Dead Poets Society (1989)

Charmante film van vakman Weir. Jammer dat de groep jongens weer zo duidelijk de oude patronen volgen zoals je dat ziet in films met groepjes: de nerd, de intelligente, de introverte, de populaire, de womanizer, etc. Moet er wel aan toevoegen dat dit vooral van het script komt en dat Weir zo aardig is dat niet te versterken.

Het magistrale spel van Robin Williams en het meesterlijke scenario van Tom Schulman maken van Dead Poets Society een onvergetelijke hommage aan creativiteit en persoonlijke ontwikkeling. Werd genomineer voor vier Oscars en wist er jammer genoeg slechts één (Schulman) in de wacht te slepen...

Behoorlijk veel van verwacht en me toch wat tegengevallen. In zijn dramatisch ontwikkeling is deze film verre van subtiel. Nou hoeft dat van mij ook niet. Maar hier had ik een heel groot probleem om te geloven wat er gebeurde. De klas was mij wat al te eenvoudig aangezet tot het lezen van gedichten (ze hadden bovendien wat karikaturale karakters) en ik zag wel waarom neil zelfmoord pleegde, maar ik vond het volkomen onlogisch in het verhaal, ik geloofde er geen barst van dat Neil dat zonder nog een heel flink gevecht voor zijn eigen vrijheid zou doen.
Doordat de film erg mooie scenes bevat en mooi geacteerd is nog een krappe 3.0*

De overkoepelende thematiek in films als deze is altijd bijzonder interessant, maar de (dramatische) invulling stelt ook dit maal weer teleur. Inhoudelijk veel te oppervlakkig en het spel is te dik aangezet, alles ligt er zo bovenop.

Erg inspirerende en ontroerende film, met sterke rollen van Williams Hawke en Leonard.

Afschuwelijke film. Weinig keren gezien dat een "outsider verwarmt harten" verhaal zo tenenkrommend is neergezet. Een groepje jongens wat op het hoogtepunt van hun rebellie naar een grot gaat om poezie te lezen... Daarbij vind ik de visuele look van de film ook alles behalve interresant of poetisch, het doet me vooral denken aan de woensdagavond RTL-film.

Hele mooie film met een prachtig verhaal en een mooie boodschap! Het acteerwerk was goed! Vooral Williams acteerde goed, maar de jonge Hawk en Leonard deden het ook zeer goed!

De shots waren soms ook mooi om te zien, vooral de scene in de sneeuw was mooi gefilmd!

Carpe Diem!

*4,5*

Robin Williams is een vrijgevochten leraar Engels op een traditionele Amerikaanse universiteit anno 1959. Met zijn onorthodoxe wijze van lesgeven inspireert hij zijn leerlingen om hun eigen weg te vinden in het leven, vrij van het keurslijf van traditie en familieverplichtingen, met dramatische gevolgen.

Het scenario van Tom Schulman won weliswaar een Oscar, maar kent geen verrassingen en neigt naar sentimenteel melodrama, waardoor het wat geforceerd aandoet. Er wordt echter prima gespeeld door Williams, Hawke, Leonard en veteraan Norman Lloyd, waardoor dit overschatte drama toch goed uit te houden is.

Peter Weir vind ik een onderschatte regisseur, die erg boeiende films gemaakt heeft. Helaas blijkt zijn bekendste film, Dead Poets Society, ook zijn minst bijzondere te zijn. Zoals alle Weirfilms gaat het over een outsider die op de een of andere manier in een omgeving beland die hem tegenwerkt. Gewoonlijk is het bij Weir afwachten of de hoofdpersoon uiteindelijk zijn omgeving de baas is (dat wisselt nogal per film), maar hier had ik al snel in de gaten welke kant het op zou gaan. Dit verhaal is al vaker verteld. Toegegeven, alle gevallen die ik ken komen na deze film, maar net zoals altijd is de uitwerking eerder sentimenteel dan geloofwaardig, al weet Weir zich in vergelijking in te houden.

