Darkest Hour (2017)

Prima film met een uitstekende zo niet indrukwekkende vertolking van Churchill door Gary Oldman. De film focust in op de periode mei-juni 1940, waarin de standvastigheid van Churchill (achteraf gezien) cruciaal bleek in geschiedkundig opzicht, ondanks de 'appeasers' in de regering zoals Neville Chamberlain en Lord Halifax, die het op akkoordje wilden gooien met de Nazi's en ondanks initiele tegenslagen op het slagveld.

Ook mijn complimenten voor Kristin Scott Thomas in de rol van Churchill's vrouw Clemmie. Ik had haar niet direct herkend.

Een vrijwel onherkenbare Gary Oldman, geholpen door overtuigende make-up van David Malinowski, geeft een sterke vertolking in dit historische drama dat zich afspeelt in mei 1940 en reconstrueert hoe de Britse Conservatieve Partij met enige tegenzin Winston Churchill naar voren schuift als opvolger van Neville Chamberlain, de Prime Minister die dacht oorlog met Duitsland te kunnen voorkomen door middel van diplomatie. Oldman domineert de film, maar dat komt mede door de kleurloze, stijve vertolkingen van de rest van de cast. Het scenario van Anthony McCarten is er duidelijk op uit Churchill te iconiseren, alsof dat nog niet vaak genoeg is gebeurd, maar dat betekent dat de film weinig nieuwe inzichten biedt. Een zeer verzorgde productie met veel aandacht voor kostuums, make-up en sets, maar verder is er alleen Oldman om deze film naar een hoger plan te tillen. Nooit vervelend, maar niet zo boeiend of indrukwekkend als 'Churchill' [2017].

Op ronduit iconische wijze vertolkt Gary Oldman Winston Churchill, de man die tijdens de Tweede Wereldoorlog eigenhandig een einde maakte aan de zogeheten Britse politics of appeasement. Niet onderhandelen, niet toegeven: alleen door de strijd op alle fronten te openen zouden de geallieerden in staat zijn de opmars van de Nazi-troepen te stuiten.

En zo bleek. Eerder dit jaar verfilmde Christopher Nolan de grootscheepse evacuatie van Britse troepen bij het Franse Duinkerke. Het bevel tot die reddingsactie kwam van Churchill. ‘Operation Dynamo’ (26 mei- 4 juni 1940) is het sluitstuk van de historische tijdspanne die Darkest Hour behandelt. Dit historische drama is dus geen complete filmische Churchill-biografie: het is een compact verslag van een hectische oorlogstijd, gestructureerd aan de hand van een drietal fameuze speeches.

Darkest Hour heeft te lijden onder een schrijnend benefit of hindsight. Deze term, gebruikt bij gebrek aan een mooie Nederlandse vertaling, slaat op het feit dat je een historie áltijd anders beoordeelt als je de afloop kent. We kennen Churchill nu als de held van de Tweede Wereldoorlog, maar op het moment suprême was de toekomst van Europa uiterst onzeker. Óók toen het hoopvolle ‘we shall fight on the beaches’ weerklonk.

Aan dat gegeven heeft scenarist Anthony McCarten (The Theory of Everything) geen moment boodschap gehad. Kenmerkend is een scène waarin Churchill ineens de Londense underground neemt, de passagiers één voor één om hun naam vraagt en ze in een zorgvuldig opgezet toneelspel laat proclameren dat ze nooit, maar dan ook nooit zouden opgeven. Dat Churchill in werkelijkheid nooit die metro nam stoort nog niet eens het meest; veel kwalijker is het dat McCarten de werkelijke gemoedstoestand en het (destijds) toekomstige lot van veel burgers negeert. Het volk was niet hoopvol en heroïsch, maar doodsbang. En terecht, want de tragische serie bombardementen op Britse steden eiste (óók na de periode die de film verslaat) talloze slachtoffers.

Helaas komt Darkest Hour ook als drama niet voldoende uit de verf. Door zich volledig op de persoon van Churchill te concentreren beperkt Joe Wright (Atonement) zich noodgedwongen tot een vrij oppervlakkig belichten van de de relaties tussen Churchill en zijn mede-en tegenstanders. Opvallend veel scriptruimte is gereserveerd voor Churchills typiste (Lily James), maar die rol is jammerlijk geïmplementeerd vanuit Der Untergang en heeft dramatechnisch ook weinig te bieden.

