La Tortue Rouge (2016)

Summiere schetsen.

Wanneer de Nederlandse regisseur van de bekroonde kortfilm Father & Daughter, Michael Dudok de Wit, wordt gevraagd door de legendarische Japanse animatiestudio Ghibli om een langere film te maken, levert dat deze The Red Turtle op. Oftewel La Tortue Rouge. En ondanks dat zijn werknemers hem als nogal een perfectionist omschrijven in de op de bluray bijgevoegde docu Het Verlangen van Michael Dudok de Wit, krijgt hij de film op tijd af. En met prima resultaat, mag je rustig stellen.

Visueel gezien eenvoudig maar daardoor waarschijnlijk wel des te mooier. En ook qua verhaal is het allemaal niet heel erg ingewikkeld. Summier bijna. Al kun je er diverse kanten mee op, als je wilt. Dat laatste zou wat afbreuk kunnen doen aan het realistisch ingeslagen en indrukwekkende eerste half uur, maar wellicht ook een verrijking kunnen zijn. Het is maar hoe je het bekijkt. Hoe subjectief de beleving van film ook moge zijn, dat The Red Turtle een succes werd is een feit.

Het verhaal dat wordt geschetst, ontroert regelmatig. Met name aan het begin, wanneer het makkelijk is om mee te leven met de hoofdpersoon. Zijn wanhoop is voelbaar. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat niet alles even meeslepend werkt. Ondanks de dik aangezette soundtrack. Toch is deze minimalistische animatiefilm de moeite van het aanschouwen waard. Misschien is al het bewieroken wat overdreven, de film weet evengoed te beklijven.

Goed.

Met dank aan Lumière voor het recensie-exemplaar.

Wel de moeite om mee te pikken. Een bijbels aandoend beeldverhaal over een schipbreukeling die voor de rest van zijn leven vastzit op een eiland. De vergelijking met Adam en Eva in de tuin van Eden is niet ver weg, en wordt in een eenvoudige dromerige stijl gebracht. Er straalt sereniteit, warmte en rust uit de beelden. Woorden zijn niet nodig. De vertelling gebeurt door duidelijke gebaren en lichaamstaal en kent evenzo dramatische momenten. Beeld kan soms sterker dan taal zijn, en daardoor blijven sommige beelden duidelijk in de geest hangen. Bijzonder werkje.

Wat een mooie film!, ik ben echt blij dat ik deze gezien heb....

En ook nog eens gemaakt door een Nederlander...

4 1 /2 ster

Een soort parabel of allegorie over een man die aanspoelt op een onbewoond eiland. Erg mooi. Blijkbaar is dit de eerste niet volledig Japanse productie van Studio Ghibli. Wel een hele grote eer dan voor Dudok de Wit.

Hij doet Ghibli's vertrouwen eer aan met weliswaar een meer Westerse Hergé-achtige tekenstijl maar een inhoud en sfeer die toch nog best Ghibli is met dat fantasievolle, spirituele en dromerige.

En dan hoeft de film nog niet per se heel diep of origineel te zijn. Waarom zou het? Mag het niet enkel het elegante en serene kleine filmpje zijn dat het nu is?

Ik genoot van de amusante survival aan het begin en van het ontbreken van gesproken woorden, waardoor de emoties niet te zwaar voelen (zelfs niet met die af en toe flink aanzwellenden score) en je het eiland meer gaat waarderen. De schipbreukeling wordt ook vaak maar een nietig figuurtje in beeld gebracht.

Alles is ook wel echt prachtig getekend. Overdag alles in levendige kleuren, 's nachts enkel grijstinten. Erg mooi gedaan. Ik ben ook fan van die Hergé-stijl, en ook die dieren vond ik leuk, vooral die grappige nieuwsgierige krabjes. Ik voorzie een behoorlijke kans op een top-10 notering over een paar weken. 4.0*.