Groter is het probleem dat allemaal zo geschreven aanvoelt. Dat geldt voor eigenlijk iedere scène, maar met name dat hele plot rond die zelfmoord. Gek genoeg bleek ik deze scène te kennen. Als kind maakte die een hevige indruk op mij, al heb ik nooit geweten dat dit uit Dead Poets Society kwam. Nu ik ouder ben vind ik het echter een van de meest geforceerde zelfmoordscènes. De aanloop was niet sterk genoeg en de trage, poëtische manier waarop het gebracht wordt werkt niet echt. Ook zo'n eindscène waarin ze allemaal op hun tafels gaan staan of dat hele overbodige subplot rond die jongen die verliefd is komen niet echt over.

Niet alles is negatief, echter. Veel individuele scènes werken wel, met name als ze Robin Williams bevatte. Zijn leraar deed mij denken aan de beste leraren die ikzelf gehad heb. Dergelijke leraren hebben een wat vrijere manier van lesgeven, maar wat zij gezegd hebben is mij over het algemeen meer bijgebleven dan de lessen van wat striktere leraren. Het is hier wat dikker aangezet, maar het principe blijft hetzelfde. Op een bepaalde manier weet Williams dit type leraar uitstekend te vangen. Sowieso een wat onderschatte acteur eigenlijk. Het is zoiemand waar je tegenwoordig bijna verplicht van bent om te zeggen dat hij irritant is, maar ik vind hem meestal uitstekend eigenlijk. Hij was een beetje buiten mijn radar beland (al jaren niets meer van gezien eigenlijk, acteerd hij nog?), maar hier vond ik hem op zijn best.
Ik waardeerde Dead Poets Society dus vooral vanwege Williams en boven alles als een soort eerbetoon aan de betere leraren van deze wereld.

3*

Behoorlijk indrukwekkende film, die wel wat stroef op gang komt, maar vooral het laatste half uur echt heel indrukwekkend is.

De cast doet alles naar behoren, juist extra knap omdat er veel jonge koppen te zien zijn in de film. Uiteraard steelt Robin Williams weer is de show, fantastische bijrol!

Verder laat de film duidelijk zien hoe hard zo'n kostschool eigenlijk is. Het einde liet ook een diepe indruk achter, het is allemaal zo triest wat er gebeurt, maar de allerlaatste scene zorgt er toch voor dat je nog een lach op je gezicht kan toveren.

Vond 2 dingen het plot niet helemaal bevredigend, ik vond bijvoorbeeld de hele aanloop naar het acteren van Neil te weinig uitgediept. Zelfde geldt ook voor de liefde die Knox voelt voor Chris, het voelt een beetje onafgewerkt aan deze twee zaken.

Voor de rest heb ik weinig op de film aan te merken en raakt de film precies de goede snaar(mede dankzij een weer fenomenale Williams).

4*

Coming-of-age-film vol met geeks en nerds. Een flink deel van de film gaat over poëzie, da's eigenlijk ontzettend suf. Robin Williams was wel oke als rebellerende docent, het einde was ook oke.

Het is intussen al een tijdje geleden dat ik deze heb gezien, maar ik vond het een degelijke film die mij van begin tot einde wist te boeien. De film slaagt er goed in een beklemmend sfeertje te creëren (bv. in de scene met Neil en zijn vader) en zet overtuigende personages neer. Enige minpuntje is misschien het saaiere camerawerk.

Heb van Peter Weir eigenlijk alleen zijn Amerikaanse films nog gezien. Ik kan derhalve ook nog niet echt een signature bij de man ontdekken, of het moet qua thematiek zijn dat mensen de curse life willen ontvluchten door zich te verzetten tegen de gevestigde orde.

Deze film is behoorlijk sterk. De allesbehalve uitbundige humor, moet het drama verstevigen en dat lukt deels wel. Hoewel het drama lang niet altijd werkt. De scherpe randjes zijn er niet helemaal af. Het personage van Hawke is daar het beste voorbeeld van. Waarom hij nu zo'n stille muis is wordt niet helemaal duidelijk en daardoor wordt het lastig om mijn sympathie te winnen. De zelfmoord vond ik op zich een heel mooie scene, maar ik geloofde het gewoon niet echt. Neil gaf zich te snel gewonnen, zo heb ik hem niet leren kennen in deze film.

