The Hateful Eight (2015)

1.5* is naar Onderhond normen trouwens best nog wel goed voor een Tarantino van dit decennium. Review is erg krakend, maar Onderhond is niet de enige. Ik ben omwille van de ontvangst echt niet happig om deze te gaan kijken. Veel te veel negatieve commentaar al gehoord, en ik ben bang voor dat eerste uur (en daarnaast ben ik al geen Tarantinofan, en zit ik al niet te wachten op die dialogen, of die zogezegde actie in het tweede deel die de film moet redden).

Vind het alleen vreemd dat hij desondanks toch goed scoort (= maar ik heb bij iedere Tarantino-film het gevoel dat hij minstens één volle punt te hoog staat), hoewel ik steeds terug zie komen: Slechtste Tarantino (en ik ben al sowieso geen fan van zijn oeuvre).

Toch maar bekeken en het viel nog mee ook. Niet al teveel ongein gelukkig. Wel erg lang ja maar verder wel amusant. Muziek van Morricone was niet erg indrukwekkend , er kwam zelfs muziek uit Exorcist 2 langs ( ook van hem ) Viel mij wel op dat nigger hier als nikker is vertaald en in Django als neger. Het gelul over de dingus van Jackson is nogal gênant.

Pareltje hoor. Benaderd moeiteloos het niveau van RD en PF, maar weet niet die status te behalen. Dialogen zoals we van Tarantino gewend zijn, evenals de expliciete actie. Het was inderdaad een lange zit, maar ik kan niet zeggen dat de film in begint te kakken. Russel en Jackson spelen fantastisch, Jason Leigh en Tatum waren een behoorlijke klasse minder. En ow ja, Micheal Madsen kan echt niet meer. Het kan niet anders dan dat deze man de vaste shoe-boy of huishoudster is van Tarantino, en daarom ter faveure van betere acteurs in de film wordt gestopt.

4.5*

Materny ik kan niet begrijpen dat jij zegt dat Jennifer Jason Leigh behoorlijke klasse minder is!?

Die vond ik nou juist heel goed acteren. Zo zie je maar wat iemand een andere kijk ergens op kan hebben. Ik vond juist dat Jackson weer hetzelfde als altijd doet. Dat doet ie wel goed, maar dat weten we wel dat hij dat kan.

Typische Tarantino (voor zover ik die heb gezien).

Goede film, ietwat aan de lange kant dus tip: ook zeker niet kijken na een lange dag. Af en toe verzwakt je concentratie even.

Vooral genoten van het typetje door Tim Roth.

Ik heb me geen tel verveeld. Tarantino neemt zijn tijd en daar is niks mis mee. Van het begin af aan hangt er een onheilspellende spanning boven het gezelschap. Bouwt mooi op met mooie conversaties en enkele uitbarstingen om te culmineren in een bloederige finale. Absoluut niet één van de mindere Tarantino's. Gewoon een mooi verhaal met typische Tarantino twists, prima film.

The Hateful Eight was het bioscoopbezoek wel waard. Ik vond het bij vlagen een heerlijke film, typisch Tarantino en prima geregisseerd.

Het tempo is bij vlagen traag en Tarantino neemt erg de tijd om alles rustig op te bouwen, maar ondersteunt dat door prachtige weidse beelden van het winterse landschap, waar de postkoets zich door voortbeweegt. Ondertussen leren we steeds meer personages kennen en dat gaat af en toe gepaard met leuke humor.

Er is veel dialoog, soms hoogstaand, maar bijna altijd wel vermakelijk. Jackson is heerlijk op dreef hier, maar ook Russell en Leigh doen het goed, al dient die laatste vaak als lijdend voorwerp, maar dat is best grappig. Verder zijn er weer een hoop oudgedienden van Tarantino te zien. Roth en Madsen zijn niet zo heel sterk. Dern is prima, maar de show wordt gestolen door Walter Goggins, die echt geweldig losgaat in zijn rol en mij een paar keer goed liet lachen.

Verder houd ik ook erg van het genre. De opbouw naar het laatste uur vond ik zelf wat sterker dan het einde, maar ik heb me geen seconde verveeld. Wel mooi ook dat Ennio Morricone hier een bijdrage aan mocht leveren. Het is misschien niet zijn beste soundtrack, maar van dat ene deuntje gaat wel erg veel dreiging uit.

