Meningen

Helaas de minste van de 3 Annabelle films tot nu toe. Had er wel redelijk hoge verwachten van omdat ik deel 1, (in tegenstelling tot de meerderheid), heel sterk vind, en deel 2 ook echt goed en spannend was.
Maar hoewel deze weer heel mooi in beeld gebracht is, cinematografisch was het helemaal dik in orde, maar écht spannend werd het niet en er werd echt te veel met horror-clichés heen en weer gegooid.
Wanneer Ed en Lorraine helemaal in het begin met de auto plotseling stoppen bij het kerkhof; zet de mist-machine maar aan! Tjonge, dat was echt een scène-verpester.
Ook die scène met de vriendin van de babysitter voor de 70's televisie in de kamer met alle bezeten voorwerpen, viel heel erg buiten de boot als je het vergelijkt met de rest van de film; vond dat maar wat vreemd, net alsof we opeens in een science-fiction film zaten.

Maar er sta zaten ook 'n paar hele toffe momenten in, zoals de vrouw in de bruidsjurk (niet te verwarren met La Llorona), die door het huis dwaalt en van kamer naar kamer loopt, en langs de en zogenaamd "door" de muren heen loopt. Tof gedaan.
En de scène met de ronddraaiende kleuren-lamp op de slaapkamer van Judy en dan de schaduw van Annabelle tegen de muur, die steeds groter en groter wordt totdat de demon zichtbaar wordt; heel zenuwslopend.

Toch een dikke 3,0*.
Naar mijn mening terecht voor dit deel, want deel 1 en 2 heb ik respectievelijk 4,0* en 3,5* gegeven.

Deze eergisteren gezien.

Verbaas me eerlijk gezegd over de bovengemiddelde score (op IMDB).

Het had zeker potentie, maar heeft het helaas niet goed benut en kunnen uitwerken.

De film had zeker z'n sterke punten; best strak camerawerk, gedeeltelijk geschoten op een prachtige locatie (de universiteit), en een handvol spannende stukjes; (zoals wat zal er gebeuren zodra Alex gaat "projecten"?), en eerlijk gezegd ook wel hele mooie en enge droom-achtige scènes (ook al duren ze maar een paar seconden); zoals voetstappen op een keldertrap; omgeven door mist, en een duister figuur hurkend in de verte.

Het "astrale projectie" gebeuren vind ik eigenlijk ook best fascinerend, en werd ik dankzij deze film nog wel meer in geïnteresseerd (of het nou wel of niet mogelijk is, laat ik nog even open).
Maar het is in feite te vergelijken met wat ze in de Insidious-films doen om in "the further" te komen.

Maar het acteren viel helaas flink tegen; de hoofdrolspeler deed het nog wel aardig, maar de rest kabbelde maar wat aan leek het, of acteerden juist erg over the top.
De dialoog en verdere ontwikkeling van het 'plot' was ook vrij simpel. De overgang van scène naar volgende scène was vaak houterig en de regisseur koos wel érg vaak voor een cut to black; kwamen me ondertussen de strot uit.

En de final act.... goh, goh, goh. Welke filmmaker keek daarnaar en dacht; "Oh ja, dit is wel goed zo. Onze film is compleet!"
Echt het meest abrupte, plotselinge einde wat ik in lange tijd gezien heb. kd Net alsof hun budget opeens helemaal op was, en zoiets hadden 'hupsakee', klaar is kees.


Zonde. Er had zoveel meer in kunnen zitten. Met een beter uitgewerkt en uitgebreider eind had de film zeker 1* meer gekregen.

Laatst gekeken op AMC, een beetje 'n vergeten, kleine horrorfilm.
Met een geweldig enigmatisch hoofdfiguur (Dr. Gunther) gespeeld door Klaus Kinski. - De eerste keer dat ik deze geniale acteur zag verschijnen in een film, maar ben nu ontzettend nieuwsgierig naar de rest van zijn oeuvre. Man, wat een fantastische, bijzondere (en enge) acteur.
Perfecte uitstraling voor een rol als ‘creep’.