Gelukkig is Gary Oldman fenomenaal en vooral geloofwaardig in zijn vertolking van de Britse premier. Oldman stond erop samen te werken met de gekende make-up artiest Kazuhiro Tsuji, en het resultaat is verbluffend. De Britse acteur is bijna onherkenbaar, en verraadt zichzelf alleen via zijn afwijkende stem. Veel dichterbij de fysieke Churchill gaan we postuum niet meer komen.

Alle filmische elementen voegen zich in Darkest Hour naar Oldmans memorabele performance. Muziek en camerawerk vervullen een dienende rol, de dialogen krijgen pas kracht als ze geleefd en uitgedragen worden. Het is lastig, al dat gewicht dragen van een verder zo matige film. Oldman slaagt waar velen zouden hebben gefaald.

web

Alweer een film die zich afspeelt in de 2de wereldoorlog, is het dan echt nog steeds nodig? Het antwoord is natuurlijk volmondig ja! Ik sprak vlak voor de film iemand van een jaar of 50 die geen eens wist wie Winston Churchill was en het gek vond dat ik haar geheel verbaast zat aan te kijken. Dit is een film die op de juiste manier gebruik maakt van humor zonder dat het verhaal hierdoor minder indrukwekkend wordt, sterker nog misschien zijn de serieuze scenes daarom nog wel beter geslaagd.

Gary Oldman zet een zeer overtuigende vertolking neer, of het allemaal waarheidsgetrouw is kan ik niet helemaal over oordelen maar als kijker krijg je in ieder geval makkelijk een band met deze toch wel vreemde man uit de geschiedenis.
Lily James( Ik kende haar nog niet) had bijna niet beter gecast kunnen worden, ze speelt sterk tegenover Gary Oldman en de scenes die ze samen hebben zijn voor mij toch wel de hoogtepunten uit de film. Natuurlijk is het echte hoogtepunt dat Winston in de trein stapt en het gesprek aan gaat met het gewone volk en daar zelfs ontroerd door wordt.

Wat mij betreft beter dan verwacht, vond het jammer dat de film niet meer verder ging en er had gerust nog een uurtje aan vast geplakt mogen worden. Misschien(en dit zeg ik vrijwel nooit) kans op een 2de deel?

4 sterren zijn wel op zijn plaats, een lach en een traan en een fijn bioscoopbezoek.

Een geschiedenislesje waar je wel 2 uur lang zin in moet hebben. Ik was er toch niet echt voor in de stemming merkte ik.

Toch een interessant inkijkje in het politieke reilen en zeilen tijdens een gedeelte van Churchills regeerperiode.

Gary Oldman droeg de film echt. De rol van zijn echtgenote was echter erg mager uitgewerkt. Die scènes deden er niet toe allemaal, had geen toegevoegde waarde wat mij betreft.

Verder bedacht ik mij tijdens de film dat Gary Oldman ook wel een goede Alfred Hitchcock zou kunnen spelen.

Darkest Hour is best een titel waar ik naar uit heb gekeken, als iemand met interesse in alles rondom WO II. Winston Churchill spreekt sowieso al erg aan als personage en als een topacteur als Gary Oldman er dan in kruipt, dan weet je dat je wat moois gaat krijgen. Gelukkig maakt Oldham het helemaal waar. Hij is Winston Churchill, op elke manier. Zijn uiterlijk, houding en karakter komt er heel overtuigend uit. Ook echt oprecht bijzonder knap hoe ze hem visueel zo hebben kunnen opmaken dat het net echt lijkt. De kans dat hij de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol gaat winnen lijkt me groot en is zeker niet onterecht. Overigens lijkt de film daar ook wel wat opzichtig op te jagen, gezien de releasedatum zo vlak voor de Oscars, maar ook scènes als in de metro met de gewone burger zijn wel van die momenten om mee te kunnen scoren.

Inhoudelijk vind ik de film wel vrij droog, zitten op die ene scène na niet echt veel memorabele stukken in, wat ik toch wel meer had verwacht. Het blijft allemaal kleinschalig en veelal in donkere kantoren. De film is dan ook niet de volle 2 uur boeiend. De overige rollen vallen ook niet echt op en vallen in het niets bij de prestatie van Oldman, die overigens wel als Churchill zijnde in deze film niet heel kritisch wordt benaderd. Het lijkt ook een beetje een film die uit is op heldenverering. Wat overigens bij een personage als deze niet eens raar is, Churchill heeft natuurlijk heel veel voor de Britten betekend.