Van mij mag Tarantino op deze voet verder. Ik vind het nog steeds erg leuk vermaak en zijn niveau is nog steeds vrij constant.

4,0*

Tot mijn verbazing vinden mensen hier het begin slecht. Behalve het allereerste begin, de 'ouverture' met knullige tekening en muziek van Morricone, is het echte begin - Chapter 1 - heel aangenaam om naar te kijken. Ik keek in Eye, lekker beeld. Wat mij betreft had het bij deze drie acteurs en de postkoets mogen blijven want beter wordt het niet. De mooiste scenes zijn die met Jason Leigh en Russell, die zullen me wel bijblijven. Voor de rest sukkelt alles al keuvelend naar een zinloos bloedbad. Ik mis the point.

Herzien in 't Eye vorige week.

Bij deze verhoogd van 4.5* naar 5*, volle pond.

Gewoon in 1 woord: heerlijk.

Ik vond het een lange zit, deze wraakwestern. Natuurlijk heeft de film zijn momenten, maar te weinig, en er zijn ook vooral te veel matige stukken.

Om met de acteurs te beginnen: ik vond Kurt Russell niet erg sterk, en Samuel L. Jackson doet wat hij eigenlijk altijd doet, toegegeven dat doet hij goed maar vind het toch een beetje een one trick pony. Verder hielp Tarantino ook matige acteurs als Michael Madsen en Zoe Bell weer aan een rolletje, als je eenmaal tot zn kring behoort dan blijft hij je wel trouw. Jennifer Jason Leigh krijgt lof, en is zelfs genomineerd voor een Oscar- ze heeft te maken met fysiek ongemak en moet er lelijk bijlopen en doet dat niet slecht maar ook niet echt een heel in het oog springende performance. Tarantino heeft toch wel wat issues met vrouwen en met verkrachting volgens mij, maar dat terzijde. Bruce Dern was goed in zijn kleine rol, en ook Roth vond ik wel te pruimen, al is al vaker opgemerkt dat hij een voor Christoph Waltz geschreven rol lijkt te spelen. Walter Goggins die ik alleen van The Shield kende houdt zich verrassend makkelijk staande.

Het camerawerk is weinig mis mee, maar de editing vond ik soms wat minder- het is allemaal wat minder scherp en vloeiend. De flashback scene vond ik eerlijk gezegd weinig toevoegen behalve dat getoond wordt wat je eigenlijk al weet. De soundtrack, ook al genomineerd voor een Oscar, vond ik erg tegenvallen. De oude meester Morricone had naar verluid maar weinig tijd voor deze film, en dat hoor je terug. De goede man is inmiddels hoogbejaard, dat kan er ook mee te maken hebben. In elk geval geen beklijvende soundtrack, lichtjaren verwijderd van zijn klassiekers.

En het verhaal, tsja, erg veel progressie zit er niet in- Tarantino is niet de man van de grote ideeën. Ik vind zijn eerste films Reservoir Dogs en Pulp Fiction nog steeds het beste, en met Kill Bill heeft hij zn laatste echt goede film gemaakt. Hij maakte in de jaren 90 tot begin jaren '00 frisse films met veel humor afgewisseld met grof geweld- maar de laatste jaren is er weinig nieuws onder de zon. Vermakelijk zijn zijn films altijd wel, al is het meer van hetzelfde. Maar voor iets bijzonders hoef je niet meer bij Tarantino te zijn zo lijkt het.

The Hateful Eight

Een van de matigere Tarantino's ben ik bang. De man heeft natuurlijk de reputatie van meester in de dialoog, tijdkunstenaar en weet zijn films vaak vernuftig in elkaar te laten steken. Dat doet hij hier ook wel, maar het pakt allemaal niet zo sterk uit als in zijn eerste producties.

De film is zeker niet slecht, laat ik dat voorop stellen. The Hateful Eight lijdt echter aan twee pijnpunten: 1) Tarantino creëert een zeer geforceerde sfeer; 2) de originaliteit ontbreekt.