De film speelt zich allemaal in (of nét buiten) een appartementengebouw af, (wat naar mijn mening een erg mooie, warme aankleding heeft), wat dus ook zeer sterk bijdraagt aan de beklemmende sfeer van de film, met het idee van ‘er is geen ontsnapping mogelijk’.
De moorden zijn niet heel grafisch, (behalve wat we achteraf te zien krijgen), ze gebeuren bijna allemaal off-camera, maar bereiken toch hun doel.

Het sterkste en aangrijpendste is vooral het spel wat Kinski met zichzelf speelt: zijn eigen psychoanalytische dagboek, zijn geloof in het lot, en de confrontatie met zichzelf o.a. met betrekking tot zijn duistere verleden; zorgen allemaal voor een erg krachtig personage.

Als ik één ding van deze film geleerd heb, is het: Ga nooit op een tikkend geluid af!

Ik vind The Crucifixion eerder een “investigation-drama/horror”.
Met de film volgen we de journaliste Nicole die naar Roemenië afreist om daar te onderzoeken hoe zuster Adelina (haar echte naam was Maricica Irina Cornici) aan haar einde is gekomen bij een, in de eerste instantie sceptische visie van Nicole, “zogenaamd” exorcisme.

De film is erg mooi geschoten op locatie, en heeft een aangrijpend meeslepende sfeer. Visueel helemaal in orde.

Xavier Gens’ andere films zoals Frontiere’s en The Divide staan al lang op m’n lijst maar moet ik nog steeds zien, dus ik kan geen vergelijking maken met zijn eerdere werken.

Er zitten een aantal hele simpele en totaal onnodige jumpscares in, die me mij werkelijk ook niks deden, op één in de hotelkamer na. Ook wanneer Nicole’s auto het begeeft midden op de weg, en ze door het maïsveld rent vond ik sterk.

De scènes met Adelina wanneer ze bezeten is zijn wel echt beangstigend en heel goed gedaan.
Het is tevens de eerste grote rol voor de actrice, Ada Lupa, en zij verdient daarom wel een compliment.

Het einde is helaas inderdaad erg afgeraffeld, en de exorcisme van Nicole is helaas al binnen een paar korte minuten voorbij. Dat hadden ze echt wel wat uitgebreider en mogen doen, omdat het in feite het laatste gevecht is met de demon waarmee hij definitief uitgebannen wordt .

Maar er blijft nog een vraag bij me hangen; er wordt meerdere keren gesproken over de "transference” van de demon, waartoe hij in staat is, om van het ene lichaam naar het nieuwe lichaam over te gaan (door middel van aanraking door een ander persoon).
Hoezo gebeurt dit dan op het einde niet? Dat hij weer teruggaat in de vader van de stille zoon; voor hem zou je eventueel het excuus kunnen gebruiken dat hij veilig en “immuun” is geworden voor de demon, omdat bij hem de demon al één keer eerder verbannen was.
Maar dan nog de zoon of de priester Anton? Dat blijft me onduidelijk, of ik heb iets gemist.

Ik heb me na het zien van de film ook nog meer ingelezen over de waargebeurde zaak waarop het gebaseerd is en het klopt inderdaad wat er in de film gebeurd; heel interessant om even wat over te lezen.
Het blijkt dat er ook twee boeken geschreven zijn over deze gebeurtenis door de Roemeense schrijfster Tatiana Niculescu Bran, (Deadly Confession en Judges’ Book) die het betreffende Tanacu exorcisme documenteren.
Daar is dan weer een andere film van gemaakt; Beyond the Hills (2012). Dat is geen horror, maar een drama, (die ook in Cannes de prijs won voor Best Screenplay).
Die film ga ik me binnenkort bekijken, en ben ook wel geïnteresseerd om de boeken te lezen.

Een dikke 6/10.

Net wat beter dan een matige horrorfilm.

