Meningen

IFFR film #02

Zag deze woensdagavond, omdat het de openingsfilm voor vrijwilligers was. Was ik best wel blij mee, want ik had hem tevergeefs geprobeerd te boeken.

Het eerste halfuur van de film was vooral grappig en speels, en de schoten waren soms echt om in te lijsten. Tekenend hiervoor was de ontsnapping door het maïsveld. Die was namelijk ontzettend droog, en zeker ook knap, gefilmd. De film heeft aanvankelijk alle schijn van een feelgood film: De mooie kleurige shots, de komische situaties en vooral de personages (gestoorde broer, tandenmissende drugsdealer, gehandicapt meisje, etc) zouden allesbehalve misstaan hebben in een feelgood film.

Maar dan wendt de film opeens van het ingeslagen pad af: Het thema begint zich langzaam te ontrafelen en de diepere betekenis komt langzaam naar voren. De gebeurtenissen in de "maatschappij" worden steeds minder aangenaam en de jongens belanden van de ene hachelijke situatie in de andere.

Ik heb niet het idee dat veel mensen het opgevallen is, of het zo geïnterpreteerd hebben, maar in mijn ogen schijnt het thema "romantiek" heel erg fel door. Niet romantiek in de zin van popliedjes, kaarslicht en samen op de bank titanic kijken, maar romantiek als in de 19e eeuwse stroming. Het romantische escapisme druipt namelijk van de film af. Elke keer als de jongens ook maar een voet in de echte wereld zetten, lijken ze in de problemen te komen. Ze kunnen alleen echt tot rust komen in de natuur en voelen een sterke drang om de knapzak over de schouder te hangen en er gewoon vandoor te gaan, wat ze op het eind ook nog eens echt doen. Denk ook aan het geluk dat constant van het gezicht van het gehandicapte meisje afstraalde: Gezegend als ze was met onschuld en onwetendheid, was ze immuun voor de dagelijkse sleur van het leven in de maatschappij. Misschien een wat subtielere hint, maar wel een verklaring voor de anders onnodige toevoeging van het personage.

Als laatste viel de muziek van "The Bony King of Nowwhere" mij positief op. Het deed me heel erg aan Midlake denken. Ik kende de artiest van te voren nog niet. Hij heeft een mooi album geproduceerd, wat ook erg goed in de film verwerkt is.

CONCLUSIE: De film is mooi geschoten en weet ook geen moment te vervelen. Daarnaast spreekt het thema mij persoonlijk erg aan. Geen moment verliest de film tempo of vervalt in onnodige clichés. Niets dan positieve kritiek en daarom op dit moment een welverdiende 3,5*, die ik later misschien nog ophoog.