Beginnende met punt 1, bekruipt je gaandeweg het gevoel dat het (te) trage tempo, de (te) lange conversaties en de plotwendingen allemaal een geforceerde causaliteit bevatten en een inherentie met elkaar hebben die niet natuurlijk overkomt. Waar Tarantino de drie genoemde elementen in Inglorious Basterds echt perfect, op fluïde en natuurlijke wijze met elkaar mixt, komt het hier nogal houterig en gemaakt over. Dan ben ik eigenlijk ook al bij punt twee aangekomen. The Hateful Eight voelt meer als een herhaling van zetten, waarbij Django Unchained en Inglorious Basterds gefuseerd worden.

De film wordt door enkele componenten overeind gehouden. Een daarvan is de best goed presterende cast. Samuel L. Jackson steelt in dat opzicht de show. Dat komt meer doordat hij zich onafhankelijker en vrijer in zijn rol kan bewegen dan de rest. Kurt Russell en Walton Goggins hebben diezelfde vrijheid in grote mate ook, en spelen dan ook zeker niet slecht. Het trio van Demián Bichir, Tim Roth en Michael Madsen spelen een stuk minder. Hun afhankelijkheid van elkaar geeft ze weinig ruimte om hun eigen personage neer te zetten. Jammer.

Visueel balanceert de de film tussen zeer mooie momenten, en matigere. Zo zijn de scènes in de koets duidelijk van minder niveau dan die op de overnachtingsplek. De kleine ruimte, die Tarantino vaak ten volste benut, wordt hier slechts sporadisch in zijn geheel gebruikt. Tevens weet ik niet of enkele afwisselende overviews van het (mooie) sneeuwlandschap nu zo'n sterke zet waren. An sich waren ze mooi, maar ze leiden van de kern af. Ook hadden de kwaliteiten van Ennio Morricone beter benut mogen worden. Morricone's fenomenale muziek is doorgaans een verrijking, maar door de keuze van Tarantino om deze kwaliteiten amper te benutten, staat zijn naam eigenlijk alleen leuk op de aftiteling.

The Hateful Eight had duidelijk een betere film kunnen worden als Tarantino niet zijn reeds gedane zetten geforceerd had willen herhalen. Hij zal hernieuwde creativiteit moeten vinden om zijn volgende productie tot een succes te maken.

Tarantino ten top.....ik geef m 5 sterren...als de optie 7 sterren er was had ik die aan geklikt, ik vond dit een gruwelijk goede film......als je niet van zijn manier van film maken houdt vind je t bagger, kijk m dan vooral ook niet, je weet dat het over de top gaat zijn! maar deze film maakt een paar wegtrekkertjes van meneer Tarantino weer goed....en mr S.L Jackson? Yep you are the man!

Typische Tarantino film deze hateful eight. hij kwam wat moeilijk opgang en de eerste anderhalfuur zijn een beetje inkomen maar het laatste uur maakt alles goed. Er zit zelfs een kleine twist in. Het is allemaal zeker niet slecht maar de eerste anderhalfur konden me gewoon weinig bekoren.. Wel sterk geacteerd door met name Samuel L. Jackson. 3 Sterren omdat ie me toch wel vermaakt heeft. Maar dit is samen met Death Proof een van de mindere films van Tarantino naar mijn mening.

Het enige minpunt is toch wel de vrije lange duur met heel wat overbodige scènes en dialogen.

Is wel een typisch kenmerk van Tarantino, maar hier werkt het wel een beetje overdreven waardoor veel kijkers kunnen afhaken met al die dialogen en vermijdbare scènes die echt geen meerwaarde bieden. Bv. Denk aan het lange middenstuk, het ongepaste verhaal van Samuel L Jackson tegen de zuiderse generaal. Voor de rest is het toch wel een degelijke film waarbij er veel te genieten valt : een goed opgebouwd verhaal met verrassende wendingen, een sfeervol begin, leuke dialogen, een Samuel L. Jackson die helemaal in zijn sas is en sterk laatste half uur. Hier is ook de opmerking gegeven over een zwakke soundtrack en tegelijkertijd Morricone beetje een afbreuk doet. Onterechte opmerking aangezien de regisseur eigenlijk de muziek van Ennio weinig toepast en ook andere songs gebruikt. Dus ligt de verantwoordelijkheid toch bij de regisseur wanneer hij het materiaal niet effectief gebruikt. Want het begin is toch wel best sfeervol met de muziek van Ennio en het mooie landschap. Net geen vier sterren door de echt wel lange duur. 7,5/10