Ghibli heeft haar talent nog niet verloren. Ook al is deze film niet helemaal van de studio zelf, maar van Michaël Dudok de Wit. De combinatie van zijn eigen stijl en de ervaring van Ghibli zorgt voor een pareltje. Een kunstwerk tussen de andere animaties van dit jaar. De sterkte zit in de beelden, die gelukkig ook de kans krijgen om te schitteren door het gebrek aan dialoog. Alles is minimalistisch en tegelijk zeer warm en mooi. Een schilderij op de juiste manier uitgebalanceerd.

De stijl doet me hard denken aan Hergé, en ik ben blijkbaar niet de eerste die dit vind. Niet dat je strips en animatie kan vergelijken, maar met de Belgische stripbagage die we rijk zijn, zou je denken dat we in België meer van dit soort animaties hadden kunnen verwachten. De enige Belgische animatie die er wat uitspringt is Panique au village, en daar is de link met strips wel ver te zoeken.

Een mooie film die je gewoon moet laten komen. Sfeervol met beelden die voor zich spreken. Eén van de beste films van het jaar.

Mooie film. Zal niet aan een ieder zijn verwachtingen voldoen. Heb het gewoon aangekeken en werd er door gegrepen. Interessante gebeurtenissen. Mogen we allemaal wat anders in zien?

Cast Away maar dan geanimeerd

Ik hou niet persé van deze tekenstijl maar vond hem toch wel mooi in al zijn sentimentele eenvoud.

Een filosofisch sprookje wellicht waarbij het niet uitmaakt of je nu wel of niet vastzit in het leven of letterlijk op een eiland.

De krabbetjes zorgden nog een beetje voor een komische noot in de film.

Aardige film, maar niet meer dan dat.

Héél erg mooie film

Genieten van het begin tot het eind

Visueel en qua soundtrack echt prachtig, inhoudelijk kon ik er niet zo heel veel mee. Dit voelde meer als een beleving of een kunstvorm aan en weinig als een film. Zoals gezegd ziet het er prachtig uit, erg sfeervol met de stijl van animeren en met de kleuren. De soundtrack is erg aanwezig, maar door het hoge niveau daarmee zeker sfeerverhogend. Maar daarmee houdt het voor mij ook op, had na een interessante start na een tijdje niet echt meer door waar de film nu heen wilde gaan. Dat er niet wordt gesproken is helemaal niet erg, maar het plot werd ook nooit boeiend genoeg. Gelukkig zat het er na 80 minuten op, was ruim voldoende tijd. Had het nog een half uur langer geduurd, had ik er vermoedelijk een onvoldoende aan gehangen. Nu niet.

3*

Beetje teleurgesteld. Ik keek al zowat een jaar uit naar deze film, eindelijk in de bios kunnen aanschouwen. De beelden, met name de achtergronden geven wel dat Ghibli-gevoel, de kreeftjes passen op zich daar ook prima in, al zijn ze wel de typische comic relief. Maar de magie onbreekt, een rode schildpad is niet genoeg daarvoor. Het minimalistische verhaal is aardig maar al zovaak gedaan (spoiler: het zoveelste verhaal over de cycle of life), buiten het vastzitten op een eiland of in het leven zoals Flat Eric zo mooi zegt heeft het weinig toegevoegde waarde. Ik mis de aandoelijke Ghibli-personages, of de tot de verbeelding sprekende elementen. Een verwesterde Ghibli die me de oude Ghibli's nog meer doet missen. De soundtrack (soms geheel afwezig en soms te nadrukkelijk aanwezig) en het design van de figuren stelden me ook wat teleur. Aan mijn hoge verwachtingen werd niet voldaan. Een kleine 3*.

Das inderdaad vast gedeeltelijk een stukje verwachting denk ik Arno, ik verwachtte helemaal geen Ghibli film, ik verwachtte een Dudok de Wit film, waar in mijn beleving Ghibli slechts zijdelings iets mee te maken had...

Maar ik ben ook niet zo dol op die 'aandoenlijke Ghilbi beestjes', dat scheelt wellicht ook een hoop in de beleving. Ik vond het echt duidelijk de beste van de 160 films uit 2016 die ik zag.

