Meningen

Swingende, energieke biopic die volstrekt uniek aanvoelt. Knap hoe zo'n bekend verhaal toch nog fris kan aanvoelen. Het breken van de vierde muur en de focus op opbouwen/afbouwen pakt goed uit. Oscatmateriaal.

Middelmatig. Vond de gimmick met het geheugenverlies aan het begin erg irritant en gekunsteld. Dat de film daarna grotendeels voorbij gaat aan de interessante morele thema's die worden aangestipt, is ook doodzonde. Jammer dat Howard op die momenten puur kiest voor achtervolgingen en niet voor een beetje inhoud. Want zo spannend is het werk dat hij uiteindelijk aflevert nu ook weer niet. Zit geen scène in die me zal bijblijven. Maar toch, ondanks dat alles, heb ik me vrij goed vermaakt. Krappe voldoende.

Door de cast, regisseur en fantastische trailer waren mijn verwachtingen bijzonder hoog. Maar die werden eigenlijk geen van alle waargemaakt. Want ondanks een aantal hilarische en originele scenes voelt Inherent Vice aan als los zand. Als een inside joke waarvan je de oorsprong niet kent. Het is een mengeling van The Big Lebowski en The Big Sleep, maar dan niet op een goede manier. Eindeloos zonde.

Redelijke Coen. Het Kennedy-lied en de hilarische rant van Mulligan zijn de hoogtepunten in een verder wat saaie en mistroostige film die ook wat urgentie mist. Het acteerwerk is prima

Aardig sci-fi-avontuur dat iets te veel leentje buur speelt bij 2001. De film is interessant, maar nooit echt pakkend. Dat komt ook door de veel te lange speelduur en het absurde einde. Het grootste probleem is nog wel dat de film een beetje gevoel mist, terwijl dat juist is waar Nolan vol op heeft ingezet. Dat lag niet aan McConaughey, die speelde erg goed. Interstellar ziet er gelikt uit, en ik heb grote bewondering voor het werk dat Nolan hier heeft afgeleverd, maar heel erg memorabel is het niet.

Behoorlijk flauw en voorspelbaar, maar daardoor niet minder leuk. Aardige komedie.

Kabbelt twee uur lang maar een beetje voort, zonder dat ooit duidelijk wordt welke kant de film nu op wil. De paar kaar dat er toch wat cruciaals gebeurt, voelt het direct geforceerd. Als minimalistisch drama over zusterliefde vind ik Into the Forest nog wel geslaagd, maar als geheel schiet de film te kort. Ondanks het intense spel van Wood en Page