Meningen

Man, wat een langdradige film! Er leek gewoon geen eind aan te komen, en dan heb ik nog niet eens de lange versie gezien.

Ik vond het een nogal wanordelijk verhaal en rare personages, die bovendien uiterlijk te veel op elkaar leken. Ik kon ze soms niet uit elkaar houden. Ook vond ik het verhaal moeilijk om te volgen, omdat er vaak zo grote sprongen zijn in de tijd, denk ik.

Ik was helemaal niet onder de indruk. Had deze veel beter verwacht.

Ik had hoge verwachtingen van deze film en deze werden meer dan ingelost. Het verhaal was zeer meeslepend, ik zat er van het begin tot het einde helemaal in en leefde heel sterk mee met de personages (vooral met Ben). De acteerprestaties waren top en voor deze ene keer ergerde ik me niet aan het acteren van Marijke Pinoy.

Het autisme werd (voor zover ik weet) heel realistisch weergegeven en ik vond het ook heel leerrijk om in de wereld van een autistisch persoon meegesleept te worden. Bens letterlijke interpretaties van woorden en uitdrukkingen waren vaak komisch, maar is opnieuw een realistische weergave van het denken van autisten.
De steeds weerkerende vergelijking met het computerspel vond ik ook zeer mooi uitgewerkt, evenals zijn ingebeelde conversaties met Scarlite, die hem hielpen om het hoofd te bieden tegen de aanhoudende pesterijen en hem uiteindelijk het leven redde.

Een pluspunt is ook het totaal onverwachte, verrassende einde (dat misschien wel vergezocht is).

Ik zou nog graag reageren op een aantal zaken die ik hierboven heb gelezen.
Er wordt gesteld dat de film karikaturaal is, wat misschien wel zo is (alhoewel, pesten kan wel degelijk zo ver gaan als in deze film), maar ik vind dit alleszins niet storend. Integendeel. Om een statement te maken of om bepaalde gevoelens bij de kijker op te roepen is het vaak broodnodig om de personages sterk neer te zetten. Als Ben slechts een beetje zou worden gepest, zou de film een groot deel van zijn kracht verliezen.

Ook worden de vele monologen van het hoofdpersonage als storend bevonden. Dat was bij mij zeker niet het geval. Integendeel, die monologen zijn weer een onderdeel van Bens autisme. Hij heeft het immers moeilijk met verbale communicatie, dus zou het wel heel onrealistisch zijn moesten er veel conversaties zijn. En zonder die monologen zou de kijker totaal niet weten wat er omgaat in Bens hoofd.

Na het zien van de trailer was ik ontzettend benieuwd naar deze film. Het onderwerp leek me ontzettend boeiend en ook het feit dat het verhaal waargebeurd is sprak me enorm aan.

Changeling begon heel veelbelovend. Jolie speelde haar rol naar mijn mening voortreffelijk. Helaas werd de film naar verloop van tijd langdradig. Ik vond de rechtszaak bijvoorbeeld overbodig (het kon in elk geval ingekort worden). Er kwamen weliswaar nog steeds verrassende plotwendingen, maar ik had de indruk dat tussen deze wendingen door de film maar wat voortsukkelde, en bij die stukken verslapte telkens mijn aandacht weer.

Kortom: een sterk verhaal, goed geacteerd, maar net iets te langdradig.

Zoals A Clockwork Orange is er waarschijnlijk geen tweede.

Deze film is in alle opzichten nogal ongewoon. Van de decors tot de muziek tot de kostuums en het hoofdpersonage in eigen persoon.

De decors zijn erg modern (of futuristisch), zeker voor de tijd waarin de film is gemaakt. Dit geldt eveneens voor de kostuums (en dan vooral van Alex en zijn maten en van zijn moeder).

Voor de muzikale ondersteuning wordt praktisch uitsluitend gebruik gemaakt van klassieke muziek (die ook Alex’ voorkeur wegdraagt), zelfs op momenten waar dit totaal niet gepast lijkt te zijn (zoals tijdens de vechtscène met Billyboy & co).