Hoe kan het dat iedereen zegt bijna 3 uur lang geboeid te hebben gekeken? Terwijl Tarrentino vals speelt? Dan haak je normaal gesproken af. Nu niet. Met andere woorden, is het vals spelen zelf niet het thema van deze film waardoor we - al dan niet bewust - geboeid blijven? Zowel op plotniveau wordt vals gespeeld door iedereen [blijkt langzaam maar zeker] en op filmisch niveau wordt vals gespeeld, zoals het medium film altijd vals speelt.

Tarrentino legt dit valsspelen meesterlijk bloot.

* Een lange flash back inlassen op een moment waarop dit onnodig is.

* Een off screen-verteller introduceren die de hele vertelsituatie op zijn kant zet

* Muziek van Morricone gebruiken die niet of nauwelijks origineel is

* Scenes uit eigen films in een nieuw jasje steken [schieten vanuit de kelder bijvoorbeeld]

* Personages laten filosoferen over het concept 'gerechtigheid' terwijl ze zelf vals spelen

*Buiten-filmisch ageren tegen de wapenindustrie en zelf de wapens aan het slot een hoofdrol geven.

Anders gezegd, Tarrentino slaat zijn critici bij voorbaat de wapens uit handen. Hoe moet dat worden met de zijn laatste twee films, de nineth en tenth?

Ik vond het wel grappig om Tim Roth op het laatst a la Reservoir Dogs in zijn eigen bloed te zien rondkruipen maar verder ben ik het toch wel grotendeels met Flavio en Onderhond eens. Met name het eerste uur met al die dialogen was voor mij een tour de force. Het tweede deel bij Minie's Haberdashery vergoedt veel maar kan niet voorkomen dat dit een mindere beurt is van Tarrentino.

Oh ja, als je ècht mooi gefilmde sneeuwlandschappen wil zien kijk je vooral naar The Revenant. Dàt is pas camerawerk!

Wat een drama was dit zeg, zoo traag en langdurig en dan die ellelange dialogen waar je op den duur wel moe van wordt.

Enige lichtpuntje was the mexican met zijn grappige stem, maar dat was het dan ook echt.

Voor mij onbegrijpelijk dat de film zo hoog scoort, maargoed over smaak valt niet te twisten.

Echt, dat 'Tarrentino' lijkt steeds meer gemeengoed te worden

Recensie via mijn blog In 100 woorden | El Bromista beoordeelt - in100woorden.wordpress.com

Een film van bijna drie uur: altijd een risico. Wordt het een slome slakkenprent of een wervelwind à la The Wolf of Wall Street? Met Tarantino achter de camera weet je het wel. The Hateful Eight zit vol prachtige shots, heeft een doordacht scenario en o ja, een vintage Morricone-soundtrack (Oscar, graag!). De film begint dreigend rustig, maar Tarantino drijft het tempo langzaam op, zodat de kijker geen kans krijgt in te dommelen. Bij wijlen spat het bloed als vanouds van het scherm, met als hoogtepunt een dijk van een verwijzing naar The Exorcist. De Weerwolven van Wakkerdam voor gevorderden.

Speciaal voor speetey: Can you prove it cabron?

Het lijkt in het begin heel wat, maar wat een saaie film, die het predikaat Western niet eens mag hebben. Het speelt zich af in twee ruimten en het gaat om de schokeffecten. Die worden alleen maar groffer. Dus volgende keer sla ik Tarentino films maar over! Hij is toch al geen favoriete filmregisseur. Pulp Fiction was fun, Kill Bill en Jackie Brown goed. Maar daarna moest het nog maffer, maar inhoudelijk is het behoorlijk leeg. Op 70 mm zijn de beelden in elk geval indrukwekkend.

Jammer inderdaad...

Zeker van de mensen die vooraf al een hekel aan Tarantino hebben en/of de film niet eens (af)gekeken hebben en toch waarderen. Maarja, weer één bij je totaal aantal stemmen.

