Genre/Thema Challenge

Hier zijn er een paar wakker geschoten zeg!

joolstein opnieuw de horror begint pas maandag hé

baspls ik heb de film Loft zelf niet gezien. Het is een van de meest populaire gewaardeerde Belgische (zeg maar Vlaamse) films. De reden waarom ik deze niet heb gezien is simpelweg dat het thema mij gewoon niet boeit en vermits er natuurlijk een minder grotere pool is aan acteurs dan de grotere landen ben ik steeds weer diezelfde gezichten die ik ook al vaak op de Vlaamse TV zie toch een beetje beu. Ik ben dus helemaal niet patriottisch op het vlak van film. Moesten ze wat meer horror maken zou het misschien anders zijn. Maar ook daar kiezen ze voor films die al eerder en vaak beter zijn gemaakt in andere landen. Ik ben even de naam van die Vlaamse horrorfilm kwijt, maar op een slasher op kamp bij de scouts zat ik nu niet op te wachten.

Nu goed je vraag was de uitdrukking "iemand graag zien". Ja, je mag wel zeggen dat het in Vlaanderen frequent wordt gebruikt al wordt ook houden van zeker gezegd. Iemand leuk vinden wordt nu ook meer en meer gebruikt. Vroeger werd een woord als "leuk" hier afgedaan als "Hollands"

#10. Terror Night (1987) - Horror - 84 minuten - FTV- 10-12-16

23+3= 26 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

3 stemmen:1punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/36000/36339.300.jpg

Met een film waar de moordenaar wordt gespeeld door B-acteur John Ireland, er cameo's zijn van Grizzly Adams en wat andere oude rotten uit de film. Plus als de enige andere bekende acteur een script-schrijver is van werkjes als Gingerdead Man 2 & 3 of Return of the Living Dead 4 & 5 dan weet je dat het hier zeker te weten om pulp gaat. Vraag is dan: hoe erg is het? En dat valt eigenlijk wel mee. De film heeft zowaar een goed gegeven. Acteur die moorden pleegt aan de hand van zijn silent films was een prima idee. De moorden waren ook nog wel tof. En tja, afgezien van de oude rotten was het acteerwerk niet erg goed maar tja je kan niet alles hebben. Soms slecht maar wel een aandoenlijke en leuke film.

alexspyforever

Hihihihi, ik kan het niet laten om alvast warm te draaien voor aanstaande maandag!

En ik heb toch ook al een andere film gekeken? Ah-ga-ssi (2016)

Waarschijnlijk bedoelde je deze Belgische productie?

Welp (2014)

# 1 - Jurassic World (2015) - Actie / Avontuur - 124 minuten - FTV - 2138 stemmen - 9 december 2016 - 2 punten

http://n.sinaimg.cn/transform/20150615/cqz0-fxczyze9587495.jpg

Ik vind dit geen goede film. Een volstrekt overbodige toevoeging aan het flink uitgemolken dino-genre. Het verhaal is slecht en gemeen. Zoveel mogelijk mensen wreed uitmoorden in zo kort mogelijke tijd.

Zelfs een b-film onwaardig. Zonder humor en nuance. Ook het acteerwerk is lachwekkend slecht.

Zo rent intouchables-ster Omar Sy de gehele film met ver opengesperde ogen door het beeld.

Dat Steven Spielberg hier als executive producer zijn naam aan heeft verbonden, mag een wonder heten. Het zal hem wel weer de nodige dollars hebben opgeleverd.

Is er dan helemaal niets goed aan deze prent? Nou vooruit, de dino's zien er geweldig uit en zorgen zo nu en dan voor spannende scènes. Rapportcijfer: 5.

Bad timing - 129 min - ftv - <250 stemmen - 4 punten.

Goeie film over een relatie tussen man en vrouw, waarbij de vrouw uiteindelijk in het ziekenhuis belandt na een zelfmoordpoging. Het eerste gedeelte is wat langdradig, maar zodra de barsten in de relatie naar boven komen, wordt het zeker boeiender. Vooral op het begin is de montage wat ingewikkeld. Van de cast valt vooral Theresa Russell het meest op.

Totaal: 35 punten.

https://myworldvsthemovies.files.wordpress.com/2015/05/sex-lies-and-videotape-1989.jpg

Filmtitel, jaartal: Sex, Lies and Videotape (1989)

Speelduur: 100 min.

Genre: Drama

Eigen score/beoordeling: 1.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 11e (91e )

Datum van kijken: 8-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 23 (234)

Recensie:

Paradoxaal genoeg ving de regie-loopbaan van Steven Soderbergh aan met één van zijn best scorende films: een simpel opgezet drama dat op Cannes zelfs de juryprijs vergaarde.

