sinterklaas

Redelijke film

Het begin was een beetje saai, maar dat veranderde toen ana verkracht werd en wraak ging nemen.
Antonio Banderas speelde ook wel goed.

3,0***

Ja, ook dit was een van de betere romantische films, dat moet ik trouwens ook niet blijven zeggen want anders scheer ik de romantische films wel erg veel over een kam met bv die pubertjes, zoetsappige wijvenromantiek, paardjes films.

500 days of summer is erg fijn en opbeurend opgebouwt en Joseph Gordon Levitt is echt fantastisch. Ja we kennen hem wel als beschadigde jongen in Mysterious Skin en later ook als die stoere Arthur in Inception. Hierin mag hij de romanticus spelen met toch wel een beetje de andere zijde van een liefde. Dit keer het verliefd zijn op een meisje dat totaal niet zonder slag of stoot gaat en dat gaat van knipperlichtrelaties, liefdesverdriet, het van de daken schreeuwen terwijl je een bord voor je kop hebt, noem maar op. Eigenlijk alle dingen die je liever niet wil hebben tijdens je liefde.

En zo is de film ook creatief. Wat soms wel eens moeilijk te volgen is is dat die 500 dagen niet op volgorde worden verteld en allemaal in een mengelmoes worden gegooit en het eigenlijk een beetje rommelt met de tijd. Summer is trouwens ook erg subliem en daar draait het in de film natuurlijk allemaal om. Allemaal om de geheimen, trucjes en het leven van Summer. De actrice is voor mij wel onbekend maar ze speelde wel erg goed. En Levitt die bejubeld de boel weer met zijn verliefde aanwezigheid.

Wat ik trouwens ook erg mooi vond gedaan was die: Waarheid/verwachting-element in splitscreen.

En het einde is natuurlijk wel erg logisch. Maar gelukkig een niet al te nare waarheid.

Nee, ik heb me wel weten te vermaken met deze film. Prachtige acteurs en ook nog erg mooi opgebouwt. Deze houden we er ook wel in.

4,0*

Deze ook maar eens aanschouwt als horrorfan. REC is een bijzonder enge en realistisch gemaakte film die wat weg heeft van The Blair Witch project. Alleen is REC wat rumouriger en vele malen griezeliger. Het verhaal daar integen is wel weer uit de oude doos want principtieel is het een gewone heksen/zombie film. Maar toch... word het in REC wel op zon manier gemaakt waarbij je op velen ogenblikken zult verstijven van angst. En al helemaal omdat je de hele film door de camera kijkt en ook net lijkt alsof je der zelf bij bent en het allemaal meemaakt. Het begint allemaal erg subtiel en we krijgen toevallig op het moment dat we een brandweerkazerne aan het interviewen zijn en een nachje met ze meelopen een melding dat er in dat gebouw een oude vrouw helemaal is dolgedraaid. Eerst denken we dat het gaat om een gewone gekte maar uiteindelijk word alles stuk voor stuk onprettiger en griezeliger. En uiteindelijk schijnt het ook een besmette virus te zijn die ook anderen mensen tot een zombie maakt, Klinkt heel standaard maar toch word het hierin intens eng uitgewerkt en hebben ze daarvoor ook niet voor niks de camaer/ sight seeing methode gekozen. Zo maak je toch voor heel weinig geld hele goede films.

Wat echt de aller aller engste claustophobische scene was wat ik in die tijd heb gezien was vooral dat einde Waar Angela en die camera man in die donkere bovenste verdieping zitten en dan al die duivelse dingen tegen komen en dingen uit het verleden uit die krantenknipsels. Ook een intense schrikscene met die zolder. En vooral als dan ook het licht nog uitgaat en alles pikdonker word dan zit je helemaal verstijft van angst te kijken met je hand half voor je ogen. En je ziet alleen maar een karige groene nachtmodus van de camera. De finale is ook huiveringwekkend.

Ja, dat je voor erg weinig geld en een old story toch nog zo'n enge film kunt maken is toch wel wonderbaarlijk. Ook hoef je dan aan het acteren niet veel te doen want dan kan je ook gewoon jezelf zijn. Dit was iig een zeer huiveringwekkende intens enge film. Echt weer puik werk van de Spanjaarden. Ik kijk al helemaal uit naar REC 2, die schijnt trouwens wel de actie-richting in te gaan.

Maar voor deze een 4,5*

Wel ietsjes minder eng dan het eerste deel maar toch evengoed nog wel fijn om naar te kijken. Deze film gaat inderdaad direct verder waar REC gestopt is en dit keer treed er dus een SWAT-team het vervloekte gebouw binnen waarbij we dus ook een beete actie kunnen verwachten. Wat wel al meteen opvalt is dat het af en toe niet echt meer lijkt op een film die door een handy cam word gezien en waardoor het lijkt alsof de cameraman soms word vergeten of helemaal niet aanwezig is. Soms krijg je wel eens van die Sight-seeings van die Swat mannetjes waardoor de film ook regelmatig op een videogame lijkt. De actie is ook voldoende en alles is weer lekker donker en luguber, alleen wel minder eng. Het is namelijk ook niet zovaak meer vluchten voor zombies maar er gewoon op los knallen.

