Futatsume no Mado (2014)

Fijn melancholisch en licht-hedonistisch Japans drama. Klein en mooi, maar zie mijn Aziatisch drama toch liever meer emotioneel dan de melodrama die Kawase hier toont. Al is het een heerlijke sfeervolle kijkervaring, die vooral in het begin atmosferisch volmaakt is. Helaas begint het later wel erg te slepen, met alle cliche's en melodrama die daar mee gepaard gaan.

Kawase vindt dit haar meesterwerk, dat vind ik niet, Shara is nog altijd haar beste film. Vooral iets te veel uitgesproken emoties en conflicten, al zijn die scenes soms wel sterk. Maar verder vooral heel erg Kawase. Prachtig gebruik van de omgeving, aardse thema's verbonden aan spiritualiteit (bij gebrek aan een beter woord) en rituelen, met dit keer een coming-of-age-verhaal. De eindscene is niks minder dan volmaakt. Het was (te) lang geleden dat ik iets van haar zag.

4.0*

Nu schrijf ik over het algemeen liever reviews over films waar ik tussen de euforie door ook nog enige punten van commentaar zie dan dat ik bijvoorbeeld moet omschrijven waarom mijn favoriete films mijn favoriete films zijn. Net zo goed als dat het ook niet mijn gewoonte is een film na de eerste kijkbeurt al meteen met de hoogste score te belonen. Zowiezo is alles boven de 4* vrijwel onhaalbaar voor mij maar wat als je zowel de mooiste sterf, seks als zwemscene in jaren weet vast te leggen in dezelfde film? Ja, het was me na Shara al lichtjes duidelijk maar Kawase is een heldin! Ik zie niemand haar dit na doen en ze heeft dan ook niet overdreven met te zeggen dat dit haar magnum opus is. Ik kan me niet voorstellen dat het nog beter kan als dit. Deprimerend voor haar maar gelukkig heb ik haar halve oevre nog te gaan.

Laat ik beginnen te zeggen met dat ik verre van een spiritueel persoon ben. Het is in mijn ogen dan wel met afstand het meest sympathieke en minst ''in your face'' geloof, de mensen zitten vaak vol goede bedoelingen en lijken je oprecht wijze raad te willen geven wanneer je met jezelf in de knoop zit. Maar ik vind het (en dat zeg ik met alle respect) soms lastig om in hun iets wat naieve gedachtengang mee te gaan. Om nog maar niet te spreken van de manier waarop het hier in de westerlijke wereld vercommercialiseerd wordt, compleet met kitscherige Xenos/Action buddha beeldjes en al. Maar (en dan bedoel ik maar met de hoofdletter M) wat zou het toch prachtig zijn als je het leven (en de dood) zo kon bekijken als de moeder in deze film! Ik kan daar echt oprecht jaloers op zijn en mijn eigen ''down to earth'' kijk op het leven en de wereld om me heen stevig vervloeken. Want daar zit je dan, helemaal in je eentje alles beter te weten...

De film moest het hoogtepunt worden van het schrale programma dat Camera/Japan ons dit jaar voorschotelde, maar dat hij zo goed zou zijn? Echt, buiten wat lichte ergenisjes over dat ik verplicht op de eerste rij moest zitten omdat de rest van de zaal al volgestampt zat en een fotograaf het nodig vond een paar keer recht in mijn ogen te flitsen voor het schijnbaar perfecte plaatje, heb ik nog nooit zo'n unieke bioscoop ervaring meegemaakt. Ik had letterlijk het gevoel als of ik als een soort van marionette pop bespeelt werd, zo erg was ik buiten mezelf. De tranen rolde over mijn wangen heen, de glimlach van vertedering leek na dat intieme familie-moment op de verranda wel in mijn smoelwerk gebakken te zitten en ik wist niet eens dat het mogenlijk was om zo lang aan een stuk achter elkaar kippenvel te hebben.

De manier waarop de de lucht, bomen, fluitende vogels en kolkende zee worden vastgelegt. Je neemt ze in het dagelijkse leven voor lief maar deze film doet je er weer met nieuwe ogen (en oren) naar kijken/luisteren. Een mooi voorbeeld is het stuk waar we na ruim een uur door het dorp te zijn gezweven in eens op de snelwegen van Tokyo aanbelanden. Als of je vanuit een warm bad plots in een koelcel geflikkert word. De auto's, die lelijke rumoerige, stinkende ondingen tegenover al die mooie natuur. Een gevoel wat vervolgens vrijwel meteen bij je wegebt wanneer je de van elkaar vervreemde vader en zoon, als een soort te mette van toenadering, elkaar ziet wassen. De film is misschien wat simpel van opzet, maar heeft zoveel dubbele lagen en kruipt zo ver onder je huid. Zelfs met de scene waar die geit werd geslacht had ik als quasi vegetarier en dierenvriend vrede. Het deed me een beetje denken aan de eerste keer dat ik met de films van Ki-Duk Kim in aanraking kwam. Zoiets onbekends en ongrijpbaars. Het staat zo ver van je af maar eigenlijk is er nog nooit iets ZO dichtbij je geweest. Je wilt het optillen en de wereld inslingeren maar tegelijk ook voor jezelf houden terwijl je gevoel tegen je zegt het nooit van je leven meer opnieuw te bekijken uit angst dat alles wat je hebt gezien en gevoelt maar een illusie was. Hoe dan ook, het laatste shot waar de camera weer boven water komt en de aftitleling begint te lopen is echt cinema op haar aller best en meer beklijvend dan 2/3e van de films die ik het afgelopen jaar bij elkaar heb gezien. (4,5*)

