeert deze lijn. In hem zien we deze als duidelijke rechte lijn omhoog....waar de afgrond gaapt. Hij mag voor het eerst een strijd meemaken. Hij wordt voor het eerst verliefd en verleid door een vrouw. Hij doodt zijn eerste tegenstander en verliest zijn aanbeden grote voorbeeld. Kanbei staat al aan de top van volwassenheid en weet dat hij aan een opdracht begint waar geen eer of voordeel aan te behalen valt. Kikuchiyo is, als wees, het 'eeuwige kind', hij is ontstuitbaar en grenzeloos overmoedig. Mifune Toshiro is formidabel!

Dat Kanbei, (de fantastische Shimura Taksashi dus) gepresenteerd wordt als kindredder en de jonge samoerai Katsushiro in bescherming wil nemen is dan ook geen toeval. Wie goed op de dialogen heeft geled moet wel, voor de strijdt ontbrand, de voortdurende verwijzingen naar het 'kind' zijn opgevallen.

Een belangrijke gedeelte in de film is dan ook als Kanbei meedeelt dat de jonge Samurai niet mee mag. (In die bewust scéne zien we een poppenspeler in de schaduw.) Katsushiro protesteert. Kanbei begrijpt dat en zegt dat hij ook jong is geweest. En met een lachje begint hij ironisch aan een levenslesje die hij plichtmatig citeert:
"oefen jezelf"
"onderscheid jezelf op het slagveld"
"en streef ernaar een veldheer te worden"
en Kanbei gaat in eigen woorden verder:
"Maar besef dat de tijd vliegt, voordat je 't weet ben je zo grijs als ik". Met een lachje aait hij weer over zijn geschoren bol waar de eerste stiekeltjes weer groeien. Dit verwijst weer naar het kind dat hij uit de handen van de dief redde.
Kanbei: "Tegen die tijd zijn je familie en al je vrienden om je heen verdwenen."
De andere samoerai's zwijgen betekenisvol.....zij kennen dIe eenzaamheid.

De muziek is op dat ogenblik toepasselijk van schitterende desolate eenvoud....

En dan staat er stil op de drempel de meest volwassen strijder van allemaal: Kyuzo. Die als samoerai alleen eenzaam oefenen wil.
De close-up van hem met een schrammetje boven zijn oog spreekt voor zichzelf.

Kanbei besluit morgen te gaan. Katsushiro loopt emotioneel weg. Een boer vraagt Kanbei of hij toch mee kan gaan. Een samoerai valt hem bij en zegt:
"Een kind werkt harder dan volwassenen, althans als je hem voor vol aanziet. Laten we hem dan als volwassene behandelen".
Dat de volgende scéne Kikuchiyo bevat is dan ook geen toeval: het eeuwige kind valt dronken binnen.

Intermezzo: dat een liefhebber van 'actiefilm' zich stoort aan 'over-acting' heeft iets potsierlijks: een actiefilm gaat vaak "over the top".(te spectaculaire crashes, te heftige spierballen, te mooie vrouwen, te ongelooflijke voorvallen toch net overleven etc)
Wie constant zeurt over Mifune's heftige rol heeft hem niet begrepen en wil hem niet begrijpen: Kikuchyio heeft een hele duidelijke funtcie in deze film. (zie mijn vorige stuk)

Kikuchiyo het eeuwige kind moet zich constant bewijzen om voor vol aangezien te worden. Hij wordt pas serieus genomen als ze het dorp bereiken: het blijkt zijn basis te zijn.Hij kent de boer beter dan wie dan ook. De scéne dat hij doet alsof de vijand is gearriveerd doet de bange dorpelingen naar buiten lokken. Hij wijst ze op theatrale wijze de les:
Bang zijn voor samoerais? En als de vijand komt roepen jullie hen om hulp. Jullie zijn huichelaars.
De eerste bealngrijke daad van Kikuchiyo is er één van ontmaksering van de boeren.