En naderhand krijgt REC 2 ook een verhaallijn erbij, waneer dus die jongeren zo stoer zijn om dat gebouw binnen te dringen. Maar ze komen er dus later wel achter dat dat helemaal niet zo stoer en spannend was dan ze gedacht hadden. En ipv dat de overgebleven SWAT leden ze weer wegsturen nemen ze ze gewoon doodleuk mee in de traumatische reis door dat gebouw, waar ze naderhand ook besmet raken en de Swat daar eigenlijk nu verantwoordelijk van mag zijn. Maargoed.

Het einde is dan weer wel onvoorspelbaar en opnieuw erg griezelig en verrassend. Want we komen te weten hoe het dus met die journalist uit deel 1 is afgelopen. Brrr.

Zeker zo slecht nog niet. Minder eng maar niet minder spannend. REC 3? Mwaah Misschien...

4,0*

Mwaah was wel leuk. Het was wel verdacht goedkoop geschoten overgens en de film word helaas erg vaak langdradig. Thijs Romer vond ik ook niet echt goed en het doelt ook niet echt zo veel meer op de moord op Pim Fortuyn. Want er komt ook weer een hoop aan drama en liefdesscenes in te pas. Het thrillergehalte is ook niet echt spannend, beetje te typisch. Wel kent de film zo nu en dan zijn mooie locaties en momentjes maar het was mij iets te amateuristisch en langdradig. Jammer.

2,5*

Mijn eerste Ijslandse film. En geweldig dat ie was. 101 Reykjavik schetst een soort van Mozaik verhaal over het verveelde en uitzichtloze leven in het oersaaie Reykjavik. De film bevat pik en pik zwarte komedie dat er hard aan toegaat en natuurlijk is de enige oplossing tegen die saaie uitzichtloze leven: zuipen en neuken tot je erbij neervalt en totdat je ongewenst in je dronken buien meerdere vrouwen hebt zwanger gemaakt. De hele film door is het gewoon duivels lachen om de platte humor en de knullige mannelijke personages en de ergende vrouwelijke personages. Het Ijslandse en Reykjavikse achtergrond is indrukwekkend en je ziet toch wel dat er genoeg leven is op een eilandje ver in de oceaan. De hoofdpersonage vond ik ook al zo lomp en dan ook vooral die moeder en zijn ex-vriendin derbij die een lesbische relatie hebben. Dit valt gewoon weer onder het rijtje Aso-comedy.

Ja, een schitterende film van een ver saai eilandje.

4,5*

Weer een leuk werkje van Danny Boyle. Na de nog feestelijke film Slumdog Milionaire keert Boyle weer terug naar de onprettige projecten wat je haast ook wel weer op feiten kan basseren. James Franco is ijzersterk als waaghals Aron, die, om kamervragen van Jan en alleman te vermijden, gewoon zonder te zeggen tegen iets of iemand op een nacht gewoon zijn tas in te pakken en op avontuur te gaan in de Grand Canyon. Het lijkt top te worden, ontmoet 2 mooie dames waar ie eventjes mee op avontuur gaat. Vervolgens alleen verdergaan en ja, dan gaat het mis, waneer hij, zoals het plot zegt, in een kloof valt met een rots op zijn arm.

En vanaf dat moment is het gewoon als kijker weer de angst meevoelen van Aron en gaat de film een beetje naar het Buried-thema, alleen is Boyle hierin weer lekker aan de creative dingen bezig zoals we het van hem kennen. Zo komen we weer een paar leuke typische associaties tegen, bv waneer Aron stikt van de dorst, we overspoeld worden met cocacola reclame, helder strandwater enz enz. Het verhaal is ook gewoon simpel: overleven en hopelijk ook maar daar weer weg zien te komen. Soms dan lijkt het erop alsof Aron zich helemaal niet naar de situatie gedraagd en probeerd vrolijk te doen en de andere keer stijgt te paniek en de wanhoop bij hem. Want ja, geen enkele bekende weet wat je allemaal uitvreet op datzelfte moment omdat je je mondje hebt dichtgehouden. Of is er toch nog hoop met die 2 dames die hij ontmoet heeft? Dat zullen we dan zien.

De verdere beelden en met name dat Aron dan nog flashbacks van krijgt van hartverwarmde mooie momenten uit zijn leven om zijn wanhoop te compenseren, en dat hij zich fantaseert van hoe het is als hij weer los is is natuurlijk ook erg pakkend. Die scene waarbij hij zijn arm eraf snijd om los te komen, en dan met name die schokdraad moet doorsnijden is bijzonder pijnlijk en kan je ook haast gewoon zelf voelen. Wel jammer dat het weer iets te goed afloopt, had juist gehoopt dat die happy end ook maar een hoopvolle fantasie van Aron was.