Spannend met genoeg schrikmomenten, en een paar echt vette griezelige shots.
De spanning werd ‘oké‘ opgebouwd en aangehouden, hoewel het op sommige momenten ook ’n beetje te lang sleepte.
Ze wisselen in de film drie keer van hoofdpersonage; eerst Hanna, dan de makelaar Leigh, en voor de third act haar zus.
Er zijn wel een paar kleine onduidelijkheden en verhaallijnen die niet helemaal goed uitgewerkt of afgesloten zijn, dat ik zoiets had van; “Hier moeten ze toch iets mee…”
Ashley Rickards (Hanna) vond ik erg goed acteren voor een redelijk kleine film als deze; de rest had misschien net wat beter gemogen.
Het einde was inderdaad vrij abrupt en niet geheel naar voldoening.
De laatste paar shots met de sterk dreigende en duistere wolken vond ik wel goed en mooi gedaan en ook vanwege de tekst die het meisje dan weer op zegt, geven ze zo toch een beperkt antwoord op het anders volledig open einde over hoe het dan verder kan gaan.
Tegelijkertijd opent dat ook weer een deur voor meer vragen; want als de duivel steeds maar één persoon kan bezitten hoe wil hij dan de hele wereld overnemen?
En uiteraard, waarom heeft ze toch niet haar “dochter” vermoordt? Ik denk dan waarschijnlijk omdat de duivel dan weer in haar lichaam zou terugkeren en haar weer opnieuw zwanger zou maken; dus dat ze uit zichzelf al besefte dat het geen nut had haar te doden.

Dit is typisch zo’n horrorfilm die ik toch graag minimaal een voldoende geef, dus een 5,5.
Maar 2,5* vind ik te weinig, dus vanwege de meerdere hele coole shots van de duivel en wanneer de meisjes overgenomen worden, krijgt At the Devil’s Door een nipte 6/10 van me.

Dit is fantastisch nieuws! Er komt eindelijk een Bluray Collector's Edition aan van deze House on Haunted Hill!

Scream Factory Announces 1999’s ‘House on Haunted Hill’ for Collector’s Edition Blu-ray! : Scream Factory Announces 1999's 'House on Haunted Hill' for Collector's Edition Blu-ray! - Bloody Disgusting - bloody-disgusting.com

Ik weet niet of ik dit als een "guilty pleasure" kan beschouwen: het is natuurlijk geen topfilm, maar ik vind 'm toch iedere keer heerlijk om te zien: heeft 'n hele aangename mysterieuze sfeer, leuke spelers, en 'n paar hele vette akelige scènes en goeie FX.

En kijk dat prachtige coverdesign. Dit zou best wel eens mijn #1 favoriete horrorfilm-huis kunnen zijn.

Lekker spannende scifi-horror/thriller, met een aantal visueel erg indrukwekkende scènes, die uiteraard meteen heerlijke herinneringen oproepen aan het geweldige Gravity.

Reynolds referentie / shout-out naar Re-Animator is natuurlijk fantastisch voor ons horrorliefhebbers, leuk dat ze die erin geschreven hebben.

De personages worden aardig goed opgebouwd, en ik werd erg gegrepen door Katerina's dood, wanneer ze buiten het ISS verdrinkt door de vloeistof uit haar koelsysteem wat Calvin aangetast heeft, en weigert terug naar binnen te komen zodat Calvin buitengesloten blijft.

De sfeer is ook erg sterk, en werkt natuurlijk een licht benauwd gevoel van claustrofobie op omdat ze geen kant op kunnen.

Het einde was inderdaad wel voorspelbaar, maar ze hebben dat ook lekker verwarrend, of misleidend gefilmd zodat het eigenlijk niet helemaal klopt met de eerste shots die laten zien hoe Jake en Rebecca reageren op wat er gebeurd met hun capsules.

Ik heb er zeker van genoten en hij krijgt van mij een nipte 7/10.

Vreselijk, vreselijk, vreselijk. Echt een van de slechtste films die ik ooit heb gezien, eerlijk waar.
Dacht lange tijd dat "Legend of the Mummy 2" a.k.a. "Scream of the Mummy" de slechtste film was die ik ooit zag, maar deze heeft een mooie gedeelde eerste plaats verdiend.