En dan heb je het hoofdpersonage zelf. Hij is een misdadiger van het ergste soort. In het begin kijk je echt vol afgrijzen naar zijn misdrijven, maar tijdens en na zijn behandeling krijg je toch een beetje medelijden met hem (ik in ieder geval). Hij wordt ook zeer menselijk voorgesteld. Hij luistert immers naar klassieke muziek (wat je niet direct zou verwachten van een crimineel).

Een zeer degelijke film, die me toch niet helemaal heeft weten overtuigen. Hij miste een zekere diepgang, die wel aanwezig was in het boek (dat ik met veel plezier heb gelezen). Ik had er net iets meer van verwacht. Toch 4*

Aangrijpende film die volgens mij niemand onberoerd laat. De film geeft een zeer realistisch beeld van de doodstraf. Door de sublieme acteerprestaties en het goed uitgewerkte verhaal, dat alle aspecten van het onderwerp belicht (zowel van de gevoelens van de veroordeelde, als van de zuster, als van de ouders van de slachtoffers en de familie van Poncelet) word je helemaal meegezogen in het verhaal. Deze film heeft een enorme indruk op mij achtergelaten.

Ik had geen al te grote verwachtingen bij deze film, wat naderhand ook volkomen terecht bleek. De film zit boordevol (misschien zelfs tè vol) prachtige zang; met name Jennifer Hudson kan geweldig mooi zingen.

Maar buiten deze fantastische zangprestaties vind ik Dreamgirls een zeer lege film. Het verhaal wordt er maar vlug doorgehaald en kent weinig diepgang. Ze hadden beter wat meer aandacht besteed aan het verhaal en er wat minder liedjes ingestopt (ook al is het een musical). Ook de personages hadden zeker wat meer uitgewerkt mogen worden. De acteurs waren oké, maar konden het zwakke verhaal niet goedmaken.

Wat mij betreft een dikke tegenvaller.

Waarschijnlijk één van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Ik had er op voorhand al niet veel van verwacht en dat bleek absoluut terecht. Het verhaal klopt volgens mij voor geen meter, de special effects waren betreurenswaardig en ook het acteerwerk was ondermaats. Ik kan er eigenlijk niets goeds over zeggen. 0.5*

It's only after you've lost everything, that you're free to do anything.

Ik heb, alvorens ik de film bekeek, eerst het boek gelezen. Ik moet zeggen dat ik heel benieuwd was naar de verfilming, want het boek is niet eenvoudig en het leek me een onmogelijk karwei om de gespleten persoonlijkheid van de verteller in beeld te brengen.

David Fincher is er evenwel schitterend in geslaagd om alles te visualiseren. Hij volgt ook grotendeels de verhaallijnen van het boek. De kijker heeft volgens mij ook op geen enkel moment door hoe de vork nu werkelijk aan de steel zit (in verband met de schizofrenie van de verteller, bedoel ik. Dat vind ik ook zo prachtig aan het verhaal: die onverwachte plotwending.

Door zich aan te sluiten bij Fight Club ontdekken de leden, die in het dagelijkse leven gewone mannen zijn, door hun pijn en hun lijden wie ze werkelijk zijn en verleggen ze hun grenzen. Ze willen in actie komen tegen de gevestigde waarden en de consumptiemaatschappij. Want bovenal is Fight Club een aanklacht tegen het materialisme en het conformisme. Deze onderliggende boodschap geeft de film alvast een meerwaarde.

De acteerprestaties van Norton en Pitt zijn onovertroffen. Ze zetten beiden een erg sterke rol neer en zijn volgens mij perfect gecast. Ook Helena Bonham Carter zet een puike rol neer als Marla Singer.

De muziek ondersteunt de film doorheen het hele verhaal.