Maar ook de samoerai's krijgen een les: Kikuchiyo toont hen de wapenrusting en verklaart het gedrag van de boeren. Kanbei komt tot de simpele conclussie: "jij bent als boer geboren nietwaar"? Kikuchiyo's gedrag bestaat, o.a., uit boze bewijszucht: hij wil bij de samoerais horen!

Net als een kind dus! Het is niet vreemd dat hij populair is bij de kinderen: voortdurend zwermen ze om hem heen. Hij kan het ook uitstekend met ze vinden. Hoe hij met de kinderen omgaat als ze om rijst vragen toont dat veelzeggend:
"als jullie mans gnoeg zijn om te schreeuwen (...) dan komen jullie niets tekort". Kinderen zijn meesters in het 'over-acten'.

Met het kind inde arm deelt Kanbei een volwassen besluit mee: bepaalde huizen over de brug moeten opgeofferd worden. Later moet hij gewapend met zwaard zijn besluit met kracht verdedigen: wie niet bereid is tot zelfopoffering graaft zijn eigen graf. Het is geen kinderspel!

Katsushiro is als jonge samoerai nog ruseloos en onderzoekend, hij is niet altijd gedsciplineerd bezig met de voorbereiding. Als hij van het pad afwijkt en bloemen plukt zegt Kanbei: "toch nog een kind". Als Katsushiro z.g.n een jongen ondekt, maakt hij 'hem', met een bloem wijzend, kwaad verwijten: 'hij' moet ook oefenen...dan ziet de jonge samoerai, betrapt, zijn eigen bloem en gooit die betrapt snel weg.

Kanbei wordt met een andere samoerai wakker voor een contôle-ronde. Katsushiro slaapt nog. Kabei zegt: "laat het kind maar slapen". De slaper prummelt een naam. Kanbei; "Shino dat is een meisjes naam" De andere samoerai zegt: "Dat klinkt meer als een volwassen droom". Dan maken ze hun ronde. Kikuchiyo blijkt zijn plicht als waker te verzaken, hij slaapt. Hij krijgt een standje.

Kikuchiyo is de clown en ontspant de gemeenschap. De grappen zijn voor onze moderne opvatting flauw maar de oubolligheid past bij de tijd, de middeleeuwen, en past bij de landerige sfeer: op menig moderne werkplek wordt tijd gedood met flauwe grappen.
Wie zich hier teveel aan stoort verleist de context en de sfeer uit het oog. Want het is met de samoerai's ontspannen gezellig geworden,
maar de vijand is niet ver weg. Het liedje dat de kinderen ongedwongen zingen verbeeld dat op perfecte wijze: "de spreeuwen tsjirpen..(..Kanzoburo?..) de kraaien krassen" Trouwens vogels zijn opvallend veelvuldig hoorbaar gedurende de film: de mensen kwettteren net als vogels.......

Intermezzo: De "heh" en de zgn kritische opmerking van Onderhond over de zingende kinderen zegt meer iets over zijn onbegrip (of beter: zijn verliefheid op zijn eigen overdreven vormeisen) dan over deze film.
Wie alleen kijkt naar de vorm (of beter voor de vorm) blijft in het oppervlakkige steken.

De weg naar volwassenheid wordt extra benadrukt als Katsushiro niet 'ingaat' op de verlangens van het meisje terleurgesteld beledigt ze hem: "Jij noemt je samoerai, slappeling!" Maar dan ontdekken ze de vijand: grootse daden liggen nu echt in het verschiet!

De serieuze samoerai Kyuzo komt binnen en zegt:
"Ze zijn er"
Kanbei: "Hoe weet jij dat"
Kyuzo droogjes: "Door al het tumult, dat snapt een kind"

De strijd ontbrand.

Het meest typerende en hartverscheurende moment voor Kikuchiyo is bij de brandende watermolen, als een stervende moeder het kind aan hem geeft, hij roept emotioneel: dat ben ik.....
Een wees dus.....we zouden nu kunnen weten, waarom hij zich steeds wil en moet bewijzen.....hij is nergens thuis.

