Meningen

Dune: part two vind ik een lastig te plaatsen film. De film wordt door alleen en iedereen op handen gedragen en dit is nu al voor velen een meesterwerk en overduidelijk beter dan part one. Ik ben zelf ook fan van het oeuvre van Villeneuve en ook part one vind ik briljant. Wat maakt dit dan een lastig te plaatsen film voor mij?

Misschien komt het toch door te hoge verwachtingen en door overenthousiaste mensen. Persoonlijk verwacht ik dan dat alles klopt en eigenlijk had ik dit gevoel ook na de film. Alles leek te kloppen, de film vloog voorbij. Het gaat verder waar part one ophield en het was vanaf begin tot eind genieten van het audiovisuele spektakel. Er zitten zoveel kippenvel momenten in en het is gewoon zo'n enorm genot voor het oog om te zien wat Villeneuve weer op het scherm tovert. Ik heb van begin tot eind zitten genieten en alles leek te kloppen. Toch zat me iets dwars en ik heb echt het gevoel dat ik de enige ben die dit zo heeft ervaren. Part one voelt aan als een film waarin alles fout kon gaan en veel ook fout ging. Er staat iets op het spel en je leeft in spanning over de afloop. Als je naar part two kijkt mis ik dit gevoel enorm.

In de film verloopt alles volgens plan. Er zijn geen tegenslagen. Dit is funeste voor de spanningsboog. Chalamet/Paul Artreides integreert heel makkelijk bij de Vrijmans, even later ligt ie al te vrijen met Zendaya en Ik betrapte mezelf erop dat ik bij de terugkeer van Brolin's personage mezelf begon af te vragen of hij geen dubbele agenda had. Maar dat bleek allemaal compleet rechtlijnig te zijn. De grote eind battle met de wormen duurde ook erg kort en ging van een leien dakje. Had hier ook een grootser en epischer gevecht verwacht. Ik mis een Gandalf molentje bij Helmsdiepte. Een moment dat er geen hoop meer is en de slag alsnog in het voordeel beslist wordt van de goeden. Brolin slachtte Bautista ook in 2 klappen af. Enzovoort enzovoort. Het is een grote goed nieuws show. Pas toen Butler en Chalamet tegen elkaars vochten dacht ik voor het eerst, dit kan een bewust opoffermomentje a la Dr. Strange worden. Buiten dat om mis ik een conflict, een tegenslag, iets dat overwonnen moest worden.. Dat alles zit in part one , maar mis ik hier. Maar voor de balans had deze film ook meer spanningsboog verdiend.

En het gekke is. Tijdens het kijken was dit geen bewuste ervaring. Ik heb gewoon genoten van alles en af en toe ook flink moeren lachen om Bardem. Maar ik mis net die X factor waardoor dit niet het meesterwerk is die ik bij de eerste ervaring had verwacht. Part One is voor mij vooralsnog beter. Dit is natuurlijk alsnog een ontzettend goede film. Maar zo'n Messias achtige status voelt toch iets te overdreven.

Ja, want havens en kranen zijn pas in 2010 uitgevonden. In de 1940 legde men boten aan op het strand en moest men in roeibootjes naar grote schepen varen die verderop in het water lagen. Wat een ontzettend gekke aanname doe je hier? Alles zit met een reden in de film en ook deze havens en kranen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nolan toont hier wel zijn pure vakmanschap. Vooral in een Imax bioscoop komt Dunkirk tot zijn recht, uiteraard is dit niet onlogisch, betreffende het format waarmee er gefilmd is. Geen mens zou voor deze film met minder genoegen moeten nemen. Ik was zelf nog niet in Pathé Arnhem geweest, dus speciaal voor Dunkirk even een dagje Arnhem gedaan.

Het geluid dendert vanaf seconde 1 door je hele lichaam heen en weet je eigenlijk door middel van het sublieme gebruik van geluidseffecten en de soundtrack vanaf minuut 1 tot de allerlaatste seconde in een stevige houdgreep te houden (was dit ook niet het enige moment dat er even geen soundtrack op de achtergrond te horen was?).

Het gebruik van praktische effecten draagt ook bij aan de geloofwaardigheid van de film, want het ziet er adembenemend uit. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het plot(doordat alles niet chronologisch verteld wordt), of de hoofdrolspelers. Het is zoals de oorlog is. Geen overmatig gebruik van dialogen, geen zoetsappigheid. Dit is een sterk punt van de film, maar tegelijkertijd snap ik de kritieken op dit punt ook wel.

Doordat er geen meeslepend verhaal in zit en de hoofdrolspelers vooral door middel van hun mimiek acteren is het wel lastig om echt een band te vormen. Soms zit je ook te kijken en te denken, wie is nou wie eigenlijk. Niet dat ik niet vanaf het begin tot eind op het puntje van mijn stoel zat, maar ik vraag me in mijn geval alleen af hoe groot de herzieningswaarde van de film uiteindelijk is.

Dunkirk is recht voor z'n raap, het vertelt een verhaal in de oorlog zoals het is. Zonder franjes en verdere opsmuk. Hierom wordt de film alom geprezen en daar ben ik het ook ontzettend mee eens. Maar om een film (keer op keer) te kunnen herzien heb ik denk ik wel meer nodig.

4,0*

Aardig filmpje met een best jonge, maar leuke Hayden Panettiere en een prima Ryan Kelley, die met z'n tweetjes de show stelen in deze film.

Het uitgangspunt is best origineel en het is ook allemaal redelijk uitgewerkt. Al had ik toch liever iets meer ontwikkelingen willen zien in de relatie tussen de 2 tieners.

De droomwereld ziet er verder mooi en vrolijk uit en tegen het einde aan, wanneer het iets serieuzer wordt is het ook nog best te pruimen. De film duurt gelukkig ook geen minuut te lang en zo is The Dust Factory een fijn niemandalletje voor tussendoor.

3*

Deze film valt makkelijk samen te vatten, zeer dom verhaal(dom zussen gedoe), het verhaal van de Tasmaanse tijger is echt compleet overbodig. Ik had misschien liever gehad dat ze dat verhaallijn hadden gevolgd dan die van de standaard kannibaaltjes, die je ook al in soortgelijke films bent tegengekomen(Wrong Turn). De film is niet altijd even spannend en de acteurs zijn ook niet altijd even overtuigend, ook gingen ze uiteraard teveel in hun eentje op pad in de film.

Wel zijn een aantal kills lekker ranzig en wordt er leuk gebruik gemaakt van de setting in de film, wat toch een lekkere sfeer geeft aan deze film. Geeft ook nog een klein beetje een amuserende factor mee aan de film, wat de film niet compleet dramatisch maakt.

2*