Meningen

Waar het eerste deel nog erotisch was, hebben de makers met dit vervolg iets heel anders in gedachten gehad. Weg is de "stijlvolle" erotiek en in plaats daarvan hebben de makers comic-book erotiek toegevoegd aan een behoorlijk stomzinnig verhaal.

Maar het moet gezegd worden, het maakt de film wel enorm grappig. De set-pieces zien er enorm kitcherig uit en de seks is ook lekker maf.

Als je een vergelijkbare films als deel één verwacht, blijf dan uit de buurt van dit deel. Maar heb je zin in een kleurrijke (maffe) seksfilm, zet deze dan zeker op!

3,5*

Een drieluik van drie vooraanstaande regisseurs uit de jaren '60.
Meestal is het probleem met dit soort projecten dat niet alle films even sterk zijn, zo ook Spirits of the Dead!

Metzengerstein:
Van Roger Vadim heb ik enkele films gezien, die allemaal erg wisselvallig waren (Barbarella was en blijft het hoogtepunt uit zijn carrière!). Jane Fonda ziet er wel weer erg lekker uit in haar stoeipakjes en ook Peter Fonda doet het goed, maar dit deel is wel het minste uit dit drieluik. (3*)

William Wilson:
Dit deel van Louis Malle begint erg sterk en in flashback vorm wordt het verhaal verteld van Alain Delon's personage William Wilson. Bouwt lekker op en eindigt gewoon goed. (3,5*)

Toby Dammit:
Tsja, dan dit laatste deel! Prachtig, wat een visuele krachtpatserij. Fellini in de overdrive (met of zonder geestverruimende middelen). Terence Stamp is goed als acteur die schijt heeft aan alles en iedereen. Heerlijke muziek en zelfs enkele creepy figuren (het meisje met de witte bal). (4*)

Wat me opviel was dat alle figuren uit de verhalen van Poe gewoon nare personen waren. Erg onsympathiek en soms gewoon hondsgemeen!
Uiteindelijk wordt dit dan 3,5*

Louis de Funes is één van de meest vreselijke acteurs die ik ken. Zijn hyperactieve acteerwerk bezorgt mij de zenuwen. Ik kijk zijn films dan ook meestal met enorm veel moeite uit.

Toch herriner ik me dat ik deze helemaal zo slecht nog niet vond. Dat kwam toen trouwens niet door zijn acteerprestatie, maar eerder door de heerlijke vormgeving en de fantastische muziek.

Nu, zo veel jaar verder, heb ik hem weer gezien, en ik blijf bij mijn mening dat dit de beste film met Funes is.

3*

Horror... horror... Het is maar wat je horror noemt, maar dit is gewoon eerder een komedie.

Hoewel de grappen al van mijlen ver te zien waren, kon ik er toch aardig om lachen. Maar omdat mij verteld werd dat het hier om een slasher ging, had ik toch een ander verwachtingspatroon.

Als slapstickfilm enorm geslaagd, maar als horrorfilm een zware onvoldoende.

2,5*

Vorig jaar gezien op de BBC. Wat ik er nog van weet, was dit een leuke en spannende thriller met een vroege rol van Harry Dean Stanton.

Wordt, als het goed is volgende week weer uitgezonden op de Beeb!

3,5*

Vroeger vond ik het heerlijk om naar bot geweld en extreem bloederige films te kijken van regiseurs als Lucio Fulci en Rugero Deodato, maar dit is echt ontzettende bagger..

Het "verhaal" is zo stompzinnig en vergezocht (en niet te vergeten voorspelbaar) dat ik het echt niet meer (en jammer genoeg ook niet minder) kan geven dan een halve ster!

Toen na het verschrikkelijke Hostel (die ik helaas in de bioscoop heb mogen zien) het nieuws kwam dat er een vervolg zou komen, had ik al het idee dat dit een nuteloze film zou worden.
Nu heb ik deel twee al die tijd weten te ontwijken, maar een uitzending op TV sla ik niet over om te zien of ik inderdaad gelijk heb.