Ikzelf zag hier niet zoveel in. Sex, Lies and Videotape is een tamelijk tekenende titel voor de vier hoofdpersonen, die elk op hun eigen manier hun weg trachten te vinden op relationeel en seksueel gebied. Een leuke rol van Andie MacDowell, maar Spader oogt hier al even inspiratieloos en bedeesd als in Crash, terwijl de andere twee hoofdpersonen door hun karakters vooral veel weerzin opriepen. Het script biedt daarbij nergens verrassingen. Honderd minuten lang zijn het vooral dialogen die aaneengeschakeld de revue passeren, hier en daar wat opgefleurd door wat leugens of geheime verhoudingen die aan het licht komen.

Goed of pakkend werd het nergens, dat eindeloze gezever over seksualiteit. Sfeerverhogend werkt wel de ambiente score van Cliff Martinez, maar dat alleen is niet voldoende om mijn oordeel echt op te krikken. Dan rest eerder de erkenning dat dit misschien mijn type film gewoon niet was.

Ik vind zelf het Nederlandse Horroraanbod ook niet super, maar er zijn toch wel een handjevol aardige films gemaakt. Met name de neppe Nederlandse dialogen en saaie drama weerhouden mij van de vaderlandse cinema. De Belgische Horror Daughters of Darkness/Dorst Naar Bloed vond ik zelf trouwens wel een aanrader. Wel heel Arthous-achtig, maar zeker een geslaagde sfeer.

Ik had al zo'n vermoeden. Als je er echt over na denkt klinkt iemand leuk vinden ook een beetje vreemd eigenlijk. Engelsen hebben het ook wel eens over "iemand graag zien" bedenk ik me nu, "Are you still seeing that girl?" hoor je best vaak in Hollywood-producties.

Van scorsese vraag ik me inmiddels af of 'ie ook nog andere dingen te doen heeft dan films kijken (nu kan diezelfde vraag bij mij af en toe ook wel gesteld worden, maargoed)

Je bedoelt Welp (2014), niet onaardig hoor (3,5*). Kun je gerust een keer opzetten. De beste Belgische film die ik zag is de drama The Broken Circle Breakdown (2012) die van mij de volle 5* kreeg. Degelijk, uitstekend acteerwerk, sterk script, gedurfd, etc.

Ik twijfel er niet aan dat Broken goed is in zn genre en dat ie ook hoge ogen bij de critici scoorde was wel duidelijk. Dat is dan voor mij ook wel een zeker signaal dat ik niet moet gaan hollen om em te gaan zien, want mijn smaak en interesse verschilt danig van films die in aanmerking komen voor oscars en awards. Maar alweer op de eerste plaats het thema interesseert me niet en naar algemene waarderingen/cijfers laat ik me helemaal niet meer leiden.

Welp zal ik ooit wel eens kijken, maar niet alleen, want dan komt er toch niks van.

baspls De Lift vond ik destijds niet slecht al is het nu wel al heel lang geleden dat ik die heb gezien. Die onthoofding vond ik best hefttig!
Ik stoor me vooral aan dat bij veel Vlaamse films het Antwerpse accent precies wordt aanvaard als zijnde mooi Nederlands.

Uhm, werken. 3x per week sporten. Deze week ook nog naar het theater geweest. En voor de rest zoveel mogelijk film kijken (zoals het hoort )

Begrijpelijk want zo denk ik ook over de Oscars, met uitzondering van die voor beste buitenlandse film, tussen de meer dan 80 inzendingen is er elk jaar wel wat leuks te vinden. The Broken Circle Breakdown won trouwens niet, was behoorlijk kansloos aangezien het haaks staat op de conservatieve Amerikaanse waarden. Maar goed, smaken verschillen uiteraard, ik vond het een klein juweeltje.

9. The Third Man (1949) - Mysterythriller - 100 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 10/12 - 2 punt (tot: 21 punt)http://www.telegraph.co.uk/content/dam/films/spark/vintage-classics/the-third-man-shadows-large.jpgVisueel is dit zeker een fraaie film, met zijn schuine camerabeelden en het kenmerkende licht- en schaduwwerk van een film noir. Maar qua verhaal en vertelwijze is het ook een vermoeiende film die voor mij lastig was om door te komen. Het mysterythrillerverhaal, over een geheimzinnige derde man die aanwezig was bij de dood/moord van de vriend van de hoofdrolspeler, raakte op den duur mijn interesse kwijt, en de toegenomen spanning op het einde kwam daardoor voor mij te laat. Overgewaardeerd. 2,5*

