Futatsume no Mado (2014)

Mijn ervaring is erg vergelijkbaar met die van The One Ring. Voor mij was dit de derde film van Kawase en dan wordt er toch langzaam en zekere structuur herkenbaar. Veel aandacht voor rituelen en lokale cultuur. Dat is erg interessant en soms ook best ontroerend, in ieder geval in deze film. Het dramatische aspect van deze film kwam wat mij betreft niet helemaal uit de verf. De tegenstelling stad-eiland en de manier waarin dat terugkomt in het gedrag van de twee hoofdrolspelers, kwam op mij niet helemaal over.

Bijzondere film van Kawase. In een slechte bui zou ik de spirituele platitudes, omgeven door ellenlange, bedachtzame stiltes absoluut niet trekken. Daarvoor doet het vaak iets te pretentieus aan. Voor spirituele verlichting moet men deze film dan ook niet kijken, maar wél bijvoorbeeld voor de lokale riten en het drama rond de twee hoofdpersonages.
De eilandcultuur wordt subtiel overgebracht, zonder al teveel clichématige aandacht voor zaken als eigenzinnige karakters of een door de natuur getormenteerd volk. Beelden van een woeste zee kwamen juist erg natuurlijk over, en zelfs de rituelen vormden voor Kawase's camera geen exotische taferelen, maar volkomen logische en mooie scenes. Naast de genoemde fietsscene langs de zee vormde voor mij het hoogtepunt de zang en dans rond de stervende moeder, echt een magistrale scene.

Het uiteindelijke gebrek aan diepgang houdt me vooralsnog van een hogere score af, maar wil nog wel meer van Kawase zien. Zit dan te twijfelen tussen Mogari no Mori en Suzaku, welke raden jullie me aan?

Ik kan nog geen DVD vinden, iemand die weet of wanneer waar een release te verwachten is?

edit: vergeten op Bol te kijken, daar verwachtte ik het niet zo gauw haha bol.com | Still The Water, Naomi Kawase | Dvd 18 maart!

Prachtige en pure film! Ik sluit me aan bij Niethie: de sterfscène, de seksscène en die twee verbluffende zwemscènes aan het begin en het einde maken alleen al de film de moeite waard. Voeg daarbij nog eens de fantastische setting toe, de intense aanwezigheid van de zee en haar metaforen, de goedgedoseerde spiritualiteit (ik voelde me soms een antropoloog die inkijk krijgt in rituelen die in de toekomst misschien gaan verdwijnen) en bovenal de perfecte band tussen Kaito en Kyoko (hun zwijgzame fietstochtjes behoren ook tot het mooiste van wat deze film te bieden heeft).

Enkel misschien een half strafpuntje omdat het soms een tikkeltje langdradig wordt.

4,5/5

...en toch niet (meer) leverbaar... wat een prutsite is dat geworden zeg! Ik kan verder online ook geen versie met EN/NL subtitles vinden, iemand enig idee of dit nog wel uitkomt en wanneer?

Gisteren in de winkel gekeken, kon hem daar ook niet vinden.

Via deze link wel leverbaar: bol.com | Still The Water, Jun Murakami, Jun Yoshinaga & Tetta Sugimoto | Dvd Maar niet op voorraad. Dat geldt voor alle onlineshops die ik even langs ben gelopen: wel leverbaar, niet op voorraad.

Site van de distributeur (cineart) geeft aan dat de DVD wel is verschenen. Lijkt erop dat hij alleen nog uitgeleverd moet worden. Film heeft zo te zien geen distributiedeal in de VS en UK. Kans is groot dat daar voorlopig niks gaat uitkomen. Kawase's vorige twee in Nederland verschenen films (Shara en The Mourning Forest) zijn ook niet op DVD uitgekomen in US/UK.

Dank voor de hulp! Die 'nieuwe' link (al leverbaar vanaf februari 2014...jaja) heb ik nu ook gebruikt om hem (opnieuw) te bestellen, terwijl klantenservice me nav een preorder (via plots dode link) verzekerde dat deze helemaal niet leverbaar is door Bol...gedoe. Ben benieuwd of ze hem nu inderdaad kunnen leveren binnen die 5 werkdagen of dat dat weer (zoveelste product waarmee ze me dat flikken) valse beloften zijn. Prutwinkel.

net een mail in m'n inbox gevonden dat Bol hem heeft verzonden; hij is dus nu wel leverbaar via deze link

Inderdaad, ik had 'm ook zonder problemen en snel kunnen bestellen via Bol.