3*

Nadeel bij dit soort oorlogs/biografie films is dat je het einde al weet. Daarom zijn dit soort films voor mij altijd weinig boeiend en moeten ze het helemaal hebben van de acteerprestaties van de hoofdpersoon, hier dus Gary Oldham die de rol van Winston Churchill - het moet gezegd - voortreffelijk vertolkte. Opvallend en wel in positieve zin voor mij waren de vele conversaties van Churchill met zijn typiste Elizabeth Layton, De scène waarin Elizabeth zonder enige emotie aan Churchill een foto toonde van haar broer die bij Calais was gesneuveld vond ik een van de mooiste van deze toch wel goede maar enigszins saaie film die wat mij betreft wat meer beelden had mogen vertonen van het oorlogsfront in Frankrijk. Dat had deze film toch wat meer het bekijken waard gemaakt.

3.5*

Erg goed geacteerd. Ik heb diverse boeken over Churchill gelezen. Nu denk ik een beter beeld van deze man te hebben gekregen. Opportunist, briljant redenaar, alcoholist, zijn vrouw die hem op de been hield (ook vanwege haar hang naar statu). Erg mooi in beeld gebracht. Heb Van begin tot eind geboeid zitten kijken.

Prachtige film en wij zijn erg content dat we hem gezien hebben. Ook wij vonden in de film fantastische, leuke humor terug en opvallend voor de Nederlander(s), in de kamers gaat het heel anders toe dan die "dooie politiek" hier in de 1e en 2e kamer. Leuk om dat te zien en lachwekkend soms hoe mensen staan te schreeuwen dat ze het er niet mee eens zijn en niemand hoort het. Maar dan ben je wel "jouw ei kwijt" zullen we maar denken. Ook het getoonde verhaal en de bezetting van de rollen, echt top! Het is geweldig om te zien hoe Gary Oldman in zijn eentje de gehele film draagt en de rest meetrekt in het positieve spel!

Jazeker, deze film krijgt van ons als waardering een 8!

Wel het soort film waar ik van houd. Het is misschien wat dik aangezet en vast niet helemaal correct qua geschiedenis maar vond hem erg sterk. Visueel erg interessant, uitstekende score en een boeiend plot. Wist er ook neit zo veel over, dus dat scheelt. Maar het gaat natuurlijk vooral om Gary Oldman die geweldig acteert. Bijzonder knap wat ze met de make up hebben gedaan. Kon de humor ook wel erg waarderen in de film. Is dan ook excentriek karakter.

4*

De film heeft een interessante invalshoek: het scheelde maar een haartje of de Engelse regering was vredesonderhandelingen gestart met het nazi-regime. De wereld had er heel anders uit gezien zonder een man als Winston Churchill. Dat thema is prima uitgewerkt, maar verder wel veel effectbejag en grote gebaren. Nu is Churchill daar natuurlijk ook wel de man voor. Fijn ook dat zijn menselijke (oftewel minder aangename) kanten aan bod komen. Onderhoudende film over een sleutelmoment in de moderne geschiedenis.

Joe Wright weer op de weg terug. Na het interessante maar toch ietwat mislukte Anna Karenina en de draak Pan is deze film echt een stap vooruit. Niet zo fris als zijn films van 10 jaar terug, maar met genoeg leuke ideeën. Heerlijk camerawerk zwierig door de binnenkamers heen, of een vliegtuig bekeken door een handpalm die dichtknijpt of een slagveld dat verandert in het gezicht van een soldaat: dat soort zaken maken deze film net wat leuker dan de gemiddelde film. Ook fijn dat dit een biopic is die slechts een zeer korte periode toont. Jammer alleen dat de politiek belangrijker lijkt dan de persoon Churchill. Want Oldman mag dan wel heel geloofwaardig zijn, en dat is knap werk, heel diep graven doet hij nu ook weer niet. En zo is de hele film: Britse degelijkheid die zeker onderhoudend is en vermaakt, maar net dat gif mist om echt goede cinema te worden. ook omdat het tempo af en toe wat wil gaan slepen. Dat Churchill hier verheerlijkt wordt vind ik niet zo erg, net zomin als die scène in de metro, want gewoon eens de visie dat we wat meer naar de onderbuik moeten luisteren en niet zo politiek-correct schijterig zijn is verfrissend. 3,5*.