#6. The Big Snatch (1971) - IMDb - FTV - 80 minuten - niet op MovieMeter - 10 december 2016 - 2 punten (Totaal: 17 punten)

https://trashfilmguru.files.wordpress.com/2013/05/tumblr_lg1jgn5lni1qz4c38o1_500.png

Nog maar een sleazy sexploitation filmpje van producer Friedman. Het acteren is schabouwelijk en de straffen die de dames moeten ondergaan zijn bijlange niet zo verschrikkelijk of sadistisch. De seks is dan wel op het randje van pornografisch, al zijn er veel cut aways. Alweer saaie boel en alweer zijn enkel de dames in hun pure de reden om de film überhaupt op te zetten of uit te kijken. Trekpleister is jaren 70 softcore actrice Uschi Digart.

#2 - Ne Le Dis à Personne (2006) - Drama/Thriller - 131 min - 466 stemmen - FTV - 10/12/2016 - 3 punten (subtotaal 6, totaal 88)

Bijna twee uur lang een hele sterke film - drama/thriller/actie/ misdaad/romantiek en zelfs (een beetje) humor.

Cluzet en Berléand acteren bijzonder sterk, en vooral Cluzet slaagt er in om nergens over the top te gaan, waardoor het verhaal nooit al te ongeloofwaardig wordt.

De achtervolging: heerlijk !

Maar waarom de vijf * die ik heel even in gedachten had er toch niet komen: de namen en gebeurtenissen worden verwarrend en soms complex gepresenteerd. De laatste tien minuten, waarin alles op een rijtje wordt gezet, waren enerzijds nodig, maar anderzijds zakken de spanning en het tempo op dat moment als een pudding in elkaar. Waar de eerste twee uren er van mij vier mochten zijn, had ik in die laatste minuten bijna de neiging om de dvd-speler af te zetten.

Met de epiloog doorheen het verhaal verwerkt, was dit voor mij misschien wel de beste film die ik dit jaar zag. Nu blijft het bij als 'gewoon een hele goeie thriller'. -> 4*

#3 - Third Star (2010) - Drama - 92 min - 56 stemmen - FTV - 10/12/2016 - 3 punten (subtotaal 9, totaal 91)

Een paar mooie momenten, maar soms een vrij inhoudsloze, bijna saaie conversaties.

De vetes en scheldpartijen tussen de vier storen me, omdat ze te kunstmatig zijn: goeie vrienden trekken er samen op uit, en 'moeten' onderweg ruzie maken, om dan naar het einde toch te kunnen aantonen hoe sterk de band wel is. Dramatiseren, heet dat.

Het moet gezegd: het laatste kwartier is héél sterk, en plaatst het geheel boven de grijze middenmoot.

Ik herinner me dat ik als kind eens op TV een hier wat stukjes uit had gezien. Dat was toen nog in een film programma waarin nieuwe uitgekomen films werden voorgesteld. Het is eigenlijk nu pas dat ik me dat herinner dat ik die ooit eens wou zien. Misschien is die ooit wel de komende challenge

Rodajc je krijgt 3 punten voor de bekeken film, want FTV (1 punt) en speelduur is meer dan 2 uur (2 punten)

The unbelievable truth - 90 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Redelijke film over een moordenaar die terugkeert naar zijn oude woonplaats om daar te gaan werken. Een simpel verhaal, met toch een beetje eigenaardige dialogen en situaties. Dit maakt het een beetje een vreemde film, waar stiekem toch aardig wat te lachen valt om de doorgaans droge humor. Dit regiedebuut van Hal Hartley duurt verder gelukkig niet al te lang.

Totaal: 38 punten.

Scheelde dat ik eigenlijk nauwelijks verwachtingen had, das de beste manier om erin te gaan denk ik

True memoirs of an internat... - 98 min - ftv - 2 punten.

Matige film waarin een misdaadschrijver zelf onderdeel wordt van zijn boek als hij ontvoerd wordt. Een simpel plot dat niet weet te boeien. Het begint allemaal wel aardig, maar het zakt daarna wel wat in. Ook de actie-scenes zijn dertien-in-een-dozijn. Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer ook zeker niet.

Totaal: 40 punten.

#5 Vrij - Django Unchained (2012) - 165 min - 250+ - FTV - 10-12-2016 - 3 punten (14 totaal)

http://www.aceshowbiz.com/images/still/django-unchained-image09.jpg

Ik heb een soort haat-liefde verhouding met Quentin Tarantino. Aan de ene kant vind ik zijn films cinematografisch erg sterk en waardeer ik de knipoogjes naar oude cultfilms. Aan de andere kant vind ik zijn films veel te traag, inhoudsloos en erger ik me eraan dat hij soundtracks van andere films steelt. Vandaar dat ik lang heb gewacht om mijn volgende Tarantino-film te bekijken. Aangezien Django Unchained zo wordt gewaardeerd en de originele Django me pas goed was bevallen heb ik hem nu dan toch een kans gegeven.