Binnenkort nog maar eens thuis kijken...

Ik was ook niet blind ingesteld op een Ghibli John Milton, ik wist dat het een coproductie was. Tot ik het logo op het scherm zag, toen ging mijn hart toch wel harder kloppen van verwachting. En die (hier afwezige) beestjes vind ik geweldig

Dit is weer 's wat anders. Normaliter ben ik niet zo van deze tekenstijl, maar dit was zeer aangenaam. Prachtige animatie, subtiele humor, en de muziek die de film zeker op een positieve manier ondersteunt!
Het eerste halfuur hield me op het puntje van mijn stoel, maar daarna zakte de film wat in. Met name toen de schildpad werd "voorgesteld" als vrouw, en de verhaallijn daarna. Ik had het mooier gevonden als de schildpad gewoon een schildpad bleef en zo het verhaal voortkabbelde.

Toch ben ik wel nieuwsgierig geworden naar dit soort producties. Het werd hierboven al kort samengevat door Film Pegasus: "Een schilderij op de juiste manier uitgebalanceerd". Mooi.

Een verhaal visueel vertellen zonder enige vorm van dialoog, het is niet evident. Maar in La Tortue Rouge is het haast pure poëzie. De film vraagt geen verduidelijking op dat vlak. Het zou totaal overbodig zijn en afdoen aan wat eigenlijk de sterkte is.

De animatie voelt, zoals verscheidene members al wisten op te merken, heel Europees aan. De verwijzing naar Hergé kan ik tot op zekere hoogte enigszins begrijpen, maar er zijn tal van andere strips waar dit veel dichter tegenaan leunt. Volgens sommigen is het een gemis, de Ghibli-creatures. Op mijn beurt vond ik het dan weer een positief iets dat het Ghibli-gehalte niet overheerst. Het is dan ook een Dudok de Wit film, niets anders.

De score van Laurent Perez de Mar ... Wauw. Ondanks de licht repetitieve kant, is dit zowaar mijn favoriete soundtrack van 2016. In combinatie met de beelden is er ook een perfecte balans bereikt, de tonen zwellen nooit aan wanneer het niet gepast zou zijn en blijven minimaal op de juiste momenten. De noten ondersteunen wat we te zien krijgen, in de meest pure zin van het woord.

Emotionele overdondering bleef achterwege, vandaar nét geen 4.

Prachtige film!

Het is een zeer gevoelige animatie, die sterk leunt op de sereniteit die een onbewoond topisch eilandje met zich meebrengt.
Het belangrijkste in deze film is overduidelijk het visuele wonderland, met enkele zeer sterke beelden erin. Zeker de bijna-monochrome maakten indruk op mij.

Het moet wel gezegd: Dudok de Wit (ken hem eigenlijk niet) is duidelijk de man van kortfilms; 80 minuten is eerder lang vond ik. Gelukkig is er nergens overduidelijk getracht er een slow film van te maken: zeker in het begin hangt je aandacht vastgespijkert aan je scherm maar naar het einde toe verslapte deze toch.
Ik geloof dat deze film in 50 minuten verteld kon worden zonder aan detail in te boeten maar daardoor des te krachtiger.

Tegen het einde zat ik er wel terug in, en dat valt zeker op de rekening van de soundtrack te schrijven: zeer rustig maar sterk in zijn begeleidende functie. En de mooie afwikkeling van het verhaal zit er natuurlijk ook voor iets tussen.
Het niet spreken maakte de film zeker een pak interessanter, en anders zou het verhaal ook helemaal niet kloppen. Sprekende schildpad, iemand?

Conclusie? Haal 'm binnen, maak het gezellig en genieten!

Wat een film... zo veel gevoelens komen naar boven in deze film... dieren en mensen pakken vaak goed uit.

