Meningen

Geweldig spektakelstuk. Een film die ontelbare keren schaamteloos over the top gaat, die eigenlijk één lange moddervette achtervolging is en die geen seconde verspilt aan backstory of karakterontwikkeling. Heerlijk. In een tijd waarin de bioscopen overspoelt worden met blitse superhelden met futoristische gadgets is Mad Max: Fury Road een verademing. Twee uur lang alleen zand, auto's en bloed. En dan ziet de film er ook nog bloedmooi uit. Vooral de scènes die zich in de felblauwe nacht afspelen. Ook heel knap dat de actiescènes blijven fascineren en niet in herhaling vallen. Want dat valt met zo'n minimalistische setting natuurlijk niet mee.

Hulde.

Aardige western die wel wat meer spanning en opwinding had kunnen gebruiken. Zoals vaker bij de films van Ford vond ik het aanvoelen als een braaf toneelstuk met goede en slechte mensen waarin het zich eenvoudig laat raden wie aan het langste eind zal trekken. Ondanks de dikke cast vond ik het bij vlagen daarom wat saai worden.

Indrukwekkende dramafilm die vooral dankzij de fenomenale Casey Affleck de moeite waard is. Hij is, net als de film zelf, opvallend ingetogen en sober. Daardoor zijn de momenten waarop het gaat knetteren direct indrukwekkend. Ook de kleinere rollen worden erg goed ingevuld. Desondanks ben ik toch niet helemaal weg van Manchester by the Sea. Dat komt omdat ik de plot, zeker in de eerste helft, veel te episodisch vind. Ook vond ik het einde wat te gemakkelijk. Maar buiten dat: erg sterke film.

Spannende thriller en scherpe satire. De plot is misschien een tikje ongeloofwaardig, maar dat stoort nauwelijks. Verder prachtig in beeld gebracht en sterk geacteerd. Film die met de campagne van Trump weer pijnlijk actueel aanvoelt.

Viel niks tegen. Erg Amerikaans naar Hollandse begrippen. Soms is dat lekker, soms niet. Zo was de montage, zeker naar het einde toe, erg strak. Ook is het overduidelijk dat driekwart van de zeeslagen uit de computer is gestampt, maar dat stoort amper. Iets minder is de overkill aan slow-motion, de lange speelduur en het feit dat de zeeslagen op den duur wel érg veel op elkaar lijken.

Leuke knipoogjes ook naar onder meer de Nachtwacht en het Melkmeisje. Prima geacteerd, behalve door Egbert-Jan Weeber, die ronduit slecht was. De bewondering voor de grootse opzet en het imposante eindresultaat winnen het ruim van die paar minpunten.

Prachtig geacteerd en mooi geschoten met veel dromerige scènes. Er had van mij wel ietsje meer vaart in de plot gemogen, maar desondanks genoten van met name het fraaie spel.

Wederom een intrigerende film van Nichols, met de ingehouden spanning en onuitgesproken emoties die we van hem gewend zijn. Het wordt af en toe nét een tikje te traag, maar de film is spannend en mysterieus genoeg om te blijven kijken. Midnight Special deed me trouwens erg denken aan Close Encounters o/t Third Kind en Take Shelter.

Aanstekelijke kerstfilm. Heerlijk naïef en schattig, zonder dat het té zoet wordt. Met een verrassend sterke vrouwelijk lead, zeker voor 1947.

Fijne actiefilm. Met een beter plot en een kleine beetje meer humor had dit een klassieker kunnen worden. Nu moet de film het écht enkel en alleen hebben van de spektakelwaarde. Maar die ligt gelukkig erg hoog.

Dappere en oprechte film over seksualiteit, identiteit en liefde. Juist omdat je die ingrediënten niet verwacht in een gangstersetting, voelt Moonlight zeker in het begin uniek. Maar naarmate de plot vordert en het punt dat de film wil maken wel duidelijk is, wordt het wat saai. Het hielp wat mij betreft ook niet dat een aantal belangrijke gebeurtenissen zich afspelen in de tussenliggende jaren die we nooit te zien krijgen. Wat dan rest zijn de sterke rollen en bij vlagen prachtige cinematografie. Een bovengemiddeld drama, maar de genialiteit ontgaat mij volledig.

Zeer trage spionagethriller die in meerdere opzichten weinig bevredigend is. Het hierboven al vaak genoemde feit dat Amerikanen Engels spreken met een laf Duits accent is inderdaad niet best

Oneindig interessante film die bijna uit elkaar klapt van de ideeën, motieven en metaforen. Lees vaak de kritiek dat Aronofsky te veel wil vertellen, maar dat vond ik juist niet hinderlijk. Zijn film werkt heerlijk bevreemdend en is tot op tweederde nagenoeg perfect. Daarna wordt het me iets té gortig allemaal. Volgens mij was het de bedoeling van de regisseur om de kijker met die helse sequenties uit te putten, maar ik vond het te veel. Zeker omdat het qua toon te veel afweek van het voorgaande. Daarom schiet Mother voor mij nét te kort om tot instant classic gebombardeerd te worden. Camerawerk, acteerwerk en sfeertje zijn namelijk grandioos. Een film waar je nog uren over kan napraten.