Futatsume no Mado (2014)

Ben eigenlijk niet zeker over deze poster, kwam hem maar op 3 plekken (ofzo) tegen... Misschien is ie wel fanmade... Anyway, deze doet mee in de competitie op Cannes.

nm, Ze gebruiken 'm ook op de officiële Cannes site.

Geloof haar meteen:

dat beloofd wat!

de traditionele muziek van Amami is ook geweldig, zit hopelijk veel in de film dan...

Shima-uta - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Mooie poster. De ochtendkrant is alvast erg enthousiast - dat is nog eens leuk ontbijten: dat moet wel een release worden.

Volgens hen is het kiezen uit Ceylan, Dardennes, Dolan, Cronenberg, Leigh, Sissako en Kawase (zo kan ik hetook - dat is bijna de halve competitie) voor wat betreft de Gouden Palm. Variety houdt het op Leviathan. Zo zie je - niemand weet het. Sterk jaar volgens mij geweest.

Als ik de gemiddelde cijfers bekijk, dan maakt deze film toch niet echt kans geloof ik...

(mijn geld staat op Ceylan, een troostprijs voor Dolan zou ook leuk zijn)

Lijkt me ook niet ieders smaak en stijl - want het klinkt als typisch Kawase. Heb er zelf wel veel zin in. Al haar folkore elementen samengebald. Klinkt goed.

Ik heb hetzelfde en ben vooral ook blij dat er een distributie in NL is. Dat is het voordeel van hoofdcompetitie Cannes.

Was even vergeten dat die ook hoofdcompetitie was.

Dit is er duidelijk een voor de danuz-en en starbright boys onder ons (en eentje voor surf-dudes). Ook deze van Kawase zit weer vol wonderschone momenten, fijne menselijke inzichten en een coming-of-age verhaal (waarbij dit keer een harmonieus gezin en een gebroken gezin met elkaar gecontrasteerd worden). Een grote bonus daarbij is de prachtige eiland-cultuur waarvan inderdaad muziek en dans in het verhaal worden geïntegreerd. Wat ikzelf wel een beetje minder aan Kawase begin te vinden is dat ze met elke film meer aan lijkt te gaan schuren tegen een soort spiritualiteit waar ik niets mee heb, maar ook hier lukt het haar weer om nét niet uit de bocht te vliegen en de scenes die er duidelijk inzitten omdat ze "mooi" moeten zijn, blijven in de meesterlijke handen van Kawase ook écht mooi. Ik ronde mijn score in cijfers gisteren na het zien af op een 8, maar vandaag moest ik nog regelmatig terugdenken aan verschillende scenes, dus hoog ik het graag op naar een 8,5... de sterren hier laat ik nog even voor wat ze zijn...

Fijn melancholisch en licht-hedonistisch Japans drama. Klein en mooi, maar zie mijn Aziatisch drama toch liever meer emotioneel dan de melodrama die Kawase hier toont. Al is het een heerlijke sfeervolle kijkervaring, die vooral in het begin atmosferisch volmaakt is. Helaas begint het later wel erg te slepen, met alle cliche's en melodrama die daar mee gepaard gaan.

Vanaf 20 november in de bioscoop (Cinéart)

Ook al eerder te zien op het Camera Japan Festival

Kawase vindt dit haar meesterwerk, dat vind ik niet, Shara is nog altijd haar beste film. Vooral iets te veel uitgesproken emoties en conflicten, al zijn die scenes soms wel sterk. Maar verder vooral heel erg Kawase. Prachtig gebruik van de omgeving, aardse thema's verbonden aan spiritualiteit (bij gebrek aan een beter woord) en rituelen, met dit keer een coming-of-age-verhaal. De eindscene is niks minder dan volmaakt. Het was (te) lang geleden dat ik iets van haar zag.

4.0*

Ik ga toch nog iets hoger geven, dit is volledig mijn type film. Uniek, diepgaand, imposant. Voor mij de film van het jaar en ik zet hem op gelijke hoogte met Mogari no Mori.

