The Hateful Eight (2015)

Heerlijke film!!

wat een trage ellende heb ik zitten kijken, was daarom ook niet verbaasd dat er mensen de zaal uitliepen.. ze hadden de film van mij zeker 45 minunten mogen inkorten..

voor de rest vond ik het wel een aardige film maar zeker geen kaskraker

3 sterren

Ik dacht het eerste uur: daar gaat Tarantino tergend langzaam zijn manische filmliefde botvieren op de filmkijker, maar het schouwspel in de blokhut is de lange zit wel waard. Uiteindelijk blijkt de langdurige karakterschets van types als Mannix (sherriff Red Rock) toch wel de moeite waard. Had wel wat evenwichtiger gekund; ik had nog meer willen zien van Kurt Russell, een uitblinker naast Jackson.

Wat een top film! Ik had hier niet teveel van verwacht maar wat was dit de moeite waard!

Sommige stukjes vielen wat tegen maar zeker goed te doen!

Ik weet dat controlefreak Tarantino zich heeft opgelegd om na H8ful 8 nog maar twee films te maken, aangezien ‘10’ natuurlijk een monumentaal cijfer is waardig voor zo’n prachtig oeuvre, maar of Hollywoods grootste flapuit (ik wacht nog altijd op die Faster Pussycat remake met Britney Spears) zich ook aan dit nobel streven zal houden, is een andere vraag. Wat als hij nu eens drie films zou maken? Kan ie natuurlijk achteraf nog besluiten om à la Kill Bill twee films retroactief als één film te laten gelden. Of wat als hij nu eens helemaal geen films meer maakt? H8ful 8 voelt immers als een wrange zwanenzang, een grimmig zelfportret waarin QT’s nare, contrasterende eigenschappen werkelijk alle kanten uit schieten, als verdwaalde kogels tijdens een Mexican standoff.

Ondanks eerdere teleurstellingen (Inglorious Basterds en Django vond ik vrij abominabel) had ik wel stiekeme verwachtingen van The H8ful 8. Zo een hibernerende huit clos thriller volgens het gekende ‘And Then There Were None’ (al weten we allemaal welke alternatieve titel Tarantino prefereert) stramien leek me een verademing na films die verstikten in hun eigen opgezwollen grandeur. Ik hoopte op een Hawksiaanse (of, à la limite, Carpenteriaanse) hangout movie, maar kreeg in de plaats een vreselijk onaangenaam logement in het Bates Motel met 10 Kleine Tarantino’tjes.

Om te beginnen had te film gerust The Lovely Two en Nog Wat Andere Eikels mogen heten, want in se is het natuurlijk gewoon weer een buddy comedy, die evenwel zwaar uit de hand loopt vanwege scenaristische hubris (op het hoogtepunt van suspense wordt de plot onderbroken voor een vrij zinloze flashback – want die non-chronologische structuur was in Pulp Fiction toch ook zo leuk?). Russel & Jackson zijn de Vincent Vega en Jules Winfield van de Reconstruction Era, twee kemphaantjes die samen Jennifer Jason Leigh een sitcom ménage-a-trois vormen (er is zelfs een scène waar de Haberdashery à la I Love Lucy door een imaginaire lijn in twee wordt gedeeld). De running gag binnen dit olijk ensemble is een Honeymooners-achtige grap waar Jackson & Russel beurtelings de rol van Jackie Gleason aannemen en Leigh welverdiende pandoeringen geven, waarna het arme ding als een slapstickpersonage in het rond vliegt. De epische ‘POW- right in the kisser’ catchphrase is hier echter vervangen door een welklinkend BIIIIITCH – we moeten immers meegaan met de tijd. Het puberaal ‘epic fail’ doelpubliek smult er alleszins van en kunnen natuurlijk ook de verwijzingen naar Family Guy (hilarische kotssalvo's) en gebroeders Wayans humor (Jackson die plots even in slomo begint te rappen als T-Pain) best appreciëren.