Ben blij dat ik deze film heb gezien

Wel een fijne visuele stijl, maar zo boordevol symboliek dat het eigenlijke verhaal eigenlijk maar magertjes uitvalt. Het is een beetje Robinson Crusoë, maar er wordt een hele poespas rond geweven, waar ik de helft niet van begrijp (waarom houdt de schildpad die man tegen om van het eiland te gaan? waarom mag de zoon er wel weg?) Wat minder zweverig en wat meer rough around the edges had de film veel goed gedaan, minder elitair en intellectueel.

Prachtige film over liefde, zin om te leven en te overleven.

Heel sober eigenlijk, voldoende expressief en met de nodige emotie.

Geen kenner van animatie, maar dit is toch heel mooi en voor éénieder aan te raden.

Opzicht wel een mooie en mysterieuze Animatie / Avontuur film, die ondanks dat er niet in gepraat werd, toch wist te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut.

Het verhaal omtrent een schipbreukeling die strandt op een klein tropisch eiland en daar moet overleven zit mooi in elkaar en de eenvoudige visuele stijl van de animaties (waarbij het eiland eigenlijk nog heel mooi werd weergegeven met zijn natuur), paste mooi bij het verhaal. Het verhaal is in het eerste gedeelte (eerste 30 minuten) nog best realistisch, waarbij de schipbreukeling probeert te overleven en van het eiland te ontsnappen, met zelf gebouwde vlotten. Bij iedere vlucht poging wordt hij daarbij echter gehinderd door een grote rode schildpad, die de vlotten steeds kapot maakt, en als hij daarna hardhandig afrekent met de schildpad, door deze op het land om te keren en er daarna met een stok op slaat,, wordt het verhaal mysterieus.

Dat laatste omdat de schildpad opeens verandert in een roodharige vrouw, waarna er een liefdes verhaal ontstaat tussen de schipbreukeling en de vrouw, die ook al snel een kind krijgen, die met alle liefde opgroeit en volwassen wordt. Daarna krijgt men nog te maken met tsunami en hun kind wilt uiteindelijk ook het eiland verlaten (wat hij doet via schildpadden, waar hij een speciale band mee heeft). Dit resulteert uiteindelijk dat de schipbreukeling en de vrouw samen oud worden op het eiland en als de schipbreukeling daarbij sterft aan ouderdom, verandert de vrouw weer in een schildpad, waarbij deze weer de zee intrekt en waarna de film ook is afgelopen.

Het verhaal bevat overigens ook wat humor en dat komt op conto van de krabbetjes (zie ook de filmposter), die min of meer de vriendjes zijn van de schipbreukeling. Al met al best een mooie en mysterieuze Animatie / Avontuur film, met als thema liefde, die zich met circa 70 minuten lekker wegkijkt. Dat er in deze film niet werd gepraat, stoorde mij niet, want de beelden en de muziek zeggen eigenlijk al genoeg. Omdat deze animatiefilm me wel niet wist te ontroeren (zoals ik dat wel had met de oorlog animatiefilm "Hotaru no Haka (1988)"), krijgt hij van mij wel maar een ruime voldoende.

Een goede animatie/fantasie film...

Goed gemaakte animatie....

Goed verhaal en stille verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Erg mooie animatiefilm. Onder het motto dat beelden meer zeggen dan duizend woorden krijgen we een zwijgende film aangeboden, die behoorlijk imponeert. Gewoon kijken en ondergaan, kan me niet voorstellen dat iemand dit echt slecht kan vinden. Qua verhaal is het erg klein, een grote twist(inclusief de fraaie muziek is de invloed van Japan hiermee ook meteen duidelijk) maakt het fascinerender, en de film duurt net kort genoeg om niet te gaan vervelen. Het overschot aan prachtig tekenwerk overheerst echter het gebrek aan superieure inhoud. Had voor mij best de oscar mogen winnen want in mijn beleving de beste animatiefilm van 2016.

La Tortue Rouge

Redelijke animatiefilm, maar ik had toch op iets meer gerekend. Het begin is uitstekend met een man die gestrand is op een onbewoond eiland en moet zien te overleven. Het ziet er fantastisch uit en dat de film geen dialoog heeft is origineel en werkt.