Dat Kanbei een kind redt, aan het begin van de film, is geen toeval.

Katsushiro en Shino verrichten de liefdesdaad. Maar ze worden betrapt door Shino's vader.
samoerai: "wees toch niet zo boos, als de dood dichtbij is hunkert iedereen naar genot. Zelfs in 'n kasteel gebeurt dit vaak op de avond voor een veldslag. Toon begrip voor de jeugd, dat lukt toch wel?
Manzo: "Nee dat kan ik niet. Hij heeft mijn dochter onteerd" (en die dochter daagde de jonge samoerai uit!)
Boer: "Ze houdt van hem en is tenminste niet door 'n bandiet verkracht"....
(een volwassen argument dunkt me...)

Door een opmerking tegen de jonge samoerai ontspant Kanbei de geeenschap:
"Katsushiro ik wil dat je dapper vecht, sinds vannacht ben je een man".....

De verhouding Katsushiro en Kyuzo gaat ook over de verhouding kind en volwassene. Kyuzo wordt door Katsushiro vereert. Als Kyuzo, na een heldendaad, neemt hij met een kort lachje de complimenten in ontvangst: slaap is belangrijker.

De hele film staat zo symbool voor het volwassen worden.....het leven gaat door: de wisseling van seizoenen en gevoelens. Met je volgroeide ervaringen oogsten in een nieuw zinloze strijd waar geen eer of voordeel te halen valt.

Veel kritiek op deze film gaat over details, waarbij van een mug een olifant gemaakt wordt of bestaat uit onbegrip. Eigenlijk had ik over deze film eerbiedig moeten zwijgen:het is een absoluut meesterwerk. "Shichinin no Samurai" bevat meer kwalteiten dan obligate constateringen en genre indelingen ons vertellen.

wow ! Schitterende review

goed om te lezen dat sommige mensen de film net zo zien als jezelf.

Deze magnifieke film verdient een volwassen benadering....

En zo zie je maar met wat voor een hoop gefantaseer je op de proppen kan komen als er aan een film de tag meesterwerk geplakt wordt. Benieuwd of men binnen 50 jaar zo ook spreekt over Die Hard.

Vast een mooie review voor de fans maar voor mij een duidelijk voorbeeld van té hard willen zien.

Wat een prachtig commentaar NarcissusBladsp. Echt een hele mooie analyse, met een invalshoek waarmee ik het nog niet bekeken had.

Ik krijg hierdoor zin in een herziening!

@ Onderhond: het uitgebreide verhaal van narcissusbladsp. als 'een hoop gefantaseer' afdoen, zegt meer over jou dan over hem of zijn verhaal. Je gedraagt je echt heel zielig.

Wat bedoel je ??

Ja die onderhond quotes houden niet zo...

Want ?

Ik heb deze laatst ook gewoon gezien, veel meer dan een samurai epos is het niet. En tuurlijk kan je blijven zoeken naar dubbele bodems. Eenzelfde verhaal is met evenveel gemak neer te pennen bij een film als Lord Of The Rings of Titanic.

And we know it doesn't matter

tis heel simpel. Je ziet het of je ziet het niet. OH ziet het er niet in, zijn goedrecht. Maar narcissus' zijn review gefantaseer noemen is wel erg onder de maat. Zeg dan gewoon dat jij dat niet zo ziet.

Dat is wat ik bedoelde met "zegt meer over jou dan over hem of zijn verhaal".

Ik vind dat "iedereen ziet maar wat hij er in ziet" gedoe dat hier de laatste tijd lijkt te heersen gewoon wat gemakkelijk. Meesterwerken worden onderstreept met de meest gekke theoriën terwijl men er bij een andere actiefilm geen 5 seconden wil bij stilstaan.

Nogmaals, een theorie uit een film halen zoals NarcissusBladsp. dat doet is erg makkelijk en kan bij elke film feilloos gedaan worden.

Net zoals het "verheven zijn boven" airtje hier weer al te makkelijk wordt toegepast. Jullie hebben daar toch je eigen clubje en site voor, kan je daar toch lekker uit de hoogte gaan doen ?