Hostel 2 is van hetzelfde laken een pak, en laat maar weer zien dat Eli Roth een zeer slechte regisseur is. Zijn invloeden zijn overduidelijk (de Italiaanse gore-films van de jaren '70 en '80), maar zijn uitwerking is rampzalig. Het feit dat hij twee iconen uit de Italiaanse giallo en horrorfilms in zijn film gebruikt (Edwich Fenech en Rugero Deodato) is leuk voor de name-dropping, maar voegt totaal niets toe aan dit wanproduct.

De moorden zijn lachwekkend slecht en dat begint al met de moord op Lorna door Mrs. Bathory, die haarzelf laat overspoelen door bloed, om daarna alleen nog maar lomper en stompzinniger te worden.

Een verschrikkelijke film, die niet beter (en ook niet slechter) is dan deel 1! En tja, ik bleek dus toch gelijk te hebben.

1/2*

Het team achter Shaun of the Dead laat zien dat dat geen eenmalige topper was. Hot Fuzz is een erg fijne satire op de actiefilms uit Hollywood.

De film is behalve komisch, ook behoorlijk bloederig en hard, en het donkere einde zorgt ervoor dat hij ver boven de middelmaat uitstijgt.

Met de geplande "The World's End", waarschijnlijk hun versie op monsterfilms, is het team Edgar Wright, Simon Peg en Nick Frost een team om in de gaten te houden!

3,5*

Leuke, maar wel erg typische, jaren '70 komedie. Er worden flink wat acteurs geleend van andere films uit die periode binnen hetzelfde genre. Jerry Reed speelde in Smokey and the Bandit, Dom DeLuise in deel twee van die film en een grote hoeveelheid aan bijrolacteurs komen uit enkele of meerdere soortgelijke komedies. Dat Burt Reynolds hier niet een rol(letje) in speelt val daardoor des te meer op.

Het duurt even voordat de film echt op gang komt, maar zodra ze te maken krijgen met de maffia wordt de film meteen een stuk leuker. Er zit zelfs een erg vermakelijke shoot-out in. De muziek is ook erg lekker, barstensvol funk / disco.

3*

Interessante film, die erg leunt op sfeer een omgeving.

Ik wilde deze zien, omdat hij nogal vaak wordt vergeleken met het werk van David Lynch (zowel op MM als in de Veronica Gids). Nou vindt ik dat teveel eer voor deze film, alhoewel er wel raakvlakken zijn met zijn stijl (de sound-design, de decors en de grote hoeveelheid donkere hoeken).

Het tempo en het trage acteerwerk werkte wel voor deze film, alleen het verhaal wilde maar niet lopen. Wat jammer is, want deze film had nogal wat potentie!

3*

Terwijl het eerste deel van House eerder een echte horrorfilm is, hadden de makers van deel twee iets heel anders in gedachten. Het horror gedeelte moest op een laag pitje en er moest meer humor en avontuur in.

Dit resulteerde in een erg leuke komische avonturenfilm, met lichte bovennatuurlijke elementen.

Net als in deel 1 zijn ook hier de effecten die het meest in het oog springen. Enkele prachtige voorbeelden van stop-motion animatie en enkele leuke monsters, allemaal gemaakt door Chris Walas.

House 2 is gewoon een zeer leuke film.

3,5*

De trend om jaren '50 klassiekers opnieuw te maken mag nu wel eens over zijn. House on Haunted Hill was al erg, maar dit kan gewoon niet.

Niets maar dan ook niets heeft het met de versie uit 1953 te maken (behalve de titel), nee dit is eerder een hillbilly versie van een wax-museum film. Neem 1/3 tiener-slasher, 1/3 Texas Chainsaw en 1/3 wassenbeelden, en dit is dan het resultaat.

Ik kan ook nog flauw doen door te zeggen dat het acteerwerk pruts is, maar dat is te makkelijk (eerlijk gezegd valt dat wel mee, inclusief Paris Hilton). Het script had wel even mogen worden herschreven.. of misschien wel een keer of tig..

Nee, deze tiener-horror kan wat mij betreft bij het oud vuil!