Acteren; barslecht.
Camerawerk: gaat nog, maar ook vaak heel amateuristisch. Een paar mooie shots van de natuur daar in Schotland, maar om de 5 minuten, en dan ook sommige shots herhaald; kom op zeg! Dan hebben we het wel gezien.
Dialoog; simpeler dan simpel.
Verhaal; slecht, dom, cliché.
Klein beetje spanning, maar meer gespannen op de manier van dat ik niet kon wachten totdat de film eindelijk afgelopen was.
Acties: domme, domme keuzes. Gewoon echt te dom.
Bijna alle sléchte horror-clichés worden er al vanaf de 15e minuut in gegooid, en de irritatie, (maar stiekem ook kleine hoop dat het nog beter gaat worden,) spat van het scherm.

Die soort Mexican stand-off op het eind tussen Rachel (de protagonist) en Agnes (de fucked-up matriarch) waarbij ze beide ook toevalligerwijs hartstikke mis schieten; echt lachwekkend!
Dat was wel het laatste wat ik verwacht had. Maar dan weet je haast bijna zeker dat de filmmaker(s) en regisseur zichzelf en z'n werk ook tótaal niet serieus nam. Schande.

En dan de twist op het einde dat dat meisje Faith / Ellie dan er niet echt was maar haar geest Rachel dus "geholpen" heeft, oooh wauw! Geweldig zeg. Dat was het enige half onverwachte wat de film te bieden had.

Het enige goede aan deze film was dat het acteren dat het acteren van Julie Hanan na die avond, of nacht, of whatever; omdat het buiten gewoon fucking licht is, opeens een stuk beter werd.
En het geciteerde gedicht wat de film opent, en ook weer op het einde afsluit.
Want wat erin gezegd wordt klopt in feite ook helemaal, maar op 'n gegeven moment komen ze met dat van die boog en de pijlen maar daarmee wordt de metafoor weer veel te ver doorgetrokken.


Hoe deze film in vredesnaam een 5.6; wat eigenlijk gemiddeld best goed is vooral voor een horrorfilm, heeft op IMDB, snap ik echt geen zak van.
Waarschijnlijk hebben de filmmakers, cast en crew, letterlijk al hun vrienden en kennissen en familie gevraagd erop te stemmen, of allemaal zelf een paar duizend fake-accounts op IMDB aangemaakt om alleen de film omhoog te kunnen stemmen.
Hebben we hier gelukkig geen last van haha!

Ik heb deze een paar weken terug ook gezien.

Hij viel me helaas ook wat tegen, ik had er ook meer van verwacht vanwege de hele vette trailer.

Het was wel geweldig dat Robert Englund en Lin Shaye er in spelen. Daarom was ik in eerste instantie ook erg benieuwd naar wat voor 'n rol ze beide zouden hebben.

Rob Englund heeft maar een kleine bijrol, en is totaal maar zo'n kleine 10 minuten in de film aanwezig.
Lin Shaye heeft gelukkig wel een wat grotere rol, en daar heb ik ook erg van genoten, wan want tegengesteld van wat hoe we haar meest a meestal kennen van de films en in real-life, e is ze speelt ze een heerlijk gestoorde , bitchy en snauwende oma die je soms aardig op de zenuwen werkt.

De openingsscène is inderdaad zeker tof, een jongen die letterlijk als een bloedbom explodeert, maar je merkt eigenlijk toch al meteen vanwege de wat onhandigheid van de kinderen en simpele dialoog dat het geen top-kwaliteitfilm gaat worden.

Het bloedvergieten is in deze film is best verrassend en ook verfrissend, omdat we dat meestal totaal niet zien in de trant van deze soort bovennatuurlijke horrors.
Het andere positieve aan deze film is dat het er inderdaad heel professioneel en netjes uit ziet, en van begin tot eind de film een fantastische, duistere en onheilspellende sfeer heeft.

