Meningen

Vond het lastig hier me vinger op te krijgen.

Enerzijds een erg gestileerde film wat prachtig samenwerkt met de plotselinge uitbarstingen van expliciet geweld (de vrouw naast me zat bijna tegen het plafond aan!)

Verhalend vind ik deze film wat tekort doen maar binnen het eigen wereldje wat er geschept is, blijft het wel interessant om naar te kijken.

Ryan Gosling vertolkt de rol van Drive erg overtuigend maar toch vond ik het karakter erg moeilijk te geloven. Het spel van Carey Mulligan was minder dan ik had verwacht en haar rol was ook niet erg boeiend.

Typisch een film die ik graag nog een keer zou zien en op hele andere manier kan beleven!

Gelukkig heb ik deze film op aanraden gezien en van te voren geen trailer of reacties gelezen.

Dit, en het feit dat de sfeer mij de gehele film erg aansprak creëerde het geweldige contrast tussen het alledaagse en het alledaagse geaccentueerd met de bedorven geest van twee jongens.

Waar de film uiteindelijk naar toegaat is eveneens traag en geproportioneerd wat het bizarre van de alledaagsheid waarmee de jongens hun daad plegen nog eens extra versterkt.

Meeslepende experimentele film die nog eens extra credit verdient door het feit dat alles on-set is gedecoupeerd.

'Een afgeraffelde teleurstelling'

Net als bij vele leeftijdsgenoten zijn de 7 boeken van J.K. Rowling door mijn puberteit heen gevlochten en hiermee heeft ze een onbereikbare maar zeer tastbare wereld neer weten te zetten.

Dat de boeken zijn verfilmd heeft wat mij betreft al deel van de magie weggehaald, maar goed je kan er zelf voor kiezen het bij de boeken te houden. Helaas dient Harry potter and the Deathly Hallow: part 2 niet als een waardige afsluiter van de wat wisselvallige reeks.

Deel 1 is wat mij betreft een prima opstapje geweest, de emotionele verhoudingen tussen de hoofdrolspelers worden subtiel geportretteerd terwijl er tegelijkertijd door het verhaal heen wordt gewerkt. Blijkbaar was dit voor Yates genoeg gevoelig materiaal en besluit hij van deel 2 een zeer objectieve en lege film te maken. Waar ik bij deel 1 echt mee kon leven met Harry, Ron en Hermelien (en zelfs met een aantal kleinere rollen) had het me in deel 2 koud gelaten als ze alle drie om het leven kwamen.

De manier waarop het boek is geadapteerd is zeer plat en komt gehaast over. Alle eindjes zijn snel aan elkaar geknoopt zonder tierlantijntjes. Ook worden er een hoop wegen ingeslagen die dan juist weer geen uitleg krijgen. Zo wordt het hele gedeelte met de zus van Perkamentus wel aangehaald maar totaal niet uitgediept waardoor het niks toevoegt.

Het acteer werk komt zelden tot zijn recht omdat de dialogen uitermate slecht zijn geschreven. Alles staat in dienst van het verhaal uit leggen en je krijgt zelden het idee alsof de karakters daadwerkelijk met elkaar communiceren. De sterkste rol kwam wat mij betreft van Maggie Smith (Professor McGonagall) die helaas het enige stuk waar ik echt iets begon te voelen moet afkappen met de flauwe one-liner "Dat had ik altijd al eens willen doen". Hiermee zijn we toegekomen tot het volgende tekort: het schrille contrast tussen de ernst en de humor. Yates wil laten zien dat tijden daadwerkelijk duister en serieus worden, maar slaat de plank hiermee behoorlijk mis door flauwe grappen op de verkeerde momenten in te zetten. Hierdoor is het lastig te geloven dat de personages oprecht bang of verdrietig zijn en dit walst ze uit tot kartonboord.

De cinematografie is waar ik deze film het meest op waardeer. De duistere stijl is naar mijn smaak nog iets te glamoureus maar er is zeker een goede poging gedaan door gebruik te maken van mattere kleuren en gestileerde compositie. Tegen het einde overheersen (zoals we dat veel te vaak zien) de kleurcontrasten oranje en blauw, en rood en groen. In de herinnering-sequentie van Sneep is wel subliem gebruik gemaakt van kleur en licht, wat het een zeer gevoelige en rake scene maakt.