Maar nadat een schilpad in een vrouw veranderd gaat het wel bergafwaarts en begint de film repeterend te worden. Het wordt wat langdradig en dat er geen woord gesproken wordt (zelfs niet tussen man, vrouw en kind) begint zich hier te wreken. Het einde is aardig gedaan, maar het "alles was een droom" idee zag je aankomen en is ook wat afgezaagd. Er zal een spirituele boodschap achter zitten, maar het kon mij niet echt bekoren.

Schitterende film, verrassend mooi en bijzonder. Zeer rustgevend en een heerlijke sfeer. Petje af voor de makers.

Hink een beetje op twee gedachten bij deze film, ja de animatie ziet er aardig uit en dat er geen woord in word gesproken maakt het wat apart en bijzonder.
De film heeft ook wel een bepaalde rustgevende sfeer, maar dat komt ook wel omdat er geen woord in word gesproken. Enig dialoog (niet veel) had ik niet misplaatst gevonden, maar dan zou deze film wellicht wat minder apart en bijzonder zijn geweest voor velen.

Hoewel ik het een apart filmpje vond viel het me achteraf toch wat tegen. In het begin kon ik me goed inleven in de overlevingsdrang en de film heeft een paar sterke momenten zoals de val in de waterschacht en de tsunami maar ook beperkingen zoals..
Wat deed hij in een roeibootje zover op zee, of is het eiland niet zover van de bewoonde wereld? Hij kan wel een aardig vlot met ook nog eens een zeil van bladeren bouwen, maar in al die tijd geen fatsoenlijke hut? Vuur was ook niet belangrijk, behalve bij het opruimen van het eiland na de tsunami?

Als je dan bedenkt dat het allemaal een droom zou zijn, ja dan kun je je fantasie de vrije loop laten gaan en maakt het allemaal niet uit. Mischien vraag ik teveel en zoek ik teveel, maar die dingen mis ik dan en met name de twee laatste punten hadden naar mijn mening de film wat extra kracht kunnen geven.

Wat ik net zo apart en bijzonder vind zijn een aantal beoordelingen hier, zo gauw de naam ghibli om de hoek komt kijken lijkt het alsof deze film zowat op voorhand bijna geen onvoldoende kan krijgen.
Een aantal (op een enkeling na) vinden Cast Away (2000) (wat geen animatie is, maar ongeveer dezelfde insteek) met een echt persoon en elementen, waarbij Tom Hanks één van zijn betere rollen speelt en een fantastische prestatie vertolkt minder goed of gewoon slecht.
Dat vind ik op zijn zachts gezegd opmerkelijk.

Goed. Er zijn weinig films waar niet of nauwelijks gesproken wordt, en wat dat betreft is een film als deze wel prettig voor de verandering. Er gebeurt niet echt veel, op één bovennatuurlijke gebeurtenis (of eigenlijk twee, maar van dezelfde aard) na, het meeste wat er gebeurt, zie je ook wel aankomen; het gaat vooral om de sfeer, die hem zit in de kleine dingen. Wat dat betreft spelen met name de krabbetjes een prettige rol waarin ze geen interactie met de hoofdpersoon vertonen, maar ergens toch weer wel. Leuk gedaan.

Ook ik vind de stijl niet echt geweldig; hoe bijvoorbeeld met twee simpele stipjes de ogen getekend zijn doet me een beetje aan Kuifje denken, en je mag ergens toch wel verwachten dat een animatiefilm het niveau van een stripboek overstijgt. Muziek soms wat aanwezig, maar niet echt last van gehad.

Uiteindelijk een fijne film die als een kabbelend stroompje aan je passeert, maar niet echt groots is. 3,5*.

Da's wel een beetje een rare opmerking. Ten eerste zijn het twee echt verschillende media. Tekenen voor strip is echt anders dan voor animatie.