Verder zijn er nog wat kleine dingen die wringen, maar Dead Poets Society is als coming of age film behoorlijk sterk. Ik kreeg er wel energie van. Veel leuke scenes en sterke jonge acteurs. Heb de film in een ruk, zonder toiletpauzes of op de klok te kijken, gekeken. Dat zegt me ook wel genoeg. Heel kleine 4 sterren en misschien wel mijn minste 4 sterren film. Maar vooruit.

God on the phone sir, he wants more girls on Welton

Ik herinner me dat leraren ons destijds aanraadden om hem te gaan bekijken. De meeste leerlingen vonden hem erg goed, maar ik heb hem toen overgeslaan. Het was dus wachten tot vandaag voor een eerste kijkbeurt.

Weir zorgt wel voor een interessante kijk door oerconservatisme als belemmering voor creativiteit af te schilderen. Hij pakt het jammer genoeg soms wat onhandig aan. Carpe Diem en zelfstandig denken naast elkaar plaatsen vond ik niet echt hand in hand gaan. Ik vind het één niet zoveel hebben met het ander. De zelfmoord voegt een donker en moralistisch kantje toe aan de film die ik wel kon smaken omdat het de kijker hard wakker schudt. Het leven van je kinderen bepalen is een vorm van gevangenschap omdat je beslag legt op hun identiteit. De happy end blijft opvallend uit; het systeem verandert niet maar Keating heeft heel zeker zijn steentje bijgedragen bij deze jongeren . Dead Poets Society is als film zeker niet volgens het boekje opgebouwd en dat is de sterkste troef. Robin Williams mocht zijn bekkentrekkerij thuis laten; dit hoorde hier niet in thuis.

Peter Weir maakte voor mij een van de beste films die ik ooit heb gezien (The Truman Show). En ik vond Dead Poets Society ook een erg sterke film. Ik had hoge verwachtingen en die zijn waargemaakt. Subliem acteerwerk van Robin Williams en de rest van de cast. De film weet bijna constant te boeien bij mij, desondanks vond ik wel dat het speelduur wat korter had gemogen. Erg indrukwekkende scenes een een apart thema. Het einde is echt geweldig in beeld gebracht, en is toch een van de betere eindes die ik ken. Erg goede film naar mijn mening. Zeker het kijken waard.

4*

Een goede film dit van Peter Weir, al heeft hij nog wel betere gemaakt.

Robin Williams is zeker niet mijn favoriete acteur en komen we de laatste jaren nog maar weinig tegen. Hier speelt hij echter een sterke rol als sympathieke leraar, die een groep jongens wijze levenslessen bijbrengt. De jongens spelen ook wel sterk. Hawke is hier nog piepjong, maar doet het vrij aardig. Het is echter vooral Robert Sean Leonard, die ik alleen als dokter uit House kende, die hier indruk maakt. Zijn rol is goed gespeeld en ook goed uitgewerkt, al is de zelfmoord inderdaad vrij zwak. Ik vond zijn personage er te stabiel voor, om dat zomaar te doen.

Weir weet verder wel een goede sfeer te scheppen. Mooi hoe de jongens met elkaar omgaan en soort van collectief vormen tegen de rest van de school. Ook de lessen van Williams zijn erg vindingrijk en behoren tot de leukste scenes van de film. Verder zakt het soms wel iets in, en niet alles is even overtuigend, maar over het algeheel heb ik toch wel redelijk geboeid zitten kijken. Daarnaast vond ik het einde met het ”Oh Captain My Captain” moment wel erg mooi en goed werken. Vooral de bijbehorende muziek is erg sterk en maakt het moment alleen nog maar sterker.

Dead Poets Society is al met al dus behoorlijk goed. De paar wat zwakkere momenten vergallen het kijkplezier niet en het indrukwekkende einde mag er zeker zijn.