Dat is toch juist leuk ? Op zoek gaan naar dubbele lagen in films. Of het allemaal juist en sluitend is, is een tweede. Maar interessant is het zeker. Dat jij dat niet trekt, is prima, maar dan kan je anderen toch gewoon laten gaan. Lekker belangrijk zou ik dan zeggen.

Denk niet dat iemand zich hier verheven voelt boven een ander. Een film kan je gewoon op verschillende lagen bediscussieren. Niks mis mee toch ?

Elke actiefilm die dat (zie reactie Onderhond), net als deze film, op zo subtiele en consequente wijze doet verdiend die aandacht en zal het vanzelf krijgen ook.......maar dat wil niet zeggen dat je deze film moet afkraken op onterechte en onbegrepen punten.....alleen maar omdat het een klassieker gevonden wordt. Jou kritiek betreft meer de status van de film dan de film zelf. En voor mij is die status, de waardering door de tijd heen, zeker niet onterecht. Tijd zal het leren.

Dan heb je mijn kritiek duidelijk nog niet gelezen, want mijn kritiek gaat nogal onmiskenbaar over de film zelf en heeft helemaal niks met de status te maken.

En als het dat niet is, is het dus gefantaseer.

In korte lijnen: al met al nogal simplistisch kritiek die met veel dedain en vertoon geuit wordt........en maar klagen over andermans "uit de hoogte doen"!

Vooral dat laatste is nogal een ondoordacht arrogante en vooral een respectloze en gemakzuchtige eis aan een kunstenaar als Kurosawa. Maar als de kunstenaar dezelfde kwaliteits eis van zijn kritikaster vrraagt.........dan wordt hij van arrogantie beschuldigt....".want ik heb het recht om te schrijven wat ik wil".....en ach, waarom zou je als kritikus rekening houden met het totale kunstwerk (inhoud) als je eigen (onbegrepen) gelijk, de eenzijdige vorm-eis, op het spel staat.....

Normaal drama? Over fantaseren gesproken! Blaf, of beter huil, maar lekker verder Onderhond.

ps: ik had je stuk wel gelezen.......(zie mijn stuk bv over flauwe grappen)....steeds weer die minachting omdat films niet aan je 'hoge' eisen voldoen. Ach ja, steeds weer die Onderhondse tendentie: de status moet onderuit gehaald worden ook al is er duidelijk sprake van kwaltiet......over-acting dus!

Volgens mij lijdt je dan aan zware Onderhondse tendenties.

Volgens mij maak ik weinig fanfare en leg ik duidelijk uit waarom ik de film niks vind. Jij mag de kritiek simplistisch vinden, dan vind ik evenzeer van de film en jouw verhaaltje. Weinig zin om dat over en weer te blijven gooien.

Aangezien "dat laatste" helemaal geen eis is staan de krachtwoorden er een beetje als los zand bij. Is het zo vreemd dat ik liever nog een keertje een gewoon drama zie van Kurosawa, aangezien die mij tot nu toe het beste bevielen ?

Bij sommige mensen kan het toch zo diep zitten ...

Ik ben het hier in grote lijnen eens met Onderhond (ook al val ik geregeld over zijn vormeisen). Punt is: je moet de film kunnen bekijken zonder al zijn historische canon-gewicht. En dan stoor ik me slechts aan twee dingen: overacting Mifume en de flauwe grappen. Kan mij het bommen dat die grappen in de middeleeuwen fantastisch waren. Wat NarcissusBladsp hierboven doet is opschrijven wat er in de film zit en het kind-motief opschrijven. Wat hij niet doet ik vertellen wat er nou zo goed aan is. Daarom blijft het gevoel dat je met eenzelfde denkwerk dingen kunt stoppen in Die Hard. Er kan vanalles in een film zitten qua motieven en dubbele lagen, maar daarmee wodt een film niet automatisch goed. Dus ik hoor van Narcissus graag wat hij er goed aan vindt. Nogmaals, ik heb van deze film genoten, dus in mij tref je geen tegenstander. En over wat iemand goed vindt valt nauwelijks te discussieren, maar dat is wel leuk om te doen.