Kawase verder bergafwaards.

Qua stijl mag ze zich bij een groepje voegen waar ook Hiroki en Koreeda toe behoren. Een soort van licht-gestileerde zoektocht naar menselijkheid en realisme loopt doorheen hun werk als rode draad. Deze film valt perfect onder die noemer, alleen kan Kawase zich niet meten met de andere twee.

Japanse eilandfilms zijn meestal wel geinig, folklore ligt er voor het oprapen en de mooie setting zorgt meestal wel voor een fijne, relaxe sfeer. Maar Kawase's film ligt zwaar op de maag. Beetje geforceerd zwaarbeladen en gewichtig. Het drama wordt niet enkel uitgesproken, maar ook verbeeld door een woeste zee en onweerwolken. Dat maakt het al snel iets te sentimenteel en wat té arthouse-droef.

De mooi-bedoelde natuurbeelden doen het niet echt, het drama vond ik ook écht niet goed werken. Wel fijn zijn de momenten waarop de personages rustig hun ding doen. De fietstochtjes bijvoorbeeld, zoals danuz al aanhaalde. Bergje op met de ondergaande zon als achtergrond en Jun die bij Hideo in de nek gaat hangen ... dan is de film op z'n mooist.

Zo zijn er af en toe wat momenten, maar het merendeel wordt toch gespendeerd aan drama en gewichtigheid. De soundtrack viel me trouwens ook negatief op. Erg luid en aanwezig, niet bepaald mooi ook.

Mnee, Kawase glijdt langzaam verder af. Misschien maar wat meer van haar oudere werk gaan kijken, Moe no Suzaku beviel me toen veel beter.

2.5*

Na "Mogari no Mori" slaagt Naomi Kowase er opnieuw in met een prachtige poëtische film voor de dag te komen. Nog nooit heb ik de golfslag van de woeste zee zo mooi op het witte doek gezien. De hele natuur werd trouwens op magistrale wijze in beeld gebracht. Tja, en dan die scène met de stervende moeder. Waar heb ik zoiets eerder gezien? Ik dacht bij de film Tokyo Story van Ozu. En wat is die Kyôko - geweldig gespeeld door Jun Yoshinaga - toch een betoverd mooie vrouw. De scène in het begin waarin zij met kleren aan onder water zwom is een en al sensualiteit. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de prachtige scène waarmee de film afsloot.

4,5*

Hartje winter en in de filmhuizen draait een film met deze poster. Meer zomers dan dat worden ze niet. Het bleek een beetje misleidend te zijn, want het grootste deel van de speelduur is het wat grauw en druilerig buiten en wachten de personages een aankomende storm af. Het postermoment is het einde, maar zeker de moeite waard.

Het gaat voor mij persoonlijk wat ver om te zeggen dat ik spiritueel geraakt wordt door Still the Water of dat ik het op enige manier echt aangrijpend vind. Zelfs thematisch vind ik het vrij typisch. Toch kan ik zoiets als dit goed smaken, maar om misschien wat meer oppervlakkige redenen dan de meeste hier. Ik vind dit vooral onthaastend. Een kalme film over de dood en eerste liefde. Het is niet dat het me verder koud laat, zeker niet. Kleine momenten zijn erg mooi, vooral echt intieme stukjes zoals de familie die samen in de deuropening zitten en wat keuvelen. Op een bepaalde manier komen bij dit type films dat soort scènes meestal beter aan dat de wat meer dramatische momenten.

Erg fijn, dat zeker. Benieuwd of er ook Kawase's zijn die mij ook echt kunnen raken.
3,5*

Mijn ervaring is erg vergelijkbaar met die van The One Ring. Voor mij was dit de derde film van Kawase en dan wordt er toch langzaam en zekere structuur herkenbaar. Veel aandacht voor rituelen en lokale cultuur. Dat is erg interessant en soms ook best ontroerend, in ieder geval in deze film. Het dramatische aspect van deze film kwam wat mij betreft niet helemaal uit de verf. De tegenstelling stad-eiland en de manier waarin dat terugkomt in het gedrag van de twee hoofdrolspelers, kwam op mij niet helemaal over.

