La Tortue Rouge (2016)

volle 5 sterren voor dudok de wit hoor. wat een fantastisch mooie film. levert een animatiefilm voor volwassenen af, waarbij het aan jou ligt of je met vochtige ogen of een gevuld hart de bioscoopzaal verlaat. beladen, hypnotiserend, en vooral erg mooi.

voor meer mening zie de hele review:

Cannes 2016: The Red Turtle review (Nederland) - Cine.nl

Opvallend aan de prent van Dudok de Wit zijn de vloeiende bewegingen van de personages, van de bomen en van de woeste zee. En dan de muziek, die is bombastisch en aanwezig, maar ook klein op momenten. La Torue Rouge is een film met de signatuur van Dudok de Wit en een kleine voetnoot van Ghibli.

Lees verder: Cinema Interruptus

En bij de voorstelling die ík zag bleven de meeste mensen tot en met de aftiteling zitten. Zegt dat iets over de kwaliteit van de film? (Misschien waren het wel allemaal Marvel-kijkers die hoopten op een extra scène aan het eind van de credits .)
        Prachtige film, misschien niet zo één-twee-drie eenduidig te verklaren, maar dat hoeft voor mij ook niet (hoewel zich bij de laatste scène wel iets van begrip aan mij opdrong). De scène in het begin met de te nauwe doorgang in het rotsmeertje was knap benauwend, en de tsunami hakte er ook goed in. Tachtig minuten lang geboeid en ontroerd gekeken.

Viel tegen

Had er toch iets wat meer van verwacht. Ondanks de tekenstijl niet echt een stijl die mij helemaal ligt hoopte ik met de juiste toon, muziek, filosofie toch dat het mij kon raken. Helaas deed dat het op die punten ook niet. Wat meteen opvalt is dat er genoeg tijd en hart in het project is gestopt. Dat blijft de gehele film gelukkig levend. Dus de positieve berichten zijn te begrijpen. Helaas waren er ook keuzes die op mij niet werkten. Laat ik met de grootste beginnen. De algehele filosofie van de film. Aanvankelijk denk je, zal mij benieuwen wat hier mee gezegd gaat worden, maar uiteindelijk is het allemaal niet bijster vernieuwend of een erg boeiend inzicht in het leven de natuur de omgang met elkaar de liefde. Het gevoel van heb ik vaker gezien overheerst dan ook vooral. En een wat melige kijk, dus hij heeft met een schildpad geneukt? Dit klinkt wat flauw maar door dit aspect had ik vrij weinig met de beleef wereld. Het is allemaal nogal gewichtig om het gewichtig doen. Abstract om het meer gewicht te geven, maar uiteindelijk blijf je met dezelfde cliche wijsheden achter. Het begint een stopzinnetje bij sommige arthouse films te worden, maar het werkte weer eens niet bij mij.

Wellicht vallen de trucjes van de arthouse cinema naar verloop van tijd net zo hard op als die in de blockbusters.

Ook hier had ik wat problemen met de muziek. Het is een vrij serene rustige film, maar die muziek vond ik dan ook veel te aanwezig.

Wat overblijft is een verzorgde film die ik met alle liefde goed had gevonden maar zich niet vernieuwd genoeg opstelt.

2.5 sterren.

Mijn kinderen genieten enorm van vrijwel alle films uit de Ghibli-stal. Ook verwante films als Kirikou en de heks kunnen ze met gemak tien keer per jaar kijken. Maar The Red Turtle wist ze op geen enkele manier te pakken. En mij als volwassene ook niet. Mooie plaatjes maar er werd bij mij geen enkele gevoelige snaar geraakt.

Het is dus inderdaad heel persoonlijk, daarom is dit discussieforum bij vlagen ook zo leuk.

