Dead Poets Society (1989)

Stoffig.

De "rebellie" is zo duf dat de schrijver een nog duffere setting heeft moeten verzinnen om nog enig contrast te voorzien. Anno 2017 is dat nog amper te behappen. Het resultaat is dan ook pure saaiheid en degelijkheid.

Qua inleving zou het nochthans een makkelijke film moeten geweest zijn, want ook ik was vroeger gezegend met een soortgelijke leraar. Eentje die stof op zijn manier zeer interessant kon maken, hij krijgt zelfs bonuspunten omdat het om wiskunde ging en niet zo'n "creatief" lesje als poëzie.

Het groepje leerlingen is redelijk cliché, Williams is vooral zichzelf maar kan matig overtuigen als begeesterende leerkracht (deed hij later onder regie van Van Sant ook beter) en de ontwikkelingen in deze film voelen vooral erg gescript aan. Zowel het heroprichten van de club als de zelfmoord (zeg maar gerust karaktermoord) op het einde.

Het is verder ook allemaal redelijk duf in beeld gebracht, enkel de soundtrack valt op, maar qua sfeer slaat het als een tang op een varken. Mnee, moeilijk uit te zitten deze film. Dat het dan ook nog boven de twee uur gerokken moet worden is de finale doodsteek.

1.0*

Sterke film alweer met Robin Williams. Eigenlijk kan je deze rol prima vergelijken als zijn rol als Sean in Good Will Hunting.

Alles speelt zich af op een kostschool voor jongens, waar ijzeren discipline heerst en macht het voor het zeggen heeft. We maken op een vrij luchtige wijze kennis met een groep klasgenoten die de boel maar niet al te zwaar op zich willen nemen. Er lijkt een doorgang te zijn als ze op een dag de heer Keating voor de klas krijgen. Deze geeft geheel les tussen de regels door, vind eigenwaarde belangrijker dan prestaties en poëzie beter dan sommetjes. Wat we hieruit krijgen is een stuk meer zelfvertrouwen onder de vrienden die uiteindelijk uit zichzelf verder ontwikkelen. De scene's in de grot vond ik daarbij de uitschieters. Maar dan is er nog altijd schoolhoofd Nolan die continu roet in het eten gooit.

Het sterkste van de film vond ik toch wel Neil. In eerste opzicht een optimist die zijn eigen weg wilt bewandelen en zodanig zijn best doet om de belemmeringen te koesteren. Maarja, de grote mensen winnen daar altijd van. Die zelfmoord zag ik ook echt totaal niet aankomen.

Ook de sfeer is prima in orde en er is ook genoeg ruimte voor de typische jongensdingen en ontwikkelingen. Nu zie je maar dat het in de jaren 50 nog vrij makkelijk was om een dame te versieren met een paar mooie zinnen. Dat moet je nu maar eens proberen.

Sterk. Er moeten meer van dit soort docenten komen.

4,0*

Ik had van Dead Poets Society stukken beter verwacht. Niet dat het een slechte film was, maar alles kwam me nogal suf en ouderwets over. De ongehoorzaamheden en andere vormen van rebellie zagen er wat braafjes uit en boeiden me maar matig. Uiteraard moet je alles binnen de context en tijdsgeest zien, maar ook dan vind ik het niet genoeg uit de verf komen. Het zal waarschijnlijk ook aan mij liggen, maar het begrip "Carpe diem" vind ik een vrij loos uitgeholde, zelfs alles- en nietszeggende leuze.

Wat wel boeiend naar voor kwam was de presentatie van de harde conservatieve visie van het bestuur van de kostschool. Met harde hand en discipline werd elke vorm van eigen denken en opkomen voor jezelf gefnuikt als immoreel en onwetendheid. Geen religieuze losbandigheden in naam van God, wel de pure overtuiging van haast militaristische tucht en eenheid. En ook de vele ouders waren die mening toegedaan en dat was net de reden waarom hun kinderen naar Welton Academy gestuurd werden.