Toch heeft het boek voor mij nog steeds een zekere meerwaarde, maar dat heb ik bij ongeveer alle boekverfilmingen (waarbij ik het boek las vóórdat ik de film bekeek). Ik denk dat het gewoon komt door mijn voorliefde voor lezen en schrijven. Bovendien kan je gewoon nooit alle informatie uit het boek kwijt in een film.

Eindconclusie: 4*

Onlangs reageerde een vriendin van mij verontwaardigd toen ze ontdekte dat ik The Notebook nog nooit had gezien. Toen ik zag dat hij hier op MoMe zelfs in de top 250 staat, nam ik me voor hem zo snel mogelijk te bekijken. Gisteren is het er eindelijk van gekomen. Mijn vriendin had absoluut gelijk: de film is prachtig en heeft me helemaal weten overtuigen.
Het verhaal was weliswaar redelijk cliché en voorspelbaar, maar ik vond het zò overweldigend mooi, dat hij onmiddellijk een plaatsje krijgt in mijn persoonlijke top-10. Ik kreeg er zo'n goed gevoel van achteraf. En het was echt superromantisch. Ik leefde enorm mee met de personages en dit zegt uitermate veel over de acteerprestaties van vooral Ryan Gosling en Rachel McAdams.
De manier waarop het verhaal wordt verteld (via de flashbacks tijdens het voorlezen) vind ik zeer origineel en geeft ook een meerwaarde aan de film.
Verder hou ik gewoon van films met een happy-end.

Ik vind de film net iets te bloederig en te langdradig. Toen hij dat kruis moest dragen, dat blééf maar duren: vallen, terug opstaan, vallen en wéér opstaan. Ik heb op heel wat momenten mijn hoofd moeten wegdraaien: wanneer ze die zweepslagen toedienden en maar bléven toedienen, wanneer ze Jezus kruisigden,...
In één ding is Mel Gibson zeker geslaagd: het lijden van Jezus weergeven (wat waarschijnlijk ook wel zijn grootste doel was), maar ik vond de film vrij saai.

Ik had deze film een hele tijd geleden al eens gezien, maar toen was ik nog erg jong en begreep ik totaal niets van het verhaal. Bovendien vond ik hem vreselijk eng.

Toen ik zag dat hij gisteren op tv was, dacht ik: "Tijd voor een review."

In tegenstelling tot vorige keer was ik helemaal mee met het verhaal, dat overigens subliem in elkaar steekt. Ik wist - tot mijn vreugde - niet meer hoe het verhaal afliep, waardoor ook het einde een grote verrassing voor me was.

Ik vond de film wel beduidend minder eng dan bij de vorige kijkbeurt, al ademt hij wel een duistere sfeer uit.

De acteerprestaties van de kleine Haley Joel Osment zijn verbluffend en ook Bruce Willis zet een uitstekende rol neer.

Kortom: een zeer mooie film, met als grootste troef zijn onvoorspelbaar, verrassend einde.

Deze film heeft me in positieve zin verrast. Hij is de naam 'actiefilm' meer dan waardig. De actiescènes werden stuk voor stuk erg goed in beeld gebracht en vooral de vele slow motions waren de moeite waard (, vooral dan die op het einde, waarbij zijn kogel zowel het blikje van Barry, de donut van Janice en het hoofd van Sloan doorboort; wat natuurlijk erg onrealistisch is, maar wel leuk gevonden.) Bovendien leverden de slow motions soms erg grappige beelden op (de flapperende kaken van Wesley wanneer hij aan het lopen is, of wanneer hij vertraagd "I'm sorry!" roept wanneer ze met hun auto over de opgestelde politiewagens vliegen).
Qua actie zat het dus helemaal goed, maar dat kan je niet zeggen van het verhaal. Het bevatte weliswaar verrassende plotwendingen, die ik helemaal niet had zien aankomen, maar een aantal zaken kwamen toch nogal vergezocht over. Het feit dat het lot via een weefgetouw beslist welke personen er geëlimineerd moeten worden, vind ik bijvoorbeeld maar raar.
Desondanks dit minpuntje heb ik toch van deze film genoten.