Django Unchained kon ik nog wel waarderen, maar The Hateful Eight ...Zelden zo'n inhoudsloze, smakeloze en vooral oersaaie film gezien. Man man man, het sloeg allemaal nergens op. Tja, wat moet ik hier verder nog aan toevoegen? ...Ach, laat maar. Het is de moeite niet.

1,0*

Echt een heerlijke Tarantino die eindelijk weer de nadruk legt op opbouw, intensiteit en spitse dialogen en dat miste ik in Inglorious Bastards en Django waar het voor mij te cartoonesk was en beiden verhaallijnen niet echt serieus kon nemen.

Dit was weer een film die mee kan met Jackie Brown met een goed geschreven en boeiende verhaallijn met onverwachte gebeurtenissen die ook in zijn eerste 3 films te zien waren.

De momenten dat er wat gebeurt komt het ook onverwacht is en het schokkend, niet het overdreven bloedvergiet van jewelste wat te zien kregen in zijn vorige western.

Jackson speelt 1 van beste rollen zijn zijn carriere en hoe goed ook hij was in Pulp Fiction in deze film is hij nog beter.

Alleen de ogen van de man stralen zoveel evil uit.

Goggins is ook meesterlijk net als Leigh en Russell.

Op het moment dat ik dacht Tarantino voortaan alleen maar cartoonesk vermaak (Death Proof,IB,Django) zal maken maakt hij eindelijk weer een ouderwetse dialogenfilm uit zijn oude en betere tijd waar de 3 uur zo voorblij vlogen.

“Now, Daisy, I want us to work out a signal system of communication. When I elbow you real hard in the face, that means: shut up.”

Ontelbare filmliefhebbers stonden vorig jaar te trappelen van ongeduld voor de nieuwe “Star Wars” film. Raar maar waar, ik eigenlijk niet. Maar wel voor de nieuwe film van Quentin Tarantino. Sorry voor de Tarantino haters, maar, yankee doodle dandee, dit was weeral een schitterende film van de meest rebelse, anarchistische regisseur waarover Hollywood beschikt. Eén ding moet je hem wel nageven : hij is trouw gebleven aan zijn persoonlijke stijl. Dus weeral een typisch Tarantino film waarin je je kan verwachten aan bitsige dialogen, racistische uitlatingen en een bloederige apotheose. Het eindresultaat is een soort “Reservoir Dogs” gemengd met “Django Unchained” , dat zich afspeelt in eenzelfde ruimte zoals “From dusk till dawn”. Ik hoop dat Quentin zijn voornemen om uiteindelijk maar 10 bioscoopfilms te maken, laat varen. Alleen mag hij dan ook wel eens voor de verandering uit een ander vaatje tappen.

Ben je een grote fan van klassieke Italiaanse spaghettiwesterns, dan zal je enthousiasme oplaaien als de film in al zijn weidse pracht begint. Een sneeuwlandschap met in de voorgrond een besneeuwd kruisteken. En terwijl het beeld langzaam uitzoomt, zie je in de achtergrond in de verte een postkoets aankomen. Dit onder begeleiding van de muziek van Ennio Morricone en een aftiteling in een fonttype dat direct geassocieerd kan worden met oude westerns. En het moment dat deze koets moedwillig moet stoppen (na een enorme tijdsduur) omdat Samuel L. Jackson, gezeten op een stapel lijken van outlaws, de weg blokkeert, is dit de aftrap voor een bijna 3 uur durend meeslepend cowboyverhaal vol mysterie en wraakgevoelens. Een soort Cluedo in een blokhut. Behalve dat hier de oplossing van het raadsel niet zal klinken als bijvoorbeeld “De kolonel heeft de moord begaan met de kandelaar in de biljartkamer”, maar eerder “Wie van de 8 personen, die voor een sneeuwstorm schuilen in Minnie’s Haberdashery, zal de storm doorstaan”.