Juist omdat er geen dialoog in deze film zit wordt je als kijker uitgedaagd om er zelf een boodschap uit te halen. Dat vond ik een kracht en een zwakte van deze film. Laat ik vooropstellen dat ik de animatie prachtig vond. Duidelijk met veel zorg en liefde gemaakt en ik kon genieten van de uitstekende sfeer die gecreëerd wordt. De soundtrack was ook erg mooi en ook dat is wel nodig als er verder niet wordt gesproken. Ook het uitgangspunt van het verhaal kon me bekoren en eigenlijk was het een leuke rit tot het moment dat de gedode schildpad in een vrouw veranderde. Het werd daarna een behoorlijk clichématige film met de typische Ghibli boodschap, maar dan zonder de andere elementen die een Ghibli film compleet maken. Ghibli zal een nieuwe weg moeten inslaan nu Miyazaki en Takahata geen lange films meer maken en voor De Wit is het vooral fijn dat ze hem de vrijheid hebben gegeven om zijn eigen gang te gaan. Toch assosieer ik Ghibli met rijk gevulde fantasiewerelden, waar deze film minimalistisch is. Ghibli staat voor sterke iconische personages, zowel in karakter als in design, maar de personages uit deze film zal ik snel vergeten. We blijven zitten met een verhaal dat een beetje voortkabbelt richting het einde, dat ons een mooie boodschap over de natuur meegeeft, maar verder niets met me doet. Het brengt niet in vervoering zoals een Ghibli film dat kan. Misschien is dat ook wel meteen het nadeel als zo'n wereldberoemde studio je film produceert. Het schiep bij mij een bepaalde verwachting en kan die toch niet waarmaken.

Leuk om te zien dat een film van een Nederlandse regisseur bij deze studio wordt uitgebracht. Bijzondere animatie/tekenstijl, erg simpel eigenlijk maar daardoor juist zo pakkend. De film heeft wat magisch, met name de droomscenes. Maar voor mij het sterkste is de muziek, zo vreselijk mooi en passend bij de beelden. Dat mensen kinderen hier naar toe nemen snap ik dan wat minder, lijkt me niet echt wat voor hen.

4*

Zonder overdrijven – een van de meest positieve films die ik ooit gezien heb. Nochtans is ‘La tortue rouge’ bijna integraal opgetrokken uit verlieservaringen. Het onvrijwillig stranden op een onbewoond eiland, door mystieke krachten gedwarsboomd worden bij elke ontsnappingspoging, ineens een noodlottig-verwoestende tsnuami meemaken en tenslotte het vertrek van een dierbare te verteren krijgen – je zou voor minder het hoofd laten hangen. Toch is dat niet wat De Mens – want inderdaad, die is de protagonist in deze film – doet.

De Mens doet namelijk gewoon voort. Willens nillens. En wat blijkt? De natuur – die helende, heilzame en humoristische kracht die we (godzijdank!) nooit zullen begrijpen! – voorziet in alles. En God, die zich deze keer als een schildpad heeft vermomd, tekent nog altijd ondoorgrondelijke wegen voor ons uit. Wie daarop vertrouwt, wie berouw en respect toont voor wat ons als mensheid overstijgt – de onschuld van een weerloos dier, om maar iets te zeggen – zal ontvangen. Incasseren. In de klinkende munt van broos geluk.

De plot van ‘The Red Turtle’ is zo eenvoudig dat de toeschouwer die wel metaforisch moet gaan lezen. Wie dat probeert te doen (en onder andere religieuze en ecologische motieven ziet opduiken), merkt dat Michael Dudok de Wit met weinig veel weet op te roepen. Bovenal zet hij echter de krijtlijnen uit van een leven dat ook het onze is – weliswaar in een parabel gegoten, maar daarom niet minder transponeerbaar naar ons eigen bestaan.

En zie: ook in de stijl zet het geloof in goedheid zich verder! De prettig-gestoorde fratsen van Studio Ghibli zijn weer eens alomtegenwoordig, net als fantastisch-epische muziek die een wereld evoceert ver voorbij met bamboe overwoekerde eilanden en azuurblauwe kusten. Het is de stem van ons innerlijk die daar ineens transcendent kader schept – enfin, zwelgen. Zwelgen in de cinema.

(Ah, ah ah, wat een avond. Dat de blonde stoot die ik had meegetroond diezelfde avond besliste om toch maar thuis te gaan slapen en liet verstaan liever met iemand anders oud te worden, viel amper als een schaduw over de herinnering aan de film. Wie vertrouwt, zal vroeg of laat ontvangen. Toch, meneer de schildpad? Amen!)