Nu schrijf ik over het algemeen liever reviews over films waar ik tussen de euforie door ook nog enige punten van commentaar zie dan dat ik bijvoorbeeld moet omschrijven waarom mijn favoriete films mijn favoriete films zijn. Net zo goed als dat het ook niet mijn gewoonte is een film na de eerste kijkbeurt al meteen met de hoogste score te belonen. Zowiezo is alles boven de 4* vrijwel onhaalbaar voor mij maar wat als je zowel de mooiste sterf, seks als zwemscene in jaren weet vast te leggen in dezelfde film? Ja, het was me na Shara al lichtjes duidelijk maar Kawase is een heldin! Ik zie niemand haar dit na doen en ze heeft dan ook niet overdreven met te zeggen dat dit haar magnum opus is. Ik kan me niet voorstellen dat het nog beter kan als dit. Deprimerend voor haar maar gelukkig heb ik haar halve oevre nog te gaan.

Laat ik beginnen te zeggen met dat ik verre van een spiritueel persoon ben. Het is in mijn ogen dan wel met afstand het meest sympathieke en minst ''in your face'' geloof, de mensen zitten vaak vol goede bedoelingen en lijken je oprecht wijze raad te willen geven wanneer je met jezelf in de knoop zit. Maar ik vind het (en dat zeg ik met alle respect) soms lastig om in hun iets wat naieve gedachtengang mee te gaan. Om nog maar niet te spreken van de manier waarop het hier in de westerlijke wereld vercommercialiseerd wordt, compleet met kitscherige Xenos/Action buddha beeldjes en al. Maar (en dan bedoel ik maar met de hoofdletter M) wat zou het toch prachtig zijn als je het leven (en de dood) zo kon bekijken als de moeder in deze film! Ik kan daar echt oprecht jaloers op zijn en mijn eigen ''down to earth'' kijk op het leven en de wereld om me heen stevig vervloeken. Want daar zit je dan, helemaal in je eentje alles beter te weten...

De film moest het hoogtepunt worden van het schrale programma dat Camera/Japan ons dit jaar voorschotelde, maar dat hij zo goed zou zijn? Echt, buiten wat lichte ergenisjes over dat ik verplicht op de eerste rij moest zitten omdat de rest van de zaal al volgestampt zat en een fotograaf het nodig vond een paar keer recht in mijn ogen te flitsen voor het schijnbaar perfecte plaatje, heb ik nog nooit zo'n unieke bioscoop ervaring meegemaakt. Ik had letterlijk het gevoel als of ik als een soort van marionette pop bespeelt werd, zo erg was ik buiten mezelf. De tranen rolde over mijn wangen heen, de glimlach van vertedering leek na dat intieme familie-moment op de verranda wel in mijn smoelwerk gebakken te zitten en ik wist niet eens dat het mogenlijk was om zo lang aan een stuk achter elkaar kippenvel te hebben.

De manier waarop de de lucht, bomen, fluitende vogels en kolkende zee worden vastgelegt. Je neemt ze in het dagelijkse leven voor lief maar deze film doet je er weer met nieuwe ogen (en oren) naar kijken/luisteren. Een mooi voorbeeld is het stuk waar we na ruim een uur door het dorp te zijn gezweven in eens op de snelwegen van Tokyo aanbelanden. Als of je vanuit een warm bad plots in een koelcel geflikkert word. De auto's, die lelijke rumoerige, stinkende ondingen tegenover al die mooie natuur. Een gevoel wat vervolgens vrijwel meteen bij je wegebt wanneer je de van elkaar vervreemde vader en zoon, als een soort te mette van toenadering, elkaar ziet wassen. De film is misschien wat simpel van opzet, maar heeft zoveel dubbele lagen en kruipt zo ver onder je huid. Zelfs met de scene waar die geit werd geslacht had ik als quasi vegetarier en dierenvriend vrede. Het deed me een beetje denken aan de eerste keer dat ik met de films van Ki-Duk Kim in aanraking kwam. Zoiets onbekends en ongrijpbaars. Het staat zo ver van je af maar eigenlijk is er nog nooit iets ZO dichtbij je geweest. Je wilt het optillen en de wereld inslingeren maar tegelijk ook voor jezelf houden terwijl je gevoel tegen je zegt het nooit van je leven meer opnieuw te bekijken uit angst dat alles wat je hebt gezien en gevoelt maar een illusie was. Hoe dan ook, het laatste shot waar de camera weer boven water komt en de aftitleling begint te lopen is echt cinema op haar aller best en meer beklijvend dan 2/3e van de films die ik het afgelopen jaar bij elkaar heb gezien. (4,5*)