De 8 zijn bijna allemaal oude getrouwen van Tarantino die al eens verschenen in één van zijn eerdere filmprojecten. Allereerst is er Samuel L. Jackson, die recent nog schitterde in “Kingsman : The secret service” (na enkele minder indrukwekkende vertolkingen) en in het verleden meewerkte aan “Pulp Fiction”, als de premiejager Majoor Marquis Warren. Samuel L. Jackson zoals je hem graag ziet : rauw, bitsig van zich afbijtend en verontrustend brutaal. De blanke premiejager John Ruth wordt gespeeld door oudgediende Kurt “Death Proof” Russell. Een collega van Majoor Warren, maar wel wantrouwig en beschermend wanneer het over zijn premie gaat. De premie die hij krijgt voor zijn gevangene Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh). Onderweg pikken ze Sheriff Chris Mannix (Walton “Django Unchained” Goggins) op, die op weg is naar Red Rock, de plaats waar Ruth zijn premie wil incasseren. De sneeuwstorm belet hen echter om verder te reizen en ze moeten de storm uitzitten in de blokhut van Minnie. En dat in het gezelschap van de Mexicaan Bob (Demian Bichir), de beul Oswaldo Mobray (Tim “Reservoir dogs” Roth), de rondtrekkende cowboy Joe Gage (Michael “Reservoir dogs” Madsen) en de gewezen generaal Sandy Smithers (Bruce “Django Unchained” Dern). En zo is alles in gereedheid gebracht voor een doordacht spelletje ‘whodunit’ met Domergue als inzet.

Ondanks de lange speelduur (3 uur is toch wel een beetje teveel van het goede) verveelt de film geen seconde. De conversatie aan het begin tussen Jackson en Russell is een voorsmaakje van wat er achteraf komt. Want de hele film staat bol van zulke hilarische gespreksrondes. De film wordt netjes verdeeld in 6 hoofdstukken waarin het relaas tergend langzaam laag voor laag uit de doeken wordt gedaan. En zoals een echte Tarantino het vereist, is de prent doorspekt met humor, grof verwoorde racistische commentaren en een overdreven slot waarbij het bloed weer massaal vloeit. En dit alles in een secuur uitgewerkt en gedetailleerd decor. Het lijkt eerder op een Shakespeareaans toneelstuk dat zich voor je ogen afspeelt.

Overbodig om te zeggen dat de vertolkingen van de verschillende acteurs me meeste lof verdienen, daar de film ook voor het grootste deel uit briljante dialogen bestaat. Een memorabel steekspel met snedige argumentaties en conversaties die de spanning opdrijven. Hierbij zijn vooral de inbreng van Russell en Jackson van hoog niveau. De enige vreemde eend in de bijt en een voor mij toch wel bizarre keuze door Tarantino is de aanwezigheid van Channing Tatum. Liever had ik Christoph Waltz zien verschijnen.

Misschien ben ik wel een beetje bevooroordeeld omdat ik toch wel een enorme bewonderaar ben van het werk dat Tarantino telkens weer aflevert. En toch vind ik “The hateful Eight” niet zijn meest geslaagde creatie, ondanks dat het een magistraal meesterwerk is. Misschien is dit omdat ik het concept dat Tarantino hanteert ondertussen wel door heb en het verrassingselement totaal ontbreekt. De manier van opbouwen bij de dialogen is immers altijd hetzelfde. Het repetitieve karakter van de dialogen en zinnen die elkaar in een razend tempo opvolgen alsof ze door een Gatling gun worden afgevuurd. Het geduldig en minutieus opbouwen van het complete verhaal, zodanig dat het voor de ongeduldige kijker lijkt alsof het niet vooruitgaat. De grofheid en guurheid zowel contextueel, visueel als tekstueel. De soms extravagante humor die gebruikt wordt. En tenslotte de buitensporige, gewelddadige en bloederige apotheose waarmee het afsluit. Dit zijn meestal de vaste elementen die terugkomen in een Tarantino, maar dan telkens in een andere setting.

Maar als echte Tarantino-fan kan ik achteraf alleen maar concluderen dat dit weeral een meesterwerk was, waar ik de volle drie uren van genoten heb. En ik kijk nu al uit naar de voorlaatste film. Hopelijk tracht Quentin een alternatieve aanpak zodanig dat hij mij weer kan verrassen.

