La Tortue Rouge (2016)

Michael Dudok de Wit schetst een moderne Robinson Crusoë: een eenzame wilde komt niet alleen tegenover de natuurelementen te staan, maar vecht vooral tegen zijn eigen menselijke aard. Het eiland komt tot leven met sfeerschetsen van waterstromen, regenpartijen, de lokale krabben- en schildpadpopulatie en die verwoestende golven op en rond het land. De Wit brengt het subtiel op beeld met een loom verteltempo waarin de nadruk niet ligt op het avontuur of de spanning, maar op de worsteling van het naamloze hoofdpersonage in een wereld waar dood en verlies een alledaags onderdeel vormen. Bikkelhard en toch schattig. Helaas komt juist de metafoor uit de titel - de rode schildpad - niet zo goed uit de verf als ik zou willen; het voelt als een wat geforceerde magisch-realistische stijlbreuk in een film die het tot dat punt prima zonder een fantasie-element kon doen. Al vind ik het tof dat je er uiteindelijk toch een eigen invulling aan kan geven.

Ik begrijp werkelijk niet wat er mooi is aan de animatie of de tekenstijl. Pover lijkt me een betere omschrijving. Verder een nogal zoetsappig verhaaltje vol behulpzame dieren (die krabjes ook, jeuk!), zonsondergangen en sentimentele muziek. Komt er een tsunami over je mini-eiland dan overleef je dat natuurlijk gewoon. Het hele schildpadgebeuren deed me ook niks. Een prul vind ik het.

Wat ontzettend jammer dat het niet iedereen lukt van dit soort films te genieten. Ik heb ademloos gekeken naar dit meesterwerk waar gevoel en stijl zonder overbodige opsmuk hand in hand gaan. Meesterwerk!

Als liefhebber van minimalisme sprak de schoonheid die Dudok de Wit op het betoverende witte doek tot leven brengt me enorm aan. Niet toevallig was het De Boeddhistische Omroep/Blik die dit juweel vandaag op TV mocht uitzenden.

Juist door de kunst van het weglaten, krijgt elk detail een rijkdom aan interpretatiemogelijkheden, maar Adam en Eva kon ik er in de verste verte niet in herkennen, net zomin als Cast Away. Sowieso zit er (gelukkig) niets van de bijbel in. De betekenis van de Rode Schildpad laat zich eenvoudig raden, zeker in het licht van drie groene schildpadden die als schaduwen de "nieuwe reiziger" begeleidden.

Kortom, na Father and Daughter is dit een magnifiek spiritueel vervolg.

Was vannacht op TV. Erg laat dus. En niet eens te vinden in de lijst van vrijdag 24 april. Erg mooi. Kreeg er tranen van.

Mooie tekenfilm. Ik had deze wel graag op het grote doek willen zien. De makers hebben prachtige tekeningen gemaakt, mooie kleuren, afgelegen stranden, grijze en blauwe zeeën, groene bamboe bossen, etc.

Er wordt niet in de film gesproken en dat is een verademing. De film verveelt geen moment. Komt ook nog eens door de prachtige muziek.

Als je open kan staan om een animatiefilm te kijken, die totaal niet past in de schreeuwerige Pixar en Disney producties, dan krijg je een juweeltje te zien.

Ik kan me voorstellen dat kinderen, maar ook volwassenen gauw afgeleid zijn door de rust en kalmte die deze film uitstraalt. Niet iets wat in deze Westerse wereld meer past, helaas.

Ik vond het héérlijk.

De zin van het leven

Ergens willen we ons allemaal verbonden kunnen voelen. Willen we berusting in het leven vinden. Een menselijke connectie, op wat voor een manier dan ook, is voor de gemiddelde mens zonder meer relevant. Tot zover mijn interpretatie over La Tortue Rouge al vond ik bepaalde onderdelen te cryptisch en vergezocht. Ik doel dan met name op het feit waarom de man überhaupt niet van het eiland mocht geraken van de schildpad. Op het internet worden hier complete analyses op losgelaten die logisch klinken, maar zelf had ik deze verbanden niet direct gelegd en bleef het voor mij dan ook een te afstandelijk en abstract idee.