De Midnight Man zelf krijgen we inderdaad nooit volledig duidelijk te zien, alleen wel z'n figuur wat in de schaduwen schuilt en z'n profiel in een cool shot wat ook in de trailer zit.
Het praten wat hij gehele tijd door was 'n beetje een hit and miss bij mij. Ze hadden beter zijn stem nog meer kunnen vervormen en dat hij wat gebrekkiger en haperend Engels had gepraat in plaats van gewoon vloeiend en mooi grammaticaal correct.

Het verhaal blijft jammer genoeg gewoon erg tam en heeft een matig einde.

Een premise als dit had zeker potentie en er had daarom ook veel meer uitgehaald kunnen worden.

Helaas viel deze film me wat tegen.

Het was naar mijn mening vrij chaotisch en slordig gefilmd, er zitten een paar gaten in de tijdlijn die niet echt netjes of professioneel naar elkaar verbonden worden, (gewoon van het ene op het andere moment is het dan blijkbaar opeens weer een aantal weken of paar maanden later).

Gaat over een plotseling verlamde man die in een rolstoel terecht gekomen is (kan alleen zijn hoofd nog bewegen), die hulp krijgt van het kapucijnaapje Ella, die echt een heleboel handelingen kan verrichten, wat natuurlijk heel indrukwekkend is om te zien, en waar ze die (waarschijnlijk meerdere) aapjes flink voor getraind hebben, en laat ook weer eens zien hoe zeer die aapjes op de mens lijken.

Maar hoe die aapjes behandeld worden in de film geeft me soms een erg vervelend en akelig gevoel. Aan de het begin van de film krijg je wel een disclaimer te zien over dat aapjes geen pijn gedaan zijn “ook al lijkt het zo op beeld”, maar je ziet ook de aapjes in piepkleine kutkooien zitten in het laboratorium en dat ze erg gestresst en opgejaagd zijn. Want ze moeten toch “iets” met die aapjes doen om ze zo’n onrustig en boos gedrag te laten vertonen wat ze nodig hebben om dat angstaanjagend te laten overkomen in de film.

De acteur in de hoofdrol, Jason Beghe - (toen ik hem IMDB'de kwam ik er achter at dat hij die politiechef is in Chicago P.D. en dat is eigenlijk het enige waar ik hem verder van ken; hij zit schijnbaar ook in Thelma and Louise, en The Next Three Days, maar dan beide met 'n kleine bijrol) - zet wel een goed gespeelde rol neer, en ook boeiend om zijn mood-swings te zien, maar ik vond het te ver gezocht waar die mood-swings door kwamen. Dat vind ik gewoon totaal ongeloofwaardig en te veel "fantasy", dus dan kan ik dat niet serieus nemen.

En waarom Ella een negatieve invloed op hem heeft, wordt eigenlijk ook totaal niet uitgelegd. Maarja, het is natuurlijk ook niet zo’n soort horrorfilm die op dat gebied realistisch hoeft te zijn. Maar dat is gewoon niet zo m’n ding.

En dat tijdens de gehele climax van de film het de hele tijd buiten dondert en bliksemt vond ik ook weer zo’n flauw cliché.

Deze film had ook redelijk wat komische momenten die ik in dit geval dan weer wel op de plek vond (ben ik normaal geen fan van), o.a. omtrent hoe de eerste verpleegster die in huis komt om Allan te helpen zich gedraagt (in het begin) en op een gegeven niks meer hoeft te doen omdat de aap alles overneemt.

En de (toen) hele mooi Kate McNeill, als Melanie: "Hi Mrs. Mann! How are you today?"

En dat make-up effects grootmeester Tom Savini hier aan meegewerkt heeft is natuurlijk geweldig, maar ik heb eerlijk niet gezegd niet zoveel van zijn kenmerkende effecten gezien.

Maar vanwege het toch unieke concept, sterke "acteerwerk" van Ella, en een aantal goeie scènes en de vraag waar het verhaal heen zal gaan, krijgt hij een krappe voldoende.