Op de naam, de geweldige titelsong, de leuke cameo van Franco Nero en de gemaskerde bende na heeft de film eigenlijk helemaal niets met Django te maken. Django is hier een negerslaaf die door de excentrieke Duitse Tandarts/Premiejager Dr. King Schultz wordt vrijgekocht. Schultz wil de premie op de oude meester van Django verzamelen. Django blijkt talent voor het premiejager te hebben. Uiteindelijk gaan Schultz en Django samen opzoek naar Django's geliefde Broomhilda.

Christoph Waltz was wel leuk in zijn rol en Jamie Foxx was vele male beter dan ik had verwacht. Samuel L. Jackson speelt eindelijk eens niet de stoere neger, maar heeft een geinige rol als de norse oude huisslaaf.

Het leek er op dat we eindelijk eens een normaal verhaal voorgeschoteld kregen van Tarantino, en dat was grotendeels ook zo. Maar helaas, hij kan het weer niet laten, ondanks het serieuze thema zit de film boordevol met ongelovelijk misplaatste en flauwe humor. En dat is nog niet alles, naast de flauwe humor is er ook weer Tarantino's absurd bloederige geweld. Volgens mij heeft de beste man ook een soort Blaxploitation-fetisj want dit is nu al de zoveelste film van hem waar ik negers en racistische hillbillies het tegen elkaar zie opnemen. De historische incorrectheden waren ook ergerlijk in deze Western. Mothafucka's hadden ze nog nier in de 19e eeuw, Tarantino.

De film is wel erg mooi opgenomen, maar het is jammer dat niet de hele film een jaren '60 uitstraling heeft zoals in het begin. De rare zooms hadden ook niet gehoeven, erg fout. De film heeft erg mooie muziek in de soundtrack, alleen jammer dat het allemaal gejat is. Ik kan toch geen Western kijken met de themesong van Under Fire eronder ge-edit (erg mooie muziek van Jerry Goldsmith overigens) en ik kan me goed voorstellen dat Ennio Morricone boos was over de manier waarop Tarantino zijn muziek gebruikt. De mooie muziek van de Meastro past namelijk meestal totaal niet bij de scènes waar het vluchtig onder is ge-edit. En die rapmuziek... in een Western, Tarantino daarvoor ga je gegarandeerd naar de hel.

Ok, Django Unchained is net als Pulp Fiction, Reservoir Dogs en The Hateful Eight een vermakelijke film die mooi is opgenomen, goed acteerwerk heeft en een aantal gave actiescènes. Maar net als eerder genoemde wordt de film belachelijk overgewaardeerd door iedereen. Top 250? Gemiddelde van meer dan 4 van de 5 sterren? Ik zal nooit begrijpen wat de elite ziet in de films van Tarantino. Het is zo storend dat de film gedeeltelijk het niveau heeft van een flauwe komedie en dat Tarantino niet weet dat hij zijn scènes veel te lang uitrekt. Ik geef Django Unchained toch een ruime voldoende, ik wil niet oneerlijk zijn. Het is inderdaad een van Tarantino's beste werken, maar het is absoluut geen meesterwerk.

http://www.savethecat.com/wp-content/uploads/2015/08/bodyheat4.jpeg

Filmtitel, jaartal: Body Heat (1981)

Speelduur: 113 min.

Genre: Misdaad, Thriller, Romantiek

Eigen score/beoordeling: 2*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 12e (92e )

Datum van kijken: 8-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 25 (236)

Recensie:

Ik keek toch wel even op net, toen ik in het schrijfsel van Alathir terug las dat Body Heat klaarblijkelijk in een koude periode opgenomen is. Werkte het andersom ook maar zo...wat me bezield heeft deze film niet gewoon in de zomer op te zetten, ik heb geen idee.

Immers, dat broeierige sfeertje zal het bij uitstek goed doen op een zwoele zomeravond. Gister en vandaag werkte dat stukken minder. Zit je daar op je klamme zolderkamertje met een kapotte verwarming. Maargoed, even buiten die geforceerde klaagzang: dat Body Heat tegenviel had met het jaargetijde slechts in heel beperkte mate van doen.

