Meningen

Zopas de twee Fung Wan films bekeken, en ik moet zeggen dat het origineel veruit de beste is van de twee. Ook ik heb de volle versie gezien. Kleurrijk, met mooie settings en decors, een liefdesverhaal die je al van ver ziet afkomen maar helemaal niet misstaat, de legendarische Sonny Chiba als slechterik en special effects die niet van de bovenste plank zijn doch hun effect niet missen en een verzorgde indruk geven. Lijkt idd wel big budget. Dit is een fantasy-sprookje die me kwalitatief aangenaam verraste, zeker voor een film uit Hong Kong. Ook die draak, die eigenlijk meer op een grote hond leek die in de fik stak, was in orde. Dit is puur amusement. Het 3,5* gevoel zit er wel in, met kans op verhoging naar 4.

Klassiek, voorspelbaar, maar toch goed. Niet zoveel toe te voegen aan Collins zijn betoog. The Funhouse verdient het zeker om gezien te zijn. De introscène zet al onmiddellijk de toon, wat volgt is pure sfeer. De kermis wordt getransformeerd van een leuke attractie naar een lugubere omgeving. De freaky koeien, de misvormde foetus , de waarzegster en uiteindelijk het knap ontworpen monster (Rick Baker) dompelen zowel jongeren als de filmliefhebber onder in horror. De laatste twintig minuten is het schreeuwen, moorden en griezelen... Wel knap hoe het allemaal beetje bij beetje opgebouwd wordt. Dikke 3*

Fukasaku, de regisseur van Battle Royale gaat al een tijdje mee. Zo ook Sonny Chiba, icoon van de Japanse exploitation. Dit was in hun vroege carrière een heel ander soort film. Een licht verteerbaar avontuur/western voor alle leeftijden waarin een jonge detective de verdachte crash van een vliegtuigje in een bergvallei onderzoekt. In de vallei worden boeren onder druk gezet door een investeerder. Het kijkt makkelijk weg dankzij het simpel verhaal en de uitwerking met jaren '50 westernclichés. Er bestaat trouwens nog een "Drifting Detective" film uit hetzelfde jaar : black wind in the harbor.

Leuk is misschien een beter woord dan goed voor deze film. Het eenvoudig opgezette misdaadverhaal is niet bepaald verrassend te noemen, maar wel verrassend onderhoudend. Geen western toestanden meer zoals die andere film in de bergen. En Chiba in zijn eerste filmrollen als detective is nog veraf van deze als actieheld.

Jordan Peele-achtig.. niet Get Out maar Get In. De racistische ondertonen en het feit dat de viriliteit van het hoofdpersonage aangevallen wordt trekken de film in de richting van een meer psychologisch ingekleurde thriller, wat me ook al aan Peele deed denken. Ik denk dat fans van hem hier wel iets zullen mee kunnen.

Een jong (interraciaal) koppel met zoontje komt na een vakantie terug thuis en ontdekt dat een ander koppel het huis heeft bezet en er niet wil weggaan. Juridische stappen halen niks uit en daarna volgt er geleidelijk een overgang naar een erg gewelddadige home invasion finale randje horror waarin Pauls mannelijkheid terug ontwaakt. Origineel is het niet, redelijk absurd is het wel, en Furie haalt flink wat uit andere films (het dragen van varkensmaskers is geen nieuwtje meer) maar visueel zijn de makers heel stoutmoedig in sommige scènes o.a. één in een house discotheek. Geen klapper maar niettemin een interessante ontdekking.

The fifth rider of the apocalypse...

Furiosa is de visie die George Miller al vanaf dag één voor ogen had volgens mij ... Hij heeft er bijna een halve eeuw over gedaan om zijn cinematografische droom te vervullen maar daartussen botste hij op de beperkingen van budget, technologie en eigen expertise. De Mad Max films zijn één van de zeldzame filmreeksen die alleen beter werden als we Beyond Thunderdome eventjes vergeten. Vreemd genoeg liet Miller Max Rockatansky vallen in deze film en maakte een prequel op Fury Road. Fury Road was al een vette film maar Furiosa is op zijn zachtst gezegd een adembenemend mooi visueel spektakel.

De waanzin van overleving drong diep tot mij door in deze film. Vooral via Furiosa zelf, die opgroeit van een onschuldig kind in een oase tot een door haat aangedreven strijdster. Alle registers worden opengetrokken in een uitzinnige film vol actie en geweld, aan een tempo die blijft doorrazen en met beelden die nog lang op mijn netvlies gebrand zullen blijven. That's what i call post-apocalyptic!!! En dan die ongelooflijke en epische woestijnfotografie, waarin diepte en lange afstandsshots het gevoel van de oneinidige leegte van de wastelands versterken. Misschien moet Miller eens de volgende Dune film regisseren. De actiescènes zijn lang en complex, zoals de aanval op Praetorian Jack's konvooi door de afvallige bondgenoot van Dementus of de aanval op de Bullet Farm. Probeer maar zo'n scènes in elkaar te steken. Veruit de beste Mad Max film in de reeks, weliswaar zonder Max.

Niet zo denderend. Dik aangezet, vol cliché personages, slecht verteld, soms met onaangekondigde flashbacks. Dan heb je een film die wel makkelijk wegkijkt maar nauwelijks blijft hangen. Gaat over hooligans maar dit biedt geen meerwaarde want veel rond voetbal wordt er niet gezegd en gedaan. De Poolse film is over het algemeen niet al te geweldig en dit is één van die onbeduidende exemplaren.

Goede oorlogsfilm maar geen instant classic. De geallieerden rukken op richting Berlijn maar stoten op forse weerstand waarin tot de dood gevochten wordt en er na vier jaar oorlog geen greintje genade en menselijkheid meer over is. Het groentje Norman zal dat al vlug begrijpen al moet hij eerst zijn eigen idealen en principes opgeven; dat gebeurt in een verbijsterende scène waarin Wardaddy hem dwingt om een Duitse officier te doden . De scène met de twee vrouwen had niet gehoeven , is vrij lang en voegt weinig toe aan het geheel. Ook de finale op dat kruispunt vond ik heel onwaarschijnlijk. Zeker wanneer een jonge Duitser nog eens onder de tank kijkt en Norman niet verklikt . Zoiets kon er echt niet door. Wel een prachtig eindshot. De topscène van de film voor mij was het duel met die Tiger . Wat hoogtes, wat laagtes en verder best een degelijke oorlogsfilm.

Goede thriller van DePalma. Hij blijft een regisseur met een erg herkenbare stijl (bvb die slowmotions tijdens actiescènes) en hij had al van meet af aan de ambitie om in de voetsporen van "de Hitch" te treden. Dat is hem slechts één maal gelukt in mijn ogen met Blow Out. Hier blijft hij wat in de bovennatuurlijke sfeer van Carrie hangen met een film die inderdaad inspirerend moet gewerkt hebben voor Cronenberg's Scanners.

Een vader wil zijn telepatisch begaafde zoon redden uit de klauwen van een organisatie die van hem een oorlogswapen wil maken. Hij wordt daarbij geholpen door Gillian, die over dezelfde gaven beschikt. Het einde is nog best onverwacht eigenlijk, en de toon is redelijk sinister. Het acteerwerk is niet top te noemen, maar wordt wel gevaloriseerd door De Palma's regiestijl. De massa heeft deze film nooit echt kunnen smaken. Ik vond 'm dus wel goed te doen, met enkele pakkende (actie)scènes.