Meer historisch interessant dan goed. Op de cover staat “Gary Oldman is Winston Churchill”. Dat klopt helemaal. Oldman zet een dijk van een performance neer, met voorsprong het meest opmerkelijke facet van deze film, die verder slechts moeizaam weet te boeien. Dat de film genomineerd is voor maar liefst zes Oscars kan ik dan ook niet volgen.

Na enkele missers heeft regisseur Joe Wright gelukkig zijn draai weer gevonden. Hij levert met Darkest Hour zelfs één van zijn beste films af. Gary Oldman is geweldig in de hoofdrol, het script steekt inventief en meeslepend in elkaar en visueel is het allemaal een lust voor het oog. Weinig op aan te merken, eigenlijk. Leuk ook als double bill met Dunkirk van Christopher Nolan.

De trailer van Darkest Hour sprak me geweldig aan en ik kan me best voorstellen dat menig anderen er eveneens door geprikkeld werden, maar misschien tezelfdertijd ontgoocheld de zaal uitkwamen. Voor mij was dit echter niet het geval. Dit was een geschiedenisles van twee uur in de donkere kelders ergens in Londen. Sommigen verwachtten wellicht meer. Ik heb echter de volle twee uur genoten van Darkest hour, al moeten we eigenlijk Gary Oldman zeggen. Ik hoef het waarschijnlijk niet meer te herhalen, maar wat een briljante magistrale vertolking zet Oldman neer als de nukkige opportunistische Winston Churchill. Zes nominaties lijken me wat veel voor deze film, maar die van beste acteur en beste grimme/haarstijl mogen we alvast noteren voor 4 maart!

Ik las hierboven ergens dat Churchill niet zo'n podium verdient om zo bewierookt te worden, laat staan hem te 'bejubelen' in een filmformat. Misschien kunnen we ineens alle films van Hitler ook op de brandstapel gooien, Der Untergang op kop... maar het klopt inderdaad dat Churchill behoudens het feit dat hij een briljant politicus was en één van de meest iconische politieke figuren was van de twintigste eeuw, hij eveneens de olifant was in de porseleinenwinkel. Hij is in alles het tegenovergestelde van wat the British upperclass belichaamde: onbeschoft, een dronkaard, boertig, en ga zomaar door. Maar naast deze minder aangename karaktereigenschappen was hij inderdaad eveneens een keihard wereldleider die als imperalist de Britse kolonies kost wat kost verdedigde. Van wat ik overal hoor was de film vrij accuraat en kan deze film bijgevolg een mooie aanvulling zijn voor de turbulente meimaand in 1940 voor GB.

De film gaat eigenlijk over de twijfel van Churchill of zijn strijd tegen de appeasmentpolitiek wel de juiste keuze is. Met onder meer Gallipoli in het achterhoofd staat hij zo goed als alleen wanneer hij de zware beslissing moet nemen over Calais en de verdere politiek om al dan niet (vredes)onderhandelingen te starten met die tirannieke gek zoals hij Hitler noemt. Een extra welgekomen troef voor Darkest hour was de film Dunkirk van Nolan die vorig jaar uitkwam. Die (film)kennis zorgde voor herkenbaarheid en betrokkenheid voor de problemen waar het Britse parlement voor stond.

Ook cinematografisch en qua montage is Darkest hour bovengemiddeld. De vele shots in de ondergrondse krochten creëerden een donker onheilsspellend sfeertje. Joe Wright buitte dit maximaal uit door te spelen met lichteffecten. Het eerste shot van Churchill is hier een mooi voorbeeldje van. Je wordt letterlijk de film ingezogen.

Naast Oldman zelfs presteerden ook de andere acteurs erg goed. Het gekibbel tussen de politici was geloofwaardig en Kristin Scott Thomas zette eveneens een overtuigende rol neer van de sterke vrouw achter de sterke man. Lily James zette met Miss Layton een serene kwetbare rol neer als de secretaresse van Churchill. En Ben Mendelsohn prikkelde me dan weer om The King's speech met Colin Firth eindelijk te bekijken.

Joe Wright leverde een prachtige film af, eentje waarbij Churchill status wordt bewierookt en wiens aura gestreeld wordt. Maar hij is niet de enige, want wie is uitgeroepen tot grootste Brit aller tijden? Juist ja ...

