Stand by Me (1986)

De sfeer in de film, de anekdotes, het verhaal. Een prachtige film. Een meesterwerk.

Ontzettend herkenbaar voor iedere man die 12 jaar is geweest.

Rond 17 minuten ligt hij het prima uit:

YouTube - Wil Wheaton on Stand By Me: Part 1

Toen ik deze film zag op VHS, was het al meteen één van mijn favoriete films. Coming-of-ageverfilming van het korte verhaal "The Body" van Stephen King, over de vriendschap tussen vier jongens die besluiten op een dag een tocht te gaan maken in de hoop zo het lichaam te zullen vinden van een vermiste jongen. Ik vergelijk het bijna met de reisgenoten uit The Lord Of The Rings op hun queeste naar Mount Doom om daar de ring te vernietigen.

De filmlocaties zijn adembenemend, het typische eind jaren '50 stadje, de schroothoop, de oude spoorbrug, de bossen en de bosvijver met de bloedzuigers.

4 jongens, 4 levens, 4 verhalen. Wil Wheaton/Gordie, een stille jongen die zijn oudere broer heeft verloren en later schrijver wil worden. Corey Feldman/Teddy, een licht ontvlambare jongen met een getroebleerde vader (My father stormed the beach at Normandy), misschien wel mijn lievelingspersonage in deze film. Jerry O'Connell/Vern, een mollig bang jongetje dat gepest wordt. River Phoenix/Chris, een amicale jongen uit een criminele familie maar met het hart op de goede plek.

River Phoenix beschouw ik als één van de beste acteurs ooit, een soort James Dean van de jaren tachtig. Hij heeft naast deze rol veel goede andere rollen gehad (The Mosquito Coast, Indiana Jones and The Last Crusade, My Own Private Idaho). Ik vraag me wel eens af wat voor type acteur hij zou zijn geworden als hij niet zo jong was overleden. Een kruising tussen Johnny Depp en Leonardo Dicaprio?

Geregisseerd door Rob Reiner, de schoonzoon van Archie Bunker in de Amerikaanse comedy All In The Family, inderdaad: Meathead.

Kortom, een kleine bijzondere film waarin drama heel mooi wordt afgewisseld met de nodige humor. Ik heb zo'n idee dat Stephen King hier erg blij mee was. Een aanrader.

How do you know if a Frenchman has been in your backyard? Your garbage cans are empty and your dog's pregnant.

This isn't funny! What am I supposed to eat? You could cook your dick. It'd be a small meal.

Teleurstellende 'roadmovie' waarin een stereotiep groepje kinderen een wandeling gaat maken met als doel om een lijk op te sporen. De motivatie om deze overleden persoon te bezoeken kwam eigenlijk alleen terug in de schrale voice-over die de gedachtegang van Gordie illustreerde. Op het begin in de boomhut wordt het voorstel gedaan om op ontdekking te gaan, maar vervolgens lijken ze maar willekeurig rond te struinen. Je hebt de stoere, slimme, domme en vreemde en ik vond hun acteerwerk niet erg indrukwekkend.
Gordie maakt af en toe opmerkingen die niet bij z'n karakter passen (''do you use your right- or left hand for that?'') en dat verhaal bij het kampvuur sloeg ook nergens op. Het ging over een jongen met overgewicht die tijdens een wedstrijd teveel taarten had gegeten en daarom moest overgeven, met als gevolg dat andere deelnemers en het gehele publiek elkaar ook gingen bespugen.
Wanneer de vrienden door het bos lopen en een meertje tegenkomen is het helemaal niet overtuigend dat ze dit water per se moeten doorkruisen om aan de overkant te komen; het gebied wordt totaal niet goed in beeld gebracht. Maar vervolgens tast de leider de bodem af met een stok, geeft aan dat het ondiep is en dan weet je natuurlijk dat ze erin zullen flikkeren.
Richting het einde worden ze nog even belaagd door de zware jongens die er van te voren steeds willekeurig tussen zijn gemonteerd en verder weinig betekenis hadden. Natuurlijk komt onze held Gorgie met een geweer op de proppen, alsof het een bloedserieuze killer is.
Muzieknummers liggen er ook te dik bovenop; Lollypop, en al dat soort klets.

Nee, ik kon hier verdraaid weinig mee.