Maar verder een geslaagd projectje van Boyle. Buried vond ik dan persoonlijk wel wat beter. Maar dit kan er wel zeker mee door.

4,0*

Het Franse orgineel heb ik nog niet gezien maar dat ga ik zeker nog doen. Dit was in iedergeval wel een erg sterke remake. Rouw, grauw en keihard en dit zijn weer maatschappelijke voorbeeldjes. Om te beginnen vind ik Sam Riley verrassend uit de hoek komen. Hij blijft bij mij altijd memorabel als Ian Curtis in Control, en nu mag je hem zien als een naive achterbuurt figuur die vecht voor zijn leven en het aanbod Russische Roulette accepteerd als uitweg om aan zijn geld te komen.

En ja, een spel van leven op dood. Om eerlijk te zijn, het "spin...aim..." momenten waren zenuwslopend, vooral als het om dat licht gaat die aan moet gaan. De angst is idd voor de kijker goed te voelen. Het hele middenstuk van de film draait ook om het Russische roulette. Naast Riley zijn der ook nog een paar mooie rollen van oa Jason Statham als Bad Guy en Mickey Rourke als deelnemer, ook 50 cent doet mee.

En het leuke is, op het moment dat je eigenlijk het spel zou winnen, ben je inene geen winnaar maar ook nog de prooi van die hele organisatie. Voor het geval je gaat getuigen... Ook dat stuk is zenuwslopend en het einde is ook ideaal.

Het mag misschien wel een remake zijn waarvan ik het orgineel nog niet gezien heb, maar deze is in ieder geval fantastisch.

4,0*

Erg geslaagde en spannende mindfuck horror/thrillertje waarin John Cussack zich aan zijn beste kant laat zien en de film ook weer een hoop vragen na laat: is die Enslin gek geworden?, Hallucineren? etc. Maargoed, wat het ook mag zijn: de film is aan een stuk door een nagelbijter vol verassingen. En uiteraard staat het term trauma ook weer bovenaan. Enslin is getraumatiseerd door de dood van zijn dochter maar probeert dat waarschijnlijk weg te denken door de meest bizare dingen op te zoeken om er over te schrijven. En zo komen we ook in het Dolphin hotel waar dit keer niet de 13de verdieping de ongeluksverdieping is, maar kamer 1408 de ongelukskamer. De griezeligste ware verhalen hangen er rond, maar Enslin is eigenwijs en denkt wel een nachie vol te houden in 1408. Ook die rol van L Jackson als roomservice was kort maar zeker krachtig. En vanaf het moment dat Enslin de kamer betreed, krijgen we een aaneenschakeling aan griezelige, bizarre dingen.

Ook opmerkelijk dat de film 3 keer eindigt. Maar het allerlaatste einde met die tape was om kippevel van te krijgen. En het is nog altijd de vraag wat er nou echt precies gebeurd is en wat Enslin nou mankeerd.

Verder een zeer geslaagde horrorfilm. Zeker het kijken waard.

4,0*

Na vele jaren weer herzien op dvd en de smaak is nu anders. Hij was toch erg vermakelijk. Mooi duo van deNiro en Burns.

3,5

Weer een leuk filmpje van Bruce Willis met een leuke bijrol van Mos Def die ook een beetje de show steelt. Met een leuke sfeervolle New Yorkse achtergrond als locatie en altijd die discussie over taarten. Die busscene vond ik ook erg mooi met sommige actiescene's. Erg vermakelijke avondfilm.

3,5

Had deze vroeger 2 keer gezien. Half jaar geleden eindelijk de dvd kunnen scoren op Marktplaats en vorige week weer eens bekeken. En opnieuw was het zeker geen slechte film. De film was lekker opgebouwt en had zo ook zijn leuke onliners. Die Bad-guys waren om te beginnen al fantastisch, die Lee met zijn klokje, en ook al helemaal die hillarische Dom Cobb, die alleen maar kon vloeken en schelden, wat een vent was dat zeg. die scene met dat ie die "kuthond" ziet rondzwemmen en die gijzelscene met hem waren me altijd bijgebleven, heerlijk. Ook waren die politieagenten heerlijk neergezet. De optimistische Eric Stolz als Wes Taylor en de chagerijnige negativist Jeff Daniels. en natuurlijk mag de rol van de toen nog piepjonge Charlize Theron zeker niet vergeten worden.

Voor de rest een heerlijk scherpe, botte misdaadcomedy. Pulp Fiction klonen hoeven zeker niet slecht te zijn.

4,0*

Nu, na jaren terug deel 1 en 3 gezien te hebben, eindelijk toegekomen aan deel 2.

Dit keer zonder Vin Diesel maar wel weer goed gespeeld door Paul Walker en Tyrese Gibson. Was natuurlijk gewoon weer lekker vermaak, beetje buddy-film, kijken naar die supercoole kleurrijke auto's, lekkere wijven en het spectaculaire gerace. Althans, waar je Fast and the Furious ook voor kijkt.

