Meningen

Erg goede film. Vanaf het moment dat Marc Stevens (Wat een memorabel personage!) 's avonds de streek binnengereden komt, terwijl de hemel onheilspellend rood kleurt, hangt er een constante spanning. De personages zoals Bartel en die jongen die zn hond kwijt was waren compleet gestoord, wat ze totaal onvoorspelbaar maakte. Er daar komen nog de dorpelingen (Philippe Nahon ) bij.

Zo maakte Calvaire de hoge verwachtingen meer dan waar en ontpopt zich tot één van mijn favoriete films uit België. Begin me steeds meer te interesseren in de Europese horror. 3* en laat Vinyan maar komen

Aardig filmpje, maar niks bijzonders, zeker niet om 3 uur(!) lang te boeien. Een beetje zonde van mijn tijd zelfs.

Verhaaltje kennen we wel weer, De Niro-achtig typetje (toevallig hier De Niro zelf) heeft het helemaal gemaakt, maar niemand blijkt te zijn wat hij/zij op het eerste gezicht leek. Met het nodige wijze gelul en gedoe vandien. Sharon Stone speelde ook nog eens een verschrikkelijke rol, en die Pesci vind ik ook altijd maar een irritant mannetje, heeft verder niets met zijn acteerprestatie te maken.

Pluspuntjes waren sommige stukjes zoals met de Aziaatische gokker, die na een winst van 2 miljoen sluw in de val wordt gelokt, en de passende soundtrack. Maar daarnaast heeft de film weinig (nieuws) te vertellen. Typisch Scorsese >90's. Blij dat ik er vanaf ben. 2,0*

Christiane F.

Weer een geweldige drugsfilm mogen aanschouwen. Probeer dit genre de laatste tijd zo vaak mogelijk mee te pikken. Ik beschouw drie punten waardoor ik zo van het genre houd:


REALISME:
Christiane F. is een dagboekverfilming. Dit zorgt voor een geweldige kijk in het Berlijnse straatleven. Je ziet hoe de hoofdpersone zich in het begin verveeld in het saaie ‘echte’ leven en door een populaire vriendin mee wordt genomen naar een club. Ze kijkt als 13 jarig meisje op tegen de lui in die club. Ze ziet stoere gasten, ze associeert dit automatisch met de drugs die gebruikt worden.
Ze gebruikt de eerste dag nog niet. Ze is zoals ieder kind opgevoed met de gedachte dat drugs ‘slecht’ zijn. Het zou heel raar zijn als in een dag de normen en waarden van een heel leven overboord gezet zouden worden. Ze gaat naar huis.

De eerste keer was ze verlegen, dus de tweede keer heeft ze partydrugs bij de hand. Niets bijzonders...? Ze eindigt op het op het dak van een gebouw, vluchtend voor de politie, verliefd op een junkie. Maar ze is nog niet verloren. Dit gebeurd pas op het moment dat ze voor het eerste heroïne gebruikt. Vanaf dit moment zie je de hoofdpersone in no-time aftakelen naar verslaving en prostitutie.

En zelfs al kickt ze af, de drugs blijven terug komen. Mede door de slechte leefomgeving.
De epiloog aan het einde verteld hoe Christiane F. uiteindelijk in rust ging leven en van de drugs afbleef, een mooi feit is dat na de film de echte Christiane F. in een stress belande en gelijk weer naar de drugs greep

TRIPS:
Er werd weinig aandacht besteed aan de trips. Gemiste kans als je het mij vraagt. De filmstijl veranderde amper toen Christiane voor het eerst drugs gebruikte. Wel werd de slechte kant van het drugsgebruik uitgebreid belicht. Haar vrienden, wat een stelletje lijken waren. Een paar op gegeven moment zelfs letterlijk. . Ik had toch graag een “positief” begin van het drugsgebruik gezien. Een rede om verder te gaan met het gebruiken. Versnelde beelden en muziek waren in het begin van de film op zijn plaats geweest. Nu had ik als kijker iets van: Waarom gaat ze verder met drugsgebruik? Voor haar vriendje Detlev? De romance is er eigenlijk geen moment goed uitgekomen, enkel aan het eind toen ze dakloos waren.
In het begin was Detlev iemand waar ze tegenop keek. Ze wist maar al te goed dat ze haar leven naar de klote hielp. Is dit iets wat mij compleet is ontgaan of is het juist een vraag die de film op probeert te roepen?

STIJL:
Genoten heb ik van dit hyper-depressieve sfeertje! Film laat prachtig zijn hoe hopeloos het voor de Berlijnse jongeren was. Iedereen zag Christiane F. meesleurd worden in een negatieve spiraal, maar er was niets aan te doen. Al haar vrienden hadden hetzelfde probleem als zijzelf, probeerden haar te beschermen, maar waren simpelweg te zwak. Mooi shot was in het begin de jongen met een overdosis in het toilet, toen Christiane F. een ‘trip’ nam (Volgens mij haar eerste). Dit was voor haar de eerste kennismaking met de wereld van hard-drugs. Nog jong en onbezonnen keek ze angstig naar de jongen. Niet veel later verkeerde ze in dezelfde positie.

EINDOORDEEL:
4,5* Voor een aangrijpende film, prachtig beeld op het leven na de eerste keer dat iemand heroïne gebruikt, de film laat zien dat het pure zelfmoord is en roept de vraag op: Waarom begint iedereen er toch altijd aan?

Citizen Verdict:

Voor de zoveelste maal bekeken, en de film nestelt zich alsmaar steviger in mijn top 10.