Hier sla je eigenlijk al de plank mis. Roadmovie? Nee, veel eerder een coming of age-film.

Gezien de wisselende stemmen hier op MM, is het toch voor sommige moeilijk om met de juiste mindset deze film te bekijken. Het gevoel van vriendschap overheerst hier over alles. De kracht van nostalgie is tegelijkertijd ook de zwakte van deze film.

Roadmovie noemde ik omdat deze bij het genre-aanduiding staat vermeld en ook genoemd wordt in het topic 'Beste roadmovie'.

Gezien vele recensies lijkt het inderdaad af te hangen van nostalgie-gevoelens en misschien herinneringen aan je eigen jeugd die de belevenis doen aansterken. Toen ik rond die zelfde leeftijd was ging ik niet op zoek naar dode mensen, maar de wandeling die de jongens maakten heb ik naar mijn idee ruimschoots overtroffen. Ik ging zoal inbreken in leegstaande panden en s'nachts rondlopen in het bos na een horrorfilm te hebben gezien. Ik vond het dus allemaal vrij braaf en langdradig.

Het is natuurlijk wel een coming of age pur sang, met een roadmovie element erin.

Ik vind het wel typisch jongerengedrag wat ze vertonen. Ze struinen inderdaad een beetje rond een treinspoor, maar je hoeft niet van een stel jongens van deze leeftijd te verwachten dat ze met een vooropgesteld plan en een tactiek op zoek gaan. Ze klooien de hele reis maar wat aan en dat maakt het juist realistisch.

Het taartenwedstrijd verhaal slaat voor jou misschien nergens op, maar kids van zo'n leeftijd vertellen juist vaak van dit soort nonsensverhalen... En al helemaal bij een kampvuur. Ik kijk nu toevallig ook een film waarin een jochie zo'n soort verhaal vertelt.

Maar de film teert wel op nostalgie. Je moet eigenlijk bij de voice over in het begin gelijk gepakt worden. Wanneer dat niet gebeurd is het al te laat Overigens klinken jouw "avonturen" mij eigenlijk ook soortgelijk in de oren. Beetje rondstruinen door een bos

Ik vond 'de taartenwedstrijd' juist heel leuk, het leek wel een verhaaltje van Roald Dahl.

Stand By Me is gebaseerd op het korte verhaal “The Body” uit 1982 van de Amerikaanse horrorschrijver Stephen King. Het verhaal is een soort metamorf voor het bereiken van volwassenheid. De vier jonge tieners gaan als kinderen op reis en komen als volwassenen terug.

Stand By Me is één van de beste Stephen King verfilmingen ooit. Het verhaal is uiterst vermakelijk en wordt opgevrolijkt door de jaren ’50 sfeer met de muziek van toen. De film bevat waarschijnlijk het beste acteerwerk ooit van een cast van die leeftijd. Corey Feldman en Jerry O'Connell zorgen voor de humor, terwijl Will Wheaton uitstekend is als de onzekere Gordie Lachance. River Phoenix was waarschijnlijk het grootste acteertalent van zijn generatie en laat hier zien waarom. Geweldig om te zien hoe hij gestalte geeft aan de jonge Chris Chambers, die vanwege zijn achternaam (z'n familie bestond vernamelijk uit criminelen) door de maatschappij is verworpen.

Een klein meesterwerkje van regisseur Rob Reiner en één van de beste jeugdfilms ooit. De titel is afgeleid van een hit van Ben E. King uit 1961. Mede dankzij het succes van deze film werd het nummer “Stand By Me” in 1987 wederom een grote hit.

De sfeer van jongens die samen op avontuur trekken is mooi weergegeven, met pesterijen en bolwassingen maar ook gesprekken onder vier ogen en discussies over Mickey Mouse. Zoals bij een pelgrimstocht is het onderweg zijn belangrijker dan het einddoel. De vier jongens hebben elk hun eigen persoonlijkheid. Ze moeten echter samenspannen tegen de stoere oudere jongens.

Dankzij hun stommiteiten ga je met hen meeleven, zoals wanneer de spoorweg over een kloof loopt. Waarom wachten ze niet totdat er een trein gepasseerd is, waarom gaan ze er zo traag over?

