La Tortue Rouge (2016)

Naar deze keek ik al een tijdje uit en eindelijk eens bekeken. Een heel mooi geanimeerde film die ondanks het eenvoudige verhaal en het gebrek aan dialoog toch weet te boeien. De relatief korte speelduur was ook goed.

De moeite om gezien te hebben.

Ik had al veel goeds gehoord over La tortue rouge. Het is een bijzondere animatiefilm over een schipbreukeling die strandt op een onbewoond eiland. De film heeft - hoe kan het ook anders - wat denken aan Cast Away. Maar La tortue rouge gaat verder dan dat. Michael Dudok de Wit gaf de film een extra religieuze en filosofische insteek. De man wenst het eiland te verlaten, maar slaagt daar door één of andere Almacht niet in. Hij dient zich te berusten in zijn lot en tevreden te zijn met wat het leven hem te bieden heeft. Voor sommigen onder ons kan dit een goed voornemen zijn ...

De film deed me ook de hele tijd denken aan het scheppingsverhaal van Adam en Eva, niet dat de vergelijking in alles opgaat, maar toch. De reïncarnatie van de vrouw was erg bijzonder en het leven van de man viel in zijn plooi. Daarnaast is de sfeer geweldig in de film. Wanneer er niet gesproken wordt, moet je de kijker op andere manieren prikkelen. De muziek is erg mooi en ook visueel krijg je wel wat te zien. De harmonieuze zwempartij met de schildpadden met een hemelse zon op de actergrond is maar één van de voorbeelden waarom deze animatiefilm een pareltje is. Hoe je uit zoveel eenvoud een erg mooie productie kan maken, is erg knap en verdient lof. mooi!

Michael Dudok de Wit schetst een moderne Robinson Crusoë: een eenzame wilde komt niet alleen tegenover de natuurelementen te staan, maar vecht vooral tegen zijn eigen menselijke aard. Het eiland komt tot leven met sfeerschetsen van waterstromen, regenpartijen, de lokale krabben- en schildpadpopulatie en die verwoestende golven op en rond het land. De Wit brengt het subtiel op beeld met een loom verteltempo waarin de nadruk niet ligt op het avontuur of de spanning, maar op de worsteling van het naamloze hoofdpersonage in een wereld waar dood en verlies een alledaags onderdeel vormen. Bikkelhard en toch schattig. Helaas komt juist de metafoor uit de titel - de rode schildpad - niet zo goed uit de verf als ik zou willen; het voelt als een wat geforceerde magisch-realistische stijlbreuk in een film die het tot dat punt prima zonder een fantasie-element kon doen. Al vind ik het tof dat je er uiteindelijk toch een eigen invulling aan kan geven.

Raakt of raakt niet. In mijn geval het eerste, en hoe.

Dudok de Wit is een meester in het blootleggen van de mens.

5*

Ik begrijp werkelijk niet wat er mooi is aan de animatie of de tekenstijl. Pover lijkt me een betere omschrijving. Verder een nogal zoetsappig verhaaltje vol behulpzame dieren (die krabjes ook, jeuk!), zonsondergangen en sentimentele muziek. Komt er een tsunami over je mini-eiland dan overleef je dat natuurlijk gewoon. Het hele schildpadgebeuren deed me ook niks. Een prul vind ik het.

Zeg niet pover als je gestilleerd bedoet. Kan heel mooi zijn... Michael is een absolute meester in de kunst van het weglaten waardoor essentie ontroerend knap blootgelegd wordt.

Kan mooi zijn ja, dat vond ik ook nog wel in Father and daughter, maar hier zit het er veel te veel tussenin en komt het op mij pover over.

Overigens wordt er bij werkelijk elke animatie door de overgrote meerderheid opgemerkt dat de animatie zo mooi is, valt mij op. Misschien moet de lat iets omhoog?

Mwoah, ik moest even wennen aan de wat krakkemikkige menselijke karakters, maar de animatie van de natuurelementen behoort zonder meer tot het mooiste wat ik op dat vlak zag.

Laten we misschien beginnen met het onderscheid tussen animatie en tekenstijl, da's blijkbaar al te moeilijk voor de meesten.

De achtergronden waren vrijwel zonder uitzondering stilstaande beelden met weinig detail, dan heb ik het dus over de tekenstijl. Als je van zonsondergangstinten houdt kwam je vooral aan je trekken. Met kaders werd weinig gedaan, dynamische beelden waren er nauwelijks. De animatie van de natuuurelementen kan ik me eerlijk gezegd niet zo erg goed herinneren, wel dat het geluid in elk geval goed op orde was.

Is toch héééérlijk in combinatie met de schattige krabbetjes? Maar ik snap je punt wel, dit zal vermoedelijk niet de meest vernieuwende animatiefilm ooit zijn - in ieder geval niet één die iets bijzonders met het medium doet.

Wat ontzettend jammer dat het niet iedereen lukt van dit soort films te genieten. Ik heb ademloos gekeken naar dit meesterwerk waar gevoel en stijl zonder overbodige opsmuk hand in hand gaan. Meesterwerk!