3,5*

Wie kent die serie De Familie Robinson nog? Combineer dat met elementen uit Cast Away, The Blue Lagoon en Free Willy en je hebt zo'n beetje het verhaal van deze teleurstellende animatiefilm. Teleurstellend, omdat de film al snel tot een meesterwerk werd gebombardeerd en dat is het zeker niet. Over de kwaliteit van de animatie overigens niets dan lof. Hoewel de hoofdpersoon wat mij betreft iets teveel lijkt op Kapitein Haddock zijn de decors spectaculair. Het strand, de bomen, de zee... allemaal met zeer veel gevoel voor detail gemaakt, zonder teveel naar realisme te streven. Zo nu en dan waande ik me in een levend schilderij van Van Gogh. Ronduit indrukwekkend!

Het verhaal is het grootste probleem. De mislukte pogingen van de drenkeling om het eiland per vlot te verlaten zijn nog wel intrigerend, maar het duurt niet lang voor het verhaal zijn eerste bizarre [hoewel de voorstanders het waarschijnlijk een 'magische] wending komt. Vanaf dat moment lijkt Dudok de Wit de draad kwijt. Het verhaal vervalt even in banale Blue Lagoon-parallellen en de film is in de tweede helft een serie korte animaties over het leven op een verlaten eiland, elke keer beginnend met een shot van een vogel of een paar volgens die over het eiland vliegen en eindigend met een fade-out. Componist Laurent Perez Del Mar doet te hard zijn best om een weemoedige sfeer te creëren met strijkers en klaagzangen, maar een paar losse ideeën zonder duidelijke structuur later eindigt de film met een wending die de fans van The Usual Suspects wellicht prachtig vinden, maar persoonlijk ben ik allergisch voor dat soort trucjes.

Ben helaas genoodzaakt me bij de laatste paar posts aan te sluiten. Best een tegenvaller. Het mag dan allemaal net iets arthouseriger gebracht zijn (gebrek aan dialoog), in veel opzichten vind ik deze film niet zó veel verschillen van de doorsnee animatiefilm. Het hele eilandgebeuren vond ik sowieso al niet zo interessant, de romance die voorts te kop opsteekt is nou ook niet bepaald de meest originele wending. Toch is dat gedeelte nog wel het beste van de film, aangezien het verhaal daar nog met enige luchtigheid gebracht wordt. Wat volgt is de onvermijdelijke 'fall' waarin het vanouds zwaarmoedig en droevig wordt. Zeker in combinatie met de vaak wat kitscherige soundtrack wordt er nogal een overgewichtige toon aangeslagen. Staat deze film absoluut niet wat mij betreft.

De continue tijdssprongen speelde de film ook parten. Zoals Jeroen al zei heeft het zodoende wat weg van een veredelde storyboard. De animatie zelf zag er bij momenten wel fraai uit, al vond ik de stijl an sich nergens echt bijzonder of opvallend. Ben niet zo bekend met Ghibli, maar wat ik al aan beeldmateriaal gezien heb zag er vaak toch wat levendiger en gedetailleerder uit dan dit.

Verder niet zo moeilijk te bedenken waarom dit bij meeste critici hoge ogen gooit. Makkelijk te behappen verhaaltje dat niemand tegen de borst stoot, verpakt in een esthetisch verantwoord jasje. Hier en daar wat flauwe metaforen en voilá. Meer dan 2* kan ik er niet van maken, had er echt wat meer van verwacht.

Toen de film uitkwam besloot ik er niet heen te gaan, want de trailer sprak me totaal niet aan: oersaaie, nogal minimalistische beelden en een oersaai, nogal minimalistisch verhaaltje. Maar doordat velen zo lovend zijn en de film maar blijft draaien in de bioscopen, werd ik bang iets moois te missen zodat ik toch maar ben gegaan.