Ten tweede was Hergé een groots tekenaar (net als Dudok de Wit, overigens). Beiden hanteren ze, zij het gebaseerd op verschillende invloeden, een sterk gestileerde stijl. Vergeleken worden met één van de twee wordt in beide vakgebieden als een groot compliment gezien.

Ten derde doe je strip een beetje af als een minderwaardig medium. Er worden ongelooflijk knappe strips gemaakt, in heel sterke tekenstijlen en verhaalstructuren. Er is een grote wereld achter Suske en Wiske en de Donald Duck...

Als je goed leest, zie je dat ik het over de stijl heb, en niet over de inhoud. Suske en Wiske vind ik overigens inhoudelijk wel erg oubollig. Maar inderdaad zijn strips en animatie verschillende media, al is het maar omdat een strip vaak door één of twee personen gemaakt wordt, terwijl er veel meer mensen aan een animatieproject werken. En om die reden verwacht ik dat een animatiefilm qua stijl toch iets gedetailleerder is dan een strip. Mijn avatar is overigens ook al jaren een afbeelding van een stripfiguur, dus ik voel me niet aangesproken over dat ik strips minderwaardig zou vinden.

Ik weet dat je het over stijl hebt (zo goed lees ik wel), ik heb het toch ook niet over de inhoud? Enkel in mijn derde puntje heb ik het even over vertelstructuren.

Een animatieproductie is inderdaad over het algemeen een team-effort. Dat wil niet zeggen dat iedereen meedenkt of meewerkt aan design. Het ambacht van een (2D) animator bestaat voor een heel belangrijk deel uit het kunnen adapteren van een opgelegde stijl. Daar is geen ruimte voor eigen input op dat gebied.

Over meer detail in het ontwerp van een animatie tov strip: sommige dingen zijn in animatie gewoon niet/nauwelijks mogelijk. De tekenstijl van Franquin bijvoorbeeld (een gemeenschappelijke held, overigens) is in animatie eigenlijk niet haalbaar. Althans niet met dezelfde krachtige poses, vaart, dynamiek en lijn.

Nu beweer ik niet dat er in getekende animatie niks anders mogelijk is dan de stijl van Michael, natuurlijk. En je kan er van houden of niet. Ik vind het alleen een raar argument wat je gebruikt: er werken meer mensen aan en het is animatie, dus heeft het meer detail nodig. Die dingen hebben volgens mij heel weinig met elkaar te maken.

Ik denk dat de kracht in Michaels design hem vooral ligt in essentie, kunst van het weglaten, zonder aan zeggingskracht in te leveren. Sterker nog: die wordt volgens mij alleen maar sterker in deze film.

Ik reageerde daarop omdat ik bang was woorden in de mond gelegd te krijgen die ik niet gezegd heb, en waar ik ook niet achter sta.

Inderdaad, maar het punt is dat een striptekenaar naast het ontwerp ook zoveel andere dingen dan design moet doen, terwijl bij animatie de taken veel meer gespecialiseerd zijn.

Maar okee, natuurlijk zijn er ook strips waar wel alles gedetailleerd getekend wordt, net zoals er ook mooie animatiefilms zijn die meer schetsmatig zijn. Ik had het een en ander wellicht wat beter kunnen formuleren, en het woord "overstijgen" beter kunnen vermijden. In ieder geval werkt animatie voor mij het beste als het me doet vergeten dat ik eigenlijk naar animatie kijk. Dit betekent zeer zeker niet dat het levensecht moet zijn; animatie waarin dat geprobeerd wordt te bereiken faalt vaak, waardoor ik er juist van doordrongen raak dat het animatie is. In dit geval doet de wijze waarop de ogen hier getekend zijn mij denken aan strips als Suske en Wiske, en Kuifje, en dat stoort met de rest van de animatie.

Wat werkt en wat niet werkt is natuurlijk zo subjectief als het maar kan zijn, maar goed, als het beschouwen van films objectief was, zou iedereen dezelfde stem uitdelen.