Nou, dit was vrij benedenmaats.
Een ouderwetse geesten / haunted house film. Een heleboel cliché schrikmomenten, constant gegil van het jonge meisje, simpele dialogen, geen tot amper karakteropbouw (maarja, kan misschien ook niet veel in 76 minuten), onnodige ontwikkelingen die niets toevoegen (waarom wordt de vader op het einde tegen het raam gezogen door een felle spotlamp?) en veel onduidelijkheid.

Het einde wordt een grote chaos en dan verandert het ópeens, uit het niets, in een possession-film, waar naar mijn mening totaal geen aanleiding toe was. Want waarom wordt die vrouw bezeten? Of heb ik iets gemist?
Ook die priester zegt tegen de vader in de auto dat hij geen exorcist is, maar eenmaal in het huis doet hij wel precies wat een exorcist zou doen.

Het enige wat ik kon waarderen is de duistere sfeer, toch 'n klein beetje gevoel van dreiging in het huis door de film heen, en het idee van 'wat is er nou precies aan de hand..?'.

2,0*

Had zoveel sterker kunnen zijn, met een betere eerste helft en strakkere regie (ook al geeft de intro een hele professionele indruk).
Maar herpakt zich dan gelukkig volledig, en maakt een overtuigende ommedraai in de tweede helft. Met toch zeker een goeie mindfuck-film als resultaat.


De eerste 25 minuten van de film heb ik me serieus kapot geërgerd, en waren gewoon zooooooo saai. Alle slechte horror-cliché's werden je in het gezicht gegooid, omdat de filmmakers blijkbaar geen enkele inspiratie of creativiteit hadden om ook maar íets nieuws op film te zetten.
Ook het exterior shot van het huis was letterlijk iedere keer hetzelfde. De camera stond op dezelfde plek: een paar keer echt precies hetzelfde. Dan 'n zoom op een raam, dan nog een keer zoom op een ander raam. Dan op dezelfde plek weer, maar beweegt de camera even omhoog...

Ik heb toen zelfs een paar keer op het punt gestaan om 'm te stoppen.
Maar ik dacht; hij duurt maar 1.20 uur, en ik was benieuwd of het nog wat zou worden.

Het acteren van de hoofdrolspeelster Tianna Nori, viel ook jammer genoeg voor het grootste deel wat tegen, maar misschien is dat, de 'lege emoties', later in de film ook begrijpelijk (lees: dat het zo moet zijn), omdat het gevangen zitten in het appartement haar helemaal leegzuigt, emotioneel en fysiek.
Maar ze heeft een aantal sterke scènes, vooral tegen het einde, de laatste 20 minuten wordt ze ineens tien keer beter, en gaat de film, maar daarmee ook zij dus, door wat ze allemaal ziet en hoort en meemaakt, helemaal los.
Er zit één heel beklemmend shot in, wanneer ze op de slaapkamer naar het raam voor zich uit staat te staren, wat ik goed eng vond.

Het acteren van haar verloofde Jeff (Mark Matechuk) is helaas (ook) vrij slecht. Maar die Franse ex-vriendin van hem die even langs komt "wippen", is net zo slecht, was het niet nog slechter.

En als ik ooit in zo'n totaal liefdeloze, compassieloze en onbegripvolle relatie kwam te zitten als die Jeff en Joanna, zou ik al binnen een maand uit pure misère van het dak springen.

Na 40 minuten ongeveer, dus eigenlijk de tweede helft, komt de vaart er pas goed in, maar dan krijg je ook wat. Spannend werd het toen zeker, wat Rickyman al zegt.

Die twee agenten die plots voor de deur staan en gewoon onaangekondigd naar binnen vallen, zijn het begin van een aantal, steeds (ten goede) sneller elkaar opvolgende gekke, rare, verknipte scènes die me opeens heel ongemakkelijk lieten voelen, waar ik geschokt naar zat te kijken om het te kunnen volgen.