Het hoofdverhaal is één grote flashback, verteld door de jongen die later schrijver is geworden. Daarbinnen zitten kleinere flashbacks, waarin we iets over het verleden van de jongens leren. Eén keer wordt het cartoonesk, met die dikzak die zo veel mogelijk taarten moest eten. Het braaksel kwam duidelijk niet uit hun mond, maar van ernaast.

De sfeer van 1959 wordt opgeroepen, onder meer door de muziek, al is het titelnummer een licht anachronisme. Stand by Me van Ben E. King is van 1961.

Er zit een mooi voorbeeld in van het Tsjechovprincipe (Chekhov's gun): als in een verhaal een geladen vuurwapen voorkomt, moet dat op een gegeven moment afgaan.

Toen ik deze film weer eens opnieuw zag (zo ondertussen voor de 5de keer) dacht ik 'hadden kinderen echt zoveel vrijheid in de jaren 50? En is dat niet hartstikke gemeen tegenover kinderen van vandaag, die nog niet eens in een klimrek mogen hangen zonder dat er een matrssje ondermoet, en een harnasje met touw voor het geval ze vallen...? Zou het niet geweldig zijn om met je 3 of 4 vrienden van rond de 11 gewoon op een zaterdagmiddag het Amsterdamse Bos in te trekken, en een avontuur beleven? Ook al zetten daar geen coyotes en hertjes...?

Welke ouder zou dat nog toestaan...

Maar goed. Awww, Will Wheaton. Hij is zelf schrijver geworden (en bordspellenspeler). Leuk he? De dikke Jerry O'Connell heeft een goed getrain lichaam en een is nog steeds getrouwd met Rebecca Romijn (Mystique). Corey Feldman is een beetje off the rails gegaan en .. River Phoenix.

Hou dat in de gaten als je de film kijkt. Want eigenlijk zijn ze zo goed gecast, dat ze echt op hun personages leken. Behalve River Phoenix, het is namelijk in deze film al duidelijk dat hij iets speciaals heeft.

Het is knap gedaan, om die vier jongens zo te laten acteren. Daardoor verveelt de film ook niet, omdat je makkelijk met hen meegaat en hun achtergronden gelooft. En leuk om te zien dat uiteindelijk kinderen altijd kinderen zijn, of het nou jongens geboren in de jaren 70, die net doen of ze uit de jaren 50 komen, of jongens die nu 11 zijn.

... alleen de omstandigheden veranderen.

Eind jaren zestig/begin jaren zeventig hadden we die vrijheid zeker. In mijn herinnering waren we 'altijd' op pad, zonder toezicht: de (Twentse) bossen in, hutten bouwen, cowboy en indiaantje spelen, de wereld ontdekken... Regelmatig kwamen we thuis met blauwe plekken of kneuzingen. Het hoorde bij het opgroeien, vonden de ouders ook. Het maakte deze film in dat opzicht voor mij heel herkenbaar.

Ja maar jaren '50 toen ook? Geloof dat ze toen wat strenger waren. En denk dat het nu vooral te maken heeft met verzekeringen/aansprakelijkheid. Val je van het klimrek, dan is degene die het klimrek heeft geplaatst verkeerd en niet de ouders/kinderen.

Kuck-x, dat herinner ik me dus ook. Ik ging als 5 jarige alleen naar de winkel bijvoorbeeld. Wel naar een winkel waar ze me kenden, kleine buurtwinkel, maar als ik nu een 10 jarige alleen over straat zie lopen is dat zo'n fenomeen dat ik echt om me heen kijk waar de helicopter-ouder uithangt.

Van mijn ouders weet ik dat zij ook dit soort vrijheid hadden.

Dick2008, dus ik denk wel dat in de jaren 50 10-11 jarigen lekker alleen op pad gingen. Heb je de slaapkamertjes uit een jaren 30 of 50 huis wel eens gezien? En de gezinnen waren groter, dus je had waarschijnlijk geen slaapkamer alleen. Dus dan liep je óf yte klieren in huis, waar je moeder geen zin in had, of je werd naar buiten gestuurd. Buiten spelen was de norm.

Nu moeten er speciale één-keer-in het jaar woensdagmiddagen zijn waarbij kinderen 'gestimuleerd worden' om buiten te spelen... Triest eigenlijk.

En ik geloof ouders niet die zeggen dat dat door tv en games komt. Ik denk dat het door ouders komt die bang zijn om hun kinderen naar buiten te laten zonder toezicht. Misschien is de wereld ook wel enger geworden.

