Meningen

Evan Marshall reist met zijn broer Victor naar een afgelegen boerderij in West Virginia, nadat deze laatste onverwacht terugkeert na jarenlange verdwijning. Victor wil wraak nemen op een familie die hem gevangen hield, maar op het erf blijkt een nog grotere dreiging schuil te gaan: de nazi-occultist Richard Wirth, ooit naar Amerika gehaald voor duister onderzoek. De broers raken verstrikt in een dodelijke strijd tegen een onsterfelijk monster dat gevoed wordt door bloed en oude rituelen. Wat begint als een wraakverhaal, ontspoort in een macabere confrontatie met occult fascisme, familievloeken en overlevingsdrift.

“Blood Creek” heeft sterke momenten, vooral wanneer Joel Schumacher de film laat balanceren tussen pulpy horror en nazistische nachtmerriebeelden. Toch voelt het geheel onevenwichtig aan: het middenstuk is traag, de toon schommelt tussen serieus en sensationeel, en de ideeën krijgen niet altijd genoeg ruimte om echt te ademen. Dominic Purcell en Henry Cavill doen hun werk degelijk, maar het scenario stapelt geheimen en excessen soms te gretig op. Daardoor is de film boeiend, maar ook grillig en ongelijk verdeeld. 2,5/5

Op echte feiten gebaseerd verhaal over de gruweldaden van "The Phantom Killer", die in 1946 een Amerikaans dorpje terrorizeerde. Slecht verfilmd, met heel veel donkere opnames waar je niet goed kan zien wat er juist gebeurt. De karaktertypering van de personages is ongelooflijk oppervlakkig, de dialogen worden in spoedtempo afgerammeld en er is nergens een gevoel van emotie te bespeuren. Tijdverlies.

Na de dood van hun moeder vinden drie broers, die elkaar in geen jaren gezien hebben, elkaar terug in het ouderlijk huis. De oudste is een jurist, verantwoordelijk voor terrroristenprocessen. De tweede werkt in een heropvoedingsgesticht. De jongste, een gescheiden arbeider, heeft zijn dochtertje meegebracht. Het drietal discussieert heftig over politieke en maatschappelijke problemen. Ze zijn allen verschilend in hun opvattingen: liberaal, katholiek en socialist. Hun vader en zijn kleindochtertje begrijpen elkaar veel beter.

Doorheen dit verhaal van een uiteengerukte familie uit het Zuiden, heeft de kineast gepoogd te spreken over de eenzaamheid, het leven en de dood, de economische crisis en de eeuwig menselijke waarden, die bedreigd worden door de angstwekkende terreur die de Italiaanse samenleving in de ban houdt. Francesco Rosi brengt een aangrijpende, kritische kijk op zijn land. Philippe Noiret schudt andermaal een prachtige vertolking uit zijn mouwen. Mooie score van Piero Piccioni. "Tre Fratelli" is een kunstwerk dat poëzie uitstraalt en heeft mij diep getroffen.

"I Tre Volti della Paura" is een Italiaanse horroranthologie van Mario Bava met drie los van elkaar staande verhalen. In Il telefono wordt een vrouw geterroriseerd door dreigende nachtelijke telefoontjes van een moordenaar. In I Wurdalak voltrekt een vampierachtig wezen de vloek van een familie in het 19e-eeuws Rusland. In La Goccia d’Acqua wordt een verpleegster achtervolgd door het lijk van een medium waarvan ze een ring heeft gestolen.

"I Tre Volti della Paura", internationaal bekend als Black Sabbath, is een meesterwerk van gotische sfeer en psychologische spanning. De drie episodes variëren van claustrofobisch thriller (Il Telefono) tot atmosferisch vampierverhaal (I Wurdalak) met Boris Karloff en een grotesk spookverhaal (La Goccia d’Acqua). Bava’s visuele virtuositeit–met sterke contrasten, dramatische belichting en innovatieve camerawerk–maakt elke scène tot een schilderij van angst. Het ironische, meta-cinematische einde met Karloff onthult slim de filmische illusie. Een tijdloos, stijlvol horrorwerk dat Bava’s talent perfect samenvat.

Horror-anthologie in drie onevenwichtige delen, maar toch nog genietbaar. In het eerste luik "Julie" wordt een jonge lerares het hof gemaakt door één van haar leerlingen. Wanneer de student echter te ver gaat en nadien chantage pleegt, zet ze het hem betaald. Het tweede segment " Millicent and Therese" gaat over een oude vrijster die zich gefrustreerd voelt door het losbandige gedrag van haar jongere zuster en uit jaloezie besluit om haar met voodoo-praktijken naar het hiernamaals te helpen. Het laatste deel "Amelia" aka "Prey", gaat over een dame die voor haar vriend, een professor in de antropologie, een pop koopt, waarin de geest van een oude krijger huist. Ze negeert de uitdrukkelijke waarschuwing op een bijgeleverd blad dat het gouden ketentje rond de pop niet mag losgemaakt worden zodat de hel losbarst.