Eerder viel ik over het inwisselbare plotje, dat maar nergens echt interessant wist te worden. Ik lees in meerdere recensies terug dat Body Heat grotendeels geïnspireerd is op Double Indemnity, een film uit de jaren veertig. Ik kan me er iets bij voorstellen, want in haar basis is dit het type plot dat je ook bij een vroege Hitchcock uit die tijd wel zou kunnen terugvinden. In de eighties-setting werkt het allemaal veel minder. De nadruk ligt hier duidelijk op sfeer, en minder op het verhaal. Dat werkt maar gedeeltelijk. Zo is de setting prima, en de bluesachtige score van John Barry werkt sfeerverhogend. De vele scènes tussen Hurt en Turner, mede bedoeld om de film zwoel, sexy en licht erotisch te laten zijn, deden me een stuk minder. Vrouwelijke hoofdrolspeelsters als Turner heb ik in de paar Hitchcocks die ik al heb kunnen afstrepen (veel) beter gezien, en John Hurt mislukt compleet als een gemaakte casanova. Alsof je de zanger van Kiss inzet als priester-dat werkt ook niet.

Veel blijft er dan niet over, want in de tweede helft gaat Body Heat steeds meer slepen. De naderende climax, de verplichte plottwist, ik geloofde het allemaal wel. Misschien nog eens herzien als het wél warm is, al vond het verhaal en het acteerwerk daarvoor eigenlijk te gering.

2*

#6 Vrij - Le Dernier Loup (2015) - 121 min - 59 maar... 2015 - FTV - 10-12-2016 - 3 punten (17 totaal)
http://cdn2.thr.com/sites/default/files/imagecache/landscape_928x523/2015/02/wolf_totem_still.jpg
Jean-Jacques Annaud is toch echt een van mijn favoriete regisseurs geworden. Hij weet de natuur prachtig in beeld te brengen en heeft een erg prettige stijl van filmen. In Wolf Totem speelt de natuur de hoofdrol. De film verteld het verhaal van een Chinese student die in de jaren '60 tijdelijk bij de Mongoolse nomaden moet verblijven. Daar komt hij oog in oog te staan met de eeuwenoude vijand van de nomaden: De wolf. In tegenstelling tot de anderen fascineert de wolf hem. Hij besluit een jong zelf te verzorgen.

Wolf Totem is bijzonder mooi opgenomen. Prachtige landschappen en ook zeer mooie beelden van de wolven. Normaal gesproken worden in films wolfshonden gebruikt, maar Annaud stond erop echte wolven te trainen voor de film. Scènes die niet met echte wolven gefilmd konden worden zijn met opgezette wolven of CGI gedaan. De CGI ziet er zeker niet slecht uit, maar het is wel erg duidelijk dat het niet echt is (wat natuurlijk wel geruststellend is voor sommige scènes). Ik vertrouw erop dat er geen dieren gewond zijn geraakt bij het maken van de film. Het is dubieus omdat het in China is gefilmt (waar ze het niet zo nauw nemen met mensen- en dierenrechten) maar dierentrainer Andrew Simpson en regisseur Annaud durf ik er toch wel op te vertrouwen.

James Horner, die eerder de prachtige soundtrack voor Annaud's Der Name Der Rose maakte, maakt hier wederom een mooie soundtrack. In sommige scènes vond ik de muziek niet helemaal passend, maar er zaten een aantal erg mooie emotionele tracks tussen.

Deze mooie ontroerende film maakt weer eens pijnlijk duidelijk dat de mensheid een plaag op aarde is. Vreselijk om te zien hoe de jonge wolfjes hun dood tegemoet worden geslingerd en wolven worden gedood door die stomme Chinezen. Van de mongolen kan ik het nog enigszins begrijpen, die lijden een nomadisch bestaan, maar die pelsjagers en communisten zijn echt tuig van de ergste soort. Mensen die de film 'niet schokkend genoeg' vinden hebben volgens mij niet dezelfde film gezien. Waar ik me wel in kan vinden is dat de film op sommige punten een beetje te oppervlakkig blijft. Het acteerwerk is ook niet bij iedereen even goed.

Het is al heel wat dat Anaud (die enkele jaren geleden nog verboden was in China te komen door zijn film Seven Years in Tibet) deze film heeft mogen maken in China met enige creatieve vrijheid, dus dat er communistische boodschappen (een mongool verraad de locatie van het meer omdat hij dan een dure radio cadeau krijgt, duidelijk anti-kapitalisme) en verheerlijking van de Chinese overheersing in de film zit, zie ik dan maar door de vingers.