En de overige vijf dan? Ja, dat zijn de échte rotzakken. Ook al doet Tarantino wel van die halfslachtige pogingen om iedereen ‘even verwerpelijk’ te laten lijken, zie je wel waar zijn sympathieën liggen. Dat is op zich niet zo problematisch, ware het niet dat Tarantino zijn minachting voor ‘ideologisch foute’ antagonisten sinds IB altijd op zo’n wanhopige manier etaleert en het zijn bad guys niet eens gunt om overtuigend intimiderende booswichten te zijn. Het zijn altijd aartslelijke, fysiek zwakke of verwijfde minkukels waar je zo over heen walst. Denk maar aan het gemak waarmee de zogenaamd gevreesde nazicommandant Landa in de luren wordt gelegd in IB – notabene door een Texaanse randdebiel. Het meest ‘hateful’ personage in deze film is een hoogbejaarde Confederate generaal die tijdens zijn korte screentime (want zo’n racistische vuillakken verdienen het niet om langer dan vijf minuten Tarantino’s prachtige 70mm pellicule te bedoezelen alvorens ze naar de verdoemenis geholpen worden) niet eens uit zijn zetel komt en eigenlijk maar naar de Haberdashery kwam om een potje te schaken. In de meest ‘hateful’ scène van de film verkondigt Jackson tegen deze verrimpelde zielenpoot dat hij zijn redneck zoon eens goed aan zijn – ik parafraseer – lange zwarte snikkel heeft laten zuigen in een monoloog die haast een verheerlijking van prison rape lijkt.

Want seksualiteit neemt natuurlijk ook een nogal dubieuze plaats in binnen het oeuvre van Tarantino. De uitdrukking ‘the old ball and chain’ krijgt hier wel een heel letterlijke betekenis aangezien het personage van Russel (Tarantino’s alterego en wensdroom) vastgeketend zit aan het personage van Leigh en ze zich bij wijlen gedragen als een ruziënd getrouwd koppel uit de screwball traditie. Een koppel dat al veel te lang niet meer geneukt heeft. Voor Tarantino personages lijkt het celibatair bestaan inderdaad eerder een vanzelfsprekendheid dan een levenskeuze. Ja, er is die scène in Jackie Brown waar ex-bajesklant De Niro Bridget Fonda eventjes emotieloos tegen de gootsteen ramt (ook hier is de prison rape analogie niet ver weg). Maar seksuele spanning? Nada. Natuurlijk mogen we de iconische date tussen Travolta en Uma Thurman in Pulp Fiction niet vergeten, maar zelfs die scène is met een soort gehaastheid gefilmd, alsof Tarantino zich zo snel mogelijk uit de voeten wil maken om terug te keren naar de homo-erotische male bonding tussen Travolta en Jackson. Misschien is dat ook allemaal weer een soort impliciete verwijzing naar Hawks? (ik zag onlangs in Pretty White Lies dat Red River het tot de LGBT top 100 heeft geschopt – de arme man moest het eens weten) Of misschien speelt er toch iets wranger: een vrouw die seksuele avances maakt op Tarantino of zijn alter-ego, moet ‘gestraft’ worden en krijgt een overdosis gevolgd door een naald tussen de ribben. BIIIITCH! Moeder Bates zit instemmend achter haar raampje te knikken.

waar haal je het geduld vandaan om zo'n lap tekst neer te gooien?

pfffff

Hele volksstammen op hogescholen en universiteiten doen niet anders.

Iedereen mag de tekst plaatsen die hij of zij wil. Geeft jou net zo goed het recht om het over te slaan. Leven en laten leven.

Niet slecht. Langzame maar goede opbouw. Na dat knappe monoloogje van Jackson ontploft de boel en dan is het smullen voor de liefhebbers. Hate it or love it. Het verhaal is niet zo moeilijk om te volgen, de actie is keihard en niemand blijft gespaard. Goed geacteerd, ik verwachtte ook niet anders. Heb wel al beter gezien van Tarantino. De film weet te amuseren en choqueren maar zal niet blijven hangen denk ik, op één of twee scènes na.

Welke taal is dit?

Leuke tekst, gelukkig zijn ook nog mensen van vóór de Zapgeneratie

Zeker goed geschreven die review van yeyo.