3,5*

Vond het een beetje een vage film.
Wel een klassieker maar soms erg ingewikkeld (BV het eind)

Voor de rest was deze erg goed gemaakt. Met als begin: een blik in de oertijd. En die apparaten en machines die je in de film tegenkomt: hadden ze in 2001 nog steeds niet.
Allemaal hypermoderne computers, hoe kwam Kubrick erbij en dat nog in 1968 verzonnen.

En waar was dat ellenlange zwarte beeld nou voor nodig??

3,5*

Nadat de wereld in handen werd genomen van Aliens, ten koste van New York, LA en Washington (Independence Day), De nieuwe ijstijd terugkwam (The Day After Tommorow) is het nu tijd dat de wereld vergaat volgens het Maya Kalender. Ja, je ziet het. Emmerich is zo te zien dol op deze term.

Gister had ik 2012 in de bioscoop gezien en kwa effecten enz was het echt de moeite waard om naar de bioscoop te gaan. Zoals beloofd krijgen we te maken met dat de voorspellingen naar het einde van de wereld al bekend zijn en dat we dan 3 jaar later te maken krijgen met kolosale natuurrampen waarvan je echt met je adem ingehouden zit te kijken, vooral als het op een groot scherm is. Ook zien we die bekende "vogels" van The Day After Tommorow weer eens terug. Om nog even terug te komen op de natuurrampen: zo vond ik die stuk dat heel Amerika word gesplitst en zonk in de aardkern echt een kippenvel moment. Natuurlijk houd Emmerich ook erg van miljoenen dollars aan destructive effecten te gebruiken. En natuurlijk die hele hoge vloedgolven in India en China en die uitbarstingen zagen er angstaanjagend uit.

Over de rampen ben ik zeer te spreken. Maar toch vond ik The Day After Tommorow wel ietsje beter. Het gezinnetje-gehalte gaat hierin meer naar boven en ik vind het einde nou ook niet echt om naar huis te schrijven. Beetje een overvloed aan heldendom en drama. Wat dan wel weer erg interesant was waren die futuristische ark van noach-schepen tegen de zogenaamde zondvloed. Alleen had dat ook wel even wat uitgewerkt mogen worden met minder overdrevenheid en een oh zo happy end. Maargoed, dat is mijn mening.

Maar verder is de film wel weer goed geslaagd. Gewoon weer een totale blockbuster.

3,5 tot nu toe.

Het begint allemaal zo mooi. Je ziet een mooigemaakte futuristische stad met flitstreinen waar ik op kick, maar daarna stort het gewoon als een kaartenhuis in elkaar en word de film zoo ongelofelijk saai. De ene domme liefdesscene na de andere. Dat ene geslijm na de andere. Daarnaast gebeurt er verder ook geen ene reet en val je na 30 minuten gewoon bijna in slaap. Het lijkt net alsof alle scene's herhaalt worden want het lijkt net alsof je naar een 123 minuten duurende liefdesscene zit te kijken. Het enige waar ik nog wel een beetje aandacht aan besteede was die treinscene. Ik had verwacht dat je ook nog wat van het jaar 2046 te zien kreeg, nou, dat krijg je in het begin maar 2 minuten te zien en voor de rest is het aleen maar liefde dit, slijmen dat en romantiek dit. Echt, er zit zooooo weinig vaart in deze film. Gewoon dood en dood saai. Ik vind dat wel zonde. Ik weet wel wat je als versnapering bij deze film kan gebruiken: Red Bull, want dan blijf je tenminste wakker.

1*

Erg goede voorganger van Babel. Wist trouwens eerst niet dat Babel van een triologie kwam. Maar toch heeft deze van Babel (en denk ook Amorres Perros die ik nog moet zien) 1 groot ding gemeen: een verhalendrieluik die over 1 bepaald oorzaak gaan en dat dingen met elkaar verbind. Babel had al zo'n schitterend vehaal. Ook in 21 Grams kom je hetzelfte methode weer tegen. Hoe goed het hierin ook word verteld, toch is het verhaal in Babel wat meer uitgebreider en groter. Al wil dat niet zeggen dat 21 grams ook wel behoorlijk ingewikkeld is. Aan het begin van de film denk je echt van: WTF??? dan is er echt geen touw aan vast te knopen en loopt echt alles door mekaar en moet je echt erg focussen op de tijdlijn en op de personages. Na ongeveer een half uur is het puzzel en de connectie tussen de 3 hoofdpersonages wel compleet maar toch hangt er wel een hoop omheen. Ik vond om te beginnen Sean Penn weer erg goed spelen als Paul Rivers, die eerst terminaal was maar na een donorhart toch weer in leven kon blijven, Benico delTorro als een robuuste ex-bajasklant Jack Jordan en Naomi Watts als een moeder genaamt Christine. 21 Grams word ook in lagen verteld, na een onduidelijk begin komen we bij het eerste laag waarbij Jack de kinderen en man van Christina aanrijd en de hart van de man van Christina gedoneert word naar Paul. Zo denk je als eerst: Nou is het eigenlijk al een beetje afgerond, nee, want nu gaan we naar de laag van de gevolgen van de hele situatie: Christina is helemaal kapot, Jack zit met een enorm schuldgevoel en Paul loopt fluitend met de hart van Christina's man door het leven. Maar dan komt er dus een connectie tussen Paul en Christina waar liefde en vooral vreemdgaan een rol spelen... en wraak. Want Christina wil dat Paul helpt om jack te doden. En zo komen we bij een verbazingwekkend climax Voor degene die de film nog niet helemaal begrepen hebben, kunnen ze me spoiler hierboven lezen.