Mijn laatste klaagzang is de muziek. Waar John Williams perfect bijdroeg aan de magische wereld verpest Alexandre Desplat dit door de twijfelen tussen epische, heroïsche nummers en horror-sounddesign. Bij het de eindstrijd vliegt het sound-design nog eens gigantisch uit de bocht en probeert hiermee de scene, tevergeefs, te redden.

Harry Potter 7.2 eindigt bombastisch en zonder enige indruk te maken is het voorbij. Alle verhaallijntjes zijn geforceerd samengevoegd om te eindigen in de epiloog die als perfecte metafoor voor Yates zijn subtiliteit dient: een cliché geheel waarvan de meute smult maar de echte fan maar nauwelijks blij van kan worden.

Ik ben blij dat we de boeken nog hebben, want zoals J.K. Rowling Harry Potter ooit heeft neergezet is dankzij het te vaak wisselen van regisseur en de grote campagnes maar weinig van overgebleven.

Klassieke productie met een oer-japans gevoel.

Begon wat mij betreft veel te uitbundig met een haast slapstick achtige sequentie.

Daarna ontvouwen de karakters zich langzaam in een letterlijke reis naar een verblijfplaats voor Haru's grootvader.

Een mooie, rustige film met oog voor detail waarbij het acteerwerk wat af doet aan de mise-en-scene.

Heb hier ondanks de lange zit toch van kunnen genieten en wederom meer waardering gekregen voor de Japanse cultuur.

Overtrof mijn verwachtingen door grappiger en minder cliché te zijn dan de trailer aandoet.

Een erg sterke cast en een prachtig production design.

Helaas blijft de film iets teveel in het moralistische plaatje waar ze mee beginnen hangen en doet dit ook nog eens 2,5 uur lang.

Een vermakelijke film die waarschijnlijk nog door veel mensen geprezen zal worden.

Incendies voelt in het begin aan als nóg zo'n ontzettend plot gestuurd film drama met melodramatische gebeurtenissen.

Gelukkig slaat het al snel een ander pad in en weet Villeneuve het lang interessant te houden door de opvallende structuur.

Een storende factor was het verwarrende begin waarbij moeder en dochter frequent afwisselde en er van de kijker wordt verwacht het dan alsnog in het juiste tijdsverband te plaatsen.

Verder zijn de dramatische ontwikkelingen te toevallig en plotseling om te doen verbazen of fascineren.

De beeldstijl doet heel Frans aan en is in dit genre wat mij betreft niet erg bijzonder. Het is gewoon 'goed' gedraaid.

Incendies blijft bij mij hangen als een sterke film die verhalend en beeldend gezien niet erg bijzonder is maar wel erg degelijk in elkaar steekt.

Vandaag naar Rabat geweest, van te voren erg benieuwd naar een 300.000 euro productie die in grote bioscopen draait.

Ten eerste een punt van kritiek: het beeld. Ik snap best dat je met zo'n budget niet op 70mm gaat draaien maar iets beters dan een 5D moet een beetje zelf respecterend productiehuis toch kunnen veroorloven. Op een groot scherm is het ultra-digitale 5D 'CInestyle' beeld maar lastig te verdragen en leid erg af van het verhaal. Vooral in de wat snellere bewegingen of shots met fijne structuren (moiré-effect) is het soms echt tenenkrommend.

Art-house of niet: het digitale sfeertje draagt niet bij aan het hele road-trip gevoel. De handheld cameravoering zelf vond ik wel erg prettig hoewel ze soms iets teveel gedecoupeerd hebben (bijv: De scene met de Algerijnse man). Schieten met lage F-stops (weinig scherptediepte) is hier wel een goede keuze geweest.

Verhalend begint de film erg 'plotterig': er moet een taxi naar Marokko gebracht worden door Abdel en hij wilt niet dat iemand meegaat. In één van de eerste scenes geven twee jongens aan dat ze eigenlijk ook wel mee willen en vanaf dat moment is eigenlijk al duidelijk dat dat ook gaat gebeuren.

