Darkest Hour (2017)

Erg knappe prestatie van Gary Oldman die in de rol van Churchill Darkest hour toch duidelijk naar een hoger plan tilt.Verder is het vooral een degelijk drama dat de korte periode periode belicht rondom de evacuatie van de Britse militairen (en niet te vergeten ruim 100.000 Fransen) uit Duinkerken aan het begin van de tweede wereldoorlog.

Een biografie van de Britse staatsman is het dan ook niet echt al denk ik wel dat Churchill juist door deze gebeurtenissen uiteindelijk op een voornamelijk positieve manier in de geschiedenisboekjes terecht is gekomen.

Verder viel me vooral de uitstekende rol van Ronald Pickup op als Churchills voorganger als premier, Neville Chamberlain.De overige hoofdrolspelers van destijds komen wat minder goed aan bod en dan met name Kristin Scott Thomas wiens talenten nauwelijks worden benut als Churchills echtgenote.

Ook qua camerawerk verder niet echt een opvallende film,Darkest hour concentreert zich hoofdzakelijk op de politieke aspecten van,hoe om te gaan met de Duitse oorlogsmachine.Wat dat betreft had ik wel graag wat meer buitenopnames gezien terwijl de Nazi's zelf ook totaal niet in de film te zien zijn.

Als een kijk op Churchills beslissingen en motieven tijdens de aanvang van de blitzkrieg in mei 1940 is Darkest hour echter prima geslaagd.

Wat de Revenant is voor DiCaprio, is Darkest Hour voor Gary Oldman. Een ietwat geforceerde film om de acteur toch maar een Oscar te gunnen nadat ze beseft hebben dat hij die al lang verdiend had. Oldman doet het alvast beter dan DiCaprio. Deed me wat denken aan Christian Bale in de rol van Dick Cheney voor de film Vice (2018). Churchill is een iconisch figuur, een typische held dat een land nodig heeft voor het nodige zelfvertrouwen. Maar evengoed geen onbesproken figuur die toch wel wat doden op z'n geweten heeft. Ik ging er dan ook vanuit dat de film (zoals praktisch alle biopics) de nodige fouten kent en sterk geromantiseerd is. Ik ga de film dan ook niet helemaal afrekenen op de onjuistheden. Al zal dat altijd wel een stuk meespelen als je een realistisch beeld van de geschiedenis denkt weer te geven.

Ik zag kort hiervoor een andere film van Joe Wright: Pride and Prejudice. Een geweldig romantisch epos. En ook hier is Joe Wright een meester die een zeer mooie film neerzet. Dit is de stijl waarin hij goed is en kan uitblinken. Beter dan in het soms eerder geprezen Atonement wat mij betreft. Toeval wil dat actrice Lily James, die hier secretaresse speelt, een jaar eerder speelde in Pride and Prejudice en Zombies. Een verfilming van het bekende boek van Jane Austin (wat Joe Wright ook heeft gedaan), maar dan aangevuld met zombies.

Ik ken de figuur Churchill natuurlijk wel, maar net te weinig van de feiten achter deze film om te zien wat echt is en wat niet. (buiten de iconische speech). Ik kan me wel voorstellen dat Engeland voor een dilemma zat. Kiezen voor de vrede, wat wil zeggen dat ze Europa in de steek laten en dan maar hopen dat Hitler het daarbij laat. Maar dan verliezen ze ook hun macht natuurlijk. Amerika wil geen partij kiezen en steunt Engeland op dat moment dus ook niet. Engeland wordt daarmee geïsoleerd. Een Brexit avant la lettre eigenlijk. Maar dan wel met de dreiging voor de deur dat Hitler toch nog naar het eiland trekt om zijn rijk uit te breiden. Ofwel kiezen voor de confrontatie. Dat houdt in dat mensen opgeofferd worden om andere soldaten te redden. En zich klaar te zetten voor een oorlog. Een ideale situatie is er niet en elke keuze heeft haar kostprijs. De film stelt alles dan wat romantisch en heroïsch voor. Dat hoort wat bij een biopic zeker?

De film stelt op zich niet veel voor, maar Gary Oldman in de hoofdrol en de regie van Joe Wright maken veel goed. Best genietbare film dus.