3,5*

Niet aan mij besteed dit soort poëzie-films. Heb sowieso niks met poëzie. Kan er de schoonheid niet in zien en begrijp er meestal ook weinig van. Ik vond de groep jongens ook ongelofelijk irritant. Allemaal zo burgerlijk en saai. Uiteraard moet ik dit wel in de tijdsgeest zien, maar dan nog werd ik er kriegelig van. Robin Williams is altijd uitermate geschikt als leraar. Had zelf op mijn middelbare school ook wel zo'n gast voor de klas hebben willen zien staan. De stof niet te serieus nemen, maar op een alternatieve manier kennis overbrengen.

Verder gebeurt er vrij weinig in deze film, waardoor ik soms moeite had om niet in slaap te vallen.

Het laatste half uur gebeurt er wat meer en daardoor geef ik DPS toch nog 2,5 sterren. Hoef hem nu ook nooit meer te zien.

Prachtige film waarin op een strenge kostschool voor jongens een nieuwe leraar Engels komt. Een mooi verhaal waarbij de levenslessen van deze leraar de leerlingen aanzet tot zelfontplooiing. Een goeie cast met Robin Williams in één van zijn beste rollen. Ontroerend, aangrijpend en een buitengewoon mooi en sterke eindscene.

Geen al te overtuigende film, vooral omdat het er allemaal nogal dik bovenop ligt. De film begint best aardig en Robin Williams zet een aardige rol neer als Keating. De leerlingen zijn echter allemaal nogal vlakke en weinig interessante personages. Het laatste half uur kent een onverwachte wending, die echter niet overtuigend overkomt. Het paste niet echt bij het personage Neil om bij enige tegenslag maar meteen zelfmoord te plegen, hij komt in de rest van de film niet bepaald wanhopig of instabiel over. Ook het subplotje over de verliefde leerling komt erg cliché en weinig overtuigend over. Ook na de zelfmoord blijft de film wel aardig wegkijken, maar echt overtuigend is het niet en de eindscène slaat de plank ook wel een beetje mis, een typisch Hollywood-einde.

Film over een groep naïeve intelligente jongens in hun tienerjaren die door hun jonge leeftijd en gebrekkige levenservaring een geromantiseerd beeld van de werkelijkheid voor ogen hebben. Dit wordt nog erger als ze les krijgen van een leraar die in literatuur en poëzie de voorkeur geeft aan werken uit de Romantiek. Hij laat ze kennismaken met romantische dichters als Thoreau en Shelly. Daarnaast spoort hij de jongens aan kritisch te kijken naar de wereld om hen heen, en zo ook naar de autoriteit op de strenge school waarop ze zitten. Dit leidt tot conflict met de de leiding van de school...

Hoewel ik niet weet of dit de bedoeling van de regisseur is (weet iemand dit?), laat de film naar mijn mening een waarheidsgetrouw beeld zien (contrasterend omdat de film zelf wel sterk geromantiseerd is). Ik denk dat veel mensen van generaties voor ons die opgroeiden in een beschermde wereld met een streng gezag, zich herkennen in deze jongens die moeite kregen met het gezag. En zich herkennen in de enorme generatiekloof tussen de voor- en na-oorlogse generatie.

Een enorm pluspunt aan deze film is de gemoedelijke sfeer veroorzaakt door het schitterende decor. Voor de rest is de film ook vermakelijk en kijkt makkelijk weg.

Kijken waard!

Een cijfer geef ik nog niet omdat ik eerst wil weten wat de gedachtegang van de regisseur is die leidde tot deze film.

Deze nu ook eens bekeken en 'k wist niet echt wat te verwachten, maar 'k vond het wel een mooie film.

'k vond de film jammer genoeg iets minder meeslepend dan gedacht, al vond 'k het einde wel de moeite waard.

De cast deed het prima, al was het toch vooral Robin Williams die er uit sprong.

'k vond deze zeker eens het bekijken waard, alleen jammer dat het niet altijd even meeslepend was.

Niet voor mij.

