Un Monde sans Femmes (2011)

3 november te zien in EYE

Wel eens een fijne wegkijker over een wat sociaal onhandige man die twee vrouwen ontmoet. Alleen is hij niet de enige jager en krijgen beide vrouwen veel aandacht van andere mannen. Mannen, die in tegenstelling tot hem, een pak directer en socialer zijn.

Op zich stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de film kijkt lekker weg. De openbarende gesprekken tussen hem en zijn buurvrouw waren intiem en ontwapenend. Sylvain is een man die erg onzeker overkomt en dat levert af en toe leuke beelden op, zeker wanneer Patricia er wat mee speelt.

Aangename zomerse vakantiefilm met precies de juiste toon. Een film die behoorlijk levensecht overkomt.

Ik heb veel sympathie voor Laure Calamy. Zij komt altijd heel frivool over. Haar mimiek is leuk.

Vincent Macaigne is een beetje een goeiige en gedienstige sul, maar toch broedt hij erop op nu eens uit zijn schulp te kruipen...

De vrij korte speelduur past goed bij de film.

Een 'kleine', en mooie Franse film. Ik dacht bij het begin van de film, dit wordt niks, en er gebeurt ook niks. Maar gaandeweg begon me het gestuntel van die man en zijn onvermogen om van het leven te genieten me toch te boeien. Er gebeurt inderdaad niet zo heel veel, geen 'grote' ontwikkelingen, maar tussen de regels door gebeurt er genoeg. Het is een film over mensen die in het dagelijks leven ook altijd achter in de rij moeten aansluiten. Dat geldt ook voor de vrouwen, moeder en dochter, die een weekje vakantie komen vieren in dat badplaatsje aan de Normandische kust. Ze lijken het naar hun zin te hebben, maar waarheen gaan ze straks weer terug? Die Constance Rousseau (Patricia) is wel een plaatje. Ze liet zich niet wegsturen.