Maar opzich toch weer heel erg knap gemaakt. Je moet wel heel goed de tijd nemen om zo'n drieluik te maken en de kijkers moeten ook heel goed opletten en nadenken, want het zit opzich rommelig in elkaar kwa tijdslijn. Net als bij Pulp Fiction en Memento. De armzalige achterbuurtlocaties van LA gaven ook een rauw sfeertje.


Voor Sean Penn was 2003 een topjaar, aangezien hij toen ook nog een prachtige rol kreeg in Mystic River. En Innaritu heeft ook met deze een prachtig werkje afgeleverd. Ik ga ook maar eens snel Amorres Perros op de kop tikken en ik hoop dat Innaritu in de toekomst ook nog een keer zon film gaat maken.

4,0*

Als Britpop liefhebber moet je deze film gewoon gezien hebben. 24 hour pary People is echt buitengewoon een SCHITTERENDE muziekfilm en heeft het helemaal voor Brit-Pop liefhebbers en is de hele tijd door opbeurend en ludiek en pas als je deze film gezien hebt kom je der pas achter dat: de meeste muziek die je vroeger luisterde en geweldig vond, allemaal uit een plaats kwamen en daar oorspronkelijk waren opgegroeid: Manchester, en dat geeft mij toch wel een idee om daar als jaren 70 80 muziekliefhebber dan een bezoekje aan te brengen en misschien nog die echte The Hacienda op te zoeken. De sfeer is ook lekker rommelig en kleurrijk en het is erg mooi om allerlij bandjes voorbij zien komen. We krijgen hierin "net als in Control" weer een nagespeelde Joy Division groep te zien dat ook een van de ultieme hoogdepunten van deze film zijn. Alleen vond ik Sam Riley wel meer op Ian Curtis lijken dan Sean Harris. Maar de kijkers krijgen hierin wel voldoende informatie mee over het leven van Curtis en zijn groepje, de zelfmoord van Curtis en dat de rest van de bandleden de naam veranderen in New Order. Tussendoor krijgen we ook heel veel andere studio muziekjes te horen van Oa Iggy Pop, The Clash en The Stranglers, en dan nog nummers die ik nog niet eerder had gehoord. De film word ook regelmatig afgewisseld met oude docu-beelden naar filmische beelden. En dankzij deze film ben ik ook nog achter een naam van een groep gekomen: had een cassette bandje met muziek waarvan ik de groep niet meer wist omdat er niks op het bandje of op het doosje geschreven stond. En dan kijk je na jaren afvragen deze film en heee,, dat muziek klinkt bekend, heette dat nou al die tijd Happy Mondays?

Happy Mondays krijgt hierin ook voldoende aandacht en is ook een beetje een nieuwe generatie muziek, laten ze in de film zien. Maar toch: als je het nummer 24 hour party people samen met Hallelujah vergelijkt hoor je toch wel veel verschil: Hallelujah is een disco achtig nummer en 24 hour party people klinkt erg als Britpop. Wel een heel lekker nummertje btw. En het hele jaren archief is ook netjes en op volgorde verteld. Ook de Sex Pistols krijgen nog een beurt in deze film. En naast een informatief Brit-pop verhaaltje transformeerd de film ook regelmatig naar een drugsfilm.

Maar verder gewoon een must voor de Britpop liefhebber. Kleurrijk, sfeervol en prachtige muziek. Gewoon een parel!

5,0*

"One of the best and controversial movies of 2004, Imdb". Tuuuuurlijk. Was denk lang zoeken tussen al die slechte reacties op IMDB om dan toch nog iets positiefs te vinden dat je op de dvd hoes kunt kwakken.

De film is gewoon bokke-saai, gaat echt helemaal nergens over. 2 mannen die een wilde avond beleven en dan blijkt er eentje besmet te zijn. En je weet het hele verhaal al meteen als je de plot al leest en je weet ook al hoe het afloopt. En om de film nog wat spannender te maken, kwakken we der een gijzeling in dat ook totaal onnodig is. Echt, alsof dit geregiseert is door een kleuter. Erg jammer dat Scott Speedman van Underworld hier nog in zit en hierin notabene ook nog acteert als een slappe zak en val je na 20 minuten gewoon in slaap, alleen kan je hem niet uitzetten want anders mag je niet stemmen.