Veelal sfeervolle beelden van het 'harde schoolleven' worden afgewisseld met mooie natuurbeelden die erg opvielen. Peter Weir ken ik van The Truman Show. Het hoofdpersonage deed qua uiterlijk erg denken aan Truman, ook zijn houding was redelijk gelijk. Alleen vind ik Truman niet irritant. Deze jongen, de hele groep jongens eigenlijk, vond ik te braaf. Stiekem een sigaretje doorgeven, stiekem een radio in elkaar zetten... nahh. Robin Williams daarentegen speelt een leuk personage. De meest interessante scénes zijn met hem. En natuurlijk Kurtwood Smith als de perfecte strenge vader.

Het einde zag ik overigens niet aankopen. Hield de boel levendig. Ik hoopte stiekem wel dat hij het zou doen om zijn ouders een lesje te leren maar daar gaat de film natuurlijk totaal niet over

2,5*

Tsja, ik zal niet de enige zijn die momenteel wat Robin Williams films aan het kijken is, in de weken rondom zijn zelfmoord. Ik heb uiteraard wel films van hem gezien, maar lang niet alle. En zeker ook niet zijn meest geprezen films. Dead Poets Society wordt vaak genoemd als 1 van zijn betere films en ik kan me daar nu ik de film heb gezien ook wel in vinden.

De film is sfeervol, boeiend en kent een sterk slot. Ik hou wel van films waar het happy end eens niet aanwezig is. De kinderen hebben zeker de nodige levenslessen van Mr Keating geleerd, maar hij moet wel vertrekken, Neil heeft zelfmoord gepleegd (wel wat snel overigens, na 1 ruzie met zijn pa) en het systeem blijft zoals 'ie was. Het middenstuk vond ik bij vlagen wel wat langdradig.

Robin Williams speelde ieder geval een prachtige rol als die ene sympathieke leraar die buiten zijn boekje durfde te gaan om de jongens echt wat te leren. Williams vind ik sowieso op zijn best als hij in de meer serieuze films een serieuze rol mag spelen. De ''oh captain , my captain'' eindscène vond ik trouwens ook echt prachtig, zeker ook dankzij de mooie muziek erbij.

3,5*

Peter Weir is niet meteen een stijlregisseur, maar deze Dead Poets Society staat wel stevig in z'n schoenen en hij weet op een solide manier een boeiend verhaal te vertellen. We krijgen een hele 50's setting te zien met een typisch internaat. En daar is het toch wel de kunst van Weir om geen karikatuur weer te geven, maar een geloofwaardige school met puberende jongeren en een leraar die voor de school te progressieve ideeën heeft. De film wordt vooral gedragen door de leerlingen met een fijne cast waaronder Ethan Hawke, Robert Sean Leonard (House M.D.) en andere wat minder bekende namen. De acteur waar alle aandacht naar toegaat is toch wel Robin Williams, versterkt door de centrale rol van leraar. Williams' rol heeft niet veel vrijheid, het zijn vooral zijn ideeën rond poëzie die van belang zijn. Maar hij maakt er wel een geweldige rol van die absoluut werkt.

Toch nog te vermelden is Kurtwood Smith als strenge vader. Voor hem is zo'n drama evenmin het gewoonlijke genre. De jaren voor deze film speelde hij oa mee in Robocop en Rambo III. Films van een heel ander kaliber. Hij is evengoed overtuigend.

Of de zelfmoord in de film zo geloofwaardig is, is nog de vraag. Het komt eigenlijk toch ietwat uit het niets, ook al wordt het gerechtvaardigd door de kapot gesprongen droom van Neil, gevoed door de liberale ideeën van John Keating. Het voelde ietwat geforceerd aan, al valt het nogal mee en is het vervolg wel goed gedaan. Mooi rustig einde trouwens. Integer, maar toch opvallend.

Favorieten herbekijken, het is geen makkelijke klus. Je vreest immers altijd dat een film die vroeger een verpletterende indruk op je achterliet (zeker toen je een onbegrepen, hopeloos verliefde en hopeloos idealistische poëzie schrijvende 16-jarige was), plots veel minder krachtig op je zal overkomen.