Naar drie kortverhalen van Richard Matheson en met Karen Black in vier rollen. De nieuwe Dark Shy DVD (regio 1) is zeker een verbetering ten opzichte van de Anchor Bay DVD. Hoewel 4:3 is de print zelf gaaf, zijn er nu ook Engelse ondertitels en enkele bescheiden extra's.

http://www.axelmusic.com/productDetails/030306759395

Verrassend goed vervolg op de gelijknamige film uit de jaren zeventig, ook van Dan Curtis en naar kortverhalen van Richard Matheson, die hier toch wel zeker zijn verdienste heeft. In het eerste segment "The Graveyard Rats" is een nukkige oude man in een rolstoel getrouwd met een veel jongere vrouw, die een minnaar heeft en haar voorstelt hem om het leven te brengen. Maar dan blijkt dat de grijsaard zijn voorzorgen heeft genomen voor het geval hem iets zou overkomen. Hij heeft de link naar het geld voor de erfenis met hem laten meebegraven op een kerkhof waar het wemelt van hongerige ratten... In het tweede luik "Bobby" brengt een vrouw haar overleden zoon terug tot leven door middel van zwarte magie. Wanneer hij opdaagt is de dame eerst dolgelukkig maar al spoedig blijkt dat de jongen een gevaarlijke gek is geworden die van griezelige spelletjes houdt. "He Who Kills" gaat net als in de eerste film uit 1975 over een Afrikaanse pop. Deze keer heeft die een aantal slachtoffers in een woning naar het hiernamaals geholpen. De politie vindt de pop schijnbaar verbrand in de uitgedoofde haard en laat hem onderzoeken door een vrouwelijke geleerde. Wat haar opwacht is een nacht van onbeschrijfelijke terreur.

Deze anthologie overtreft ruimschoots het origineel. Er is werkelijk in alle drie de verhalen een sfeer van beklemming en angst aanwezig. De acteurs doen het voortreffelijk. De muziek zorgt voor voldoende ondersteuning van de spanning. Voor liefhebbers van een griezelomnibus is dit beslist een aanrader.

In het Engeland van 1685, onder het tirannieke bewind van koning Jacobus II, gebruikt de sadistische rechter George Jeffreys schijnprocessen voor heksenvervolging om politieke tegenstanders uit de weg te ruimen en zijn eigen seksuele grillen te bevredigen. Nadat zijn zus op de brandstapel is gedood wegens een valse heksenbeschuldiging, zwerft de jonge edelman Harry Selton wraak te nemen voor het onrecht. Jeffreys valt echter zijn geliefde Marie aan, wat een strijd ontketent tussen de bloedige rechter en de rebellerende adel.

"Il Trono di Fuogo" (aka The Bloody Judge) is een degelijk stukje exploitatie-horror van Jesús Franco, dat losjes gebaseerd is op de historische rechter Jeffreys. Christopher Lee levert een overtuigende, afstotelijke prestatie als de meedogenloze rechter. De fotografie en decors zijn prima, en er zijn zelfs enkele goede actie-scènes. Ondanks enkele gebreken is Lee's performance reden genoeg om deze cultklassieker te zien over een rechter die onschuldigen vermoordt in naam van God en land. De film is echter minder schokkend dan "Mark of the Devil' van Michael Armstrong of "Witchfinder General" van Michael Reeves. 3,5/5

De iets langere versie van 88 films (BR) duurt 112 minuten en is beter van printkwaliteit dan de Benelux DVD maar de toegevoegde scène is wel compleet nutteloos. Jammer.

Vier vriendinnen (Bernadette, Frédérique, Christine en Martine) zijn tijdens hun vakantie in Nice getuige van een roofoverval. De verloofde van één onder hen krijgt een telescoop waarmee ze hun overburen, die blijkbaar de misdaad gepleegd hebben, kunnen begluren. De meisjes vatten het plan op om zelf de buit in handen te krijgen. Een matige misdaadkomedie.