Maar m’n eerste intuïtie werd bewaarheid: oersaaie, nogal minimalistische beelden en een oersaai, nogal minimalistisch verhaaltje. Ik begrijp dat De Wit eerder furore maakte met een korte film van 8 minuten: welnu, eigenlijk is La Tortue Rouge ook een korte film van hooguit 8 minuten maar dan uitgesponnen over 80 minuten. Dat zijn dus 80 hele, hele lange minuten waardoor ik bijna in slaap viel en de tweede helft een ware kwelling werd de film überhaupt uit te zitten. Ik kan ook niks met het verhaal: ik zie alleen een drenkeling die zich er een mooie vrouw bij fantaseert als gezelschap hetgeen ik trouwens ook zou doen als ik alleen op een eiland zou zitten. Uiteraard zit er symboliek in de schildpad e.d. – dat je ergens in moet geloven misschien – maar wat dat ook allemaal mogen zijn, de film blijft gewoon oersaai en geen lolletje om helemaal te moeten uitzitten. Ik had gehoopt op een zekere schoonheid in het minimalisme – een meditatieve rust, een poëzie in details? – maar ik vond het niet: de film is slechts slaapverwekkend.

Zo ongeveer wat ik ervan verwacht had.

Wat deze film rechthoudt is de animatie. Met veel precisie en gevoel worden kleine gebaren en acties perfect weergegeven. De animatie is erg detaileerd en oogt extreem natuurlijk, zonder daarbij te vervallen in overdaad. Dat levert af en toe wel een mooi moment op.

De tekenstijl vond ik wat minder. Oogt vooral iets te abstract en sluit niet echt mooi aan bij de animatie zelf, maar dat heb ik wel meer bij Europese animatiefilms. Had liever gezien dat het als geheel ofwel wat gedetailleerder, ofwel wat minimalistischer was geweest.

Soundtrack is wat mij betreft één van de grote negatieve punten. Zo subtiel de animatie is, zo bombastisch de soundtrack. Veel te aanwezig, veel te klassiek, veel te braaf. Emoties worden door de strot geramd, net terwijl de rest van de film zo low-key mogelijk probeert te zijn.

Verhaaltje deed me ook niet zoveel. Het is vooral veel "man doet dingen" met halverwege een wat arthouse twistje erin, die op het einde nog eens extra in de verf dient te worden gezet. Enige binding met de hoofdpersonages bleef uit, die 80 minuten waren dan ook meer dan genoeg.

Gelukkig is er de mooie animatie, verder een te keurig en te braaf arthouseniemendalletje.

3.0*

Summiere schetsen.

Wanneer de Nederlandse regisseur van de bekroonde kortfilm Father & Daughter, Michael Dudok de Wit, wordt gevraagd door de legendarische Japanse animatiestudio Ghibli om een langere film te maken, levert dat deze The Red Turtle op. Oftewel La Tortue Rouge. En ondanks dat zijn werknemers hem als nogal een perfectionist omschrijven in de op de bluray bijgevoegde docu Het Verlangen van Michael Dudok de Wit, krijgt hij de film op tijd af. En met prima resultaat, mag je rustig stellen.

Visueel gezien eenvoudig maar daardoor waarschijnlijk wel des te mooier. En ook qua verhaal is het allemaal niet heel erg ingewikkeld. Summier bijna. Al kun je er diverse kanten mee op, als je wilt. Dat laatste zou wat afbreuk kunnen doen aan het realistisch ingeslagen en indrukwekkende eerste half uur, maar wellicht ook een verrijking kunnen zijn. Het is maar hoe je het bekijkt. Hoe subjectief de beleving van film ook moge zijn, dat The Red Turtle een succes werd is een feit.

Het verhaal dat wordt geschetst, ontroert regelmatig. Met name aan het begin, wanneer het makkelijk is om mee te leven met de hoofdpersoon. Zijn wanhoop is voelbaar. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat niet alles even meeslepend werkt. Ondanks de dik aangezette soundtrack. Toch is deze minimalistische animatiefilm de moeite van het aanschouwen waard. Misschien is al het bewieroken wat overdreven, de film weet evengoed te beklijven.

Goed.

Met dank aan Lumière voor het recensie-exemplaar.

Wel de moeite om mee te pikken. Een bijbels aandoend beeldverhaal over een schipbreukeling die voor de rest van zijn leven vastzit op een eiland. De vergelijking met Adam en Eva in de tuin van Eden is niet ver weg, en wordt in een eenvoudige dromerige stijl gebracht. Er straalt sereniteit, warmte en rust uit de beelden. Woorden zijn niet nodig. De vertelling gebeurt door duidelijke gebaren en lichaamstaal en kent evenzo dramatische momenten. Beeld kan soms sterker dan taal zijn, en daardoor blijven sommige beelden duidelijk in de geest hangen. Bijzonder werkje.