De dood van Robin Williams gaf me (jammer genoeg) een reden om Dead Poets Society te herbekijken. Zijn personage is uiteraard het centrale punt in de film. Hebben we er immers niet allemaal van gedroomd om een leerkracht te hebben als John Keating? Of om er zo één te worden? Eén die zijn door traditie en discipline in slaap gewiegde leerlingen weer voor zichzelf laat denken, zelf laat nadenken over de strenge regelgeving in de school? Eén die zijn leerlingen het knettergekke idee bezorgt om 's nachts in een grot samen te komen en poëzie van dooie dichters voor te dragen? Williams speelt dit personage op een weergaloze manier, vol passie en energie, vol humor én tragiek.

De liederlijke manier waarop de jongens omgaan met Keatings lessen, slaat echter al snel om naar fatale tragiek. De zelfmoord van Williams werpt een heel nieuw licht op de zelfmoord van Neil in de film. Iemand die bijzonder geliefd is, die een enorme waardering van het publiek geniet voor de rollen die hij speelt, kan dus even goed zo terneergeslagen zijn dat hij verder leven gewoon niet meer ziet zitten.

Intussen heb ik al de dooie dichters die in de film aan bod komen gelezen. Intussen heb ik zelf een diploma om voor de klas te gaan staan. En intussen staat Dead Poets Society nog steeds als een huis. Weinig films kunnen bogen op zo'n sterk scenario, dat sublieme personages combineert met fenomenale dialogen en schitterende scènes. De camera die rond Keating en Todd cirkelt, de eerste avond in de grot, de bureuaset, de uitspraken van Charlie 'Nuwanda' Dalton, Keating die uitlegt waarvoor taal ontwikkeld werd en John Wayne en Marlon Brando imiteert... En natuurlijk dat einde. Ja, dat einde, een mix van verschillende emoties, die nog steeds even krachtig overkomt als toen. Oh captain my captain, voor altijd.

Oh Captain, my Captain...

Ik kan erg kort zijn over de film, ondanks het wat saaie middenstuk is het vooral de laatste scene en de acteerprestaties van Robin Williams die mij hebben doen beseffen dat ik naar 1 van zijn beste films heb zitten kijken. Goed verhaal wat terecht een Oscar gewonnen heeft, op zich vond ik dat Williams er ook wel 1 had verdiend. Ik heb de serieuze rollen van hem altijd beter gevonden. Hij was sterk in Good Will Hunting, Insomnia, One Hour Photo en ook hier is hij weer geweldig.

Goede film over brave jongens op een kostschool naar Engels model, waarin uit rebellie stiekem poëzie wordt gelezen. Dat is ergens natuurlijk onvoorstelbaar, maar geeft vooral aan hoe anders de wereld in elkaar steekt tegenwoordig. Op veel van de jongens wordt veel druk gelegd wat zelfs tot zelfmoord leidt. Dat gaat nogal ver en lijkt te botsen met het stabiele karakter van Neil, maar het hakt er wel in en leidt tot een verrassend unhappy end waarin de overgebleven leden van de Society met een handtekening het lot bezegelen van de leraar die de jongens maar op verkeerde ideeën bracht. Geen heldendom of martelaarschap, sowieso weinig vals sentiment.

Robin Williams kan het niet laten weer wat gekke stemmetjes te doen wat totaal niet past in deze film, maar het blijft godzijdank beperkt tot een enkele scene. De verrukte gezichten van de jongens als hij weer eens een flauwe imitatie doet deed me denken aan de dijenkletsende soldaten in Good Morning Vietnam, en ik vraag me af of het wellicht een eis van Williams was in die tijd: gekke stemmetjes en een schaterend publiek dat zich de tranen uit de ogen moet wrijven om zoveel komisch talent.

Maar verder speelt hij ingetogen een bevlogen leraar die zijn leerlingen leert dat ze moeten genieten van het moment en zelfstandig moeten denken, wat zich dus kennelijk uit in poëzie lezen en acteren in Shakespeare. Kom daar nu maar eens om.