Die laatste 25-30 minuten deden me ook aan twee of drie andere horror/mystery-films denken, maar heb even niet gelijk paraat welke dat zijn. Maar voor letterlijk een handvol korte momentjes was een van die films Aronofsky's mindfuck-meesterwerk 'mother!', en dat is in feite op zich al een enorm compliment!
Met name te danken aan de editing.

Tegen het einde krijgen we geen concrete antwoorden, we weten alleen dat het verleden zich herhaalt in dat gebouw, en dat er een vloek, of iets dergelijks, rust op dat appartement.
Want we zien ook nooit (echt) iemand van de andere bewoners van het gebouw.

Best goed geslaagde 4-delige anthologie horrorfilm(s).

1. The Box - Dit vind ik gelijk de beste van de 4; vanaf de eerste minuut eigenlijk al een aangrijpend en vooral mysterieus (WAT zat er in vredesnaam in die doos?) verhaal. En bij het kijken ervan kreeg ik ook gelijk enorme trek; wat had dat gezin iedere avond heerlijk eten op de dinertafel staan zeg!
Die soort droom-scène waarin de moeder op tafel ligt en beetje voor beetje opgepeuzeld wordt vond ik aan de ene kant cool en lekker goor, maar aan de andere kant ook weer wat belachelijk. Maar gelukkig leek vrij snel dat dat maar alleen maar in haar hoofd afspeelde.
Je hoopt natuurlijk de gehele tijd dat ze zullen verklappen wat er voor iets angstaanjagend vreemds er in die doos van de vreemdeling in de trein zat, waardoor de zoon, daarna zijn zus en dan ook nog zijn vader niet meer durven te eten. Maar ergens weet je eigenlijk al dat ze dat niet zullen prijsgeven maar overlaten aan je eigen fantasie.Het enige wat je te weten krijgt is "Niets.", wat dan hoogstwaarschijnlijk een kleine woordspeling is omdat ze daarna "niets" meer eten. 3,5/5

2. The Birthday Party - Erg vreemd stuk. Er is wel enige vorm van spanning aanwezig omdat je niet precies weet wat er nou aan de hand is met de nanny Carla, en waarom de moeder zo wanhopig en duidelijk zeer angstig het lichaam van haar (plots??) overleden man probeert te verbergen in plaats van gewoon de politie of 911 te bellen. We krijgen er geen verklaring voor of antwoord op. Gewoon vreemd. Wel leuk om Rose van Two and a Half Men hier in te zien. 2/5

3. Don't Fall - Een sterk hoofdstuk vanwege de ijzersterke FX. Helaas was deze het kortste van ze alle 4, en heeft het verder niet veel te bieden omdat er niks van een verhaal in zit, karakter-diepgang of spannings-opbouw. Wanneer Gretchen overgenomen is door "het wezen uit de grot" ziet er wel echt supervet uit, maar helaas is zij maar heel kort in beeld, dat is naar mijn mening echt zonde van het werk wat de special-effects artists hier aan gehad hebben. Maarja, vanwege die gruwelijk goede make-up krijgt deze 3/5.

4. Her only living son - Een spannende afsluiter omdat je ook hier niet weet wat er precies aan de hand is, hoewel je zo'n dik 10 minuten later al wel een duidelijk vermoeden hebt wat er speelt.
Het gesprek in het kantoor van de schooldirecteur is uitermate bizar en wanneer de postbode de moeder aanspreekt wordt het wel glashelder.
Maar het hoe (ze zwanger is geworden van Satan) en het waarom krijgen we dan helaas weer niet te weten, terwijl ik dat altijd wel het leukst en interessantst vind.
Het einde vond ik best oké, maar zogenaamd iets te makkelijk. Die vrouw heeft blijkbaar ook een soort superkrachten als ze haar zoon letterlijk dood kan knuffelen. 3/5

De hoofdstukken worden aan we elkaar geweven door mooie animatie en stop-motion scènes van een levend poppenhuis in een oud, verlaten gebouw met een paar licht grimmige shots.

In totaal toch een 3/5 van mij; maar een 6,5/10.