John Keating, de leraar Engels/literatuur, is hier de vreemde eend in de bijt. Net als in het meer komische Patch Adams (1998) gaat hij tegen de stroom in van het instituut en installeert hij waarden en normen ten voordele van de personen die hij onder zich heeft. En ook hier wordt hem dit niet in dank afgenomen. Het is een manier van lesgeven waarvan we vandaag niet meer raar zouden van opkijken, integendeel zelfs. Williams doet het geweldig en zet een erg charismatische Keating neer. Toch één van zijn beste rollen uit zijn carrière. Geen slechte film, maar het echte wow-gevoel, de echte begeestering, die ontbrak jammer genoeg.

Sterk.

Bij herziening komt met name de lange speelduur minder goed uit de bus. Weir heeft lange tijd nodig om de benauwende sfeer van de overgedisciplineerde school te schetsen en ook de manier waarop hij zijn jongens onder begeleiding van de non-conformistische Williams het leven laat proeven en plukken verloopt stapvoets.

Maar goed, als het verloop bekend is, voelen de stapjes misschien wat klein, ik kan me herinneren dat ik vroeger juist met ieder stapje, ieder gedicht en iedere onderneming het vurig verlangen van de jongens voelde ontbranden. Naast de aansporing van hun docent, voelt ook hun onderlinge dynamiek daarbij erg geloofwaardig. Vooral de wisselwerking tussen kamergenoten Neil en Todd sprankelt en prikkelt.

Als de film je via de eigenzinnigheid van Williams, door het poortje van de poëzie naar het echte leven, de heimelijke vrijheid en het genot weet mee te slepen, zal de pay-off van hét moment de lange speelduur wel rechtvaardigen. Doet het dat niet, zit je waarschijnlijk naar een dozijn malloten te kijken die op hun bureautjes staan. Mij pakt het nog altijd. Niet meer zo intens als bij de eerste kijkbeurt (toen ik ongeveer de leeftijd van de jongens had), maar nog altijd predikt de film iets waar ik achter sta. En vormt het zelf de inspiratiebron, die in de film zo levendig verbeeld wordt als leraar Keating. 4*

Best een mooie film, hoewel er wat mij betreft wel iets meer op de montagetafel had mogen sneuvelen. Hij was voor mij iets krachtiger geweest als het wat compacter was geweest en de scènes nog meer zouden draaien om Mr. Keating en de lessen. Het eerste uur vond ik dan ook eigenlijk een stuk boeiender dan het tweede deel.

Wel is de film met vrij veel flair geschoten, veel draaiende camera's om personages, en ook de herfst- en wintersetting geeft het wel een mooi sfeertje mee.

3,5*

Een film die ooit wel eens meer indruk maakte, desondanks nog altijd een degelijk drama.

Boeiend is de setting van jaren '60 kostschool, een tijd en plaats waar vooral oude regels en ijzeren tucht regeert. Iets wat thuis nog eens dunnetjes door de ouders wordt overgedaan, in het geval van Perry uiteraard. Williams is bij voorbaat al een vreemde eend in de bijt, die sowieso binnen het conservatieve wereldje al teveel buiten de lijntjes kleurt. Toch weet hij met zijn innemende aanpak de jongens meer dan te raken en stuurt in dit geval op eigen identiteit en bewustwording aan, en niet de eenheidsworsten die de school er van maakt.

In de film botsen uiteraard de ontluikende pubers met hun hunkering naar de wereld versus het stugge regime, maar ook de 'vrije denker' Keating. Een verschil dat zo nu en dan op subtiele wijze en met een knipoog gebracht wordt. Drama is zonder drama geen drama en dus eist alle 'oproer' een zware tol met de vraag wie daar nu verantwoordelijk is. Williams is schuldbewust, hoewel kort komt de zelfmoord en reactie van de familie best intens over.

Dead Poets Society is een degelijk drama met een beheerste en overtuigende Williams. De jongens doen het op hun beurt ook allen prima. Toch weet de film de snaar die hij vroeger raakte niet meer te vinden.

Tegenvaller.