Film begint met het introduceren van “Citizen Verdict”, een op het eerste gezicht revolutionaire spelshow, waar de burger de kans krijgt het recht in eigen handen te nemen. Wat gezien wordt als een opstapje voor een rechtvaardiger Amerika. Gouverneur van Florida Tyler blij, bedenker Marty Rockman en vooral het volk blij. De executie wordt live(!) op tv uitgezonden.

“The best argument against democracy is a five minute chat with the average voter”
(Harry S. Truman)

Sam Patterson heeft in de rechtzaak alle argumenten mee dat Ricky Carr onschuldig is, maar het volk wil sensatie, en vermoord een OP HET EERSTE GEZICHT onschuldige man. Om vervolgens met het bord op schoot van zijn pijn te genieten. Dit klinkt bijna sadistisch, maar is puur realistisch. Een prachtige weergave van de sensatiezucht op de TV, kijk eens naar een gemiddeld programma (bv. Idols), als iets niet abormaal is, dan boeit het niet meer.


Film kenmerkt zich door het sterke camerawerk en de beste soundtrack die ik ooit ben tegengekomen (Prachtige versie van Ave Maria-Gulio Caccini, en ook de versie van Somewhere Over the Rainbow is uniek, beide zijn helaas nergens te vinden, behalve in de film). De executiescene is de beste die ik ooit heb gezien, prachtig, uren en uren na de film nog steeds gemotioneerd. En ook de scene op het kerkhof beviel. Daar had de film eigenlijk moeten eindigen. Het kwartier daarna alleen maar een paar onhandige plot-twists (op zn Hollywood’s)die je als kijker maar snel moet vergeten, ook al waren ze prachtig gefilmd, ze verpesten het verhaal.

Petje af voor Armand Assante, Philippe Martinez en Guy Farley (Cashback!). Jammer dat deze film niet echt bekend of geliefd is. Een film die bijna onmogelijk te recenseren is omdat hij als geen ander voor zichzelf spreekt.

5*. #7 in de top-10, zonder de laatste 10/15 minuten was het een paar plaatsjes hoger geweest.

Moodysson's beste.

Na me er maanden op verheugd te hebben vanavond eindelijk bekeken, met dank aan de pakketservice. En wat een kijkervaring! Moodysson maakt, hier al eerder aangegeven, subliem gebruik van hypnosetechnieken. Toen ik er na een paar minuten in zat, kreeg ik het niet meer voor elkaar om ook maar even aan iets anders te denken. Beelden zijn geweldig, en ook de editting is briljant, vooral wanneer de beelden in een hoog tempo door het scherm worden gepompt. De voice-over is afzonderlijk al heel sterk, maar de zwart-witte beelden maken het helemaal af.

De inhoud ben ik eigenlijk niet zo heel erg mee bezig geweest. Moeilijk om goed te zeggen wat nou de relatie was tussen de man en de vrouw. Volgens mij was de vrouw wat de man zelf hoopte te zijn, zo erg dat hij er zelfs heilig in geloofde dat hij zo was. En andersom. Maar dat is een vrij vage theorie, bij herziening ga ik wat meer op de details letten. Misschien valt er ook niet veel aan te snappen. Gelukkig ligt bij deze film de nadruk niet op de inhoud.

Prachtfilm dus, zo deprimerend als deze heb ik er nog nooit eerder een gezien. 5* en een hoge top-10 notering. Moodysson is nu definitief mijn favoriete regisseur. En over een tijdje aanschaffen en nog een keer bekijken. Al eerder gezegd, maar bekijk deze film zonder subs. Moodysson heeft niets voor niets voor een Engelstalige voice-over gekozen.

Fear Paranoia Suspicion Desperation.

Wat een film! Ruim anderhalf uur heb ik amper ademgehaald. De claustrofobische sfeer, de constante spanning vanaf de eerste scene, de onvoorspelbaarheid van de kubus, de autist die het elk moment voor iedereen kan verpesten in de geluidskamer, hoe de camera op de huid van de personages zit, de ondelinge spannig, alles wat zich in de kubus afspeeld is zo tastbaar dat het voor de kijker voelt alsof hij als zevende persoon opgesloten zit.

Visueel een meesterwerk in de sci-fi, elk shot is spannend, en geen een camerabeweging geeft de ruimte waar het zich afspeeld echt prijs, waardoor je ook als kijker totaal geen controle over de kubus krijgt.

En kom je ooit uit die kubus? In de eerste plaats is het niet zeker of er een uitgang is. En als die er is, hoe bereik je die in een kubus met ruim 1000 kamers, die ook nog eens blijken te bewegen...


Briljante film, en deze kijkervaring gaat nog een verbeterd worden in een home-cinema met een 6-box surround Mag ik hopen...

Cypher is een intelligent thrillertje. 3 concurrenten met interessante verhoudingen slingeren de hoofdpersoon alle kanten op, erg leuk concept. De plottwists vandien zijn leuk, en houden het tempo in de film.

De vergelijking met de Matrix is op zijn plaats, gaat erg dezelfde richting, ik denk dat in de toekomst met de technologische vooruitgang nog heel wat van dit soort films gaan komen, wat ik alleen maar toejuich.

De film is erg strak geschoten, weer net als de Matrix. Stijvolle regisseur die Natali, ook Cube ziet er erg goed uit, ik verwacht nog heel veel creatieve thrillertjes van deze man. 4,0* is misschien iets aan de hoge kant, maar het is een erg goed filmpje.