De film deed me trouwens erg denken aan Never Cry Wolf van Disney. Die film gaat over een onderzoeker die in Alaska moet vaststellen of de wolven de met uitsterven bedreigde Kariboes opeten, zodat de VS kan beslissen of ze moeten worden uitgeroeid of niet. Ook dat is een mooie emotionele film waar de hoofdpersoon van de wolven gaat houden en wordt geconfronteerd met pelsjagers en dergelijke figuren.

Annaud is altijd erg goed in het maken van hartverscheurende films, dat deed hij eerder met Deux Frères en nu met Wolf Totem weer. Als je een echte dierenvriend bent (zoals ik) zal het geen gemakkelijke zit voor je zijn, maar het is een mooi verhaal en Annaud heeft duidelijk respect voor de natuur en de prachtige wolven.

http://cineplex.media.baselineresearch.com/images/164717/164717_full.jpg

Filmtitel, jaartal: Lucia y el Sexo/Sex and Lucia (2001)

Speelduur: 122 min. (mijn versie duurde een minuut of tien langer, maargoed)

Genre: Drama, Romantiek

Eigen score/beoordeling: 2*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 13e (93e )

Datum van kijken: 8-12

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 28 (239)

Recensie:

Een Spaanse dame gaat op een tropisch eiland op zoek naar haar geliefde, die er een gecompliceerd liefdesleven en nog onvoltooid manuscript op nahoudt. Niet heel lastig qua plot, maar regisseur Julio Medem moest er toch een wat warrige niet-lineaire vertelstructuur aan verbinden. Ik begrijp zo na het kijken niet zo goed waarom. Voor een complex, gelaagd verhaal kan zoiets een grote meerwaarde hebben, hier betreft het toch vooral een kwestie van onnodig moeilijk doen.

Goed, dat terzijde gelaten is deze film op haar mooist (en best) op de momenten dat de potentie van de prachtige omgeving benut wordt. Zon, zee en strand, badend in een lichte gloed, en dan Lucia op haar elektrische fiets/motor toerend door het idyllische landschap. Het is gewoonweg jammer dat het verhaal uiteindelijk weinig voorstelt, ondanks de poging dat wel uit te dragen. De verwikkelingen van de hoofdpersonen en de daaraan gelieerde seksuele uitspattingen deden mij daarnaast vrij weinig, waardoor dit op den duur een kwestie van verplicht uitzitten werd. Het einde vond ik mooi en technisch knap gefilmd, dat dan weer wel.

2*

#11. Sleepaway Camp II: Unhappy Campers (1988) - Horror / Komedie - 80 minuten - FTV- 11-12-16
26+3= 29 punten
45 tot 119 minuten: 1 punt
FTV- 1 punt
90 stemmen:1punt
http://gnula.nu/wp-content/uploads/2015/07/Sleepaway_Camp_II_poster_usa.jpg
Tijdens de horror challenge Sleepaway Camp ontdekt en die film was zeer goed. Vandaar nu me ook aan de opvolgers gewaagd. Deze werd niet gemaakt door de regisseur van dat eerste deel maar door Michael A. Simpson. Hierdoor is de film totaal anders dan zijn voorganger. Veel luchtiger,maar de film overtuigd wel! Heerlijke fout. Het verhaal heeft plaats zoveel jaar naar de gebeurtenissen van kamp Arawak. Angela werkt nu als kampleidster bij kamp Rolling Hills en met veel zwarte humor en op satires wijze legt ze wederom 1 voor 1 de jongere om. Die kills zijn best wel vindingrijk en samen met die luchtige flair en de blote boezems van de dames maakt het dat je goed kan genieten van deze film. Niet meer zo duister, eng en spannend als deel 1 maar wel een zeer leuke slasher. Grappigste was toch wel die hommage aan die drie andere beroemde slashers.

http://images.indianexpress.com/2016/12/last-tango-in-paris-759.jpg

Filmtitel, jaartal: Last Tango in Paris (1972)
Speelduur: 136 min.
Genre: Drama, Romantiek
Eigen score/beoordeling: 2*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 14e (94e )
Datum van kijken: 8-12
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 31 (242)
Recensie:

Vanuit The Dreamers doorgegaan naar Bertolucci's grootste klassieker (of dat moet Novecento zijn): Last Tango in Paris. Ik houd hier een flink dubbel gevoel aan over. Puur afgaand op de beelden zou je zeggen: 'was dat alles?', maar als je het totaalplaatje beschouwt, ligt het allemaal toch wat complexer. Ik had eigenlijk al besloten deze film te gaan kijken nadat ik the Dreamers had gezien, dus de controverse speelde daarin geen rol. Daar rolde ik pas een dag of twee later in (afgelopen woensdag). Dat betekent echter wel dat ik op de hoogte was toen ik ging kijken, en dat speelt dan toch onvermijdelijk mee.