Kreeg een aantal van de scenes in deze film mee in mijn schooltijden, maar het was nooit bij me opgekomen dat ik ook de hele film maar eens op moest zetten. Recentelijk kreeg ik een exemplaar van deze film in mijn handen en heb toen toch maar doorgezet. Helaas concludeer ik wel dat wat ik er al van kende meteen de beste stukken van de film vormen.

Veel van de charme die Dead Poets Society uitademt komt van de rol van Williams. Als acteur heb ik hem regelmatig hoog zitten, maar ik denk dat iedereen wel kan bedenken dat er rollen van hem zijn waar hij wat minder in past. In Dead Poets Society laat hij zich weer van een serieuzere kant zijn, iets kwetsbaarder. Dat zijn ook meteen precies de rollen die mij aan boord weten te krijgen.

De jongens zelf vond ik namelijk allemaal maar suffe personages. Weir weet wel iedereen een redelijk eigen karakter te geven, maar er zijn zoveel jongens dat de meeste problemen die ze gaandeweg ervaren eerder langs me heen gaan dan me in mijn hart weten te raken. Voor mij kwam het niet veel verder dan af en toe "Hey, dat is een bekende acteur" te denken.

De film kent, toegegeven, meerdere verrassingen die het als geheel wat beter maken, verder liggen dit soort posh omgevingen me niet zo en kakt de interesse die ik had voor de film gedurende de speeches van Williams meteen weer in wanneer het op de scenes met de jongens zelf aankomt. Dead Poets Society is voor mij niet veel meer dan een redelijk klassiek geregisseerde film met een stel vervelende hoofdpersonages. Soms erg vermoeiend om doorheen te zitten.

Dead Poets Society is een degelijke coming of age met een interessant verhaal en mooie sfeerbeelden. Verhaaltechnisch behoorlijk jammer dat het zo ontzettend braaf en veilig binnen de lijntjes blijft. M.a.w. er zit geen spanning en dynamiek in.

Jaren geleden was er iemand in mijn cirkeltje die nogal sterk op Robin Williams leek - van gezicht, maar ook van mimiek en manier van bewegen. En ook had hij een makkelijke en vaak geziene glimlach die net als die van Williams nooit echt helemaal blij was, al drong dat achteraf pas tot me door toen hij er ineens niet meer was, zoals Williams er nu niet meer is. Sindsdien kan ik de films van Williams niet meer zien zonder daaraan terug te denken en me af te vragen waarom we dat niet hebben gezien indertijd.

Deze film had ik indertijd gemist, en als ik heel eerlijk ben vond ik hem ook een beetje tegenvallen. Williams speelt een typetje wat we wel vaker van hem gezien hebben - Good Morning Vietnam, of Good Will Hunting liggen voor de hand om daarvoor te noemen. Maar die films vind ik sterker, en niet in het minst omdat in deze film de bijrollen en het verhaal toch wat dun zijn - allemaal al veel vaker gezien, en meestal beter. Lloyd en Smith als de ouwe knarren zijn nog wel leuk, maar de jeugd is te licht. En wellicht de grootste makke - Williams krijgt maar weinig inhoud en weinig ruimte. Slecht is het allemaal zeker niet, maar er zijn betere films met Williams, en datzelfde geldt voor de hele cast geloof ik wel.

Sommige films kijk ik voornamelijk om het oeuvre van bepaalde acteurs of regisseurs te vervolledigen en Dead Poets Society is daar één van. Van Robin Williams wil ik toch zijn belangrijkste films gezien hebben en dit was er ééntje van.

Een topper is het niet geworden, want Dead Poets Society mist behoorlijk veel geloofwaardigheid. Robin Williams speelt op zich wel een leuke rol als een leraar Engels die zijn lessen op een eerder vrije manier weet in te vullen. Ik vond het nogal vreemd dat zijn studenten zeer snel geïnteresseerd raakten in poëzie. Je zou toch eerder verwachten dat hij veel meer moeite moet doen om zijn leerlingen mee te krijgen in zijn verhaal, aangezien poëzie toch wat moeilijker te bevatten is dan pakweg sport.