Hij is hoog geleid, G.

Heerlijke film waarin traagheid word afgewisseld met absurde dingen. De film beperkt zich uiteindelijk tot een klein decor maar weet desondanks toch te boeien. S. Jackson, Kurt Russel en Tim Roth zetten uitstekende rollen neer. Met het typetje ' the Mexican Bob' en uitvoerende acteur Waston Goggins slaat Tarantino, wat mij betreft, de plank volledig mis.

Ik ben nog even benieuwd wat het cijfer van yeyo voor deze film is, aangezien ik uit zijn mooie recensie niet kan opmaken of hij de film nou kon waarderen of niet..

zwakke film, vooral de dialogen en de slechte acteerprestaties!

Als jullie de kans krijgen om de film nog een 2de maal te bekijken, dan moeten jullie eens goed letten op de dialogen. Daar wordt veel gepraat, maar weinig interessants of grappigs verteld. De acteurs doen ook weinig moeite om de film leven in te blazen. Net alsof ze dachten, hé wij doen mee in een Tarantino film, die zal daar wel een pareltje van maken, of we nu goed acteren of niet.

Nog iemand die dacht dat Christoph Waltz de rol van Oswaldo Mobray speelde???

Zucht. Zanik 'ns niet zo.

Problemen met een andere mening? Zanik niet zo.

Geenszins. Louter ben ik die armzalige formuleringen soms wat beu.

deklosje

Eens letten op de dialogen bij een Tarrentino Dat is een beetje hetzelfde als iemand, die zich aan een ballonvaart gaat wagen, te vertellen dat hij moet letten op het uitzicht...

Ik zal toegeven, ik snap de associatie zeker wel, en de line delivery deed in de verte wel iets denken aan hoe Waltz gestalte gaf aan Dr. King Schultz in Django Unchained. Maar desalniettemin was het onmiskenbaar Tim Roth, die je al eerder zag in onder andere Reservoir Dogs en Pulp Fiction, toch niet ondenkwaardig, deze scène en uiteraard deze... Aangezien je Pulp Fiction in je top tien hebt staan, mag ik aannemen dat je die meerdere keren gezien hebt? Wat die top tien betreft, ik sta ervan verbaasd dat iemand met wie ik meerdere overeenkomsten in top tien heb, verkondigt dat de minpunten aan deze film het acteerwerk en de dialogen waren. Is nou het eerste dat bij me op zou komen bij het bekritiseren van The Hateful Eight.

And for the love of movies, MrDaemen, stop calling him 'Tarrentino'. Ziet eruit als Schorseezie of Speelberg

Een Tarantino-film is per definitie al interessant, maar je moet wel van zijn thema's en aanpak houden. Wetende dat je bijna 3 uur te slikken krijgt is natuurlijk flink. Als dan na een kwartier blijkt dat het ook nog eens een trage film is (en naar verwachting zal blijven), begrijp ik waar de gemengde kritieken die ik op voorhand opgevangen had vandaan komen.
Gelukkig vond ik de traagheid nergens saai. Tarantino heeft het talent, en dat hebben we eerder gezien, ook in laag tempo een film boeiend te houden: beeldwerk, sfeer en dialogen zorgen daarvoor. Ieder karakter ontvouwt zich gaandeweg, net als de wisselwerking tussen enkelen van hen. Die 4 pijlers maken het een goede film. De fijne soms out-of-place lijkende humor is top (die deur!).
In het tweede gedeelte van de film komen daar toch weer de kenmerkende over-the-top bloedspetterende scenes, natuurlijk grafisch in beeld; je moet ervan houden, zullen we maar zeggen. Qua spanning moet het het hebben van een soort '10-kleine-negertjes'. Het verhaal blijkt niet enorm complex, maar ontwikkelt zich voldoende.
Geen meesterwerk, maar gewoon goed. Het is geen breed te happen prent, de sfeer is soms wrang. Jackson is geweldig, het is me dan ook een raadsel waarom Leigh de Oscar-nominatie krijgt (aangezien haar grootste aandeel bloedhappen was).

