Meningen

Ik heb me 2,5 uur kostelijk vermaakt. Vond de balans tussen de vechtscenes en het verhaal prima in evenwicht, waardoor de vechtscenes erg fijn opgebouwd werden. Zo is er meer dynamiek en hebben deze meer impact dan als ze 90 min achter elkaar op je af gevuurd worden.

Vond het verhaal zelf ook wel tof trouwens. Redelijk cliché, maar daar heb ik mij niet aan gestoord. Vind dat altijd wel bij de oosterse stijl passen.

Middelmatig en voorspelbaar, zowel het verhaal als ook de schrikeffecten. Best leuk geschoten soms, maar telkens hetzelfde trucje herhalen gaat wel vervelen. Continue wordt de spanning opgebouwd, aangedikt met rijzende geluiden. Ware het niet dat dit telkens leidt naar iets onbenulligs, zoals het oppakken van een telefoon, of het vallen van een glas.

De hoofdrolspeelster is daarnaast erg traag van begrip. Alles moet volledig uitgekauwd worden voordat ze doorheeft wat gaande is. Einde zag je daardoor ook al van mijlenver aankomen.

Nee, dan was It Follows toch stukken beter, wat mij betreft.

Prima filmpje van Waugh. In 'Snitch' wordt goed verteld hoe het repressieve Amerikaanse drugsbeleid kan zorgen voor dit soort kansloze situaties. De film bleef boeiend tot het einde en ondanks enkele plotholes bleef het tamelijk verzorgd. The Rock speelt zijn rol vrij overtuigend als bezorgde vader. Hij kan sowieso goed overweg met anti typecast rollen, vind ik.

4.0*

Wederom de woorden uit mijn mond. Ik heb 'm ook ondertussen voor de derde keer gekeken en nog steeds zit ik met verbazing te kijken. Een overwelming van hoogstaande cinema in combinatie met een van de beste soundtracks ooit.

Ik had gedacht dat zo'n pakket aan geweldige muziek niet te overtreffen viel, door de geweldige composities van J. Murphy in 28 Weeks Later, maar ST doet daar nog een schepje bovenop. Fantastisch hoe deze muziek zich doet smelten in de visueel prachtige scenes, dat tesamen zorgt voor een prachtig effect. Een compleet plaatje. Hadden maar meer films zo'n geheel.

De raakvlakken met DD liggen er inderdaad wel bovenop, maar ST wist me toch meer te boeien. Wellicht dat mijn voorkeur gaat naar de maatschappelijke- i.p.v. de psychologische-issues. Het toekomstbeeld dat hier geschetst wordt wist me ook te raken. Daar het een korte sprong in de toekomst is, is er nog niet zo veel veranderd, maar eigenlijk is het een overdreven visie op de huidige maatschappelijk krikiek. Alle het conservatieve is overboord gegooid en alles draait om de knaken. Dit resulteert in grote vrijheid, incluis het domme gezwets van de nyfomanes en porn-actrices. De keerzijde van de medialle wordt prima belicht.

En een gebek aan humor volgens de critici??? Ik weet niet wat men dan wel als goede humor ziet, maar die dubbele moord is werkelijk hilarisch. Vooral die bloedbommetjes naderhand, fantastisch. Ook The Rock's reactie hierop bezorgde me een lach van oor tot oor.

Ook een opmerkelijk punt: de cast. Of eigenlijk: de compleet anti-typecast. Acteurs en actrices die je eigenlijk nooit in een dergelijke rol zal tegenkomen. Misschien is dit ook een grote kracht van de film, want alle hoofdpersonen spelen fantastisch, terwijl ze normaal gesproken niet serieus genomen worden. Een Scorpion King, een Buffy en een Stifler in een serieuze film... geef Kelly maar snel een beeldje, ter stimulans voor meer van deze fantastische cimena!

Een complete ripoff van Sn City, maar dan uiteraard zonder het goede dat Rodriguez erbij bracht. Het mag dan wel de stijl van Miller zijn, maar er is niets anders te ontdekken dan in Sin City, behalve een waardeloze hoop stront. Bagger van de bovenste plank.

