Meningen

Erg leuk en scherp absurdistisch drama aan het hof. Een verademing tussen al die brave Hollywood dramaatjes die om de filmprijzen vechten. Deze verslaat ze met gemak op alle fronten. Sterk gespeeld, fantastische regie, art direction en camerawerkt. Heb twee uur lang een dikke grijns op mijn gezicht gehad.

Dikke 4*

Magnifiek!

Het rauwe broertje van Apocalypse Now, of hoe Klaus Kinski de natuur temt met opera. Imposante film, waarbij het making off verhaal mogelijk nog epischer is dan de film zelf. Maar wie de tijd neemt om deze reis met Fitzcarraldo te ondergaan, wordt beloond met een onvergetelijke authentieke kijkervaring.

4,5

Instant cult classic, soort Reservoir Dogs 2.0. Gangsters, humor, kogels. Je kunt er alle kanten mee op, maar de benadering en uitwerking van Wheatley is op alle vlakken raak. Ook erg fijn dat hij zich tot 90 minuten heeft beperkt. Het voelde als twee uur, maar in a good way.

Meesterwerk!

5

Kan niet wachten tot 27 april!

Toch wel ontzettend gave cartoon.

Absoluut een document van z’n tijd. Maar wat is het gers getekend en zit het boordevol visuele vondsten. En wat een heerlijke vibe.

Kleurrijk, hallucinant en uniek!

4*

Inzoomen op de kill!

Briljante oorlogsvertelling van grootmeester Kubrick, waarbij hij ons in twee uur langzaam naar de kill voert. Het begint enigzins ‘lacherig’ met de mariniers opleiding waar het toch vooral om stoere taal gaat. Het ‘Warface’ is slechts een uiting van machogedrag en de echte kill is nig ver weg.

Vervolgens belanden we met een geniale montage in de hoofdstad va. Vietnam waar de oorlog ook nog ver weg is. De hoofdpersoon is journalist en bevindt zich op veilige afstand van alle schermutselingen. Daar wordt ook over geklaagd, want bliedvergieten is wat men wil. Vervolgens wordt hij langzaam verder het oorlogsgebied in gestuurd. Zijn het eerst nog de resultaten (lijken), de oorlog komt steeds dichterbij. Bij het TED offensief wordt er voor het eerst geschoten (door de hoofdpersoon), maar het blijft op afstand. Zo brengt Kubrick ons langzaam naar de fenominale eindscene, waar de dood persoonlijk wordt, en gezicht krijgt. Om te eindigen met een onmenselijke ‘mercy kill’, van elke romantiek ontdaan.

Welkom in de hel, waar het zingen van kinderliedjes (Mickey Mouse) voor verlichting zorgt.

Meesterwerk!