Meningen

Zo veel jaartjes geleden en dan die zoete symphonische muziek als achtergrond. Ik had wel wat meer percussie dan wel echte traditionele muziek willen horen. Dat hadden ze makkelijk kunnen lenen van al die stammen die regelmatig in beeld komen. Een gemiste kans dus.
Jammer dat de "benodigde" bestandsdelen voor drama en gevecht ook weer opduiken. Een twijfelende leider met slechte jeugd, een speech die de geestdrift opwekt voor de strijd, een wandeling door de dal van de schaduwen van de dood. En al de bekenden staan natuurlijk om je heen als je dood gaat.
Aardig dat Emmerich het lef heeft om wat ongewone dieren erin te gooien en daarnaast de semi-wetenschappelijke visie van de piramides gebruikt. Dat maakt het geheel wat frisser ondanks de sterke overeenkomst met Apocalypto.
Het wachten is op de eerste regisseur die een monster op het doek brengt die nooit wacht als de hoofdrolspeler zijn speer nog niet gereed heeft maar gewoon gelijk begint, tenslotte hoef je alleen bij een barbeque te wachten.

Een film met wat tegenstrijdigheden. Plaatjes vond ik enorm goed geschoten. De muziek sloeg diverse malen de plank mis. Het verhaal op sommige momenten goed zoals de tegenstelling religie en politiek. Hier kun je echt merken dat het een post 9/11 productie is maar wel eentje die er beter in slaagt om een brug te slaan dan bv. kingdom of heaven. Ook het inzicht dat devotie niet de graad is waar mee gemeten word maar politieke belangen komt goed uit de verf.

Toch vind ik het verhaal op bepaalde momenten te duidelijk een beroep doen op de emotie waarbij de muziek irritant kwijlerig is. Toch wel jammer want de personen, het acteren sprak me enorm aan.

ik hoop dat Miyazaki nog lang dit soort animaties maakt. Buitenom het feit dat deze man een studie van kinderen moet hebben gemaakt (My Neighbour Totoro eensgelijks) is zijn oog voor gestileerd detail verbluffend. Veel andere filmmakers centreren hun aandacht (of de aandacht van de kijker) vaak op een klein gedeelte van het scherm terwijl Miyazaki alle X- en Y-coördinaten gebruikt. Het is elke keer weer leuk, aan het einde van de film, om terug te spoelen en te kijken of je niets hebt gemist. En altijd is dat weer het geval. Zo wordt het parkeren van een auto al een meesterwerk.

Indrukwekkend! Door het simultaan lopen van de verhalen kan de kijker alleen maar concluderen dat het systeem absurd is. Wel verstandig om dit in de gaten te houden anders krijg je klachten dat het helemaal niet is te volgen.

Naast de opnames en de muziek die geweldig zijn vind ik de benauwende sfeer en het naar paranoïde neigend gedrag uitstekend naar voren gebracht. Genoeg om mij mee te slepen. De geweldsacties zelf waren m.i. ook juist in beeld gebracht. Zo snel dat omstanders vaak veel te laat door hebben wat er allemaal gebeurd. Stukken beter dan de standaard-mafia-shit waarbij de keuze vaak valt om geweldsacties zo lang mogelijk te laten zien, want dan is er pas wat aan

Ronduit prachtig en beklemmend.

Voor het beeld van de Tweede Wereldoorlog heeft Wessel die Flucht gebruikt om het verhaal enigszins in te kleuren. Sommige elementen vond ik wel goed zoals de inzet van de Stalinorgels als geluidsdecor en de wisselende kamerintererieurs naarmate de tijd verstrijkt.

Interessant dat Wessel een aantal belangrijke gebeurtenissen neemt om het verhaal over Hildegard uit te werken. Hij slaagt er m.i. niet in om een duidelijke link te leggen tussen die gebeurtenissen: WO2, holocaust, Berlijnse muur, en het leven van Hildegard. Halverwege zakt de film werkelijk volledig in en wordt de resterende tijd gevuld met een zoveelste relatie die ze had inclusief veel roken en hangen op bed. Wat overblijft is het beeld van een egocentrische actrice, altijd op zoek naar zichzelf. De verklaring daarvoor, namelijk: "de muur loopt ook door mij heen" is niet afdoende om haar gedrag te rechtvaardigen. Daarnaast had ik graag willen zien waarom het Duitse volk zo weg van haar was. Vanwege haar aanwezigheid op Broadway en Hollywood? Of omdat ze het archetype van de individualistische naoorlogse Duitser was?