Sterk, echte kwaliteitsfilm. Ken Churchill eigenlijk alleen via de geschiedenislessen en korte zwart wit beelden maar dankzij de hypnotiserende vertolking van Oldman zou ik de man wel graag beter willen leren kennen. Het is een one man show van alleskunner Oldman, alle andere acteurs blijven in zijn schaduw, en Gary overtreft hier zichzelf. Kan bijna niet anders dat deze kameleon begin maart de oscar wint, en dat komt hem ook wel een keer toe. Hulde ook voor regisseur Wright die van een vrij statisch gebeuren(lijkt op verfilmd toneel) een virtuoos geheel maakt, hij lijkt hier terug op zijn niveau van Atonement.

Uitstekende film waarin Groot-Brittannië een nieuwe premier aanstelt als Duitsland West-Europa binnenvalt. Dit stukje geschiedenis over het begin van de tweede wereldoorlog wordt hier meeslepend verteld (zeker ook omdat het geheel prachtig in beeld is gebracht). Zeker geen biopic, maar Winston Churchill staat hier wel degelijk centraal. De bijna onherkenbare Gary Oldman weet op een sterke en mooie wijze in de huid te kruipen van de premier.

Prima film. Het verhaal is bekend en wordt door Wright goed neergezet. Aan de ene kant is het wat saai en voorspelbaar, maar de film blijft boeien. Dat komt met name door het acteerwerk van Oldman. Hij weet Churchill uitstekend neer te zetten, als een krachtig persoon met vele karaktereigenschappen. Visueel ziet de film er geweldig uit. Een mooi stukje Britse gescheidens. 3.5/4.0

Usual Suspect

Laatste film die ik nog moest zien van de beste film oscar nominaties. En helaas is het wat ik ervan verwachte. Typisch oscar filmpje. De film kiest gelukkig slim om niet Churchill zijn gehele leven te volgen maar een pivotal moment uit zijn carrière. Wright wil visueel nog wel redelijk te werk gaan. Strakke pannetjes maken het nog wel prima om te aanschouwen. Stijl lijkt soms wat verloren te gaan gaande de film. Soms zitten er opeens hele lelijke shots in. Churchill die voor zijn bed staat als de Koning komt. Kennelijk was Churchill niet zo groot en hebben ze een beetje Lord of the Rings achtig shot willen maken. Maar het zag er niet uit. Dat is misschien ook wat jammerlijk bij waargebeurde verhalen. Men is zo in zijn nopjes met het waarheidsgetrouwe van de personages dat het soms lijkt of men een meeslepend verhaal vertellen soms uit het oog verliest.

Want de film leek lange tijd af te stevenen op een 3 sterren tot dat daar een van de slechtste scenes ooit in een oscar film op het scherm kwam. De metro scene. God all mighty, die was slecht. Ik kan het bijna niet beschrijven hoe tergend die scene was. Acteerwerk was erbarmelijk van de normale peeps. Maar ook hoe zij hun namen opnoemen en dat Uncle Tom dan ook nog wat antwoorden mag geven. Jebus zelfs Spielberg zou dit niet hebben gedurfd.

Snap niet wat men daar dacht. halve punt eraf voor dit schooltoneel. Oldman is op dreef, maar ik ben grotere liefhebber van naturel acteren ipv technisch goed acteren.

2.5 sterren.

Mooie film die een aardig goed beeld schets van Churchill. Ik heb veel boeken over WOII en dus ook de echte verhalen over Churchill, en de man die hier wordt neergezet komt grotendeels overeen met zijn echte karakter en optreden.

Tuurlijk is de metro scène erbij verzonnen maar feit blijft wel dat hij wel degelijk namens het volk sprak en daarbij volledig inging op Mr. Halifax die ook in het echt een pact met de duivel wilde sluiten zolang GB maar niet aangevallen zou worden.

Oldman zet de rol van Churchill goed neer en volgens mij klopt het wel aardig met hoe hij in het echt was. Heb een paar geluidsfragmenten van Churchill gehoord met zijn toespraken op de radio en die kloppen behoorlijk naar mijn mening. Verder kan ik niet oordelen over hoe hij privé was natuurlijk maar dat neem ik voor lief. Ga ervan uit dat ze hun huiswerk hebben gedaan bij het neerzetten van dit karakter.

Kortom, voor mij absoluut niet storend dat er enkele scenes zijn geromantiseerd vooral omdat dit voor mijn gevoel de film ten goede komt en ook omdat de film grotendeels gewoon klopt.

