Over Richard Arlen
Richard Arlen werd geboren als Sylvanus Richard Van Mattimore op 1 september 1899 te Saint Paul in de Amerikaanse staat Minnesota. Tijdens de Eerste Wereldoorlog meldde hij zich als piloot bij het Royal Canadian Flying Corps, maar zou niet deelnemen aan oorlogsacties. Na de oorlog kwam hij na vele omzwervingen terecht in Los Angeles waar hij een baantje kreeg als boodschapper voor een film laboratorium, waarbij hij een motorfiets ter beschikking kreeg. Tijdens dit werk ging het goed mis toen hij een ongeluk kreeg met zijn motorfiets en tegen de poorten van de Paramount Studio botste, waarbij hij een gebroken been opliep. Men zou kunnen zeggen dat dit een 'geluk bij een ongeluk' was voor de jonge Richard, want hij kreeg uitstekende medische zorg van de studio en toen hij hiervoor ging bedanken viel de studiobazen meteen zijn knappe uiterlijk op en kreeg hij prompt een contract aangeboden. Richard Arlen begon zijn filmcarrière met een piepklein rolletje in Ladies Must Live uit 1921. Zijn eerste film waarbij hij vermeld werd op de credits, overigens als 'Richard Van Mattimore', was Vengeance of the Deep uit 1923, maar vanaf zijn volgende film, Hollywood van James Cruze, zou hij voortaan als 'Richard Arlen' op de credits vermeld worden. In 1927 kwam zijn grote doorbraak toen regisseur William A.Wellman hem koos voor een rol als piloot in de zwijgende klassieker Wings (1927). Deze film zou de geschiedenis ingaan als de eerste productie die de Oscar won voor 'Beste Film'. Hierna zou Richard Arlen, die vrijwel altijd de cynische held speelde, nog in twee films van Wellman te zien zijn: Beggars of Life (1928) naast Wallace Beery en The Man I Love (1929). In 1929 speelde hij wederom naast Gary Cooper, die hij eerder ontmoette op de set van Wings, in The Virginian van Victor Fleming. Maar nu waren de rollen omgedraaid. Cooper was de ster van de film en Richard Arlen moest genoegen nemen met een bijrol. De komende jaren zou hij zeker niet verlegen zitten om werk als acteur, maar een echt grote filmster zou hij nooit worden. Vanaf 1935 besloot hij als freelancer aan de slag te gaan en was hij te zien in producties als Let 'em Have It (1935) van Sam Wood, Three Live Ghosts (1936), Artists and Models (1937) van Raoul Walsh, Straight Place and Show (1938) en Man from Montreal uit 1939. Rond deze tijd was hij al vaak te zien in films van kleine studios, die ook wel enigszins spottend 'poverty row studios', werden genoemd. In 1941 ging hij een succesvolle samenwerking aan met producenten William H.Pine en William C.Thomas, die de B-unit productie van Paramount voor hun rekening namen onder de naam 'Pine-Thomas Productions'. Deze studio ging er prat op dat ze nog nooit verlies hadden geleden op hun films, naar verluidt had Richard Arlen zelfs aandelen in deze productiemaatschappij. De acteur, zelf fervent vlieger en eigenaar van vliegtuigen en een vliegschool, wist hun zelfs over te halen een aantal films te maken die zich afspeelden in de vliegwereld zoals Power Dive, Forced Landing en Flying Wild , allen uit 1941. Andere producties uit deze periode waren onder meer Aerial Gunner (1943), Alaska Highway (1943), Timber Queen (1944) en That's My Baby! (1944). Aan het einde van de jaren veertig dreigde Richard Arlen helemaal doof te worden, iets wat het einde van zijn carrière zou hebben betekend, maar een succesvolle operatie in 1949 bracht uitkomst. Gedurende de jaren vijftig was hij tevens te zien op televisie, maar bleef hij onverminderd films maken zoals "Kansas Raiders" (1950) van Ray Enright, Silver City (1951), Hurricane Smith (1952), Sabre Jet (1953), Stolen Time (1955) en Warlock (1959) naast Richard Widmark. In de jaren zestig was hij ondermeer te zien als senator in The Best Man (1964) van Franklin J. Schaffner en in de sekskomedie Sex and the College Girl (1964). Rogue's Gallery uit 1968 leek zijn definitief afscheid te zijn van het witte doek, maar aan het einde van zijn leven keerde hij nog driemaal terug uit zijn pensioen met kleine rollen in The Sky's the Limit (1975), Won Ton Ton: The Dog Who Saved Hollywood (1976) van Michael Winner en zijn allerlaatste optreden in A Whale of a Tale (1976). De laatste twee speelfilms werden overigens pas na zijn dood uitgebracht in de bioscopen. Richard Arlen huwde drie keer in zijn leven, het laatste huwelijk was met Margaret Kinsella in 1946. Hij had twee kinderen. Hij overleed op 28 maart 1976 te Hollywood, Californië aan de gevolgen van een longziekte. Hij werd 76 jaar. Richard Arlen vond zijn laatste rustplaats op Holy Cross Cemetery te Culver City, Californië. Zijn weduwe, Margaret Kinsella, overleed in 1987 en werd bijgezet in hetzelfde graf.
Richard Arlen