Nog 3 andere alternatieve titels zijn:

Demasiado Bonitas para ser Honestas (Spanje)

Perché Mammà Ti Manda Solo? (Italë)

Quatre Souris pour un Hold-up (Frankrijk)

In de ondergrondse toekomst van 2035 stuurt een groep overlevenden de crimineel James Cole terug naar 1990 om de oorzaak te vinden van een virus dat de mensheid fataal heeft uitgeroeid. Onderweg in een wereld vol paranoia en onzekerheid raakt hij bevriend met psychiater Dr. Kathryn Railly en psychotische activist Jeffrey Goines, tevergeefs op zoek naar de mythische “Army of the Twelve Monkeys”. Zijn pogingen om het verloop van geschiedenis te veranderen leiden tot een tragische, cirkelvormige tijdreis waarin voorspelling en herinnering samenvallen.

"Twelve Monkeys" is een sterk, visueel bezeten dystopie‑thriller waarin Terry Gilliam paranoia, tijdreizen en menselijke wanhoop naadloos verweeft. De film speelt met de grens tussen waan en realiteit, zodat je als kijker net zo onzeker bent als protagonist James Cole, gevoelig gespeeld door Bruce Willis. De atmosferische, krappe beeldtaal en de onheilspellende score geven de post‑apocalyptische toekomst en de chaotische “heden”‑situatie eenzelfde, onwerkelijke sfeer. Brad Pitts draaierige Jeffrey Goines voegt zowel humor als aangrijpende gekte toe, terwijl Madeleine Stowe als Dr. Railly een overtuigende, menselijke tegenpool vormt. Uiteindelijk wordt het plot een melancholische meditatie op vrije wil en lotsbestemming, waardoor de film zich onderscheidt van zuiver technisch‑rationele science-fiction. Herbekeken op blu-ray, en vond vooral het tweede deel heel sterk. 4/5

Een zeer genietbare hommage van vier bekende regisseurs aan de legendarische tv-serie van Rod Serling uit hun jeugdjaren. Daarin wordt een vijfde dimensie verkend, een schemergebied dat tussen de herkenbare realiteit en een akelige nachtmerrie zweeft. John Landis is eerst aan de beurt met een nadrukkelijke fabel over rassenhaat. Vervolgens tekent Steven Spielberg een sentimentele fantasie over bejaarden die weer kinderen worden. Joe Dante verrast dan weer met een satire op de Amerikaanse tekenfilm, waarin een klein jongetje zijn wrede cartoonfantasieën in werkelijkheid omzet. Het orgelpunt en misschien wel het beste is het laatste segment: een beklemmend drama van George Miller over een passagier die zich in een vliegtuig bevindt. Wanneer hij in een storm terechtkomt is hij doodsbang en begint hij zijn eigen hallucinaties te geloven.

De film werd bekroond met een Saturn Award en kreeg nog meerdere nominaties. Prima vertolkingen en een sfeervolle soundtrack van Jerry Goldsmith. Een kluif voor liefhebbers van fantasy & horror.

Het derde luik van de Karnstein-trilogie, geïnspireerd naar het verhaal van Joseph Sheridan Le Fanu's "Carmilla". Hier is de band met het origineel verhaal echter ver te zoeken. In plaats daarvan leunt de film meer aan bij de heksenjacht films. Peter Cushing beeldt een fanatieke heksenjager uit die al even antipathiek is als de Prins van de Duisternis. Voor de rest wordt de Victoriaanse sfeer goed in beeld gezet. De tweelingzusjes zijn een lust voor het oog maar zorgen ook voor een degelijke vertolking. De sfeerschepping is knap en het einde is efficiënt. Werd in de Benelux uitgebracht als "Twins of Dracula" aka "Twee Maagden voor Dracula". Degelijk Hammer horror. Kan niet tippen aan "The Vampire Lovers", maar blijft een aanrader voor de fans.

Werd in onze contreien in 1960 uitgebracht als "De Twee Gelaten van Dokter Jekyll". In deze versie is Dr. Jekyll een teruggetrokken wetenschapper in het Victoriaanse Londen van 1874, wiens obsessie voor onderzoek zijn huwelijk onder druk zet. Terwijl zijn vrouw Kitty een affaire heeft met gokker Paul Allen, transformeert Jekyll door een serum in de jonge, aantrekkelijke maar wrede Hyde.

Regisseur Fisher draait het traditionele beeld om: Jekyll is kleurloos, Hyde juist verleidelijk. De film valt op door zijn sfeervolle decors, het tonen van nachtleven en gewaagde thema's als overspel en geweld. Paul Massie speelt overtuigend beide kanten; Christopher Lee is niet het monster, maar Jekylls cynische vriend. “The Two Faces of Dr. Jekyll” wordt door sommigen gezien als een originele, onderschatte Hammer-film, waarin psychologische diepgang belangrijker is dan horror. Ondanks weinig commercieel succes geldt de film als gewaagd binnen Fishers oeuvre. Voor mij persoonlijk is het een goede film, maar geen hoogtepunt uit de Hammerstal.