Enfin, volgens het conventionele 'road-trip' genre maken de drie van alles mee en leren ze elkaar en de omgeving beter kennen. De drie karakters zijn goed ontworpen en hebben veel kenmerken die we in onze samenleving tegenkomen. Vooral erg overtuigend gespeeld door Mohammed Benbrahim maar ook de andere twee zorgen voor een goede chemie. Buiten het wat moeizame begin liep de film erg lekker en voelt het plot totaal niet geforceerd. (Op de scene met de schoonmaker op de pont na - een typische plotpoint waarop de protagonist inzicht dient te krijgen. Gelukkig berust de later gemaakte keuze niet enkel op deze gebeurtenis)

De film behandeld als hoofdthema's vriendschap en levensdoelen maar kan in onze Nederlandse samenleving niet los worden gezien van immigratie en de acceptie van allochtonen. In een aantal scenes wordt je als kijker op een slimme manier geconfronteerd met de generalisatie waar allochtonen mee te kampen hebben en hoe dit tot een vicieuze cirkel lijdt. De film doet erg herkenbaar aan en is daarom ook makkelijk te behappen voor mainstream publiek met enige culturele interesse of openstelling.

Al met al kan ik alleen maar zeggen: hulde. Dit is een klap in het gezicht voor grote producties die niks opleveren en Rabat zal bewijzen dat indie-film wel degelijk iets op kan brengen in Nederland.

Helaas.

Een vermakelijke film, maar daar is alles mee gezegd.
Leuk plotje waarbij in de uitwerking weer veel te veel dingen niet kloppen of nodeloos zijn.

- De vriendin van Franco voegt echt niks toe, en de sympathie die ik voor haar had na Slumdog Millionare was ook verdwenen.

- De beweegredenen om het medicijn door te ontwikkelen zijn erg voorspelbaar en ook dat zijn vader weer terugviel in zijn ziekte kon je van mijlenver zien aankomen.

- De dierentuin oppasser is één van de meest ongeloofwaardige personages die ik in tijden heb gezien, zo'n 20-jarig jochie die de hele tent daar onder de duim heeft door een beetje boos te kijken.

- De film heeft naar mijn inzien niet echt kunnen kiezen of het drama, actie of comedy wil overbrengen. Geen van deze uiterste paden wordt in ieder geval bewandeld.

Al met al degelijk maar zeker niet bijzonder, baanbrekend of intelligent. Erg zonde want de hele insteek van apen met verhoogde intelligentie (waarbij vragen opkomen over ons eigen intelligentie) heeft veel potentie.

Als laatst moet gezegd worden dat de CGI wel erg goed is, deze wordt helaas niet bijgestaan door een erg treffende Cinematografie.

Helemaal uitgeput was ik na het zien van deze film. Wat Bay hier neerzet is gewoon een miljoenen-gedrocht die hoogstwaarschijnlijk nog eens meer miljoenen gaat opleveren.

Ik ben neutraal de bioscoop ingestapt, met in mijn achterhoofd dat deze film schijnbaar beter zou zijn dan de vorige twee delen. Maar helaas: ik kan er echt maar weinig goeds over zeggen, en ik heb echt geprobeerd hier nog iets moois van te maken. Het was zelf zo erg dat twee vrienden van me in slaap zijn gevallen - tijdens een actiefilm ja.

Voor Michael Bay zelf heb ik dan ook geen greintje respect, de spelregie is waardeloos en het scenario is één van de slechtste die ik de afgelopen jaren in een blockbuster heb gezien. Waar gaat het in godsnaam heen? Waar heb ik 2,5 uur lang naar zitten kijken? Naar actie - heel veel actie, zoveel actie dat het op een gegeven moment de lat zo hoog legt voor jou als kijker dat het je murw slaat, dat het niet meer imponeert maar verveeld. Zelden heb ik zulke belachelijke actiescènes gezien als in Transformers 3, iedere keer semi-onvoorspelbare reddingsacties begeleid door steeds dezelfde onheilspellende muziek, om moe van te worden.