Beginnend met wat ik goed vond aan deze film: het camerawerk is van hoog niveau, en de setting en het muziekgebruik zijn samen de belangrijkste sfeerbepalers. Ik vond de muziek wel heel hard, schel en slecht gedoseerd; ik weet echter niet of dat aan mijn koptelefoon lag of echt aan de film zelf. Marlon Brando is puur kwalitatief een goede hoofdrolspeler (mimiek, overdracht dialogen), maar het is bij diezelfde Brando dat zich ook een groot bezwaar opwerpt.

Ik had namelijk echt moeite met de wijze waarop Brando in deze film z'n masculiniteit inzet om een vrouw (Maria Schneider) te gebruiken en bij vlagen volledig te denigreren. Dat beperkt zich niet tot de boterscène. Last Tango in Paris is doordesemd van een soort ongemakkelijk makend voyeurisme, van het soort mannelijke dominantie dat over m'n grenzen ging. Vooral omdat je het idee krijgt dat Bertolucci volledig aan de kant van Brando stond. Ik wil hier voorzichtig mee zijn, maar alleen al het interview met Bertolucci geeft daar toch vrij duidelijke aanwijzingen voor (het idee dat beide heren in de ochtend aan het ontbijt even hun plannetje uitdenken). 'Ik heb geen spijt, maar ik voel me wel schuldig'. Zo'n contradictio in terminis komt echt niet geloofwaardig over, zeker niet ná het zien van de film.

Wat voor complicaties zorgt, is de rol van Schneider in het geheel. Alhoewel ze in de boterscène duidelijk gekrenkt wordt in haar identiteit (iets waar ik me per definitie tegen afzet, dat ging me echt te ver), gaat ze door de film heen natuurlijk wél in op Brando's avances. En door haar beperkte kwaliteiten als actrice is de dominantie van Brando ook al zichtbaar doordat hij gewoonweg de betere acteur is. Het einde voelde in dit verband wat surrealistisch aan: waarom je overgeven aan een man die je overduidelijk tot zijn bezit maakt, en dan vervolgens wel van hem af willen? Schneider komt door de film over als naïef en beïnvloedbaar, en dat maakt het vaak lastig haar emoties goed te peilen. Dat gegeven op haar beurt maakt dat ik ook moeite heb een oordeel over de film als geheel te vellen.

Heb ik ervan genoten? geen moment. Ging het te ver? op het eerste oog niet, wel als je de context kent. Het greintje sympathie dat ik nog had voor Brando (het wangedrag rondom de opnamen van Apocalypse Now afgewogen tegen de iconische rol in the Godfather) is wel compleet verloren, want zijn rol hier maakt echt misselijk. Ook omdat je geen moment het idee krijgt dat 'ie dit puur acteert, en buiten de set een ware gentleman is. Brando als een soort rattenvanger van Hamelen, Schneider als een naïeve prooi die na deze film voor haar leven getekend was. Weerzinwekkend, afstotelijk en hier en daar ronduit pervers.

Nu goed, om sommige filmische kwaliteiten kan ik niet heen, dus ik probeer een zo realistisch mogelijke afspiegeling van mijn mening in m'n stem te laten doorklinken.

2*

10. Julieta (2016) - Drama - 99 m. (1p) - FTV (1p) - 82 st. (0p) - 10/12 - 2 punten (totaal: 23 punten)http://www.elotrocine.cl/wp-content/uploads/2016/08/JULIETA-ALMODOVAR-2016-película.jpgVoordat de luchtige familiefilms aan de beurt zijn wou ik me nog wagen aan een wat zwaardere drama, al is mijn verwachting over deze film niet helemaal uitgekomen. De film gaat over een vrouw die in het leven veel te verduren krijgt, alleen vond ik het niet altijd even geloofwaardig. 2,5* vanwege de fraaie cinematografie van Almodóvar krijgt het wel. Een uitgebreide recensie heb ik bij de film geplaatst.