Als een portret van de persoon van Churchill vind ik deze film erg sterk.
Gary Oldman als Churchill is werkelijk fenomenaal. Het is bijna alsof je naar de echte Churchill zit te kijken. De film zit vol met goede (en ook grappige) Churchill momenten. Complimenten voor de sterke dialogen. Ook de rest van het acteerwerk is heel erg sterk. De muziek van Dario Marianelli is ook erg goed.

Een groot gedeelte van de film staat in het teken hoe Churchill moet omgaan met (politieke) tegenstand. Erg interessant. Het is alleen jammer dat af en toe feiten en fictie teveel door elkaar lopen. Het beste voorbeeld hiervan is de scene in de metro (wel erg goed geacteerd door Oldman overigens). De grote aandacht voor de secretaresse van Churchill is een beetje irritant en voelt wat overbodig.

Een klein beetje een gemiste kans deze film. Maar toch de moeite waard om een keer gezien te hebben voor wie geïnteresseerd is in dit onderwerp.

3,0*

Mooie stylistische verfilming van de meidagen in 1940 toen Europa door de Nazi's werd overlopen. Churchill moet keuze's maken die de toekomst van Engeland en dat van de wereld zullen bepalen. Gary Oldman zet een herkenbare Churchill neer. De hele setting komt akelig herkenbaar over met angstige politici die geen dappere keuze's durven te maken.

Naar verluidt zou een biopic verdiepend inzicht moeten bieden. ‘Darkest Hour’ doet dat helaas allesbehalve. De film lijkt namelijk nog het meest op een Hollywoodiaanse poging tot verheerlijking, maar waarvan? Van blind patriottisme? Van het vergieten van andermans bloed tegen beter weten in? Want toch zeker niet van het verdedigen van universele waarden als democratie, vrijheid en gelijkheid?

Vreemd is dat Winston Churchill wordt afgebeeld als een twijfelende, schijnbaar dementerende zonderling die against all odds de juiste gok maakt die de geschiedenis uiteindelijk heeft doen kantelen. Is dat op zich verdienstelijk? Het is een discussie waard, of op z’n minst een overweging. Eén die regisseur Joe Wright niet maakt.

Behalve de zeemzoete soundtrack en de sentimentele verhalende franjes is bovenal de onduidelijkheid het meest storend. Waarom werd Churchills kandidatuur eigenlijk gesteund door de oppositie? Wat is er precies gebeurd bij de Gallipoliveldtocht tijdens de Eerste Wereldoorlog? Hoe verhielden premier en koning zich tot elkaar, en waarom? Je moet het achteraf allemaal zelf zien uit te pluizen. Kan niet de bedoeling zijn, toch?

2,75*

Films over oorlog of politiek lokken vaak discussies uit niet over de film an sich: hoe realistisch het oorlogsgeweld is, of hoe wenselijk de politiek.

Ik wil me daar bij deze film niet tegenaan bemoeien; ik heb gewoon genoten van de film. Want dit is een film die met aandacht gemaakt is. Mooie sfeerbeelden van straten, werkkamers, bunkers en paleizen, goed acteerwerk, en mooi taalgebruik. Churchill in een lift, mensen op straat bezien vanuit de dienstauto, Churchills vervallen slaapkamer - er valt genoeg te genieten.

Tegelijkertijd is dat ook de valkuil: het is allemaal té mooi. Oldman maakt van Churchill een eigenzinnige maar aandoenlijke grumpy old man, maar geeft hem meer expressie dan Churchill zelf had. Een meisje in de metro die ‘never!’ roept - dat is op het randje van melodrama. De lichtval in Buckingham Palace en het parlement: romantisch. Een ticker tape parade - dichterlijke vrijheid, zullen we maar zeggen. En hoe mooi dat alles ook is, het is wel een vreemde combinatie met de dreigende oorlog en de persoon van Churchill. Een rauwere benadering was ook interessant geweest.

En helemaal origineel is het ook niet. De situatie benaderbaar maken door het deels te vertellen vanuit het perspectief van een net aangenomen typiste is immers rechtstreeks gejat van Der Untergang (2004) - MovieMeter.nl - die stilistisch minder mooi maar minstens zo indrukwekkend is.

Nu ik dat alles zo opsom besluit ik om toch maar van 4 naar 3,5 ster te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik wel van de film genoten heb.

Sterke biopìc over een hele grote meneer. Aantal prachtige scenes zoals in de Londense metro. De vertolkingen zijn allemaal in orde, manier van vertellen met dagen die eruit worden gepikt maakt het wat fragmentarisch maar het valt goed te behappen. Ook slim om toch nog het perspectief van iemand anders te nemen,de aantrekkeljke typiste.