Jammer dat ik geen 7,5 kan geven op MM zoals op IMDB. Een 8 [dus een 4] is net iets te hoog voor mijn gevoel dus daarom een verdiende 3,5

Leuke en op-en-top Britse film met een geweldige Gary Oldman, zoals je mag verwachten van deze kameleon . Neville Chamberlain wordt prachtig neergezet door Ronald Pickup. Maar Kristin Scott Thomas krijgt veel te weinig te doen, net als Lily James die vooral een brave tiepmiep mag spelen, als vehikel om de beslissingen van Churchill te vertellen. Ben Mendelsohn (zo geweldig in Rogue One) brengt weinig kleur in de Koning, hooguit wat raar geslis.

Het dynamische camerawerk brengt de nodige schwung in het geheel. Want Darkest Hour is een ontzettende praatfilm die heel weinig van de oorlog laat zien en vooral de politieke strijd van kettingroker -en drinker Churchill om zijn omgeving te overtuigen. Natuurlijk hoeft de film geen spektakel ala Dunkirk te laten zien maar wat je nu af en toe met wat cgi van de oorlog krijgt voorgeschoteld blijft wel heel erg een ver-van-je bed show. Eigenlijk gebeurt er qua verhaal ook maar heel weinig. Boeiende stukken historie over WOII, Britse strategie en plans de campagne komen niet aan bod, zelfs de gevechten tegen de Nazi's niet, alleen wat strijdlustige praat dat men moedig moet blijven en nooit opgeven. Het blijft ook een oppervlakkige film die vooral een ode is aan een kleurrijk politicus die indrukwekkend veel tegenstanders om weet te krijgen.

Een absoluut hoogtepunt is wel het telefoongesprek met Roosevelt, waarin de wanhoop het meest voelbaar is. De film wordt verder gered door een opvallend luchtige toon en de nodige humor, hoewel de 2 beste grappen van Churchill niet eens aan bod komen:

-toen hij werd aangevallen in een debat met een vrouwelijke politica die beweerde dat als Winston haar man was, ze hem het liefste zou doodschieten, antwoordde hij dat als ze zijn vrouw was, hij het liefste doodgeschoten zou willen worden.

-als je jong bent en conservatief stemt heb je geen hart, als je oud bent en progressief stemt heb je geen verstand.

Zijn waarschuwing voor de antifascisten komt ook niet aan bod en we komen niet te weten waarom zijn carriere na de oorlog zo snel over was.

Het had veel meer body mogen hebben. Een zeer ruime voldoende maar Dunkirk is de indrukwekkendere oorlogsfilm waar Darkest Hour een leuk tussendoortje biedt, iets te gemakzuchtig opgezet als Oscarbait. Maar het zij Oldman alleszins gegund, een Oscar voor hem is long overdue.

“You can not reason with a tiger when your head is in its mouth.”

Als fan van Tweede Wereldoorlog films is ook Darkest Hour weer een interessante en indrukwekkende filmbelevenis. De film focust zich op Churchill, en de vele politieke intriges en argwaan waar hij tegenaan liep. Het levert een fascinerend film op. Veel was natuurlijk al bekend, maar het feit dat veel Britse politici een ‘peace agreement’ wilde sluiten met Hitler blijft verbazingwekkend.

Gelukkig hield Churchill zijn poot stijf, gesteund door koning George en sommige metgezellen (een zeer sterke rol is weggelegd voor Lily James als typiste en vertrouwenspersoon van Churchill). Historisch is misschien niet alles even accuraat, maar het geeft wel een goed tijdsbeeld en laat zien welke levensbepalende beslissingen Churchill moest nemen. Oldman is grandioos, met sterke bijrollen van James, Mendelsohn en Scott Thomas.

We shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender

Darkest Hour verteld het verhaal van Winston Churchill van het moment van zijn aantreden tot de definitieve oorlogsverklaring van Groot-Britannië aan Nazi-Duitsland.