In feite zet transformers alle filmclichés even voor je op een rijtje, en slaat hiermee - zelfs voor een actiefilm - de plank compleet mis.

Even wat minpunten op een rijtje:
- Het verhaal is totaal niet relevant en kent een zeer rommelige en wispelturige structuur. Het is onvoorspelbaar op een manier dat je afvraagt of het draaiboek per ongeluk uit elkaar is gevallen en weer even snel bij elkaar geplakt is. Karakters maken totaal geen ontwikkelingen door en er worden allerlei subplotjes aangekaart waar vervolgens niks mee wordt gedaan.

- Het tempo is echt strontvervelend. Het begint helder en rustig maar na een half uur zit er letterlijk geen enkel rustmomentje meer in. Beelden worden op je afgevuurd en voordat je ook maar de kans hebt om er over na te denken ben je alweer bij de volgende actiescene. Iets wat hier op een hele negatieve manier aan bijdraagt is het gebruik van muziek. Alle scenes die wat meer om de menselijke karakters draaien zijn dichtgesmeert met poppy muziek waardoor het nog meer één grote brei wordt.

- Eigenlijk het meest storende, maar vooruit ik had er ook niks van verwacht: het acteerwerk. La Beouf komt zelden geloofwaardig over en ik heb af en toe het idee dat hij zelf niet eens in z'n karakter geloofd. Afgezien van het feit dat Rosie Huntington Whiteley een ontzettend knappe vrouw is (wat natuurlijk ook precies de rede is dat ze ooit gecast is), zijn haar acteerprestaties van dermate lage kwaliteit dat ik zeker weet dat zelfs Michael Bay af en toe gedacht moet hebben: 'jezus wat slecht'. De enige rol met charisma (en ook deze is kartonboord) is die van John Malkovich, die eigenlijk nog het best acteert.
Wat mij ook heel erg stoorde was de terugkeer van de 'Hangover-chinees' die de absurditeit en het slap-stick gehalte nog eens flink omhoog krikte.

- Het grootste gedrocht is de eindscène van een uur! Ik had niet gedacht dat een scene met zoveel visueel geweld en zoveel actie zo naar en slaapverwekkend konden zijn. Ten eerste weet je zodra de scene begint al wat er gaat gebeuren: De wereld wordt gered. Fair enough, maar werk hier dan ook effectief naartoe. In de scene vindt maar nauwelijks echt iets plaats buiten het laten zien van heel veel actie. Volgens mij heeft Michael Bay tijdens zijn filmcarrière nooit geleerd dat als een mannetje van A tot Z loopt dat je ook gewoon A, M en Z kan laten zien. Uiteindelijk wordt ieders verwachting waar en zit je als kijker uitgeput te kijken naar La Boeuf die vanuit de grond van z'n portemonnee zegt: Ik hou van je. Met deze woorden drukt hij een mooie stempel op de film en laat hiermee zien dat de massa nog steeds in deze onzin trapt.



Eerlijk is eerlijk, er waren ook pluspunten:
+ De CGI is echt van ongekende hoogte. Er zitten een hoop dynamische meesterwerkjes bij die op zichzelf al interessanter zijn dan de hele film van 2,5 uur. Ook heb ik maar weinig shots kunnen ontdekken waar je echt duidelijk zag dat er veel met greenscreens is gewerkt - waarvoor hulde.

+ De Transformers zelf blijven machtige en interessante machines, die als verhalend element ook doen stilstaan bij hoe klein en nietig wij als mens zijn.

+ Op sommige punten is de soundtrack best goed, als je hem los ziet van wat hij ondersteunt.


Al met al zou ik je deze film niet aanraden in de bioscoop te zien, simpelweg omdat je op een gegeven moment weg wilt lopen en dat zonde is van je geld. Ga voor het visueel geweld, kijk hem in delen en geniet van de kracht van CGI, niet van Cinema.

Zonder twijfel de meest aangrijpende film die ik ooit gezien heb.

Ik kan nooit alles kwijt wat ik zou willen vertellen over deze film maar ik kan een beginnetje maken.