Goed.

Never, never, never give up, Mooie biography van een episode van Churchill. Erg goed. Wat zouden we geworden zijn als deze "klootzak" er niet was geweest? Ik hoop op een vervolg.

Hoewel de film zich afspeelt tijdens WOII en het over de strijd gaat tussen Engeland en Duitsland is het mijn inziens geen oorlogsfilm pur sang. Het gaat eerder over wat zich op de politieke achtergrond afspeelde met Eerste Minister van Engeland Winston Churchill. Zo gaat het hier veel meer over de discussies in het ‘Huis’ en de beslissingen genomen in het destijds tijdelijk opgerichte oorlogskabinet. Verwacht dus geen oorlogsfilm met ontploffingen, kogels en soldaten in loopgraven. Wel krijg je een mooi beeld over. Winston Churchill en de problematiek waar hij destijds voorstond. Tot voor deze film was Winston voor mij niet meer dan een wel gekende naam zonder dat ik daar iets over kon zeggen, noch naar tijd, noch naar verwezenlijkingen. Laat staan dat ik er een uiterlijk kon op plakken.

De film zelf: mooie en bij tijd, door de politieke insteek, vrij ingewikkelde dialogen. Echter vond ik het een zeer mooi cinematografisch weergegeven verhaal ten tijde van WOII. Churchill is bij deze voor mij dus geen nobele onbekende meer. Topprestatie van Gary Oldman, vooral zijn intonaties en gezegden bewijzen wat voor een topacteur dit moge zijn.

Had af en toe het idee dat gebruikte dialogen de echte geregistreerde gesprekken waren, zoals vb. het telefoongesprek op wc tussen Winston en ??? (geen spoiler alert).

Ok, voor mij geslaagd maar is een rustig “voorbijkabbelende” film waarvan ik nu al weet dat ik binnen een jaar of twee niet meer weet waar deze film over ging. Voor zover alles accuraat geschiedkundig gezien, toch weer een verrassende verrijking in mijn ‘nobele’ kennis en filmbeleving in het filmlandschap… 4*

Een film over (naar mijn mening) de meest interessante Britse premier en één van de meest interessante figuren uit de geschiedenis. Winston Churchill is en was omstreden, maar als deze film iets goed laat zien, dan is het wel dat hij voor ongelofelijk moeilijke keuzes is komen te staan. Keuzes waarbij geen goed alternatief lijkt te bestaan. Darkest Hour schroomt zich niet om zowel de mooie als minder mooie kanten van Churchill's karakter te belichten, maar lijkt niet uit het oog te verliezen hoe dapper en betekenisvol hij uiteindelijk geweest is.

Gary Oldman is weergaloos als Churchill. Ik denk dat John Lithgow stiekem nog wel mijn favoriete vertolking op zijn naam heeft staan, maar Oldman zit er niet ver vanaf. Ook Kristin Scott Thomas en Lily James doen het prima in de bijrollen. Ondanks het relatief korte speelduur sleept de film af en toe wel wat en ik vond het ook jammer dat de film op een interessant punt stopt. Normaal pleit ik niet gauw voor vervolgfilms, maar in dit geval zou ik dat niet erg vinden. Die laatste speech is overigens wel schitterend in beeld gebracht; absoluut een hoogtepunt en het levert een sterke finale op.

3,5*

Degelijk.

Gary Oldman schittert in zijn nagenoeg onherkenbare protheses en make-up als één van de, zoniet de, bekendste premiers van Groot-Brittannië. Vaak wat theatraal, maar ook gedetailleerd, steelt hij de show in een film die zich perfect daartoe leent. Dat hij voor deze rol met een Oscarbeeldje mocht zwaaien, is de logica zelve.

Als biopic is het compact genoeg. Een heleboel nuances zullen ongetwijfeld verloren zijn gegaan, maar probeer maar eens zo'n woelige periode op afdoende wijze te bevatten. Dat is wellicht niet verfilmbaar - of het moet een serie zijn. De paar politieke intriges zijn niet echt spannend en de urgentie van de oorlog komt ook niet altijd even goed naar voren - daarvoor is het ook gewoon iets te veel enkel een biopic van Churchill (en een onemanshow van Oldman), maar in die genoemde hoedanigheden is het toch allemaal degelijk genoeg gemaakt voor een avondje kijkplezier.