1,5*

Niet al te bijzondere spookfilm, die wel een uniek uitgangspunt heeft. Jammer weten de makers daar te weinig gebruik van te maken en blijft het bij wat standaard gespook.
De special effecten zijn ook niet erg boeiend, met uitzondering van de aanval van de bezeten krabben, die er lekker knullig '80s uitzien.

2,5*

Vreemd dat ik hier zoveel mindere kritieken lees, want The Howling behoort zeker tot de betere weerwolf films uit de jaren '80.

OK, vergeleken met An American Werewolf in London is hij minder, maar qua verhaal en effecten is hij zeer vermakelijk.

Rick Baker en Rob Bottin hebben aardige transformatie scenes gemaakt en de sfeer op de kolonie is goed getroffen!

3,5*

Qua actie zit deze film goed. Zeer goed zelfs, want de actiescenes zien er gelikt en spectaculair uit. Maar het probleem met deze film (en veel andere Hong Kong films uit het einde van de jaren '80 en begin '90), is de humor waar je van moet houden.

Normaal kan er bij mij geen lachje af, als ik weer zo'n acteur enorm druk en irritant zie doen, maar hier moest ik toch best wel om (glim)lachen.

Zeer leuke film, met een fantastisch einde.

3,5*

Zoals zoveel andere Duitse filmseries, zijn ook de “Edgar Wallace” films als aanvulling voor de destijds zeer populaire boekenreeks van dezelfde schrijver. Want naast Edgar Wallace had je ook reeksen van Jerry Cotton, Winnetou, en minder bekend Geesten-Jager John Sinclair. Van al deze boeken reeksen zijn films gemaakt, en van de Edgar Wallace boeken de meeste.

Der Hund von Blackwood Castle van krimi-specialist Alfred Vohrer is een van de vele delen die er sinds 1959, tot ongeveer 1971, zijn gemaakt. En zoals zoveel van deze E.W. films uit deze Duitse periode, er zijn namelijk ook Wallace films gemaakt in Italië (What Have They Done To Solange? (1972), Seven Blood Stained Orchids (1972) en A Doppia Faccia (1969) bijvoorbeeld), speelt dit deel zich ook af bij een kasteel dat aan een moeras ligt.

Een voor een vallen er doden, gebeten door een mysterieuze hond. Van wie is die hond? Wat heeft die hond te maken met een geheimzinnig kasteel? Hebben de doden iets met elkaar te maken? Alles lijkt erg rommelig bij elkaar gegooit, maar dat is maar uiterlijke schijn. Door de vele, aparte, gasten die een lokaal hotel bevolken heb je als kijker ook zo je verdenkingen. Maar geloof me dat je het einde van deze film nooit 100% kan zien aankomen.

Met de ietwat vreemde vorm van Duitse humor en krakkemikkige effecten is deze film niet voor iedereen geschikt. Maar voor liefhebbers van Duitse genrefilms, en de dampende stampende beatmuziek van beste Duitse filmcomponist Peter Thomas blijft hij toch boeien. Wat mij betreft, meer Edgar Wallace!

Saai en uiterst vervelende TV-film.

Nou ben ik al niet zo'n fan van TV-films, maar dit soort troep helpt me echt niet om het meer te waarderen.

Veels te traag en slecht geacteerd!

1,5*

Nadat ik American Hardcore heb gezien, toch maar eens teruggegaan naar deze docu over de Grunge explosie van begin jaren '90.

Ik heb in de tussentijd dat ik hem voor het eerst zag en nu, een heleboel minder bekende bands uit die tijd leren waarderen en het was leuk om nu die personen uit die bands aan het woord te zien.

Waar in AH de scene kapot ging aan het geweld, was hier de oorzaak een overdaad aan bekendheid en geldzucht van grotere bedrijven.

In 1996, toen deze film uitkwam, bestond de grunge "scene" nog, maar waren bands uit de eerste golf al zo blasé dat ze het einde hiervan al zagen aankomen.

Wederom een erg interessante docu, die een mooi beeld geeft van een tijd waarin alternatieve muziek (tijdelijk) een stem vond!

3,5*