Een allegorie die de politieke situatie bekritiseert van Japan eind jaren '90 toen de LDP de hegemonie nog steeds had. Een doorn in het oog van Oshii. Hij kiest dan ook de zijde van Roodkapje met recht want in de jaren '60 - '70 stond hij aan de revolterende ANTO-Hantai-kant.
Dat Japan is overgenomen door (Nazi)-Duitsland is m.i. nonsens. De verwijzingen naar Duitsland zoals de o.a. al eerder genoemde Volkswagen, MG42, helm en Mauser C96 moeten worden opgevat als een verwijt naar de LDP die volgens ANTO fascistische trekken vertoonde. De film begint ook met de atoombom en het eigenlijke verhaal start na de bezetting (dus van de Amerikanen) Er wordt zelfs nog verwezen naar de ergerlijke Amerikaanse poging om de Japanse markt open te trekken en er één van vraag- en aanbod te maken.
Het einde is dan ook kritiek van formaat! Fuse krijgt het niet voor elkaar om de (eeuwige) tegenstelling links-rechts te doorbreken. Al eerder in de film werd dit voorspeld, Fuse kon niet het territorium van Roodkapje betreden op vriendschappelijke basis
De toonzetting van het geheel is de standaard-punk-melancholie. Heerlijk! De zwijgende hoofdpersonen en allerlei kleine fragmenten ondersteunen dit, zo vond ik de wegzwevende ballon erg goed. Die was vrij en de hoofdpersonen blijven lijden.
Het vluchtende meisje deed me sterk denken aan Avalon ook zo'n gevangenis.
Muziek viel me pas op in de aftiteling en de animaties zijn mooi maar zoals eerder opgemerkt schokkerig (dat ligt aan Disney -> kan iemand dat uitleggen?)
Een eerdere opmerking dat deze film vooral afstandelijk is ondersteun ik wel, maar niet in zijn geheel de enkele keer dat er toenadering was, vond ik dat door de kille sfeer wel heel intens, heel wat anders dan het standaardgezwijmel waar de meeste romance's het van moeten hebben.

Fijn en magisch, af en toe teveel gegooid met 3d (fractals), heb het idee dat er gekozen is om op meerdere momenten een filter te gebruiken waardoor de anime meer in één bepaalde sfeer komt.

Voor het gebruik van 2d en 3d naast elkaar geef ik net zoals Chr.S. de voorkeur aan getekende personen.

Niet te min erg genoten van enkele scene's inclusief de muziek.

Tja.. ik heb 1.0 nog niet gezien dus tot dat moment geef ik het aantal punten voor het verhaal aan 2.0.

Het thema spreekt me wel aan: Cyborg Evolution. Oshii roept hiermee niet zozeer filosofische maar eerder ethische vragen op. Interessant genoeg voor mij. De citaten die hij hier en daar gebruikt moeten m.i. eerder ter ondersteuning van dat thema worden gezien. Zoals toen ik nog een kind was... dacht ik als een kind etc.

Voor de rest niet teveel doordenken en vooral voor de sfeer gaan.

Domme romance, waarbij de vergelijking met saving private ryan enigszins opgaat betreffende de verhaallijn, dat de film zo wordt aangeprezen kenmerkt de naïviteit van de reclamemakers, het concept is gewoon gejat. De poster blijft mooi ondanks dat het een gigantische cliché is. Gevechten zijn grotendeels met een traagheid gefilmd. De mannen lopen over het algemeen te sloffen wat de traagheid nog eens benadrukt. Er komt één keer een stilte tijdens de vechtscenes naar voren die trouwens ook terugkomt in SPR maar hier stond deze stilte zwak in het weerspiegelen van de krankzinnigheid van oorlog in vergelijking met SPR. Het enige sterke moment vond ik dan wel het kruis, beetje mystiek. Maar het dier wat vervolgens een beetje spirit geeft is dan een zogenaamde valk. De eerste keer dat die in beeld kwam zag ik een uil vliegen (kan aan mijn waarnemingsvermogen liggen natuurlijk en volgens de cliché kwamen er maar enkele dieren naar het slagveld: de luis, de rat (dom uitgewerkt overigens), de leeuwerik en voor de rest nog wat geïmporteerde honden en paarden.

En dan die rare ploegende soldaten door de modder precies naast die houten weggetjes, midden in de frontlinie met paarden en al erbij. Waarom liepen die niet gewoon op die paadjes? Nee het geheel is onnodig cliché weggezet en daarom ongeloofwaardig en onrealistisch, Pearl Harbour had idd dezelfde ongeloofwaardigheid, snel stoppen met romance in oorlogsfilms. Wat dat betreft heeft liefde in Un Long Dimanche de Fiançailles een betere functie

Magnifieke ode aan "the book of kells". Deze oude bijbel is gelijk de inspiratie voor de animatiestijl. In het begin was dat wennen maar naar mate de film vorderde genoot ik er steeds meer van. De muziek maakt het geheel helemaal af. Prachtig!

Ik vond nog wat informatie over de film die diverse mensen ongetwijfeld erg interessant zullen vinden.

