Meningen

M’n lage verwachtingen bleken terecht: het verhaal is saai maar heeft nog wel enigszins een aardige twist (het gaat erover of Van Gogh is vermoord en terwijl de film opbouwt naar de conclusie dat hij is vermoord blijkt hij op het einde toch zelfmoord te hebben gepleegd), de film geeft nauwelijks inzicht in de persoon Van Gogh of diens leven en de geschilderde animaties zijn slechts een goedkope imitatie van Van Gogh’s werken en voegen daar niets aan toe.

Dat de film toch zulke hoge cijfers krijgt zal wel komen doordat er duidelijk veel ambachtelijk werk in al het schilderen zal hebben gezeten hetgeen veel mensen altijd geweldig kunnen waarderen (maar ik vraag me af of Van Gogh, “de vader van de moderne kunst”, dat ook zou hebben gewaardeerd), waarmee mijn vooroordeel over de film wordt bevestigd. Ik vind het een mislukt project.

Dit is weer zo’n typische film waarvan de thema’s/ideeën eerst werden bedacht – omdat de thema’s maatschappelijk relevant zijn zoals identiteit en hokjesdenken – en men er daarna een verhaal bij heeft geprobeerd te bedenken hetgeen echter niet goed is gelukt. Zo kent het verhaal bovenal een onzinnige premisse – een docente geschiedenis vraagt haar leerlingen vanuit een historisch figuur te schrijven en denkt dan dat een modelleerling zelf meent wat hij de door hem gekozen figuur laat zeggen waarbij ze ook erg makkelijk de kluisjes van leerlingen doorzoekt en zo hun privacy schendt – hetgeen voor mij de hele film onzinnig maakt omdat alles uit deze onzinnige premisse volgt (iedereen gaat twijfelen aan de jongen terwijl er niets is om te twijfelen, ook al lijkt de film uiteindelijk te suggereren dat de docente toch gelijk zou kunnen hebben).

Veel dialogen zijn eveneens erg cliché of juist onwaarschijnlijk omdat ze alle simpelweg de thema’s moeten dienen, zoals dat een leerlinge tegen de voor haar wildvreemde moeder van haar minnaar meteen op verzoek over haar aanranding vertelt, en Luce vind ik wel erg volwassen: je merkt er niets van dat hij nog maar een leerling is in hoe hij doet en praat waarbij er dan ook nog een belachelijke vendetta ontstaat tussen hem en de docente om elkaar van school te laten sturen.

De thema’s/ideeën zijn wel interessant: de film behandelt kwesties als hokjesdenken/stereotypen waarbij iedereen het beeld van de ander bevestigd wil zien (en waarbij het stereotype van de zwarte die van de heilige of het monster is), wie je moet zijn in de ogen van anderen en wie je zelf wilt zijn, of je je kunt ontworstelen aan je verleden of dat je wordt bepaald door je verleden en hoe de VS iedereen de kans geven alles te worden en toch een onderdrukkend racisme kennen. De film lijkt ook politiek incorrect door juist een zwarte docente die sterk in identiteitspolitiek en slachtofferdenken gelooft tot katalysator van misvattingen en ellende te maken.

Maar het verhaal dat erom heen is gebouwd overtuigt mij niet en leidt slechts tot de conclusie dat veel ellende kan worden voorkomen door je neus niet in andermans zaken te steken als je geen redelijke verdenking tegen die ander hebt. Nu heeft de film gelijk dat die ‘redelijke verdenking’ mede is gebaseerd op het stereotype beeld c.q. vooroordeel dat je van de ander hebt maar dat maakt het juist zo ongeloofwaardig dat de verdenking op een modelleerling valt, ook al blijkt ook die modelleerling niet perfect (want geen heilige).

Een prachtige, ontroerende en grappige film over de dood of beter: over hoe om te gaan met het feit dat je dood gaat. Er gebeurt niet veel in de zin van actie, maar elke scene gaat over de dood en is prachtig, ontroerend en grappig (alleen de laatste scene in het café was net iets over de top vond ik). Ik vroeg me naar het einde toe af hoe deze film passend kan eindigen, maar ook daarin is de film geheel geslaagd: door zich naar de camera te richten en te glimlachen neemt de acteur Harry Dean Stanton zelf afscheid van de wereld op de moedige ‘boeddhistische’ wijze (dat ook de eerste definitie van ‘realisme’ recht doet: de werkelijkheid accepteren).

Er zit in het midden van deze ‘realistische’ film (in de zin van de tweede definitie: zaken waarheidsgetrouw afbeelden) een wat vreemd, ietwat surrealistisch stukje dat aan het werk van David Lynch (geen familie van John Caroll Lynch?) doet denken die ook een rol in de film speelt. En als de film ergens op lijkt dan is het wel op zo ongeveer de enige niet-surrealistische film van David Lynch, The Straight Story (1999) - MovieMeter.nl.

Deze film is een kanshebber voor de hoogste positie van mijn eindlijst voor 2018.

Tamelijk belachelijke maar vermakelijke science fiction-film over een soort LSD die het gebruik van de hersencapaciteit vergroot – de geest wordt een beetje als Aristoteles’ actief intellect zoals de middeleeuwers die opvatten – en die zo de evolutie van de mens verder brengt. Uiteraard is er veel actie gevoegd bij de quasi-filosofie en trippy beelden van de film en het doet allemaal wat aan als een film van een ietwat debiel broertje van Nolan. De film zou in feite best geslaagd zijn als een parodie op Nolans films als het nog wat meer humor en zelfrelativering zou hebben. Maar sowieso kijkt de film lekker weg.