Ghibli heeft haar talent nog niet verloren. Ook al is deze film niet helemaal van de studio zelf, maar van Michaël Dudok de Wit. De combinatie van zijn eigen stijl en de ervaring van Ghibli zorgt voor een pareltje. Een kunstwerk tussen de andere animaties van dit jaar. De sterkte zit in de beelden, die gelukkig ook de kans krijgen om te schitteren door het gebrek aan dialoog. Alles is minimalistisch en tegelijk zeer warm en mooi. Een schilderij op de juiste manier uitgebalanceerd.

De stijl doet me hard denken aan Hergé, en ik ben blijkbaar niet de eerste die dit vind. Niet dat je strips en animatie kan vergelijken, maar met de Belgische stripbagage die we rijk zijn, zou je denken dat we in België meer van dit soort animaties hadden kunnen verwachten. De enige Belgische animatie die er wat uitspringt is Panique au village, en daar is de link met strips wel ver te zoeken.

Een mooie film die je gewoon moet laten komen. Sfeervol met beelden die voor zich spreken. Eén van de beste films van het jaar.

Cast Away maar dan geanimeerd

Ik hou niet persé van deze tekenstijl maar vond hem toch wel mooi in al zijn sentimentele eenvoud.

Een filosofisch sprookje wellicht waarbij het niet uitmaakt of je nu wel of niet vastzit in het leven of letterlijk op een eiland.

De krabbetjes zorgden nog een beetje voor een komische noot in de film.

Aardige film, maar niet meer dan dat.

Visueel en qua soundtrack echt prachtig, inhoudelijk kon ik er niet zo heel veel mee. Dit voelde meer als een beleving of een kunstvorm aan en weinig als een film. Zoals gezegd ziet het er prachtig uit, erg sfeervol met de stijl van animeren en met de kleuren. De soundtrack is erg aanwezig, maar door het hoge niveau daarmee zeker sfeerverhogend. Maar daarmee houdt het voor mij ook op, had na een interessante start na een tijdje niet echt meer door waar de film nu heen wilde gaan. Dat er niet wordt gesproken is helemaal niet erg, maar het plot werd ook nooit boeiend genoeg. Gelukkig zat het er na 80 minuten op, was ruim voldoende tijd. Had het nog een half uur langer geduurd, had ik er vermoedelijk een onvoldoende aan gehangen. Nu niet.

3*

Beetje teleurgesteld. Ik keek al zowat een jaar uit naar deze film, eindelijk in de bios kunnen aanschouwen. De beelden, met name de achtergronden geven wel dat Ghibli-gevoel, de kreeftjes passen op zich daar ook prima in, al zijn ze wel de typische comic relief. Maar de magie onbreekt, een rode schildpad is niet genoeg daarvoor. Het minimalistische verhaal is aardig maar al zovaak gedaan (spoiler: het zoveelste verhaal over de cycle of life), buiten het vastzitten op een eiland of in het leven zoals Flat Eric zo mooi zegt heeft het weinig toegevoegde waarde. Ik mis de aandoelijke Ghibli-personages, of de tot de verbeelding sprekende elementen. Een verwesterde Ghibli die me de oude Ghibli's nog meer doet missen. De soundtrack (soms geheel afwezig en soms te nadrukkelijk aanwezig) en het design van de figuren stelden me ook wat teleur. Aan mijn hoge verwachtingen werd niet voldaan. Een kleine 3*.

Dit is weer 's wat anders. Normaliter ben ik niet zo van deze tekenstijl, maar dit was zeer aangenaam. Prachtige animatie, subtiele humor, en de muziek die de film zeker op een positieve manier ondersteunt!
Het eerste halfuur hield me op het puntje van mijn stoel, maar daarna zakte de film wat in. Met name toen de schildpad werd "voorgesteld" als vrouw, en de verhaallijn daarna. Ik had het mooier gevonden als de schildpad gewoon een schildpad bleef en zo het verhaal voortkabbelde.