Tarkovsky zelf zei over de film Stalker: "het is bedoeld als discours over 'het bestaan van God in de mens'

Orlando Figes een hoogleraar van de Birkbeck College, University of London plaats de film in het volgende perspectief en ik citeer maar:"het personage van de stalker komt rechtstreeks uit de Russische traditie van de heilige dwaas. De stalker woont alleen en in armoede, veracht door een maatschappij waar iedereen al lang geleden is opgehouden om in God te geloven. Toch ontleent hij aan zijn geloof een spirituele kracht. hij begrijpt dat het hart van 'de zone' niet meer is dan een lege kamer in een verlaten huis'. Maar, zoals hij zijn reisgenoten vertelt, de basis van het ware geloof is het geloof in het Beloofde land: het gaat om de reis en niet om de aankomst.

Tarkovsky probeerde met deze film een nationaly mythe nieuw leven in te blazen. nl. die van het mytisch zelfbegrip van het Russische volk. Hij wilde een tegenwicht bieden aan het rationalistisch materialisme van het sovjetregime. Want zei Tarkovsky: "de moderne consumptieve massacultuur verminkt de ziel en blokkeert de weg die de mens voert naar de kernvragen van zijn bestaan"

Het aardige van deze film vind ik dat hij gemaakt is met de bedoeling om aandacht te vragen voor het bovennatuurlijke. En dat in een tijd waarin het atheïsme hoogtij vierde in de Sovjet-Unie (Breznjev), dat was niet helemaal ongevaarlijk.

En in aansluiting op wat er al talloze keren is gezegd heeft de film talloze malen prachtige shots. De slowmotion had ik echt nodig om de dialogen soms te volgen en gelijk te verwerken uiteraard.

Interessant is om eens te kijken welke overeenkomsten zitten tussen de films van Tarkovsky en de andere (sovjet)regisseurs zoals bv. Eisenstein.

De eerste film van Oshii (van degene die ik gezien heb) met een heldere filosofische strekking. Bij de intro van Kannami geeft Oshii gelijk een hint in welke richting je moet zoeken. Kannami geeft daar een reden op waarom hij te laat is nl. "de zon was te helder voor mij", waarna de chef opmerkt dat deze opmerking van Camus komt (L'Étrangier). Hierna wordt de kijker constant in existentialistische vraagstellingen meegesleurd. Opmerking zoals: "we hebben een vijand die we nooit kunnen verslaan" en "is het nodig om op te groeien als je morgen sterft?". Ook de eeuwige waarom-vraag van Kannami geeft fundamentele twijfel aan. Oshii komt aan het eind van de film tot antwoorden op de vragen over het absurdistische leven. Natuurlijk helemaal in existentialistische stijl: "je moet leven totdat je iets kan veranderen" en "op het levenspad kunnen we elke dag op verschillende plaatsen gaan staan" en nog een troost "hetzelfde pad is niet hetzelfde scenario". Uiteindelijk vind de zelfverwezenlijking van Kannami dan ook plaats: "ik zal mijn vader vermoorden" en dat in een excellente dogfight! Ik vind de filosofische boodschap ontzettend knap uitgewerkt.
De luchtmachtbasis waar het allemaal speelt ligt in Ierland, in Donegal te lezen op de nauwkeurig opgevouwen krant. Ook de naam Cairn op de vlieghelm en de prachtige harpmuziek lijkt Oshii's bedoeling om voor Ierland een gedenkteken op te richten te ondersteunen. In Japan hebben ze wel wat met Ierland
Alhoewel Oshii niet los kan komen van de ervaring Avalon. Polen krijgt ook nog een kleine plaats.
Complimenten voor de prachtige sfeervolle beelden waarbij de afstelling van kleur in sommige scenario's vrijwel perfect is, bijv. eten in het restaurant met de commandant.
Wel kijken met de juiste mood anders zou je het geduld wel eens kunnen verliezen.

Bob de Bouwer voor een iets oudere leeftijd. Met een soundtrack die net zo heroïsch probeert over te komen als Pirates of Caribean, dat heeft waarschijnlijk te maken met het Amerikaanse leger dat zijn zaakjes redelijk op orde heeft. Opmerkelijk dat bij de aftiteling ineens Linkin Park langs komt, daar hadden ze wel wat meer van mogen laten horen.

De cgi zie je regelmatig duidelijk liggen.

Ook opmerkelijk dat een karavaan gewoon blijft doorlopen als er achter hen allerlei explosies plaats vinden. De keuze om robots een menselijke gelijkenis te geven pakt in de sequel negatief uit. Tijdens gevechten had ik elke keer zoiets, o kijk dat is zeker zijn gezicht en dat is dan zijn been zeker.... oftewel speuren naar herkenning, dat moest ik toch te vaak doen. De karakterwisselingen van Megan Fox kon ik ook niet altijd volgen de ene keer is ze enorm doortastend en de volgende keer zit ze haar angst weg te slikken?

Een beetje te hyper allemaal vooral het tweede gedeelte.