3

Eindelijk ook maar eens aangezwengeld, en ik kan me goed bij tbouwh voegen op pagina 1. Veel te overgedramatiseerd naar mijn smaak, met de potsierlijke scene in de metro als uitschieter. Oldman doet het zeer goed in deze rol, maar hij weet het scenario en Wrights regie helaas niet te redden van een (krappe) onvoldoende. Echter heb ik ondanks Oldmans knappe performance, stukken meer gehaald uit Lithgows Churchill in The Crown. Al is die vergelijking misschien niet helemaal gelijkwaardig.

Er valt naast het acteergeweld en de aangename cast (Mendelsohn als George VI, nice one) genoeg te genieten qua beelden, kostuums en aankleding, en misschien ben ik als gewezen historicus te streng met mijn 2,5*… But there you have it. Ik had beter naar mijn boekenkast kunnen lopen, denk ik. Al zie ik mezelf deze zomer ook niet echt door die immense rij van zijn dagboeken door komen.

2,5*

Deze steengoede film nog eens bekeken.

What a great movie!

The gripping Story so well told of the May-Days in 1940.

The story of that great man of insufferable Resilience. Who was able, against all odds, to transfer this fighting spirit and national pride into the whole of his nation. To fight the hard and long but victorious war battle against Nazism.

Joe Wright has done supreme work as the director. And Gary Oldman is sublime as The Old Man himself.

Churchill (schitterend vertolkt door Gary Oldman) wordt eerste minister van het Verenigd Koninkrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog). Zijn excentriek karakter wordt goed neergezet.

Er wordt druk op hem gezet om onderhandelingen op te starten met Hitler. Ondanks tegenwerkingen langs alle kanten blijft hij gestaag op zijn doel afgaan.

Verwacht geen blitse actiefilm, er wordt voornamelijk (alleen maar eigenlijk), gepraat.

Maar ik vind deze film zeker het kijken waard.

Alle ruimte voor Gary Oldman om Churchill met al z'n karakteristieke stijfhoofdigheid, drankgebruik en welsprekendheid op indrukwekkende wijze neer te zetten, met een supporting cast die naast hem een beetje verbleekt (met uitzondering van Kristin Scott-Thomas en Ben Mendelsohn, die niet toevallig ook personages spelen die niet bang zijn om hem van repliek te dienen). Bovendien over een essentiële periode in de Tweede Wereldoorlog, en hoewel we ook al weten dat Churchill gewoon aan de macht is gebleven is het toch ook spannend om te zien hoe hij de weerstand van tegenstanders èn partijgenoten uiteindelijk overwon... en toch kon de film me niet helemaal bekoren. Misschien omdat Oldman niet een favoriete acteur van mij is, misschien omdat de behandelde periode te kort is en daardoor in het grotere geheel van '40-'45 te weinig gewicht in de schaal legt, misschien omdat de film toch een beetje een hagiografie is, maar ik was hoe dan ook na afloop net iets minder onder de indruk dan ik vooraf had gedacht.

Deze film is beter dan de film 'Churchill'.

De sfeer en de setting zijn heel overtuigend.

Degelijke aankleding en over de gehele linie degelijk acteerwerk, al steekt alleen Gary Oldman er wat dat betreft boven uit. Verder een saaie film, een droge en geromantiseerde geschiedenisles. Jammer, want het onderwerp spreekt mij wel aan, maar dit gaf mij weinig kijkplezier. Eén scène valt in negatieve zin op, te weten die met Churchill in de metro. Het komt nogal tenenkrommend en weinig realistisch over en blijkt ook helemaal niet te hebben plaatsgevonden. Als je dan toch een droge geschiedenisles voorschotelt, houd het dan (zoveel mogelijk) bij de feiten. Behoudens Churchill zelf komen de personages niet echt tot leven, dat is ook wel jammer. Een behoorlijke tegenvaller.

Wat een ontzettend goede film. Winston Churchill wordt geconfronteerd met een bijna onmogelijke keuze: een vredesverdrag sluiten met nazi-Duitsland, of vasthouden aan zijn eigen visie en principes.

En holy sh*t, wat is Gary Oldman een fantastische acteur. Je ziet hoe hij volledig opgaat in zijn rol als Winston Churchill. Ik had me werkelijk geen betere acteur kunnen wensen voor deze vertolking.

5,0*