La Muchacha de las Bragas de Oro (1980)

Er bestaan er meerdere van : films van Aranda die hij baseerde op een roman van Juan Marsé...dit was geloof ik de eerste, die Aranda maakte nadat zijn Spaanse burgeroorlogproject niet doorging. Althans voorlopig : 15 jaar later kwam alsnog libertarias. Ook hier speelt de burgeroorlog- nog maar eens- een rol, zij het op de achtergrond.

In deze prent 4 jaar ( in 79 ja ) na de dood van de caudillo vervaardigd draait het weer eens- niet voor het laatst of eerst, zacht uitgedrukt - om post Franquistische Vergangenheitsbewältigung, en wel aan de hand van protagonist Murua/ Forest, ooit een staatsschrijver en falangist, carrièrejager bovenal die na de komst van de democratie poogt zichzelf heruit te vinden als anti- franquist en verzetsstrijder après la lettre. We leren al snel echter dat Forest een afgeleefde ouwe zak en overbodige mens is die via zijn memoires- waar niemand op zit te wachten- in het reine tracht te komen met zijn getroubleerde privé leven, gedomineerd door- verrassend- een ongelukkige liefde en een mislukt huwelijk.

Die memoires schrijft hij in zijn strandhuis in Sitges, met als enige gezelschap een Duitse herder. Niet voor lang echter : plotseling staat zijn aangetrouwde nichtje Abril voor de deur. Die is in gezelschap van een als jongetje verklede...pot annex junk. Helaas geen expliciete "meesterwerkjes"lesbosex tussen die 2.

Wel echter aardig wat naakt van Abril, en daar is nix mis mee ! Kleine tietjes ja, maar boeie. Heerlijk reetje toch ? In feite is ze hier nooit fatsoenlijk aangekleed te zien , en zo hoort het. En die bragas de oro uit de titel zijn op haar naakte lichaam geschilderd door haar vriendinnetje...Abril moet hier geloof ik de losgeslagen, onbekommerde, zich aan sex en drugs overgevende post Franco jeugd symboliseren, het zal wel. Zoals u begrijpt ontwikkelt de in volle midlife crisis verkerende Forest een crush voor zijn 30 jaar jongere nichtje, die zij vrolijk aanmoedigt. Geen weerstand biedend aan permanente cockteasing, bezwijkt de ouwe pervert aan de verleiding...

Dat alles als opmaat naar de weinig verrassende ontknoping van deze soap, van een absurditeit die we kennen uit Almodovar film, er nog overheen gaat. Een ontknoping in de Oedipale traditie die iedere kijker van mijlenver aan ziet komen, is geloof ik ook de bedoeling. Het is echter de bedoeling dat de anti- held het als laatste ontdekt, dramatische ironie dus. De genre aanduiding thriller slaat imho dan ook nergens op.

Boeien kon het me niet bovenmate, behalve dan de naakte Abril. Aranda weet nog steeds niet wat subtiliteit is, en blijft een liefhebber van oeverloos gewauwel en opzichtige metaforiek. Vooral voor de Abril fans dus. Misschien ook voor de Raul Gomez buffs, al weet ik bij god niet wie dat is of was en wat hij hier geregisseerd heeft. Kan iemand daar iets meer over vertellen ? Filmaffinity en IMDB zeggen daar nix over.

En waarom is hier niet op gestemd ? Zijn die stemmen verwijderd ?

Een betrekkelijk onbekende film van Vicente Aranda. Niet verwonderlijk, want het is geen goede film. Uitgekomen vijf jaar na de dood van Franco, maar diens geest waart nog overal rond. Een oude falangist, een fascist dus, kijkt terug op z'n leven en z'n idealen. Maar het fascisme is uit de mode. De idealen van toen dus ook. Al komen we daar niet veel over te weten. Het gaat voornamelijk over z'n mislukte liefdesleven. En dat allemaal in ingewikkelde volzinnen. Aranda wil te veel vertellen en laat te weinig zien.

En dan komt er ook nog een leuk nichtje op bezoek, met een als jongen verkleed, vriendinnetje, die het samen heel leuk hebben, want Aranda stopt altijd veel seks in z'n films. Niks mis mee, al valt het in deze film wel mee. Het leuke nichtje is Victoria Abril op wier kleine borstjes we veelvuldig getrakteerd worden. Ze is gekomen om haar oom te verleiden. Een volle film dus. Met veel tekst en weinig diepgang en weinig samenhang. En wie dat nichtje nu werkelijk is, zie je op kilometer aankomen.