Toch ben ik wel nieuwsgierig geworden naar dit soort producties. Het werd hierboven al kort samengevat door Film Pegasus: "Een schilderij op de juiste manier uitgebalanceerd". Mooi.

Prachtige film!

Het is een zeer gevoelige animatie, die sterk leunt op de sereniteit die een onbewoond topisch eilandje met zich meebrengt.
Het belangrijkste in deze film is overduidelijk het visuele wonderland, met enkele zeer sterke beelden erin. Zeker de bijna-monochrome maakten indruk op mij.

Het moet wel gezegd: Dudok de Wit (ken hem eigenlijk niet) is duidelijk de man van kortfilms; 80 minuten is eerder lang vond ik. Gelukkig is er nergens overduidelijk getracht er een slow film van te maken: zeker in het begin hangt je aandacht vastgespijkert aan je scherm maar naar het einde toe verslapte deze toch.
Ik geloof dat deze film in 50 minuten verteld kon worden zonder aan detail in te boeten maar daardoor des te krachtiger.

Tegen het einde zat ik er wel terug in, en dat valt zeker op de rekening van de soundtrack te schrijven: zeer rustig maar sterk in zijn begeleidende functie. En de mooie afwikkeling van het verhaal zit er natuurlijk ook voor iets tussen.
Het niet spreken maakte de film zeker een pak interessanter, en anders zou het verhaal ook helemaal niet kloppen. Sprekende schildpad, iemand?

Conclusie? Haal 'm binnen, maak het gezellig en genieten!

Prachtige film over liefde, zin om te leven en te overleven.

Heel sober eigenlijk, voldoende expressief en met de nodige emotie.

Geen kenner van animatie, maar dit is toch heel mooi en voor éénieder aan te raden.

Opzicht wel een mooie en mysterieuze Animatie / Avontuur film, die ondanks dat er niet in gepraat werd, toch wist te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut.

Het verhaal omtrent een schipbreukeling die strandt op een klein tropisch eiland en daar moet overleven zit mooi in elkaar en de eenvoudige visuele stijl van de animaties (waarbij het eiland eigenlijk nog heel mooi werd weergegeven met zijn natuur), paste mooi bij het verhaal. Het verhaal is in het eerste gedeelte (eerste 30 minuten) nog best realistisch, waarbij de schipbreukeling probeert te overleven en van het eiland te ontsnappen, met zelf gebouwde vlotten. Bij iedere vlucht poging wordt hij daarbij echter gehinderd door een grote rode schildpad, die de vlotten steeds kapot maakt, en als hij daarna hardhandig afrekent met de schildpad, door deze op het land om te keren en er daarna met een stok op slaat,, wordt het verhaal mysterieus.

Dat laatste omdat de schildpad opeens verandert in een roodharige vrouw, waarna er een liefdes verhaal ontstaat tussen de schipbreukeling en de vrouw, die ook al snel een kind krijgen, die met alle liefde opgroeit en volwassen wordt. Daarna krijgt men nog te maken met tsunami en hun kind wilt uiteindelijk ook het eiland verlaten (wat hij doet via schildpadden, waar hij een speciale band mee heeft). Dit resulteert uiteindelijk dat de schipbreukeling en de vrouw samen oud worden op het eiland en als de schipbreukeling daarbij sterft aan ouderdom, verandert de vrouw weer in een schildpad, waarbij deze weer de zee intrekt en waarna de film ook is afgelopen.

Het verhaal bevat overigens ook wat humor en dat komt op conto van de krabbetjes (zie ook de filmposter), die min of meer de vriendjes zijn van de schipbreukeling. Al met al best een mooie en mysterieuze Animatie / Avontuur film, met als thema liefde, die zich met circa 70 minuten lekker wegkijkt. Dat er in deze film niet werd gepraat, stoorde mij niet, want de beelden en de muziek zeggen eigenlijk al genoeg. Omdat deze animatiefilm me wel niet wist te ontroeren (zoals ik dat wel had met de oorlog animatiefilm "Hotaru no Haka (1988)"), krijgt hij van mij wel maar een ruime voldoende.

Een goede animatie/fantasie film...

Goed gemaakte animatie....