Was het ook zeker. Althans, bepaalde aspecten. Ergens hangt er mij iets teveel een arthouse/"spiritueel"/"folkloristisch" luchtje, maar zoals telkens bij de films van Kawase straalt de film wel veel liefde en berusting uit. En dat werkt gewoon erg goed, ik zwijmel er telkens bij weg. Vooral het coming-of-age aspect vond ik fijn, die scene waar ze langs de kustlijn fietsten bijvoorbeeld kon van mij niet lang genoeg duren!

Wat een medogenloos mooi film zeg. Sjongejonge, dat er zulke beeldschone, perfecte films gemaakt worden...wat een genot.

Om een beetje samen te vatten: soms prachtig, soms dramatisch maar altijd intens en indringend. Prachtige personen die fantastisch overtuigend acteren. Een verhaal dat qua plot complex genoeg is, en wordt gebracht, om te blijven verrassen maar toch organisch/natuurlijk aanvoelt en verloopt. Goed gelaagde thematiek. En metaforen die subtiel gebracht worden, consequent doorgevoerd en bevredigend afgerond.

Nu zie ik dat van deze vrouw ook The Mourning Forest was, die het voor mij helemaal niet deed. Maar deze film...ik vermoed dat het je raakt of niet, maar mij deed het dat zeker. Eén van de mooiste en 'compleetste' films die ik me kan heugen, in een bedrieglijk eenvoud van grandioze schoonheid. Pfff...

Die tweede ja. De eerste was dan weer wat onnodig, voegde weinig toe om het twee maal in beeld te brengen. Normaal gezien zeg je dat over zo'n tweede scene maar hier was het juist andersom en voelde ik exact hetzelfde als jij.

Kawase verder bergafwaards.

Qua stijl mag ze zich bij een groepje voegen waar ook Hiroki en Koreeda toe behoren. Een soort van licht-gestileerde zoektocht naar menselijkheid en realisme loopt doorheen hun werk als rode draad. Deze film valt perfect onder die noemer, alleen kan Kawase zich niet meten met de andere twee.

Japanse eilandfilms zijn meestal wel geinig, folklore ligt er voor het oprapen en de mooie setting zorgt meestal wel voor een fijne, relaxe sfeer. Maar Kawase's film ligt zwaar op de maag. Beetje geforceerd zwaarbeladen en gewichtig. Het drama wordt niet enkel uitgesproken, maar ook verbeeld door een woeste zee en onweerwolken. Dat maakt het al snel iets te sentimenteel en wat té arthouse-droef.

De mooi-bedoelde natuurbeelden doen het niet echt, het drama vond ik ook écht niet goed werken. Wel fijn zijn de momenten waarop de personages rustig hun ding doen. De fietstochtjes bijvoorbeeld, zoals danuz al aanhaalde. Bergje op met de ondergaande zon als achtergrond en Jun die bij Hideo in de nek gaat hangen ... dan is de film op z'n mooist.

Zo zijn er af en toe wat momenten, maar het merendeel wordt toch gespendeerd aan drama en gewichtigheid. De soundtrack viel me trouwens ook negatief op. Erg luid en aanwezig, niet bepaald mooi ook.

Mnee, Kawase glijdt langzaam verder af. Misschien maar wat meer van haar oudere werk gaan kijken, Moe no Suzaku beviel me toen veel beter.

2.5*

Na "Mogari no Mori" slaagt Naomi Kowase er opnieuw in met een prachtige poëtische film voor de dag te komen. Nog nooit heb ik de golfslag van de woeste zee zo mooi op het witte doek gezien. De hele natuur werd trouwens op magistrale wijze in beeld gebracht. Tja, en dan die scène met de stervende moeder. Waar heb ik zoiets eerder gezien? Ik dacht bij de film Tokyo Story van Ozu. En wat is die Kyôko - geweldig gespeeld door Jun Yoshinaga - toch een betoverd mooie vrouw. De scène in het begin waarin zij met kleren aan onder water zwom is een en al sensualiteit. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de prachtige scène waarmee de film afsloot.