Ah van de regisseuse van "Shara" en "The Mourning Forest" als ik al die Japanse namen makkelijker kon onthouden had dat alvast voor hoge verwachtingen gezorgd, maar die waren in dit geval dan ook ruimschoots ingelost.
Plotomschrijving mag je meteen weer vergeten, het gaat hier eigenlijk om de 16-jarige hoofdpersonen die met elkaar gaan en de personen eromheen. En het gaat over het eiland, de zee en de wind. Regelmatig beweegt de camera zachtjes golvend mee met het ritme van de zee.
Bij de sterf-scène houd ik mijn ogen niet droog, al weet ik nu wel een beetje hoe ik dit Aardse leven wil gaan verlaten, prachtig....
Verwacht geen echt coherent verhaal, het zijn episodes, soms kalm, soms onstuimig, maar vanaf deze derde film van Kawase die ik gezien heb gaan we die naam echt onthouden...wat een talent!
Meesterwerkje!

Overwegend mooi, soms heel mooi, maar als geheel heeft Still the water ook z'n minpunten. Qua drama wil Kawase teveel en het personage Kaito heeft te weinig zeggingskracht om dat te dragen. Het voelt daardoor soms inderdaad als een "arthouse-product" aan in plaats van als de poëtische prent die het vermoedelijk wil zijn. Soms leunt Kawase zelfs een beetje toe naar kitsch, maar dat wordt het toch niet. Zoals gezegd zijn er ook veel momenten die echt goed werken en soms zelfs bijzonder mooi zijn, en gesteund door de sterke cinematografie doet dat de score net overhellen naar 3,5.

Ik weet niet goed wat ik met deze film aanmoet. Allicht omdat ik hiervoor niet de juiste antenne heb, komt het geheel bij mij nogal gekunsteld en zweverig over. Ik weet niet of dat ook de bedoeling is. Maar het moet gezegd, de film telt een aantal mooie scènes, die mij aanspreken (gedrieën op de waranda, het sterfbed). Ook de scherp geschetste tegenstelling tussen het rustieke dorpje en de lawaaierige miljoenenstad kan ik wel waarderen. Dat geldt een stuk minder voor de skinny dipping tegen het einde. Dat levert weliswaar fraaie, artistieke plaatjes op, maar het verband met de rest van de film is mij niet duidelijk. Dat zal wel aan mij liggen. Jammer dan.

Ja, symbolisch kun je het in verband brengen met de scène in het begin, waarin het meisje nog met kleren aan aan het zwemmen is, en de woorden die de oude man dan tegen haar spreekt. Het geeft een bepaalde verandering bij het meisje weer, door de loop van de film heen verworven.

Bedankt, Richardus. Klinkt heel plausibel.

Het water dunne verhaal over verliefde tieners, van dit kunstmatig en spiritueel overkomende, vage en dromerige coming-of-age drama, sleepte zich voort, zodat ik voortdurend in slaap dreigde te vallen. De dialogen, vooral over het leven en de dood, duurden ook nog 'ns ellenlang. De beelden, met name die van het water, waren trouwens prachtig. Typisch een film voor de ongetwijfeld vele fans die deze regisseuse heeft.

Still the water wordt op wo 30 maart op spotlight van film1 om 22.45 uur. Uitgezonden.

Groet

Wilma

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed beeld (geen HD aanwezig)..

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Dit blijft voor mij één van de diepste, tederste, prachtigste films ooit. Zo mooi.

Mooie, sobere en intimistische film die gretig beeldspraak en symboliek hanteert.
Een eigenlijk hoofdthema vind ik er niet in, wel heel wat begrippen zoals de kracht van de natuur en de invloed ervan op de mens, het geloof in het hiernamaals, de onbreekbare band tussen ouder en kind....
Heel wat mooie scènes, eenvoudige scènes ook zoals de fietstochtjes en de mijmeringen met de oude man, maar ook indringende, zoals de sterfscène...
Knappe natuurbeelden (Er was werkelijk een tyfoon op het eiland bij het filmen), mooie, doorgaans aangrijpende muziek en zang.
Eerste film die ik zag van Kawase en zeker geen teleurstelling.

Nee, dit wil naar mijn gevoel iets te gemakkelijk en te snel tot de kern der dingen komen, zowel in beeld als dialoog. Rollende golven, ruisende bladeren en uitgesproken wijsheden. Het is allemaal zo gewild illustratief. Een beetje pantheïstisch surfen op het laatste staartje van de golf. Dan ben je snel thuis.

Coming of age, maar de film zelf houdt iets kinderlijks. En in dit geval is dat geen compliment.

Aaah, doet een beetje pijn aan mijn ogen als ik dit lees Ferdydurke........ jammer

Haha, ik zou het niet persoonlijk opvatten. Ik zie hier wel meer enthousiaste users met wie ik doorgaans een heel eind kan meegaan. Die ga ik echt niet minder serieus nemen omdat ik er eens een keertje anders in sta.

Het blijft een subjectieve bezigheid hè, films beoordelen. Ik kan voor mezelf wel vinden dat de verschillende elementen in deze film (visueel - dialoog) elkaar verzwakken, maar dat heeft natuurlijk ook met je eigen persoonlijke make-up te maken. Die is nooit helemaal hetzelfde als die van iemand anders.

Hele fijne Japanse Coming of age film.