Goed verhaal en stille verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Erg mooie animatiefilm. Onder het motto dat beelden meer zeggen dan duizend woorden krijgen we een zwijgende film aangeboden, die behoorlijk imponeert. Gewoon kijken en ondergaan, kan me niet voorstellen dat iemand dit echt slecht kan vinden. Qua verhaal is het erg klein, een grote twist(inclusief de fraaie muziek is de invloed van Japan hiermee ook meteen duidelijk) maakt het fascinerender, en de film duurt net kort genoeg om niet te gaan vervelen. Het overschot aan prachtig tekenwerk overheerst echter het gebrek aan superieure inhoud. Had voor mij best de oscar mogen winnen want in mijn beleving de beste animatiefilm van 2016.

La Tortue Rouge

Redelijke animatiefilm, maar ik had toch op iets meer gerekend. Het begin is uitstekend met een man die gestrand is op een onbewoond eiland en moet zien te overleven. Het ziet er fantastisch uit en dat de film geen dialoog heeft is origineel en werkt.

Maar nadat een schilpad in een vrouw veranderd gaat het wel bergafwaarts en begint de film repeterend te worden. Het wordt wat langdradig en dat er geen woord gesproken wordt (zelfs niet tussen man, vrouw en kind) begint zich hier te wreken. Het einde is aardig gedaan, maar het "alles was een droom" idee zag je aankomen en is ook wat afgezaagd. Er zal een spirituele boodschap achter zitten, maar het kon mij niet echt bekoren.

Schitterende film, verrassend mooi en bijzonder. Zeer rustgevend en een heerlijke sfeer. Petje af voor de makers.

Goed. Er zijn weinig films waar niet of nauwelijks gesproken wordt, en wat dat betreft is een film als deze wel prettig voor de verandering. Er gebeurt niet echt veel, op één bovennatuurlijke gebeurtenis (of eigenlijk twee, maar van dezelfde aard) na, het meeste wat er gebeurt, zie je ook wel aankomen; het gaat vooral om de sfeer, die hem zit in de kleine dingen. Wat dat betreft spelen met name de krabbetjes een prettige rol waarin ze geen interactie met de hoofdpersoon vertonen, maar ergens toch weer wel. Leuk gedaan.

Ook ik vind de stijl niet echt geweldig; hoe bijvoorbeeld met twee simpele stipjes de ogen getekend zijn doet me een beetje aan Kuifje denken, en je mag ergens toch wel verwachten dat een animatiefilm het niveau van een stripboek overstijgt. Muziek soms wat aanwezig, maar niet echt last van gehad.

Uiteindelijk een fijne film die als een kabbelend stroompje aan je passeert, maar niet echt groots is. 3,5*.

Naar deze keek ik al een tijdje uit en eindelijk eens bekeken. Een heel mooi geanimeerde film die ondanks het eenvoudige verhaal en het gebrek aan dialoog toch weet te boeien. De relatief korte speelduur was ook goed.

De moeite om gezien te hebben.

Ik had al veel goeds gehoord over La tortue rouge. Het is een bijzondere animatiefilm over een schipbreukeling die strandt op een onbewoond eiland. De film heeft - hoe kan het ook anders - wat denken aan Cast Away. Maar La tortue rouge gaat verder dan dat. Michael Dudok de Wit gaf de film een extra religieuze en filosofische insteek. De man wenst het eiland te verlaten, maar slaagt daar door één of andere Almacht niet in. Hij dient zich te berusten in zijn lot en tevreden te zijn met wat het leven hem te bieden heeft. Voor sommigen onder ons kan dit een goed voornemen zijn ...

De film deed me ook de hele tijd denken aan het scheppingsverhaal van Adam en Eva, niet dat de vergelijking in alles opgaat, maar toch. De reïncarnatie van de vrouw was erg bijzonder en het leven van de man viel in zijn plooi. Daarnaast is de sfeer geweldig in de film. Wanneer er niet gesproken wordt, moet je de kijker op andere manieren prikkelen. De muziek is erg mooi en ook visueel krijg je wel wat te zien. De harmonieuze zwempartij met de schildpadden met een hemelse zon op de actergrond is maar één van de voorbeelden waarom deze animatiefilm een pareltje is. Hoe je uit zoveel eenvoud een erg mooie productie kan maken, is erg knap en verdient lof. mooi!