Meningen

Voor wie zweert bij de 'convents' van Jess Franco en Joe D'Amato is dit een tamme boel, maar toch is dit helemaal geen onaardige film, met een indrukwekkende rol van Anne Heywood als de moeder-overste die slachtoffer wordt van haar eigen intriges en die van anderen, in en buiten het klooster. Maar inderdaad, in het midden zakt de film wat in. Het slot daarentegen met de folteringen en het proces is wel weer meeslepend. Met als kers op de taart die potsierlijke rode theemuts in de persoon van de kardinaal (wat hebben ze daar een lelijkert voor gevonden, zeg, ongelooflijk). Maat aan de bevrediging van de vleselijke lusten wordt weinig aandacht besteed.

Wat een zuur gedoe hier. Behalve van Theunissen dan. Een film waar je blij van wordt. Vanwege de muziek, maar vooral natuurlijk van Anna Ammirati, die we in volle glorie mogen bewonderen. Kijkt lekker weg. Tinto Brass weet wel hoe je mannen (en vrouwen) kunt amuseren. Bovendien, Italiaans tot op het bot, deze film. Met alle opgewonden herrie van dien. Heb er eigenlijk wel van genoten. Al had ik 'm lang geleden al wel eens gezien. Maar een film hoort natuurlijk ook een verhaal te hebben. Jammer genoeg ontbreekt dat hier. Het leuks was nog Tinto Brass zelf met sigaar als dirigent van de plaatselijke muziekband. Maar er zijn (heel veel) beroerdere films dan deze.

Uitstekende thriller met wat horrortrekjes, waarmee ik me prima heb vermaakt. Een pas getrouwd stel gaat met de caravan op huwelijksreis en besluit een paar dagen te blijven op een afgelegen plek in het bos om lekker te .... je weet wel. Maar dat krijgen we dan weer niet te zien. En dat is jammer want Ana Belén is (was) een stuk. Naar verluidt viel ze als een blok voor haar tegenspeler Víctor Manuel en hij voor haar. Wat ze in de aanbieding had was dus bestemd voor zijn ogen en niet voor de onze. Maar ook zo is ze appetijtelijk met haar blote benen en strakke hemdjes. Overigens nam haar carrière als zangers later een grotere vlucht dan als actrice.

Ze zijn nog datzelfde jaar getrouwd en al 45 jaar samen, als ik het goed heb. Of het echtpaar het in deze film ook zo lang uithoudt valt te bezien, want wat begint als kibbelarijtjes groeit uit tot fikse ruzies. Die langzaam ontsporende relatie maakt de film mede zo sterk. Tegelijkertijd gebeuren er allemaal vreemde dingen in en rond de caravan, waardoor ze er zeker van zijn dat de plaats helemaal niet zo verlaten is. De film zit vol aardige details, dus goed blijven opletten.

Soms balanceert de film op het randje van geloofwaardig, maar gaat er net niet overheen. Het tweetal vertrouwt elkaar gaandeweg voor geen cent meer. Omdat de watervoorraad opraakt komen ze bij een vervallen en ogenschijnlijk verlaten huis en gaat de film weer een nieuwe fase in. Spannend tot het eind met een verrassende ontknoping. Let ook op het verbrande bos in combinatie met de openingsscène.

Vond dit toch wel wat meer dan een 'middenmoter'. Op papier een idioot verhaal, maar op het witte doek volslagen normaal en je verlustigt je in de 'overwinningen' van Jean-Louis Trintignant, die van sullige bankbediende transformeert tot rokkenjager en captain of industry, de ene transactie na de andere afsluit, oude dames nieuw geluk brengt en ook nog hoofdredacteur van een krant wordt. En je kijkt er naar alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Allemaal onder leiding van een schrijver, die zelf het café niet meer uitkomt maar Jean-Louis transformeert tot een soort superheld en de touwtjes strak in handen houdt.

Een film met Jean-Louis Trintignant, Romy Schneider en Jane Birkin. Kan het mooier? Trintignant is een acteergod en hier op z'n best. Romy is mooier dan ooit. We krijgen zelfs even haar borsten te zien. Daar deed ze nooit moeilijk over als het binnen het script paste. Alleen de manier waarop ze uit deze film werd 'verwijderd' stond me tegen. Birkin kijkt weer ondeugender dan ooit en ook bij haar mogen we even zien dat ze geen borsten heeft, maar 'daar' toch leuk en sexy uitziet. Fransen zijn meesters om een film een komedie te laten lijken, terwijl het dat helemaal niet is. Het slot weet daar dan ook wel raad mee. Je ziet het niet aankomen, ik althans niet. Een feest om naar te kijken, deze Love at the Top en nog geen dag verouderd.