Ook al gebeurd er weinig; de vele mooie eilandplaatjes en de onvergetelijke mooie stukken tussen Kaito en Kyoko zijn het visitekaartje voor deze film. En dan is er ook nog een moord; een lakse vader en een overspelige moeder. Ook van de natuur moet de film het hebben.

Zonnige plaatjes, veel rust op zo'n vrij dood eiland waar bijna niks gebeurd en de observaties in het leven van Kaito. En ja, wie is de moordenaar van dat aangespoelde lijk? Zelfs dan lijkt er geen argwaan te zijn.

Het leven van Kaito is een complexe rommel. Zijn lakse vader, zijn overspelige moeder en soms wordt je overvallen door de leegte. Terwijl het leven van Kyoko wel sympathieker oogt. Vooral die veranda-scene was daar een voorbeeld van. Echter waren er wel wrijvingen wanneer haar vader betrokken was bij het slachten van dat dier. Je zit al zo van: hoe gaat ze dit opvatten of verwerken. Maar ook het sympathiek ogende leven van Kyoko heeft een zijweg. Haar moeder is namelijk ziek. Dit werkt zich uit naar een van de mooiste, maar ook mafste sterfscenes die ik heb gezien. Je zou haast denken dat er wat lichtere elementen van Miike zijn toegevoegd.

Die scene in Tokyo kwam imo veelste snel. Eigenlijk had die beter op de helft moeten komen. Om bijvoorbeeld een langere uitwerking op een rustig eiland om te laten slaan in de drukke stadse chaos (ofwel Niethies beschrijving) was veel treffender geweest.

Vele mooie zomerse plaatjes ook. Die fietstochten van Kaito en Kyoko waren bloedmooi. Ook de sex en zwemscene was de ultieme prachtige afsluiter van het avontuur die ze samen meemaakten. En hebben ze nou Kaito's snikkel wegge-edit?

Ja, dit was weer een mooi stukje Japanse cinema. Naast horror en misdaad is dit toch wel een van de landen die ook van dramafilms iets magistraals kunnen maken.

4,5*

Een erg mooie film. Veel diepgang, emotie en een zekere stilte. Één die mij geraakt heeft en al snel een weg naar mijn hart wist te vinden. Het acteerwerk vind ik erg goed en de film bevat prachtige beelden. Wat mij betreft een pareltje. 4,5*

Fijne gevoelige film die nogal wat tegenstellingen tegenover elkaar opwerpt. Zo heb je de hoofdpersonages wiens leven het tegenovergesteld zijn. Leven en dood, liefde en verdriet. Ook de natuur met zijn woeste golven geven een bepaalde symboliek weer. De angst voor het water, voor het onbekende niets wetende welke mooie natuurpracht zich onder het water bevindt.

Qua cinematografie erg mooie film, prima acteerwerk en fijn camerawerk. Erg graag naarmate gekeken. Ook op emotioneel vlak raakt de film de juiste snaar. Een film die prima in balans is: gevoelig, maar niet sentimenteel.

Een film die je gerust meer wil gunnen dan het uiteindelijk geworden is. Want het is wel mooi gemaakt en slecht wordt het nooit. Maar het blijft nogal mager op het einde van de rit. Een semi-romantisch verhaaltje met een jong koppel dat toch wat charisma ontbreekt. En elk met hun eigen achtergrond die van elkaar verschillen tot ze zorgen voor inzichten bij beide personages. De film verveelt niet, maar het blijft helaas minder hangen dan ik had verwacht.

Meditatief, ietwat pretentieus drama over de opbloeiende liefdesrelatie tussen Kaito [Nijiró Murakami] en Kyôko [Junko Abe] die op de proef wordt gesteld na de vondst van een aangespoeld lichaam en de aanstaande dood van Kyóko’s moeder [Miyuki Matsuda]. Traag, maar bevat een aantal momenten die nog lang blijven nasluimeren, ook al was het mij niet geheel duidelijk wat Kawase met dit alles nu duidelijk wilde maken. Niet geheel geslaagd, maar meer geduldige kijkers zullen dit zeker kunnen waarderen.

Een film met een heerlijke lome sfeer. Het speelt zich af op een van de zuidelijke Japanse eilanden. Een plek op de wereld waar de mensen een zeer hoge leeftijd bereiken.. Naast het gezonde eten is het vooral het sociale vangnet dat hieraan bijdraagt.

Niet dat de film daarover gaat. Maar het geeft de film over verlies, afscheid, familiebanden en liefde net wat meer waarde voor mij.

Mooi. Ruime 3,5

Enkele prachtige shots inderdaad en enkele hele fijne tedere lieve momenten tussen beide hoofdrolspelers, maar ook een film van 120 minuten die me te veel overkwam als pretentieus. Arthouserig zoals sommigen ook zeggen. Te gemaakt waardoor dit ding me toch niet echt wist te boeien. Jammer want dit zijn films die ik normaal erg kan waarderen alleen raakte deze film me nauwelijks en wist toch te vervelen op den duur. 2,5*.