#12. Sleepaway Camp III: Teenage Wasteland (1989) - Horror / Komedie - 80 minuten - FTV- 11-12-16

29+3= 32 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

62 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9847.300.jpg

En naar deel 2 komt natuurlijk 3. De koek was blijkbaar nog niet op voor regisseur Michael A. Simpson want ook deze komt van zijn hand. En ook dit is een geinig filmpje geworden met dezelfde ingrediënten als bij de tweede. Zwarte humor en satires horror moorden. De kills zijn zelfs vetter en gaver en er zijn natuurlijk meer blote vrouwen boezems. Dit keer komen rijke en kansloze jongeren bij elkaar met een mannelijk en vrouwelijk kampleider, die het alleen maar doen voor het geld. Bij gestaan door de vader van één van de vermoorden kids van deel 2. Hoe de makers slasher Angela in het kamp krijgen was ook zeer leuk gevonden. Grote afwezige was de hommage aan een icoon uit een andere horrorfilm. Maar ach, wat was het weer heerlijk sleezy.

https://derricklferguson.files.wordpress.com/2012/07/9.jpg

Filmtitel, jaartal: Dogville (2003)
Speelduur: 178 min.
Genre: Drama
Eigen score/beoordeling: 5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 15e (95e )
Datum van kijken: 9-12
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 34 (245)
Recensie:

Afgelopen week kwam ik in de universiteitsbibliotheek een analytisch naslagwerkje over Dogville tegen. Ben ik in retrospectief even blij dat ik die met het oog op een aanstaande kijkbeurt maar heb meegenomen...

Want wat brengt Dogville veel moois. Een prettige paradox voor een film die juist Von Trier's negatieve mensbeeld uitdraagt, maar daarmee niet een minder waardevolle uitspraak. Eigenlijk was ik al na een minuut of vijf om. De toneelsetting (ogenschijnlijk gemodelleerd naar Bertold Brecht) en de vertelling in akten zal veel mensen afstoten (zeker in combinatie met de speelduur) maar ik zag hierin vooral veel originaliteit, eigenheid en ook een zekere charme. Langzaam komt het verhaal van Dogville op gang. Het is vooral de prettige vertelstructuur die daarbij opviel. De warme vertelstem van John Hurt staat voor de verandering eens garant voor een voice-over die wél een meerwaarde heeft. Zijn dialogen geven de film een haast poëtische invulling, nog voordat von Trier gretig met metaforen gaat strooien. Daarnaast was Dogville het type film dat in eerste instantie alle tijd neemt op een verhaal op te bouwen, maar desondanks nergens saai wordt. Dit is vooral te danken aan het uitstekende script.

De telkens terugkerende (schier ironische en veel te gemoedelijke) soundtrack, de loop van het verhaal, de toenemende grimmigheid... Je voelt dat er iets in de lucht hangt, en in het laatste halfuur mag von Trier dan alle registers opentrekken om de macabere climax zo krachtig mogelijk te brengen. In dat halfuurtje zit alles. Emotie, veel beeldspraak (tot Bijbelse allegorieën aan toe, een indringende visie en een hoop durf. Eens ben ik het niet met de overdosis misantropie en cynisme die von Trier tentoonspreidt, maar dat doet me in dit geval toch wat minder ter zake. Veel interessanter vind ik dat Von Trier de perfectie benadert in de wijze waarop hij zijn visie uit weet te dragen.

Nog meer omver geblazen werd ik door de rol van Nicole Kidman. Zonder meer haar beste prestatie ooit (van wat ik gezien heb in ieder geval). Kidman gaat duidelijk helemaal op in haar spel, en mede door de optimale mimiek geloofde ik alles wat ze zei. Bepalender nog zijn de momenten waarop haar gezicht boekdelen spreekt. Ik heb meer respect gekregen voor Kidman, als mens en als actrice; deze rol zal ontzettend veel van haar gevraagd hebben.

Nu goed, ik zou eindeloos kunnen gaan uitweiden over alle spoiler content, metaforen en andere verwijzingen, maar dat laat ik hier even zitten. Vooral omdat ik deze in de toekomst graag nog eens zou herzien, nadat ik eerst nog eens wat meer heb gelezen over de achtergronden van deze film, haar regisseur en de inhoud.

Eigenlijk wilde ik 4.5* geven, maar dat was voor het laatste halfuur aanving...

5*

Ik wilde even melden dat ik om 15 u naar een optreden ga dus het wat later zijn dat ik de eindstand en totaal tussenstand plaats. Iedereen kent ondertussen wel de regels en dat de volgende challenge horror-familie is vanaf middernacht tot en met 1 januari 2017.

Tussenstand:

1. scorsese 40

2. tbouwh 34

3. joolstein 32

4. arno74 23

5. baspls en alexspyforever 17

Ik moet zeggen dat voor 1 week er opvallend veel is gescoord. Moeten we misschien vaker sprint challenges doen

Of is het gewoon toeval dat sommigen veel tijd en zin hadden of dat vrije keuze goed aanslaat?

Aan de andere kant geen enkele film van oa Woland en John Milton

tbouwh die still uit de Lucia film is dat uit een droom. Lijkt me een volwassen vrouw met een klein meisje of zie ik dat verkeerd?