Het zelfde jaar verscheen ook al Churchill waarin Brian Cox de rol van de minister president vertolkte. En Dunkirk van Christoper Nolan hield zich ook met precies dezelfde periode bezig. Toch maakt dat het ook lastig zoveel films achter elkaar. Churchill ging echt over het innerlijke dilemma in Churchill over het feit dat zoveel soldaten zouden sterven. Darkest Hour toont dat heel anders, Churchill is voornamelijk in conflict met rivalen die nog steeds een belachelijke appeasement met Hitler willen. Zowel Brian Cox als Gary Oldman spelen de rol meesterlijk. Toch heeft Oldman ook een stuk meer humor als Churchill en is hij werkelijk een jaar bezig geweest om zich in te leven in de rol en rookte hij zoveel sigaren dat hij nu nicotine-vergiftiging heeft. Als je enkele jaren geleden zou hebben gezegd dat Oldman ooit Churchill zou gaan vertolken zou iedereen je waarschijnlijk voor gek hebben verklaard, maar door een meesterlijk staaltje grime en make-up is het resultaat hier dan toch.

Wat echter wel jammer is aan Darkest Hour is dat de film volledig vanuit het hier en nu is gemaakt. Tegenwoordig is Churchill een symbool van de dappere weerstand tegen het Nazi-regime. Toendertijd was hij dat zeker niet. De scène waarin het Britse volk Churchill verteld dat ze nooit zouden overgeven is dan ook echt een fout (los van het feit dat Churchill nooit met de underground heeft gereisd). Na de oorlog liet men Churchill als een baksteen vallen, voornamelijk omdat hij een groot tegenstander van sociale wetten en de onafhankelijkheid van Brits-Indië was. In 1951 zou hij echter wel herkozen worden voor een tweede termijn.

Al met al vond ik het een erg degelijke historische film. Hier en daar hadden dingen wel wat anders uitgewerkt gekund, maar over de hele linie is de film zowel vermakelijk als dat er een aantal goede shots in zaten. Het werd in ieder geval nergens traag of saai. Gary Oldman heeft volledig terecht de Oscar gewonnen voor zijn vertolking van Churchill.

Een film over een irritant figuur die in 1940 een zeer roekeloze beslissing nam die gelukkig voor hem - en voor iedere Brit - goed uitdraaide (Mede dankzij de Amerikanen!).

Extra minpunten voor de pogingen tot humor - op het randje van de slapstick - en de geschiedvervalsing die slechts 1 doel heeft: Churchill opheerlijken. Ik pas daarvoor.

Churchill een symbool voor dappere weerstand? Die man zat de hele oorlog comfortabel in Londen, en zou nooit rekenschap moeten afleggen als z'n roekeloze daden in WO2 ook tot onnodig bloedvergieten zou geleid hebben. (Zoals Gallipoli in WO1)

Geef mij dan maar de miljoenen Sovjetsoldaten die in zeer moeilijk omstandigheden streden, of de vele verzetsstrijders die hartverscheurende keuzes moesten maken, of de leden van de Witte Roos, of de vele duizenden anderen die op hun manier verzet boden.

Gary Oldman is Winston Churchill en dit maakt de film uitzonderling boeiend om naar te kijken. Winston Churchill was een indrukwekkend man en de film geeft wat meer vrij over zijn manier van werken en de kijk op het leven ten tijde van een wereldoorlog. Alle lof voor meneer Oldman!

Hele treffende verfilming, wat mij betreft met veel gevoel en humor neergezet en uiteraard drama maar zonder dat het te zwaar wordt. Geweldige vertolking van Gary Oldman die de absolute hork die Churchill bij tijd en wijlen was met verve neerzet maar ook de beste man van een hele kwetsbare kant laat zien.

Dat Churchill niet breed gedragen werd door delen van de regering is een bekend feit. Net als dat een grote partij in the house openlijk en behoorlijk nationalistisch zeg maar gerust fascistisch instelling had met een partijleider die openlijk met Hitler dweepte. Sterker Hitler stak van zijn kant niet onder stoelen en banken dat hij graag een vredesakkoord wilde met de Britten wilde, nog sterker, hij vond dat de Britten en Germanen van de zelfde voorouders afstamden, op elkaar leken, praktisch hetzelfde volk waren. Hoe ver men precies gegaan is om tot vredesonderhandelingen te komen, links of rechtsom, zal altijd in nevelen gehuld blijven net als de zogenaamde nachtvlucht die Rudolf Hess deed naar Schotland. Was het eigen initiatief of was het in opdracht van Hitler?

Ander feitje over de nationalistische/fascistische kant van de Britten, de SS had een speciale afdeling met Engelsen.

Terug naar de film, prima prent! Goed geacteerd, prima sfeertje, en verdomd wat een leuke typiste heeft die ouwe kerel.

Een ode aan Churchill.