4*

Gezien in het glorieuze 70mm formaat in the eye in amsterdam. De volledige hype die tarantino rondom dit hele fenomeen weet te realiseren is al een prijs op zich waard. Het werd dan ook al snel de meest bezochte film ooit in eerder genoemde bioscoop. De liefde voor film in het algemeen die tarantino in het maken van deze uit, de samenwerking met kodak en het westernthema zijn toch wel punten waar ik een zwak voor heb. Het maakt de ervaring voor mij, met een film als deze, al top zonder het kijken ervan. Nu is mijn waardering dan misschien ook wat aan de hoge kant. Is het een pulp fiction? Nee. Beter dan Django? Nee. Een Jackie Brown dan? Zo ongeveer..

Toch geef ik deze film de volle mep van 5 sterren. Je kan er niet omheen, dit is een grote naam, dit is wat tarantino doet, zijn vaste acteurs komen weer voorbij en het plot is simpel en eigenlijk flinterdun. En het werkt allemaal gewoon weer! Een geweldige Kurt Russel en een ongeëvenaarde Samuel L. Jackson, dragen deze film in zijn totaliteit. Een Channing Tatum of een Walton Goggins voegen voor mij verder weinig meer toe.

Maar wat zijn deze twee acteurs sterk samen. De achterdocightiheid van Kurt, de gevatheid van Samuel, de onderlinge psychologie in de hut en de leugens die zich opstapelen komen geweldig uit de verf. De muziek van Ennio Morricone doet het ook goed, of deze ervaring thuis hetzelfde is, valt te bezien.

De film is over the top, de laatste 3 kwartier misschien wat te voorspellend en teleurstellend en niet het beste werk van Tarantino, maar zeker een geweldige film die je, naar mijn mening, gezien moet hebben. De dialoog van Samuel met de oorlogsveteraan, is er 1 die zo helder geschetst word, dat ik deze nog wel een tijd bij me zal dragen, geweldig!

Tarantino's beste in jaren. Het eerste uur is zelfs fantastisch. Tarantino zit hoog in op een van zijn sterkste punten: heerlijke dialogen schrijven. De film is een en al dialoog van begin tot einde, maar kijkt toch enorm lekker weg doordat de dialogen en vele interessante wendingen de film zo interessant houden (serieus geen Oscarnominatie?). En juist omdat bijna alles om dialoog draait en de tijd wordt genomen voor scènes komt de sfeer zo goed tot zijn recht. Prachtige locaties ook, en aangenaam theatraal. Helaas kan Tarantino het niet laten en slaat op een gegeven moment toch de platheid weer toe die zijn laatste twee films zo teleurstellend maakte. Het begint al bij de speech van Warren eigenlijk, die wel plezierig is door een Jackson die echt los kan gaan (eindelijk weer eens gedenkwaardig) maar ook wel wat te puberaal, en daarna krijgen we nog ongein als bloed kotsen, exploderende hoofden en lelijk slowmotiongebruik.

Echt heel zonde als je al zo'n fantastisch eerste uur hebt. Maar ondanks dat het de film hierna al geleidelijk wat minder wordt zat ik het volgende uur ook nog altijd op het puntje van mijn stoel door de dialogen en wendingen. Ook in de wetenschap van Tarantino's reputatie de spanning langzaam op te bouwen tot er uiteindelijk een explosie van geweld volgt. Je loopt naar ieder personage te kijken met de vraag wat ze van plan zijn. Al had er van mij na dat tweede uur wel wat eerder een einde aan gebreid mogen worden. Hier en daar uiteindelijk misschien net een wending te veel, de laatste acte is gewoon van een minder niveau en het personage van Kurt Russell is toch een van de leukste personages. Heerlijk gespeeld. Dat geldt dus ook voor Jackson, en ook Jennifer Jason Leigh vond ik erg sterk, vooral in het begin van de film trok ze vaak mijn aandacht in de scènes. Als ze later wat meer aan het woord komt is ze op een of andere manier minder interessant. Voor de rest allemaal leuke bijrollen, ook weer van Tatum en wat oudgedienden onder Tarantino. De acteurs hebben het duidelijk enorm naar hun zin. En Morricone heeft heerlijk weer afgeleverd. Zou haast wat meer van zijn werk hebben willen horen, maar teveel muziek zou niet hebben gewerkt in deze film. Verder had ik liever niet Tarantino zelf als voice-over in de film gehoord. Dat verpest ook een beetje van de sfeer. Desondanks een royale 3.5*.