Maar goed, dat viel me dus op uit de film. Misschien dat een huidige generatie ook niet gelooft dat kinderen op die leeftijd zoiets doen.

Amerika is niet zo goed te vergelijken met Nederland zeker toen niet. Verder hangt het ook af van je eigen jeugd, of je enig kind was of broers en zussen had, en of je ouders strenge normen/waarden hadden en de omgeving waarin je woonde.... .Weinig of geen tv, geen computer of pc games en weet ik allemaal niet, kijk even bij de Bart Smit, dat betekende hup naar buiten. Het is wel veel drukker geworden, veel verkeer en je hoort steeds meer rare verhalen op de media. Hou dan inderdaad maar je kind in de gaten.

Klopt. Nederland is en was veiliger.

Jammer, bij herkijken van dit jeugdsentiment zie ik alleen nog maar de alles plat meppende hand van Stephen King. De voice over is bijvoorbeeld totaal overbodig, de kids spreken volzinnen die erg ongeloofwaardig zijn en het closing moment is echt jammer.

Leuke film. Kijkt lekker weg

Vind dat er goede acteurs meedoen. met name Kiefer Sutherland die Ace speelt. ik vond dat hij een sterke rol neer heeft gezet.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het een beetje eens ben met John Lee Hooker. Ook ik heb me niet echt heb kunnen vermaken met dit filmpje.

Vele goede verhalen over gehoord dus toch maar is opgezet, maar nee. Dit was niet echt een film voor mij. Heb me grotendeels niet kunnen vermaken. Jammer want ik had er echt veel meer van verwacht.

2,0*

Jeugdfilm over vier twaalfjarige jongens die een lange avontuurlijke wandeling maken om een lijk van een jongen te zoeken. Het verhaal loopt lekker en de relatie en vriendschap tussen de jongens bouwt mooi op. Veel meer gebeurt er ook niet in de film. Mooie film, maar ook weer niet zo boeiend dat ik verwacht dat hij me lang zal heugen.

Er is 1 vrouw in deze hele film en die praat niet ...

# too many men in movies... !!!!

Leuke kleine film. Er word goed geacteerd door de kids en ze zijn goed op elkaar ingespeeld. het verhaal zelf steldt weinig voor maar dat mocht de pret niet drukken. Ook leuk om een jonge Kiefer Sutherland en John Cusack te zien. 3,5 ster.

Juist een van de sterke punten van de film. De film gaat dan ook over jonge jongens "De tijd toen we meisjes nog niet ontdekt hadden." Vind dat juist erg mooi, gewoon alleen die vriendschap.

"I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?"

Als de vrienden Gordie Lachance, Chris Chambers, Vern Tessio en Teddy Duchamp te horen krijgen dat een tiener door een plaatselijke bende om zeep is geholpen besluiten ze op zoek te gaan naar het lijk. Een avontuurlijke tocht volgt, waarin de jongens elkaar beter leren kennen en hun vriendschap op de proef wordt gesteld.

Goed acteerwerk van de jonge cast. Zowel Wil Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman als Jerry O'Connell vond ik het erg sterk doen. Ook de wat meer emotionele scènes waren goed en realistisch gedaan. Ook Kiefer Sutherland zet een goede rol neer als de bendelijder.

Heel erg typisch-King is de film niet, de uitstraling is vooral heel anders, warmer. Maar de achtergrond van de personages is dan wel weer typisch King, en opzoek gaan naar een lijk is ook best wel macaber ondanks de warme toon van de film. Stephen King schijnt destijds helemaal omver geblazen te zijn toen hij de film zag en vertelde Reiner dat hij het de beste verfilming van zijn werk vond. Toen later Misery verfilmt zou worden wilde King de rechten alleen verkopen als Reiner zou regisseren. Misery is een van mijn persoonlijke favoriete Stephen King-verfilmingen. Overigens erg jammer dat Rob Reiner later allemaal nietszeggende komische drama-films is gaan maken, wat een verspilling van talend.