Olaf K. heb je mijn stukken op 10, 11 en 12 April 2007 ook gelezen?

Neem alleen al de 'fotografie'van deze film: de prachtige close-ups etc, etc........opendeuren lijkt me!

Daarmee hoef je een film niet automatisch goed te vinden, maar het zegt wel degelijk iets over kwaliteit. Complexiteit en consistentie zijn twee belangrijke criteria bij het beoordelen van films als je niet alleen af wilt gaan op je gevoel.

Complexiteit een belangrijk criterium?? Bedoel je dat als een vereiste? En hoe meet je complexiteit? 1 punt voor elke symbolische laag? Hoe dan ook: oneens! Groots is de cinematograaf die met de grootste rechtlijnigheid doordringt tot de menselijke ziel. Fuck dubbele lagen

@NarcissusBladsp.

Excuses, vorige posts gemist en die helpen wel wat inderdaad. Overigens kun je nog zo goed begrijpelijk maken dat Mifune speelt zoals hij speelt, maar irritant blijft het. Ik begrijp dat Japanse cinema uit die tijd nu eenmaal een zekere mate van onnaturel acteren bevat, maar kom op: we kunnen best een grens stellen. Mifune stelt zich gewoon aan wat mij betreft. Zie je wel vaker als iemand zijn best doet grappig te zijn. Wie herinnert zich niet Mickey Rooney in Breakfast at Tiffany's, die daar - ahum, vast niet toevallig - een japanner speelt...

Complexiteit is niet hetzelfde als de aanwezigheid van dubbele lagen. Een film kan ook complex zijn door cameratechnieken, door eenheid van cinematografie en inhoud, door verteltechniek, door thematiek zelfs. Het gaat erom dat een film de mogelijkheden van het medium ten volle benut door op meerdere vlakken in te spelen.

ik zie best dat dat allemaal kleurtjes zijn op het palet, niet dat het essentialia zijn van cinema. Als het maar een goede film is, toch?

Wordt een cirkel zo. Als ik criteria noem voor de beoordeling van de kwaliteit van een film is het vanzelfsprekend dat het er uiteindelijk om gaat dat het een goede film is.

Zo'n criterium is mijns inziens een deelaspect dat bijdraagt aan je filmoordeel. Is zo'n deelaspect aanwezig dan is het noemen daarvan een prima onderbouwing van je mening dat de film goed is (want daar ging het hier even om).

Die cirkel is misschien wel een beetje de bedoeling, en volstrekt onontkoombaar. Wat me opvalt in de discussie hierboven (die gaat over de kwaliteit van 7 samurai) is dat de criticaster van het meesterwerk ervan langs krijgt met argumenten die qua diepgang de argumenten van de criticaster niet ontstijgen, maar dat wel pretenderen te doen. Waarmee alleen maar wordt aangetoond hoe moeilijk het is uit te leggen waarom iets goed is. Met het signaleren van dubbele lagen, complexiteit, overacting die echter in allerlei contexten geplaatst dient te worden, etcetera, ben je er gewoon niet. Want al die ingredienten kunnen een ongelofelijke kutfilm opleveren. Maar die ingredienten worden wel bijna zonder uitzondering als kant-en-klare eruditie ingezet om de criticaster van het meesterwerk op zijn plaats te zetten.

Twee weken geleden La Grande Illusion van Jean Renoir gezien. Ik vond er geen kont aan. En al laat men een stortvloed aan al dan niet van internet getrokken wijsheid over me uit: ik vond er geen kont aan. La regle du jeu vond ik overigens fantastisch. Wie daar aankomt krijgt klappen...;-)

En om een voorbeeld te geven van een hele goede film die resultaat bereikt zonder - nee wellicht door - afwezigheid van complexiteit en dubbele lagen: Ladri di bicicletta.