Een betrekkelijk onbekende film van Vicente Aranda. Niet verwonderlijk, want het is geen goede film. Uitgekomen vijf jaar na de dood van Franco, maar diens geest waart nog overal rond. Een oude falangist, een fascist dus, kijkt terug op z'n leven en z'n idealen. Maar het fascisme is uit de mode. De idealen van toen dus ook. Al komen we daar niet veel over te weten. Het gaat voornamelijk over z'n mislukte liefdesleven. En dat allemaal in ingewikkelde volzinnen. Aranda wil te veel vertellen en laat te weinig zien.

En dan komt er ook nog een leuk nichtje op bezoek, met een als jongen verkleed, vriendinnetje, die het samen heel leuk hebben, want Aranda stopt altijd veel seks in z'n films. Niks mis mee, al valt het in deze film wel mee. Het leuke nichtje is Victoria Abril op wier kleine borstjes we veelvuldig getrakteerd worden. Ze is gekomen om haar oom te verleiden. Een volle film dus. Met veel tekst en weinig diepgang en weinig samenhang. En wie dat nichtje nu werkelijk is, zie je op kilometer aankomen.

Heb het boek gelezen, en dan valt de verfilming meestal tegen. Niet in dit geval. De film is prachtig gemaakt. Zo te zien ook opgenomen in het 'Führerbau' in München, waar ook de conferentie plaats vond. Zeer zorgvuldig gemaakt, ik heb ze niet op een foutje kunnen betrappen. Is bovendien ook nog spannend. Met een dijk van een rol van Jeremy Irons als Sir Neville Chamberlain. Ja oké, die Hitler is drie keer niks. Jammer, gemiste kans. Maar een geloofwaardige Hitler neerzetten is sowieso een kansloze missie. Het is alleen Bruno Ganz gelukt, tot op zekere hoogte.

Het boek was voor mij wel een eyeopener. Chamberlain en zijn apeasementpolitiek is er niet goed vanaf gekomen in de geschiedenis. De film maakt goed duidelijk hoe gedreven hij was om Groot-Brittannië te behoeden voor weer een oorlog met Duitsland; de vorige lag nog maar twintig jaar achter hen en had een hele generatie jonge mannen gekost. Maar Chamberlain was geen domme of naïeve man. Hij wist dat hij door Hitler bedrogen werd maar hij moest tijd kopen. Groot-Brittannië had nog twee jaar nodig eer het klaar was voor de oorlog. En toen was het nog op het nippertje.

Daar zijn de Tsjechen aan opgeofferd. Die zaten vertwijfeld in een hotel in de buurt te wachten op de uitkomst. Dat zit wel in het boek van Robert Harris, maar dat aspect is niet in de film terug te zien en dat had wel wat sterker benadrukt kunnen worden. Chamberlain wist ook wel dat hij daar niet mee thuis kon komen. Het was dan ook een briljante ingeving om Hitler in een één op één-gesprek over te halen die verklaring te tekenen dat beide landen in de toekomst hun geschillen op vreedzame wijze zouden oplossen. Toen hij daarmee thuiskwam: 'Peace in our time', repte niemand er meer over hoe de Tsjechen waren opgeofferd. Mooi stukje geschiedenis. Heb met rooie oortjes zitten kijken.

Begint overzichtelijk als een drama van twee samenwonende zussen, waarvan de een niet helemaal spoort. Maar gaandeweg begint hun leven behoorlijk te ontsporen en wordt het wel degelijk onvervalste horror met een flinke dosis gore. Het slot is verrassend, goed doordacht en ik zag het niet aankomen. Maar ja..., ik geloof altijd alles dat ze me voorschotelen.... Sterk spel van beide dames. Ik heb genoten.

Film krijgt hier niet veel waardering, terwijl het toch een beladen onderwerp is, de deportatie van Hongaarse joden naar Auschwitz. De film is dertig jaar oud en dat is hem aan te zien. Wat vooral opvalt is de rommelige structuur, met de zoon die het verhaal van z'n moeder vertelt en vervolgens de tocht van de moeder zelf in een treinwagon, tot ze halverwege op wonderbaarlijke wijze wordt 'gered'. Dat kwam mij allemaal nogal onwaarschijnlijk over. Bovendien, die transporten in die veewagens waren gruwelijk, dat laat de film dus maar buiten beeld. Het moest kennelijk een luchtige vertelling blijven. Vandaar kennelijk ook de komische ondertoon. Was aan mij niet besteed.

Kon me wel vinden in de kritiek van scorsese en BBarbie. Had er meer van verwacht. De beelden van het 'zonnige' verleden spraken me meer aan dan het wat morsige heden. Emma Corrin is ook hier een plaatje en een feest om naar te kijken. Maar ook zij kan de film niet redden.