Coming-of-age films zijn voor mij eigenlijk nooit herkenbaar, en deze Stand By Me ook niet echt. Logisch natuurlijk, Nederland en de VS zijn heel verschillend, de jaren '50 en de afgelopen 16 jaar zijn ook niet bepaald vergelijkbaar en daar komt ook nog bij dat in dergelijke films meestal de wat meer avontuurlijke of problematische jeugd aandacht krijgt (om nog niet te spreken over mijn autisme...). Toch bracht deze film een gevoel van nostalgie in me naar boven, naar de zomer's van toen ik nog op de basisschool zat. Het einde ontroerde me zelfs een beetje. En ik ben pas 16, moet je nagaan hoe dat over 30 jaar zal zijn.

De film is leuk opgenomen en de locaties waren erg goed. Wat de film voor mijn helemaal afmaakte was de geweldige 50s/60s muziek. Mooi dat ze Stand By Me een aantal keer instrumentaal gebruikte maar pas helemaal aan het einde volledig lieten horen.

Erg mooi filmpje, een van de betere Stephen King-verfilmingen. (Slordig trouwens dat Corey Feldman op de poster ineens geen bril en geen misvormt oor meer heeft.)

Ondanks dat er niet heel veel gebeurde in de film is die toch best mooi. Je ziet jezelf een soort terug op jonge leeftijd. De vriendschappen de verhalen het blijft je toch boeiend tot het eind.

Ik vond er weinig aan, sorry.

Dit jaar alweer 30 jaar oud. Heel lang geleden heb ik deze film (klassieker) ooit eens gezien en wat me bij bleef was een nogal saaie film zonder echte spanning. Welnu gezien mijn punt nu kijk ik er na zoveel jaren toch heel anders naar. Ik vind hem sterk omdat hij vanuit het perspectief van 4 jonge pubers is gemaakt. In een tijd met boomhutten, codes, roken, pistool meenemen en vooral dingen doen die niet mogen, maar toch wel lekker spannend zijn. Daarnaast heeft elke jongen zo zijn eigen sores en dit komt in deze 1.5 uur durende film goed uit. Ook het eind is gewoon goed gemaakt. Ieder gaat zijn weg zonder klef gedoe met ouders. Okay hij mag dan voorspelbaar zijn, maar we hebben het wel over een film van 86. Het treinmoment is er zo eentje. En de bloedzuigers zijn er iets teveel. Maar ach voor de rest zit ie gewoon goed in elkaar. Vooral de gesprekken zijn aangenaam om naar te luisteren en niets is gehaast weergegeven. En dat in een 1.5 uur.

In deze film zien wel al Kiefer Sutherland die nog altijd zeer bekend is. Helaas is River Phoenix veel te snel overleden.

Het beeld is redelijk goed te noemen op blu ray. Vooral de vergezichten zijn mooi scherp. Close-ups zijn wat zachter van kleur. Geluid is gemiddeld op deze disc.

Ik zie Stand by me vooral als een spannend jongensboek niet meer niet minder!

Niet goed geteld. Het zijn er twee en die tweede praat wel. Overigens in het bos komen ze ook verder niemand tegen. En er zijn tal van war films waar helemaal geen vrouwen in spelen.

Five films to watch if you love Stand by Me | BFI

in het jaar 2016 is deze 30 jaar oude film uit 1986 wel een beetje zoetsappig. Zeker de moeite waard, mooie beelden en een leuk verhaal. Op een enkele dialoog na een alle-leeftijden-film.

Een aardige feel-good movie, maar ook wel een beetje gedateerd.

Hoewel mijn jeugd niet zo spannend was, brengt het me toch wel terug naar de (fijne - toen was geluk heel gewoon) tijd dat ik zo rond de 12 jaar oud was.

Ik had, misschien ten onrechte, bij een Stephen King film iets van horror verwacht, maar dat zit helemaal niet in deze film.

Kortom, geen waste of time, maar ook geen echte topper.

Bijzonder!

Ja, er zitten wat haken en ogen aan deze film, bijvoorbeeld de dialogen van de kinderen die enorm fake zijn, en erg volwassen voor hun leeftijd. Het verhaal stelt verder ook maar bar weinig voor. Maar Stand by Me is vooral een gevoel. Heerlijk sfeertje en dito muziek. De film herbergt prachtige beelden en de emoties lijken me logisch wanneer je zo oud ben als deze gastjes. Nostalgisch en sfeervol. Ben E. King vat op het eind de film nog even geweldig samen.

3,5*.