Verder krijgen we weinig interessants te zien, een groep studenten die samen in een grot filosoferen over poëzie, een jongeman die stapelverliefd wordt op een meisje en de poëzie gebruikt om haar het hof te maken en een jongen die acteur wilt worden, maar tegengehouden wordt door zijn erg strenge vader. Niet alleen het verhaal wordt nogal ongeloofwaardig gebracht, maar ook het einde met de zelfmoord van Neil komt te abrupt en is weinig geloofwaardig. In de andere scènes zagen we een sterke jongeman die er alles voor zou doen om acteur te worden, waardoor zijn zelfmoord helemaal niet past in deze film. Ik begrijp wel dat er een soort kentering moest komen om Keating in de problemen te brengen, maar daar had een andere en meer logische gebeurtenis een rol in kunnen spelen.

Geen al te beste film die veel geloofwaardigheid mist en weinig interessants te bieden heeft. Robin Williams is op zich niet slecht, maar kan het jammer genoeg niet rechttrekken.

2*

Ik had zin in een oude film met Robin Williams en kwam deze tegen in de kast. Herzien op bluray.

Een schitterend coming of age drama met een prachtige rol van de charismatische Robin Williams. Als hun nieuwe leraar Engels op een jongens-kostschool raakt hij onder de leerlingen enorm populair door zijn onorthodoxe manier van lesgeven, waar de Latijnse spreuk Carpe Diem (pluk de dag) centraal staat. Hij wordt letterlijk en figuurlijk op handen gedragen en de jongens veranderen van makke schapen in individuen met een eigen mening. Het starre bestuur en de rijke ouders kunnen hier weinig geestdrift voor opbrengen. Het noodlot slaat dan ook toe, als één van de jongens door de starheid van zijn vader zijn droom niet mag waarmaken.

Met een jonge Ethan Hawke als één van de studenten en leden van de “Dode Dichters Genootschap”.

Kijk naast wat de schrijver denkt ook naar wat je zelf denkt.

Streef ernaar je eigen mening te vormen.

De meeste mensen leven in stille wanhoop. Maak je ervan los.

Hier heb ik maar één woord voor: prachtfilm!

In 1959 arriveert de nieuwe leraar Engels John Keating op de elitaire kostschool Welton Academy, waar jongens worden opgeleid onder het strenge motto "Traditie, Eer, Discipline, Uitmuntendheid". Keating moedigt zijn leerlingen aan om zelf te denken, poëzie te omarmen als uitdrukking van het leven, en het motto "Carpe Diem" (pluk de dag) ter harte te nemen. Een groep studenten richt in het geheim de "Dead Poets Society" op, wat leidt tot persoonlijke groei, maar ook tot een tragisch conflict met de autoriteiten en ouders.

Peter Weirs "Dead Poets Society" is een tijdloos drama dat de spanning tussen individuele vrijheid en institutionele conformiteit scherp belicht. Robin Williams levert een van zijn meest indringende prestaties als John Keating, een leraar die poëzie niet als academische oefening behandelt, maar als een middel om jongeren aan te moedigen authentiek te leven. De film balanceert tussen inspiratie en tragedie: terwijl Keatings "Carpe Diem"-filosofie zijn leerlingen bevrijdt van de verstikkende verwachtingen van Welton, leidt hun rebelse zoektocht naar zelfexpressie ook tot onomkeerbare consequenties.

Weir regisseert met subtiele visuele metaforen — van staan op lessenaars tot nachtelijke bijeenkomsten in een grot — die de innerlijke transformatie van de jongens verbeeldt. De film is meer dan een lofzang op de geesteswetenschappen; het is een complexe meditatie over de prijs van vrijheid en de verantwoordelijkheid van mentorschap. Hoewel soms bekritiseerd als sentimenteel, blijft "Dead Poets Society" krachtig door zijn universele thema's: de zoektocht naar identiteit, de moed om anders te denken, en de kwetsbaarheid van jeugdige idealisme in een rigide wereld. 3,5/5