4,5*

Erg fraai al dat natuurschoon in deze film. Op een korte onderbreking na hoor je ook altijd de zeewind waaien. Af en toe voelen de spirituele inslag en de symboliek iets te aangedikt en het is me ook een beetje te pretentieus en gewichtig, maar de film bevat ook een paar fantastische scènes die echt helemaal het juiste gevoel hebben. De scène waarin Kyoko's ouders Kyoko (die erg sterk wordt gespeeld trouwens) een beetje plagen over haar relatie met Kaito is schitterend. Dat liedje ook daarna. En dan is er natuurlijk nog het grote hoogtepunt van de film, de sterfscène van Kyoko's moeder. Zo warm en sereen. Onvergetelijk mooi. En het slotstuk van de film is ook nog eens erg goed. Wel wat jammer op zich van de censuur. Preutse Japanners. 3.5*.

Een spiritueel coming of age 'drama'. Dat is de beste omschrijving die ik kan bedenken om deze film te typeren.

Eigenlijk ben ik als persoon met cynische trekjes nogal sceptisch over spirituele theoriëen betreffende shamanen en incarnaties. En dan is deze film ook nog eens erg 'feelgood' en zijn de personages bovendien allemaal lief en sympathiek. Er is nauwelijks iets van conflict te ontwaren (toch vaak een onmisbaar gegeven bij films).

En toch kon ik het allemaal goed hebben. Hoofdreden daarvan is dat als je het cynisme wat weet uit te schakelen er heel veel schoonheid te ontwaren valt in deze produktie.

Want de sfeer is bijna trancedent, de beelden van de bomen en de woeste zee bij vlagen hypnotiserend, en de personages zijn zoals mensen zouden moeten zijn; kwetsbaar en authentiek. De licht esotherische theorieën gaan gelukkig net niet over het randje en geven in ieder geval een suggestie van 'diepte'.

Eigenlijk is het hiermee een soort van sprookje waar je, als je de scepsis dus laat varen, heel veel van kunt genieten.

Nee. Misschien dat het daar aan ligt. Het was alleen in die laatste scène in het water overigens. Geslachtsdelen waren geblurd..

In principe worden de geslachtsdelen in Japan geblurred. Zou kunnen dat het dan inderdaad daar aan ligt, als het bijvoorbeeld een opname van een Japanse tv-uitzending was (de Japanse dvd/blu-ray moet volgens mij nog uitkomen, waar je dezelfde censuur zou krijgen). Heb in die scène in ieder geval geen blurring gezien, ook geen duidelijke geslachtsdelen overigens, maar misschien lag mijn focus daar te weinig op.

Lijkt me inderdaad alleen iets voor de Japanse versie.

Hartje winter en in de filmhuizen draait een film met deze poster. Meer zomers dan dat worden ze niet. Het bleek een beetje misleidend te zijn, want het grootste deel van de speelduur is het wat grauw en druilerig buiten en wachten de personages een aankomende storm af. Het postermoment is het einde, maar zeker de moeite waard.

Het gaat voor mij persoonlijk wat ver om te zeggen dat ik spiritueel geraakt wordt door Still the Water of dat ik het op enige manier echt aangrijpend vind. Zelfs thematisch vind ik het vrij typisch. Toch kan ik zoiets als dit goed smaken, maar om misschien wat meer oppervlakkige redenen dan de meeste hier. Ik vind dit vooral onthaastend. Een kalme film over de dood en eerste liefde. Het is niet dat het me verder koud laat, zeker niet. Kleine momenten zijn erg mooi, vooral echt intieme stukjes zoals de familie die samen in de deuropening zitten en wat keuvelen. Op een bepaalde manier komen bij dit type films dat soort scènes meestal beter aan dat de wat meer dramatische momenten.

Erg fijn, dat zeker. Benieuwd of er ook Kawase's zijn die mij ook echt kunnen raken.
3,5*