Als liefhebber van minimalisme sprak de schoonheid die Dudok de Wit op het betoverende witte doek tot leven brengt me enorm aan. Niet toevallig was het De Boeddhistische Omroep/Blik die dit juweel vandaag op TV mocht uitzenden.

Juist door de kunst van het weglaten, krijgt elk detail een rijkdom aan interpretatiemogelijkheden, maar Adam en Eva kon ik er in de verste verte niet in herkennen, net zomin als Cast Away. Sowieso zit er (gelukkig) niets van de bijbel in. De betekenis van de Rode Schildpad laat zich eenvoudig raden, zeker in het licht van drie groene schildpadden die als schaduwen de "nieuwe reiziger" begeleidden.

Kortom, na Father and Daughter is dit een magnifiek spiritueel vervolg.

Mooi, MOOI, spannend, mysterieus, mooi, intrigerend, mooi, moooooi, mmmeh, saai, mooi, saai, saaai. Saai.

28 december op CANVAS.

Hahaha, ik vond hem prachtig, maar kan wel een mening als deze ergens begrijpen

Het zegt eigenlijk meer over je persoonlijke stemming op dat moment, dan over de film. Ik had gelukkig veel rust toen ik m zag.

Ik vond er niet veel aan. Had na het lezen vd reviews meer verwacht

Vond dit wel een mooie film.
Heel erg genoten van sommige beelden, had de neiging om telkens het beeld stil te zetten.
Herkende inderdaad hier en daar de gezichtsuitdrukkingen van kapitein Haddock.
De klare lijn van Hergé, toch wel een compliment.
Voor wat betreft de inhoud, voor mij is de betekenis dat we als mens niet alleen kunnen zijn. En het hele verhaal van zijn vrouw en kind heeft hij gedurende zijn leven -dat hij noodgedwongen moederziel alleen op een eiland moet doorbrengen- bijeenverzonnen. Om te kunnen overleven. Zijn ontsnappingspogingen waren gewoonweg allemaal mislukt. Niét door een schildpad, gewoon mislukt. Maar een keer hij doorhad dat het niet ging lukken heeft ie de schildpad erbij verzonnen. Die dan later (in zijn gedachten) in een mooie vrouw veranderde.
We bestaan slechts in de ogen van een ander. Dus we hebben allemáal anderen nodig. Als hij er niemand bij had verzonnen op dat eiland had elk van zijn daden en zijn hele leven geen enkele zin.
Gezien deze film je doet nadenken over het leven is dit voor mij pure kunst.

Was vannacht op TV. Erg laat dus. En niet eens te vinden in de lijst van vrijdag 24 april. Erg mooi. Kreeg er tranen van.

Vandaag op NPO 2 om 13u55.

Vormgeving en muziek zijn schitterend, het verhaal heeft mooie, diepere spirituele lagen.

Deze zijn verborgen, voor de goede vinder. Tevens mijn topfilm van dit jaar, waarin ik hem voor het eerst zag. Als het leven zelf.....

Ik had mijn ouders aangeraden deze te kijken. Hij viel niet echt in de smaak. Ah, het kan niet altijd raak zijn.

Ik ken het. Een vriend van mij vond deze oersaai. La Tortue Rouge is inderdaad niet voor iedereen.

Leuke film. Ik was op voorhand nieuwsgierig naar hoe een film zonder dialoog me geboeid kon houden. Uiteindelijk viel dit goed mee door de korte speelduur en is het toch geen saaie film geworden. De metafoor van de film ontgaat me een beetje wellicht een soort droom om eenzaamheid tegen te gaan, en de humanisatie van het schildpad om niet het gevoel te hebben alleen te zijn en die de sterke band accentueert. Maar het kind kan ik daar echter niet echt goed in plaatsen. Qua stijl en sfeer, zeer mooie, ingetogen en prachtige film. Films over castaways zijn altijd wel interessant voor mij.

Remy van Kesteren maakte een nieuwe soundtrack bij animatiefilm ‘The Red Turtle’F

Prachtig in al z’n eenvoud.

De animatie is redelijk basic, maar er is zeker wel oog voor detail. De inkleuring en dan vooral de lucht was erg mooi. Je hebt geen woorden nodig om een mooi verhaal te vertellen zo blijkt maar weer. Het verhaal kabbelt rustig verder en in het midden had ik wel even een klein moment dat het wat saai werd. Gelukkig werd er toen weer een nieuwe wending van het verhaal ingeluid.

Mooi en ook de ondersteunende muziek was passend.

Dit is nou een echt mooi gemaakte animatiefilm. Dat er niet in gesproken word stoort totaal niet. De animatie zag er af en toe echt heel realistisch. Zoals de branding van de zee en de silhouette op het strand zagen er prachtig uit. Ik vind het wel grappig dat er boven bij de beschrijving van de film staat, Oorspronkelijke taal: Frans. Misschien bedoelen ze daarmee, dat er in het Frans gelachen word, want er word niet echt gesproken. Hooguit wat geschreeuw. Ik heb trouwens altijd gedacht dat dit een Japanse film was, en dat terwijl "The Red Turtle" zelfs ook nog een Nederlandse regisseur heeft. Het is beslist een film die je gezien moet hebben, en zeker als je van animatie houd.