Historisch klopt er allemaal maar bitter weinig van, ben ik bang - zonder even op alle details in te gaan, en dat hoeft ook niet echt want de samenvatting is ook al wat teveel geromantiseerd. Maar misschien verdient de persoon van Churchill dat ook wel een beetje. Toch voelt het ergens wel wat aan als een gemiste kans, en ik zou graag toch ook eens een echt volstrekt uber-nerd versie van dit stuk geschiedenis willen zien - gewoon om eens te weten hoe het nou precies zat. Een documentaire in 52 delen lijkt me daar toch wel erg geschikt voor - er is vast zat over te vertellen.

En dat is dan wellicht de waarde van deze film, precies dat het aanzet om nieuwsgierig te worden naar hoe het nou echt zat. Daar helpt de geniale rol van Oldman dan al een heleboel voor, en de mooi getimede manier waarop het verhaal verteld wordt ook. Mooie rollen ook voor Lily James (al geloof ik daar ook niet heel veel van, vooral de familiaire omgang was echt niet iets van die tijd) en Ben Mendelsohn (zelfs Churchill zal toch niet zo lomp geweest zijn in aanwezigheid van de koning).

Heel lang geleden heb ik eens een van de delen van de memoires van Churchill gelezen. Misschien ga ik die maar weer eens opzoeken.

Deze eens geprobeerd en kon me toch iets minder boeien. De cast deed het nochtans prima, maar de film duurde me toch te lang om de volledige speelduur te boeien.

Wel een verbluffende metamorfose van Gary Oldman.

Leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

Toch onder de indruk van deze interessante film over wellicht de belangrijkste uren in het leven van Churchill...en de ganse wereld.

Spetterende speeches, bewondering voor de "writing" en bovenal voor Gary Oldman, die terecht met topprijzen ging lopen.

In het begin wat karikaturaal rond de figuur van deze staatsman met de hardnekkige visie op de feiten, maar grotendeels sterke cinema, waarbij het aspect "emotie" gevat wordt ingelast, zoals in de, al bij al zeer geslaagde scène in de metro.

Na "Dunkirk" deze "Darkest Hour" over zowat dezelfde periode in WO II en meteen 2 kwaliteitsfilms

Ben een beetje verbaasd over alle hoge cijfers hier. Okay Churchill wordt hier uitstekend vertolkt wat ook geldt voor zijn medespelers, maar geschiedkundig is er toch een hoop fictie aan toegevoegd en dat vind ik betreurenswaardig voor een historische film.

We beginnen positief. De acteurs zien er geweldig uit. Daarvoor dus ook de terechte Oscars voor acteur(s) en make up. Filmisch ziet hij er ook erg fraai uit en er wordt gewoon goed geacteerd. Vond de koning George VI er ook indrukwekkend goed uitzien. Ook zijn secretaresse Elizabeth Layton (mooie rol van Lily James) zag er bijna look alike uit behalve haar kapsel. Ook de setting is niets mis mee.

Maar dan de negatieve aspecten aan deze film. Men moest zo nodig een beeld van Churchill vormen over de eerste 5 belangrijke weken als gekozen premier. En dan worden er keuzes gemaakt of verzonnen die gewoonweg niet kloppen. En ja dat is jammer, want we hebben het hier over een geschiedkundige film. Het veelbesproken metroverhaal is compleet verzonnen. Wel was het zo dat hij graag de mening hoorde van het publiek, maar dit was wel erg dik aangelegd. Leek bijna een klucht. En dan gaat hij ook nog stuk voor stuk de namen noemen in het parlement. Okay vond het best vermakelijk, daar niet van, maar daar klopt natuurlijk niks van. De rol van zijn secretaresse was ook al opmerkelijk. Die kwam pas in 1941 in beeld. Een jaar later! Het verhaal over haar broer die was gesneuveld op weg naar Duinkerke ook compleet verzonnen. Dit om het verhaal en zijn keuzes wat aannemelijk te maken bij zijn eindbeslissing. Jammer. Overigens stierf haar broer wel, echter onder andere omstandigheden.

De film had beter over een langer tijdsbestek gemaakt kunnen worden inclusief de bombardementen op Londen. Dan hadden we ook nog iets spannends gezien, met meer verhaal en echte feiten.

Darkest Hour ziet er perfect uit met uitstekende acteurs. De keuze om de film te belichten van slechts 5 weken, met geschiedkundige fouten maakt het voor mij een gemiddelde film.