Eén van de allerbeste prestaties van Robin Williams in een film van Peter Weir, die ook nu een goed werk aflevert en op het niveau zit van wat ik reeds voorheen van die man appriciëerde ("Witness", "The Way Back", "Master and Commander",...).

Film brengt het verhaal van een groep kostschooljongens die tegen de strenge en stijve tradities en richtlijnen van de school in, door een leraar worden geörienteerd naar het vooropstellen van een eigen mening en visie op mensen en dingen.

In het middenstuk dreigt de film even af te glijden naar wat ordinair coming-on-age maar ondertussen zijn er schitterende scènes geweest (de "rip-it"- scène, de "op de bureau"- scène...). Ook het slot maakt indruk en uiteindelijk is het ook zo dat, naast een weergaloze Williams, al die jonge gasten voor degelijke en geloofwaardige acteerprestaties zorgen.

"Oh captain, my captain."

Het is eind jaren '50 op een strenge jongensschool. De vorige leraar Engels is met pensioen gegaan en de nieuwe leerkracht, Keating, is erg anders. Hij verteld de klas om bepaalde bladzijden uit hun boeken te scheuren en leert hen om hun eigen keuzes te maken. Geïnspireerd door een oud jaarboek van de nieuwe leeraar besluiten de jongens om s'avonds stiekem in een grot nabij de school poëzie aan elkaar voor te dragen. Het schoolbestuur en de rijke ouders van de jongens zijn echter minder blij met filosofie van Keating.

Ik had verwacht dat Robin Williams' rol iets groter zou zijn maar ik vond zijn acteerwerk zeker niet slecht. De film richt zich eigenlijk voornamelijk op het leven van de jongens uit de Engels-klas van Keating. Een prima rol Ethan Hawke en de anderen waren ook zeker niet slecht, maar Robert Sean Leonard vond ik eigenlijk nog het beste van iedereen. Erg grappig trouwens dat hij hier een student geneeskunde speelt en later in House M.D. een dokter oncologie, erg jammer trouwens dat hij verder nauwelijks in grote films heeft gespeeld. Grappig trouwens om Kurtwood Smith na Robocop nog eens te zien. Lara Flynn Boyle staat wel in de credits van de film maar is er volledig uitgeknipt.

De muziek van Maurice Jarre hielp de drama enorm en was net als bij Peter Weir's eerdere film Witness erg sterk. De film is ook prima opgenomen, al is het natuurlijk jammer dat hij niet in widescreen is.

De film weet af en toe niet helemaal waar hij precies heen wil en het middenstuk vond ik wat minder interessant, maar uiteindelijk vond ik de laatste helft van de film wel erg sterk. Sommige personages hadden wat meer uitgelicht kunnen worden en soms had het ook wat minder gemogen. Toch vond ik Dead Poets Society alles bij elkaar een prima film. Witness (met Harrison Ford) vond ik wel een veel betere film van Peter Weir.

Deze film voor 6 jaar en ouder? Lekker verstandig bij een film met een zelfdoding erin en veel verwijzingen naar oude gedichten van bekende poëten.
Robin Williams laat in deze film zien dat hij ook prima een serieuze rol op zich kan nemen. Met een film als deze zie je weer het verlies dat de acteerwereld heeft geleden door zijn vroegtijdig overlijden.
Een prachtige film waarbij we als kijker in het leven van de jongens in de kostschool Wel-"Hell"-ton worden gezogen. Op een meeslepende wijze krijgen we te zien hoe Keating (Williams) de denkwijze van de jongens weet te veranderen. Pakkend en met vlagen ontroerend om te zien hoe de levens van deze jongemannen verandert worden.
Persoonlijk vind ik het nogal sentimentele einde wel op een mooie, aangrijpende manier gedaan. Wellicht geen film die voor iedereen is weggelegd, maar persoonlijk vind ik hem sfeervol en gewoon goed uitgewerkt.