Van wat ik er nu van heb gezien, vond ik dit dus minste film van Tarantino, viel er zelfs bij in slaap.. Teveel dialogen. Weinig actie. Vond er niet veel aan.. magere 3.

Moet de film nog een keer herpakken, vanaf het moment dat ik in slaap viel, want toen begon waarschijnlijk de actie..

Een onderhoudende maar vrij inhoudsloze langdradige film met een hunkering om blanke mensen iets wat omlaag te halen d.m.v. Samuel. Een beetje natte droom film voor de nubians waarin ze hun fantasie de loop kunnen laten.

Uitstekende en amusante review en een aantal aardige analyses, zoals bovenstaande.

Half punt bijgesteld na het zien van The Revenant, waarbij deze popcorn comedy bleek afsteekt. Dan is één ster verschil gewoon te weinig (5* voor die andere).

2 keer geprobeerd hem te kijken, beide keren binnen een halfuur in eendiepe slap geraakt. Wat een K....film.

Heerlijke sfeervolle film waar alles gewoon goed aan is.

Zeer, zeer matig.

Al vond ik hem wel iets beter dan Django. Misschien komt het omdat de film zich op één locatie afspeelt (al is dat ook weer wat vreemd om te zeggen, aangezien je die locatie de eerste drie kwartier niet eens te zien krijgt), waardoor het toch iets meer solide aanvoelt. Van Django herinner ik me nagenoeg helemaal niks meer, een film als deze blijft toch iets makkelijker hangen.

Acteerwerk is pover. Enkel Jackson lijkt zich echt te amuseren, maar die z'n rolletjes in Tarantino films zijn ondertussen wel bekend. Russell doet het aardig voor Russell, al lijkt hij vooral naar Bridges gekeken te hebben. Roth is dan weer een carbon copy van Waltz (die allicht geen tijd of zin had in deze film). Voor de rest zijn het wat schimmige, saaie personages. Leigh is gewoon slecht (wat een flauwe prestatie, haar personage krijgt nooit de body die verwacht wordt) en zo'n Madsen kan je echt niet meer laten opdraven.

Ook de dialogen zijn aan de saaie kant, zeker voor een bijna 3 uur durende film met een plotje voor 45 minuten. Ik ben nooit zo'n fan geweest van Tarantino's schrijfwerk, maar hier is het wel erg magertjes. En verrassend braaf ook, of vinden we Jackson's gebrabbel over z'n "dingus" zo gewaagd? Mnee, anno 2015 mag het scherper.

Visueel viel het hele 70mm me danig tegen. Vanaf het eerste moment valt vooral op hoe blurry alles is. Zeker in de witte sneeuwlandschappen had wat extra scherpte het beeld een stuk mooier kunnen maken. Verder redelijk doorsnee camerawerk en klassieke belichting, veel poeha voor niks dus. Ook de soundtrack was redelijk onopvallend. Nu ben ik ook geen groots Morricone fan, maar hij maakt normaal toch muziek die in ieder geval meer sfeerbepalend zijn dan hier.

Verhaaltje is verder simpel, maar wordt tot op het naadje uitgesponnen om tot 3 uur film te komen. Het springen in de tijd is beperkt tot één hoofdstukje, er zitten twee vage voice over momentjes in en het koffiegeheim wordt verrassend snel uit de doeken gedaan, maar verder is het redelijk rechttoe rechtaan allemaal.

Eerste deel van de film is tergend traag (beetje vechten tegen de slaap zelfs), het tweede deel is wat geanimeerder. Iets meer bloed en wat meer pistoolschoten, al is het ook belange niet zo over the top als de zaal soms leek te denken. In ieder geval gebeurde er wel eindelijk wat.

Njah, 3 uur is overdreven voor een film als deze, het is allemaal wat soft en braaf en de dialogen eisen véél te veel aandacht op, terwijl ze verre van scherp zijn, maar uiteindelijk heb ik me er wel nog redelijk vlot doorheen gesleept, vooral dan tijdens de tweede helft. Ik mag er alleen niet aan denken om er nog een keer voor te moeten gaan zitten.

1.5*

Goh.

Nou moe ?!