Ook de settings en het camera werk was zeer goedkoop en zwaar irritand.

Nee, dit is toch echt weer een pareltje voor de wansmaak.

0,5*

Zeker een sterk verhaaltje, alleen had het van mij wel wat effectiever gemogen. Het zou pas veel effectiever zijn als Monty levenslang de bak in ging en dan gewoon de laatste vrije dag van zijn leven meemaakt. Maargoed, het idee zelf is al erg mooi.

En Edward Norton doet het weer helemaal goed. Die man die is echt zeker geschikt voor rauwe, uitzichtloze en depresieve rollen. Daarnaast is Phillip Seymour Hoffman ook weer erg goed als een onzekere, uiterst gevoelige vriend van Monty. De rest van de cast was ook zeker goed en iedereen had zo zijn meeslepende rol waar je over kon nadenken. Vooral die agent was ook lekker cynisch. Verder is de uitwerking het plot en soms wel een beetje van de hak naar de tak. Subtiliteit zou voor dit soort onderwerpen zeker geschikt zijn maar dat is bij 25th hour weinig te bekennen. Het is allemaal erg direct en snel. Maar maakt dat er zon film minder om? Nee.

We volgen Monty van zijn gelukkige tijd, tot het moment dat er drugs gevonden word in zijn kamer, tot de laatste 24 uur van zijn vrijheid. Wat ook lekker rauw en uitzichtloos word weergeven en Monty probeerd nog sterk genoeg te zijn en het lijkt erop alsof zijn 2 vrienden veel meer rouwen dan Monty zelf. Die scene in de disco is natuurlijk onvergetelijk en wat al helemaal memorabel is en al meteen gewoon de coolste en de scherpste onliner was was die spiegelscene!

Bij einde had ik niet gelijk door dat het nog een droomvisie zou zijn van Monty van hoe het allemaal zou zijn als hij uit New York gevlucht was, en ik dacht al: jezus wat een slap einde. Maar toch.... Dream on, Monty...

Zeker een geslaagde film die ik kon waarderen. Maar zou nog mooier geweest zijn als ie ietsje anders was uitgewerkt.

4,0*

Prima film van David Boyle. In ieder geval iets heel anders dan Trainspotting. Het verhaal is natuurlijk standaard, het lijkt trouwens ook wel alsof 28 days later een inspiratiebron is geweest van I Am Legend die een beetje hetzelfte verhaal heeft. Ik vraag me trouwens wel af hoe je nou een film kan maken terwijl je eerst een paar miljoen mensen van de straat moet houden om er een verlaten wereld van te maken. Het was trouwens wel goed opgezet. Het verhaal kennen we ondertussen wel. Ik vraag me trouwens wel af waar dat virus nou steeds vandaan komt. De zombies oftewel de besmetten zagen er best goed uit en de film is ook soms lekker bloederig en goor. Een heldenfilmpje is het ook niet. De mensen proberen hierin te overleven terwijl er in de USA meteen al hier en daar zware wapens te vinden zijn. Alhoewel ik de personages wel een beetje te normaal en vrolijk vond overkomen voor een verlaten wereld met een dodelijk virus en besmette zombies die op de loer liggen. Maargoed...

Was de hoofdrolspeler Jim nou trouwens ook die dokter helemaal aan het begin als die rovers die besmette apen willen willen stelen die rovers wou tegenhouden?

Al met al een zeer vermakelijke film. Op naar 28 Weeks later. 28 Months later zou toch ook komen?

4,0*

Prima vervolg op 28 Days Later. Dit keer schuiven we even 28 weken verder en Engeland bouwt weer langzaamaan op na het meedogenloze virus uit deel 1. Het begin is alweer lekker bloederig en we maken al gelijk kennis met Robert Carlyle die na een afschuwelijke gebeurtenis terug keert naar London om zijn kinderen te zien. Alles is onder controle en er zijn veilige zones gemaakt in Londen waar de mensen zorgeloos kunnen leven. Totdat de 2 kinderen moeders gaan zoeken in de gevaarlijke zone, en waneer ze die gevonden hebben en ze ook meegenomen word naar een labaratorium gaan we weer terug bij af.

Het virus breekt weer los en we mogen opnieuw vluchten voor de moordlustige zombies. Dit keer de kinderen van Carlyle want die is ook geinfecteerd. samen met een geheim agente en sniper Doyle, mooi neergezet door Jeremy Renner. En zo word het weer een spannende overlevingstocht in deze bloed en splatter festijn.

Al met al zeker weer een vermakelijke film, maar niet veel beter dan 28 Days Later. Dit is nu meer een leuk leegloop vermaak-film, met nog wel een paar fijne toepassingen. Maar in ieder geval weten we wel wat ons te wachten staat in 28 Months Later, nadat je het einde heb gezien.

