Alternatieve titel: Le Chaland Qui Passe, afgelopen maandag om 14:30 uur
Ooit gezien maar goeddeels vergeten, sindsdien wel redelijk veel Michel Simon-films gezien, en ook enkele films met Dita Parlo, waarvan Au Bonheur des Dames mijn favoriet is. Waarin ze trouwens ook een provinciaals meisje speelt die zich vergaapt aan de grote stad. Als blondine was ik wat minder gecharmeerd van Parlo dan als brunette, maar ze had een leuke uitstraling. Jammer dat ze relatief vergeten is. Michel Simon is ook fijn als volgetatoeëerde matroos die prullaria verzamelt van zijn wereldreizen. Maar de hoofdrol is toch vooral weggelegd voor het camerawerk, met tal van mooie shots, die de film een bijzonder ritme geven waar het nogal eenvoudige verhaaltje ondergeschikt aan is. De mooie scenes (Parlo die over de boot loopt in haar bruidsjurk, Juliette en Jean hunkerend naar elkaar in bed, Jean die in het water springt en zijn geliefde dan toch ziet) maken van L'Atalante een terecht geprezen klassieker. Zéro de Conduite van Vigo is trouwens ook zeer de moeite waard.
Alternatieve titel: Dust in the Wind, afgelopen maandag om 13:31 uur
Fraaie film van Hou, een klein verhaal over jongeren die van het platteland naar de grote stad trekken om beter te verdienen. Geen idee of het een Chinees spreekwoord is, maar vond de reactie van de vader op zijn zoons voornemen wel fraai: "Als je een koe wil zijn, is er altijd wel een ploeg te vinden" (of iets van die strekking). De relatie tussen de jongen en het meisje wordt zonder al te veel dialogen geschetst, de jongen is beschermend naar zijn vriendinnetje, het meisje zorgzaam. Een hele eenvoudige jeugdliefde die dan toch het einde van de film niet haalt.
Visueel vond ik het soms erg mooi, vooral de avondscenes. De eenvoud staat een iets hoger cijfer in de weg want inhoudelijk is het allemaal wel bekend terrein. Een licht overbodige scène met de gestrande Chinezen van het vasteland die opgevangen worden door de dienstplichtige soldaten. Die trouwens voor geen meter konden snookeren, maar dat terzijde.
Alternatieve titel: The Creatures, afgelopen zondag om 13:43 uur
Een aparte film, dat zeker, maar wat mij betreft niet bepaald geslaagd. Hoe realiteit en fictie zich vermengen kan best leuk uitpakken, maar het is hier nogal halfslachtig uitgewerkt, en hoe door de plaaggeest en de schrijver wordt ingegrepen in de onderlinge relaties van de creaturen is over het algemeen ook gewoon niet erg boeiend. Ik dacht trouwens dat Deneuve, de vrouw die niet kan spreken en die niemand ooit ziet, bij het ongeluk was omgekomen en alleen nog voortleefde in de verbeelding van haar man, en ondanks het einde acht ik het nog steeds niet uitgesloten.