Bijzondere film van Kawase. In een slechte bui zou ik de spirituele platitudes, omgeven door ellenlange, bedachtzame stiltes absoluut niet trekken. Daarvoor doet het vaak iets te pretentieus aan. Voor spirituele verlichting moet men deze film dan ook niet kijken, maar wél bijvoorbeeld voor de lokale riten en het drama rond de twee hoofdpersonages.
De eilandcultuur wordt subtiel overgebracht, zonder al teveel clichématige aandacht voor zaken als eigenzinnige karakters of een door de natuur getormenteerd volk. Beelden van een woeste zee kwamen juist erg natuurlijk over, en zelfs de rituelen vormden voor Kawase's camera geen exotische taferelen, maar volkomen logische en mooie scenes. Naast de genoemde fietsscene langs de zee vormde voor mij het hoogtepunt de zang en dans rond de stervende moeder, echt een magistrale scene.

Het uiteindelijke gebrek aan diepgang houdt me vooralsnog van een hogere score af, maar wil nog wel meer van Kawase zien. Zit dan te twijfelen tussen Mogari no Mori en Suzaku, welke raden jullie me aan?

Ah van de regisseuse van "Shara" en "The Mourning Forest" als ik al die Japanse namen makkelijker kon onthouden had dat alvast voor hoge verwachtingen gezorgd, maar die waren in dit geval dan ook ruimschoots ingelost.
Plotomschrijving mag je meteen weer vergeten, het gaat hier eigenlijk om de 16-jarige hoofdpersonen die met elkaar gaan en de personen eromheen. En het gaat over het eiland, de zee en de wind. Regelmatig beweegt de camera zachtjes golvend mee met het ritme van de zee.
Bij de sterf-scène houd ik mijn ogen niet droog, al weet ik nu wel een beetje hoe ik dit Aardse leven wil gaan verlaten, prachtig....
Verwacht geen echt coherent verhaal, het zijn episodes, soms kalm, soms onstuimig, maar vanaf deze derde film van Kawase die ik gezien heb gaan we die naam echt onthouden...wat een talent!
Meesterwerkje!

Overwegend mooi, soms heel mooi, maar als geheel heeft Still the water ook z'n minpunten. Qua drama wil Kawase teveel en het personage Kaito heeft te weinig zeggingskracht om dat te dragen. Het voelt daardoor soms inderdaad als een "arthouse-product" aan in plaats van als de poëtische prent die het vermoedelijk wil zijn. Soms leunt Kawase zelfs een beetje toe naar kitsch, maar dat wordt het toch niet. Zoals gezegd zijn er ook veel momenten die echt goed werken en soms zelfs bijzonder mooi zijn, en gesteund door de sterke cinematografie doet dat de score net overhellen naar 3,5.

Ik weet niet goed wat ik met deze film aanmoet. Allicht omdat ik hiervoor niet de juiste antenne heb, komt het geheel bij mij nogal gekunsteld en zweverig over. Ik weet niet of dat ook de bedoeling is. Maar het moet gezegd, de film telt een aantal mooie scènes, die mij aanspreken (gedrieën op de waranda, het sterfbed). Ook de scherp geschetste tegenstelling tussen het rustieke dorpje en de lawaaierige miljoenenstad kan ik wel waarderen. Dat geldt een stuk minder voor de skinny dipping tegen het einde. Dat levert weliswaar fraaie, artistieke plaatjes op, maar het verband met de rest van de film is mij niet duidelijk. Dat zal wel aan mij liggen. Jammer dan.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed beeld (geen HD aanwezig)..

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooie, sobere en intimistische film die gretig beeldspraak en symboliek hanteert.
Een eigenlijk hoofdthema vind ik er niet in, wel heel wat begrippen zoals de kracht van de natuur en de invloed ervan op de mens, het geloof in het hiernamaals, de onbreekbare band tussen ouder en kind....
Heel wat mooie scènes, eenvoudige scènes ook zoals de fietstochtjes en de mijmeringen met de oude man, maar ook indringende, zoals de sterfscène...
Knappe natuurbeelden (Er was werkelijk een tyfoon op het eiland bij het filmen), mooie, doorgaans aangrijpende muziek en zang.
Eerste film die ik zag van Kawase en zeker geen teleurstelling.

Nee, dit wil naar mijn gevoel iets te gemakkelijk en te snel tot de kern der dingen komen, zowel in beeld als dialoog. Rollende golven, ruisende bladeren en uitgesproken wijsheden. Het is allemaal zo gewild illustratief. Een beetje pantheïstisch surfen op het laatste staartje van de golf. Dan ben je snel thuis.