Tarentino had al jaren een dalende lijn te pakken, deze is gelukkig weer een stuk beter dan Django en Inglourious Basterds. Meer sfeer, minder poespas, minder trucjes, gewoon een basic maar wel sfeervol werkje. Ook cool geschoten moet ik zeggen. Het voelt allemaal veel meer als een kleinere film van Tarentino, maar werkt veel en veel beter dan zijn laatste 2 films.

3.5*

The Hateful Eight doet nergens zijn best om een crowdpleaser te zijn en slaagt er gedurende 180 minuten in om geen moment te vervelen. Dit is Quentin Tarantino's minst toegankelijke maar meest verraderlijke, meest ambitieuze film. Een film waar de zenuwen van afspatten.

Als Once Upon a Time in the West een 3 uur durende dans met de dood is, dan is The Hateful Eight een oneindige blik in de ogen van Magere Hein hemzelf.

Misschien wel de beste film die Quentin Tarantino tot nu toe gemaakt heeft. Maar misschien ook niet.

* * * * *

Ik ben nooit echt een fan van Tarantino geweest: toen Pulp fiction werd bezongen als de meest spraakmakende film van de jaren negentig bedacht ik dat ik door Reservoir dogs toch veel meer overdonderd was, na het vermakelijke Jackie Brown volgden dan weer de uitgesproken saaie delen van Kill Bill, en na het echt geweldige Inglourious basterds kwam Django unchained op mij over als bijna een parodie op Tarantino's gebruikelijke kunstmatigheid. Ik had dan ook niet veel zin in The hateful eight, maar een interessant interview met Tarantino en Jackson in de Volkskrant, de belofte van een apart vormgegeven whodunit-element en een uitnodiging van een vriend brachten me toch naar de bioscoop, en drie uur later was ik geheel óm, na eerst een langzame en zorgvuldige opbouw en daarna de heerlijke hoofdmoot in de "haberdashery" die bijna als een haunted house kan worden gezien. De dialogen zijn niet altijd zo sprankelend als in Basterds maar helpen het verhaal wel goed vooruit, de vertolkingen zijn full-blooded, de set is prachtig en ruim opgezet (en tegelijkertijd claustrofobisch omdat je op zoveel mensen tegelijk wilt letten), en hoewel sommige (zo niet de meeste) personages zó uitvergroot zijn dat het me niet veel uitmaakt of ze het gaan redden of niet, zijn de spanning en de sfeer toch wel zodanig dat ik steeds benieuwder naar de ontknoping werd.
        In voornoemd interview kenschetste Tarantino de jaren tachtig als de meest repressieve periode voor de Amerikaanse cinema sinds de jaren vijftig: als er in die tijd een roman verscheen kon die alle kanten op, maar wanneer de verfilming daarvan werd aangekondigd wist je: o, dan gaat dát en dát en dát eruit, en er komt ook zéker een happy-end bij. "Ze verwaterden die rotzooi. Mijn voornemen als filmmaker was om die muur neer te halen en precies dezelfde vrijheid te nemen als een romancier: te gaan waar je zelf wilt. En ik denk dat ik dat de afgelopen twintig jaar heb bereikt." En dat is het leuke bij hem: zeker bij Inglourious basterds en deze laatste film heb je geen flauw idee waar de film heen gaat, hoe hij zal gaan aflopen (zeker niet met die "geschiedsvervalsing" van Basterds!) en of de helden allemaal op het einde nog wel overeind zullen staan. En dat is inderdaad toch wel vrij uniek, zeker in de mainstream-cinema (ik moet nu opeens denken aan No country for old men, waarin de sympathieke hoofdpersoon tegen het einde van de film zonder scrupules off-screen wordt doodgeschoten, eveneens zijn lieve vrouw, en dat werd keurig overgenomen uit de roman, dus óók niet "verwaterd"). En die onvoorspelbaarheid en grilligheid is een groot goed, zeker wanneer het ook nog eens zulke eigenzinnige films als The hateful eight oplevert.