Een ster voor de kleurtjes. 1.0*

Wow, ontzettend genoten van deze originele en sfeervolle film, welke uiterst bekwaam buiten de lijntjes kleurt met neon verf. Spring Breakers heft een dikke middelvinger naar alle clichés en vooral Franco speelt weer een grandioze rol. Ontzettend vette sounds ook, zowel qua muziek als effecten. Echt een parel voor de audiovisuele freaks.

4.5* voor nu. Zeker snel nog eens herzien!

Leuker dan Kingsman, voornamelijk door de leuke (bij)rollen. Statham doet een Chuck Norrisje (I've been poisened 179 times) en de foute Italiaanse casanova was ook erg vermakelijk in zijn stereotype. Boom Hart vond ik daarentegen wel irritant, ondanks ze die rol hoorde neer te zetten. McCarty vond ik ook op het leukst als ze flink van zich af begint te bijten. Sowieso redelijk grofgebekt filmpje, wat ik graag zie in comedy.

De actie- en vechtscenes zitten ook goed in elkaar. Flinke meevaller, deze Spy, want had er niet veel van verwacht.

Dikke 3.5*

De Trekkies-meuk heeft me nooit kunnen bekoren, maar omdat men mij vertelde dat de film ook prima te volgen is zonder de voorgeschiedenis te kennen, alsnog besloten om het een poging te geven.

En dat is me helemaal niet tegengevallen. Visueel en audiografische werkelijk subliem. Geweldige SFX en geluidseffecten. Alleen daardoor is de film al geslaagd. Het verhaal kon me minder boeien, omdat ik de voorgeschiedenis ook niet ken. Aan de andere kant is het wel redeijk makkelijk te volgen omdat het verhaal het begin van het epos is.

Chris Pine speelt trouwens erg overtuigend als over-zelfzekere Kirk!

De film kent enkele fantastisch mooie scenes, wat herzien van deze film al zeker de moeite waard maakt.

4.0*

Na Talladega Nights weer een samenwerking tussen regisseur McKay en Ferrell/Reilly. Iets wat voor mij louter toe te juichen viel, aangezien Talladega tot de leukste comedies van de laatste jaren behoort. Kan Step Brothers dit wellicht overtreffen...?

Al snel wordt de infantilieit van de hoofdrolspelers duidelijk. Zo ook het feit dat Step Brothers het moet hebben van de flauwe en herkenbare dialogen. Het verhaal an sich heeft weinig om handen en de bijrollen zijn niet sterk. De film wordt louter getrokken door Ferrell en Reilly, die dit met verve doen. Zoals verwacht. Beiden zorgen voor een bepaalde synergie die nu al klassieke scenes opgeleverd hebben.

Bijv:
- Het slaapwandelen. Ik lag dubbel van het lachen. Geweldig uitgebeeld. Hilarisch. Vooral dat men later in de film nog een stapje verder ging.

-stapelbed en de heisa rondom. Fantastisch; so many activities!!!

Het einde is een beetje cheesy maar zeker niet misplaatst. De laatste scene maakt dit dan ook ruimschoots weer goed.

Maar Step Brothers kent ook een keerzijde. Niet alleen het scenario is een beetje lafjes, maar ook de rest van de cast is niet overtuigend. Niet alleen door de leeftijd, wat hierboven ook aangeven werd, maar ook door de acteer-prestaties.
Weinig overtuigend, het voegt niks toe en zorgt slechts voor een opvulling rondom Ferrell en Reilly. Gelukkig zijn deze twee een klasse apart om de hele film voort te trekken naar een prima resultaat.

Zeer zeker aardig, met enkele memorabele scenes, maar om Talladega Nights te evenaren mist het op enkele fronten teveel. Een leuke bijrol zoals Borat in Talladega was ook geen overbodige luxe geweest. Desalniettemin zie ik een volgende samenwerking met plezier tegemoet!

3.5*