Coming of age, maar de film zelf houdt iets kinderlijks. En in dit geval is dat geen compliment.

Hele fijne Japanse Coming of age film.

Ook al gebeurd er weinig; de vele mooie eilandplaatjes en de onvergetelijke mooie stukken tussen Kaito en Kyoko zijn het visitekaartje voor deze film. En dan is er ook nog een moord; een lakse vader en een overspelige moeder. Ook van de natuur moet de film het hebben.

Zonnige plaatjes, veel rust op zo'n vrij dood eiland waar bijna niks gebeurd en de observaties in het leven van Kaito. En ja, wie is de moordenaar van dat aangespoelde lijk? Zelfs dan lijkt er geen argwaan te zijn.

Het leven van Kaito is een complexe rommel. Zijn lakse vader, zijn overspelige moeder en soms wordt je overvallen door de leegte. Terwijl het leven van Kyoko wel sympathieker oogt. Vooral die veranda-scene was daar een voorbeeld van. Echter waren er wel wrijvingen wanneer haar vader betrokken was bij het slachten van dat dier. Je zit al zo van: hoe gaat ze dit opvatten of verwerken. Maar ook het sympathiek ogende leven van Kyoko heeft een zijweg. Haar moeder is namelijk ziek. Dit werkt zich uit naar een van de mooiste, maar ook mafste sterfscenes die ik heb gezien. Je zou haast denken dat er wat lichtere elementen van Miike zijn toegevoegd.

Die scene in Tokyo kwam imo veelste snel. Eigenlijk had die beter op de helft moeten komen. Om bijvoorbeeld een langere uitwerking op een rustig eiland om te laten slaan in de drukke stadse chaos (ofwel Niethies beschrijving) was veel treffender geweest.

Vele mooie zomerse plaatjes ook. Die fietstochten van Kaito en Kyoko waren bloedmooi. Ook de sex en zwemscene was de ultieme prachtige afsluiter van het avontuur die ze samen meemaakten. En hebben ze nou Kaito's snikkel wegge-edit?

Ja, dit was weer een mooi stukje Japanse cinema. Naast horror en misdaad is dit toch wel een van de landen die ook van dramafilms iets magistraals kunnen maken.

4,5*

Een erg mooie film. Veel diepgang, emotie en een zekere stilte. Één die mij geraakt heeft en al snel een weg naar mijn hart wist te vinden. Het acteerwerk vind ik erg goed en de film bevat prachtige beelden. Wat mij betreft een pareltje. 4,5*

Fijne gevoelige film die nogal wat tegenstellingen tegenover elkaar opwerpt. Zo heb je de hoofdpersonages wiens leven het tegenovergesteld zijn. Leven en dood, liefde en verdriet. Ook de natuur met zijn woeste golven geven een bepaalde symboliek weer. De angst voor het water, voor het onbekende niets wetende welke mooie natuurpracht zich onder het water bevindt.

Qua cinematografie erg mooie film, prima acteerwerk en fijn camerawerk. Erg graag naarmate gekeken. Ook op emotioneel vlak raakt de film de juiste snaar. Een film die prima in balans is: gevoelig, maar niet sentimenteel.

Een film die je gerust meer wil gunnen dan het uiteindelijk geworden is. Want het is wel mooi gemaakt en slecht wordt het nooit. Maar het blijft nogal mager op het einde van de rit. Een semi-romantisch verhaaltje met een jong koppel dat toch wat charisma ontbreekt. En elk met hun eigen achtergrond die van elkaar verschillen tot ze zorgen voor inzichten bij beide personages. De film verveelt niet, maar het blijft helaas minder hangen dan ik had verwacht.

Meditatief, ietwat pretentieus drama over de opbloeiende liefdesrelatie tussen Kaito [Nijiró Murakami] en Kyôko [Junko Abe] die op de proef wordt gesteld na de vondst van een aangespoeld lichaam en de aanstaande dood van Kyóko’s moeder [Miyuki Matsuda]. Traag, maar bevat een aantal momenten die nog lang blijven nasluimeren, ook al was het mij niet geheel duidelijk wat Kawase met dit alles nu duidelijk wilde maken. Niet geheel geslaagd, maar meer geduldige kijkers zullen dit zeker kunnen waarderen.

Enkele prachtige shots inderdaad en enkele hele fijne tedere lieve momenten tussen beide hoofdrolspelers, maar ook een film van 120 minuten die me te veel overkwam als pretentieus. Arthouserig zoals sommigen ook zeggen. Te gemaakt waardoor dit ding me toch niet echt wist te boeien. Jammer want dit zijn films die ik normaal erg kan waarderen alleen raakte deze film me nauwelijks en wist toch te vervelen op den duur. 2,5*.