Allereerst vindt ik het zeer aandoenlijk om te zien hoeveel negatieve reacties deze film krijgt. Natuurlijk moet je jezelf blootstellen om deze film binnen te laten treden, en natuurlijk zitten er wat pretentieuze kantjes aan die voor sommige mensen net wat beter werken dan voor andere. Maar dat deze film zo'n diversiteit laat zien tussen de reacties van kijkers draagt eigenlijk al enorm bij aan de boodschap(pen) en vragen die Malick teweegbrengt met The Tree of life. Het illustreert dat sommige mensen helemaal niet willen nadenken over hoe ze op deze wereld staan, laat staan hoe we als mensheid op deze wereld staan. Ik snap wel dat sommige kijkers daar helemaal niet op zitten te wachten maar het zegt zeker iets over onze moderne samenleving.

Ik ben de eerste keer met 2 medestudenten hierheen gegaan (alle drie studeren we Audiovisual Media aan de HKU, en zouden dus een zeer brede film interesse moeten hebben) maar ik was blijkbaar de enige die de film kon waarderen.

Bij mijn tweede kijkbeurt konden mijn ouders ook de film niet bevatten (ze vroegen zich achteraf alleen af wie nou precies dood was en wat er met Penn was gebeurd, maar vonden de rest van de beelden en scenes nodeloos), gelukkig kon mijn vriendin zich er wel in vinden.

Zoals iemand eerder hier al zei: de film voelt ontzettend persoonlijk aan en kruipt langzaam onder je huid. Verhalende lijnen nemen geen overhand en hierdoor wordt je als kijker overgeleverd aan vragen en gevoelens die mij tijdens de film en nog lang erna bezighouden. De verhaallijnen staan wel compleet in het teken van de afweging die je tijdens het kijken van de film kan maken en passen erg goed in de hedendaagse tijdsgeest. Door een 'doornsee' gezin centraal te stellen is het identificeerbaar en tegelijkertijd vervreemdend.

Losstaand van het verhaal is het camera werk echt uitmuntend, Emmanuel Lubezki heeft een hele speelse maar degelijke cameravoering gehanteerd die vooral in de kinder-scenes heel intiem en eerlijk aanvoelen. In de 'apatheosende' scénes gaat hij helemaal los en worden de scenes één grote beeldstroom.

Ik merk dat dit nogal een rommelig stukje tekst is omdat ik nog steeds niet alles kan verwoorden op de manier die het dichtst bij mijn mening ligt.

Voor een ieder die deze film nog moet zien: stel jezelf open voor alles wat je ziet en vergeet dat je in een zaal zit. Deze film verdient alle aandacht.

5*

Aardig drama waar ik toch wat meer van had verwacht.

Het sterkste punt was zonder meer de rol van Liberato die een perfect beeld schept van een 14-jarig tiener meisje.

Helaas weet deze film mij wat minder te raken door een aantal wat zwakkere punten.Ten eerste zijn er een aantal situaties die ik niet als realistisch kan beschouwen. Zo snap ik niet dat niemand het meisje duidelijk maakt dat de man dit al vaker heeft gedaan (aan het begin van het onderzoek verteld de FBI rechercheur duidelijk dat hij dit veel vaker heeft geprobeerd/gedaan), haar ouders en de sociaal maatschappelijk werker merken toch dat zij nog steeds denkt dat ze speciaal is? Wat ik ook jammer vind is dat deze film heel conventioneel en burgelijk blijft, het weet buiten zijn thematiek nergens mee te provoceren wat een onderwerp als pedofilie in mijn ogen wel kan gebruiken. Het enige punt waarop de kijker 'geschokt' moest zijn was dat hij van uit een subjectief oogpunt de pedofiel doodschoot en misschien die keer dat hij bij een volleybal toernooi een vader in elkaar slaat (ook een beetje onnodig in het verhaal).

Film is behoorlijk amerikaans gedraaid en kent geen bijzonder cameravoering. Wel degelijk ge-edit en de gebruikte kleuren passen goed bij de sfeer.

Helaas dus iets minder controversieel en maatschappelijk interessant als ik had gehoopt.