Verder vond ik de animatie prachtig gedaan, alsof ik naar een bewegend waterverf schilderij zat te kijken. Ook knap dat de regisseur een verhaal kan vertellen zonder dat er dialoog aan te pas komt. Deze film is alleen niet voor ieder moment weggelegd: je moet een beetje in een filosofische stemming zijn wil je dit bewegend kunstwerkje kunnen waarderen. Daarnaast zat, ondanks de korte speelduur de vaart er voor mij niet altijd even goed genoeg in en vond ik het verhaal, ondanks de diepere lagen, te dun om mijn aandacht er altijd volledig bij te houden. Ondanks deze kritiek merk merk ik dat de film nog wel lang doorwerkt in mijn hoofd en dat ik er met regelmaat aan terugdenk. Dat is dan weer iets wat de regisseur wel heel knap gedaan heeft en wat dit toch een uniek werkje voor mij gemaakt heeft.

3,5*

Zo, dit viel tegen. Mooie plaatjes hoor, vooral van de luchten, de mensen vond ik niet heel goed gedaan. Het verhaal heeft echt niet veel om het lijf. Dan kan het knap zijn een en ander te vertellen zonder woorden maar ik heb liever een film die wat boeiends te melden heeft en daar dan ook woorden voor gebruikt. Dit was ontroerend noch spannend noch inspirerend. Wel quasi diepzinnig. Daar moet je het dan maar mee doen. En de plaatsjes en aardige soundtrack.

Knap gemaakt maar voor mij overheerst onduidelijkheid en saaiheid.

Ik kan alleen maar respect opbrengen voor Dudok: meer dan 10 jaar heeft hij hier aan gewerkt en alles (behalve de schildpad en de duizendpoot) zijn met de hand (!!) getekend. Toch ben ik niet overtuigd over het resultaat. Het was voor mij onduidelijk of ik de film moet zien als een sprookje of als verbeelding. En ik merkte dat dit me stoorde. Ik lees in de reviews hier en op internet dat er hier ook geen consensus over is en dat vind ik een zwakte van de film. Ik kan beide waarderen, maar het leek voor mij allemaal gewoon niet te kloppen. Wat voorbeelden: het verhaal gaat door op het eiland terwijl de man zelf aan een bamboestok op zee hangt. Dan kan het geen verbeelding zijn. Hoe kan het zoet water direct na de tsunami drinkbaar zijn? Waarom praten ze niet met elkaar? Hoe kunnen ze opeens vuur maken? Hoe kan het eiland na de opruimactie weer helemaal groen zijn? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik houd het er daarom op dat het een sprookje is, maar zelfs dan storen sommige van deze elementen me.

Wat overblijft is een sympathiek verhaal dat rustig verteld wordt. Je kunt het verhaal ook saai noemen: van mij hoefde de film in ieder geval niet langer te duren en ik had momenten dat mijn gedachten afdwaalde of dat ik me ging afvragen: waar wil je heen, Dudok?

Ik houd wel van Japanse animatie film (waar dit van is afgeleid), maar ik vond 'm uiteindelijk wat tegenvallen. Het is zeker niet slecht, maar als je eens iets in dit genre wil proberen, raad ik je echt wat anders aan. Ben je helemaal fan van dit soort films, dan kun je het best een poging geven. Ik land op 2,5 ster.

Mooi getekend maar ik vond er eerlijk gezegd geen drol aan. Vooral dat wat vreemde spirituele einde deed me echt niets, maar deze 80 minuten zijn er echt veel te veel om dit verhaal te vertellen en daarvoor zit te weinig vertelkracht. Echt wel knap gemaakt maar waar Father en Daughter van Dudok de Wit precies de juiste snaar raakte en wist dat 8 minuten voldoende was, daar sleept dit ding zich voort zonder me ook maar iets te doen. 2,0*.