3,5*

Mooie 2de regiefilm van en met Kitano. Alleen is me 1 ding om te beginnen niet helemaal duidelijk: is deze hele film nou een droom van iemand terwijl hij op de plee zit te pitten? Maar evengoed is dit ook een fijne film. Kitano zet opnieuw een mooie rol neer voor zichzelf als homosexuele gangster. Hij komt wel pas in de 2de helft van de film aan bod. Hij speelt niet echt de hoofdrol maar hij kan er altijd iets moois van maken. Persoonlijk vond ik deze film ook best wel iets weg hebben van Sonatine (oa die strandscene en die machinegun scene) Het lijkt wel of Kitano in Sonatine wat dingen dunnetjes uit deze film heeft overgedaan.

Maar toch vond ik dit voor een Kitano-film niet echt al te best. De film is wel heel goed maar is nou net geen 5 sterren waard zoals alle andere Kitano's. Violent Cop heeft hetzelfte, maar goed ik heb me hiermee ook kostelijk geammuseerd. De typische humor mag ook niet ondbreken met oa die karaoke bar. En de lekkere bloederige geweldscenes. En we weten nu ondertussen ook al dat Kitano in elke gansterfilm het loodje legt.

Opnieuw prima filmpje maar helaas niet Kitano's beste. Die kwamen pas later. Ook hierin ontbreekt helaas weer de muziek van Joe Hasashi die elke Kitano-film compleet maakt.

4,0*

Orgineel nog niet gezien maar ik vond dit toch wel een zeer geslaagde remake. Met een prachtige samenwerking van Christian Bale en Russel Crowe die er bijde een sublieme prestatie van maken. Bale kwam met zijn baardje en zijn wilde kapsel weer anders over. Hij heeft altijd wel wat speciaals in films maar hierin liet ie opnieuw zeer goed talent zien en Russel Crowe maakt het plaatje compleet. 3:10 to Yuma is gewoon een zeer aangenaame terugkeer van de betere western.

Sfeer en decors zitten ook erg goed in elkaar en zo nu en dan krijgen we nog wel eens een heerlijke shoot-out voor geschoteld die er ook fantastisch uitzagen en ruimteschots aanwezig waren. Deed soms ook een beetje aan John Woo denken. Sfeertje is ook meeslepend en op de oude jaren 60-70 wijze gedaan. Het verhaal is natuurlijk niet orgineel omdat dit een remake is maar wel heel mooi.

Met als eindpunt: uiterst genietbare western. Christian Bale heeft het weer eens voor elkaar. Het einde was ook erg mooi.

Moet het orgineel ook maar eens zien.

Voor deze: 4,0*

30 days of Night zou nog wel een remake kunnen zijn op de Zweedse horrorkomedie Frostbiten, aangezien het onderwerp: (30 dagen nacht in de poolcirkel) hetzelfte zijn. Maar toch is deze film een tikkeltje serieuzer en ook helemaal niet slecht. De sfeer en de locaties van het dorpje zijn lekker donker en ijskoud, de spanning is vollop aanwezig en de gory momenten zijn ook niet om teleurgesteld over te zijn.

En natuurlijk blijven dit soort thema's gewoon leuk en vermakelijk maar hierin draait het ook niet echt om heldendom maar wel op een kwestie van overleven. We hoeven dus geen Blade of Resident Evil gehalte te verwachten. Wel zit er hier en daar nog wel fijne actiescenes in, maar ach, dat hoort erbij. Acteerwerk was ook uitstekend. Josh Hartnett die ik nog wel ken als komiek van Lucky Number Slevin is weer heerlijk op dreef en ook die oppervampier in de cel weet er iets leuks van te maken. De vampieren zelf zijn ook heel mooi en angstaanjagend gemaakt. Die scene met dat Kitka gebeten werd en zijn arm nog verliest in die tandwielen en al zo depri was vond ik wel afschuwelijk.

Het einde vond ik ook erg mooi en toch wel ontroerend voor zo'n film.

Verder wel een must voor horror slasher fans. Gewoon een nieuwe thema van 2007, zonder dat het eens een keer een remake is.

4,0*

Weer een leuk Frank Miller filmpje. (was deze film vroeger ook geen strip) De film oogt erg donker en soms lijkt het ook zwartwit. Kwa beeld heeft de film iets weg van Sin City. De gevechten waren lekker bloederig en soms ook mooi in slow motion verfilmt en dan zie je dat in slo-mo de armen, benen, hoofden en bloed in het ronde vliegen. Ook waren de trollen weer van de partij en hele grote neushoorns/olifanten. Met daarnaast nog een vleugje geschiedenis en wat melodrama. Wat me wel is opgevallen is dat deze film grotendeels met de computer is gemaakt.

"mayby wont these guys something to drink"

4,0*

Wat toch een ZAAALIGE actiefilm Dat ook zo'n beetje alles had: Keiharde heerlijke over de toppe actie, Botte humor, Roadmovie-tintje en Tarantino elementen. In ieder geval was 3000 Miles to Graceland naar mijn mening toch wel een droom voor iedere actie/geflipte film-liefhebber. De rollen van Kurt Russell en de uiteindelijke tegenstander Kevin Costner, die de hele film door vermomd als Elvis zijn zijn om te smullen en de inhoud is echt fantastisch en gevarieerd. Het is gewoon zo´n soort bizarre film. Eerst krijgen we te maken met die casino-overval die die Elvis vermomde gangsters plegen gevolgt ongelovelijke geweldige over de toppe actiescene dat de film al helemaal goed maakt. Stijlvol gefilmd, kogels vliegen in het rond en is ook grotendeels in Slow-motion. Die actiescene was om te beginnen gewoon HEERLIJK!!!! Daarna krijgen we te maken met verraad en word Russell ineens de good-bad guy en Costner de Bad-bad guy. Dan gaan we op reis in een bizare wereld dat ook wel een beetje in het straatje valt van U-turn. Doordrengt met droge en botte humor en ook een overtolligheid aan drama. Die achtervolging met dat Wombats-bestelbusje was ook echter om te gillen en het einde: die schietpartij op de haven was al helemaaaaal geweldig waar je als Die-hard actiefan een harde van krijgt. zooo over de top en zo explosief. Echt wat ik heel graag wil zien.

Vond ook de rol van Cox als de lady in de film erg leuk en ook der zoontje.

Gewoon een zalige film. Verhaal is dun maar daar moet je de film ook helemaal niet voor kijken. Ik heb er iig zeer van genoten en ook erg vaak een adrenaline-stoot gekregen met deze geweldige prent. Zeker een aanrader voor fans van U-Turn, Tony Scott, Tarantino, geflipte roadmovies en keiharde actie.

4,5*

Toch wel een redelijke Franse Policé-filmpje. Met goede rollen. De hoofdrolspeler lijkt soms op Robert deNiro dus ik denk dat hij wel goed gekozen is voor de remake. De film is vrij goed alleen sommige dingen waren wat minder en kwamen nogal traag op gang. Dan heb ik het nog wel eens over die slappe melodrama. Maargoed, voor de rest was dit een zeer vermakelijk filmpje. Met een mooie Parijze achtergrond en soms erg mooie actiescene's. (bv bij dat overval en op die industriegebied)

Voor de rest een vermakelijk filmpje om eens een keer te zien.

3,5*

Beetje een vage film maar toch nog hier en daar best leuk gevonden. Het is ook een beetje een film dat van het ene onderwerp naar het andere switcht en lopen verschillende verhalen doormekaar. Maar kon er nou niet bepaald iets uithalen. We beginnen bij die 3 willekeurige mensen die wel heel lang aan de bar zitten en vanallerlij leuke filosofische onliners met mekaar bespreken, vervolgens volgen we even kort die slager en die pianostemmer. Komt er inene een Moordthema boven en daarna volgen we voor de rest van de film die vrouw. Die dus naar zo'n dorpje gaat waar der familie en vrienden wonen en waar ze een begrafenis moet bijwonen. Die wandeling van het station naar dat dorp vond ik ook erg mooi gedaan. Je komt zo even de sfeer proeven van het desolate grauwe maar toch zeer indrukwekkende rurale Russische kiekjes. Die hele gedoe met al die maffe ouwe wijven die van allerlei vage rituelen hebben met poppen en met ode aan de dood van hun gezelschap, vond ik wel heel erg vaag en wist nou niet echt wat ik er uit moest halen.

Maar verder is deze film wel erg kunstig in elkaar gezet. Dan krijgen we zon Roboten spin en zo nu en dan komen er een rij strooiwagens voorbij. De beelden van het rurale Rusland met, zoals gezegt, die wandeling, en ook die shots van die Industrieterein in Moskou waren ook indrukwekkend. Het is alleen een film die je net goed moet opvatten denk. Maar de opbouw was wel mooi.

3,5*

Toch altijd weer heerlijk. Buiten is het donker en regent het. Het is laat en dan is het altijd toch weer een goed tijdstip om er weer eens een Jap/Chi/Ko/Thai Horrortje derin te gooien. The Uninvited was ook weer een zeer geslaagde horrorfilm (nouja, laten we meer zeggen thriller) maar toch is het soms wel een beetje vaag.

De film begint bij dat met die 2 meisjes die in de metro worden achtergelaten en even later dood worden aan getroffen. Ok, dat is ook het doel van het verhaal. Maar even later komen er allemaal dingen naarboven waarvan je je afvraagt of dit nou nog wel met dat onderwerp te maken heeft en haakt het een beetje af tot een psychologische thriller. Waarom nou ineens die baby die van de flat naar beneden word gegooit en hoe zit het nou met al die flashbacks? Toch wel een beetje vragen die blijven borrelen. AL moet ik zeggen dat die flashbacks en bepaalde nachtmeries wel mooi zijn weergeven met weinig muziek en veel stilte waarbij het toch spannend word. Echt eng is ie niet maar het blijft evengoed wel boeien. Ondanks die vragen.

Al bij al wel weer een vermakelijk, boeiend Asia-horrortje.

3,5*