Gone Girl (2014)

Look closer

Gone Girl is een heerlijke mindfuck die ook nog eens bijzonder lekker wegkijkt. Lang niet alle films van Fincher spreken mij direct aan, maar nadat ik de plot omschrijving van Gone Girl had gelezen, wilde ik er gelijk heen. Ik hoopte niet teleurgesteld te worden, en gelukkig werden mijn hoge verwachtingen dan ook grotendeels ingelost. Ik spreek hier echter wel over grotendeels, want doordat de titel in zijn finale de spijker finaal misslaat is mijn voornemen om het (terecht geroemde) Rosamund Pike vehikel, van een 5 sterren beoordeling een hele ster naar beneden gegaan. De score die overblijft getuigt nog steeds van een topper binnen zijn genre, maar het is jammer dat er in het slot niet voor een andere aanpak is gekozen.

Nu ken ik het boek waar de film op gebaseerd is verder niet, en kwam het slotakkoord hier wellicht een stuk geloofwaardiger en krachtiger over, ik vond het hier echter echt waardeloos gevonden. Had Fincher dit slot voor het witte doek herschreven had deze titel zomaar de status van een klassieker kunnen verwerven, maar nu blijft er toch een zure nasmaak achter. Het einde valt tot op zekere hoogte te rechtvaardigen, maar naar mijn idee had er in deze geraffineerde verhaallijn echt wel iets beters kunnen worden verzonnen waarin Nick de geesteszieke Amy Dunne definitief schaakmat zet. Het plot voelt intelligent genoeg aan, en dat Nick er nu voor kiest om bij Amy te blijven (ondanks het feit dat er een baby op komst is) klopt gewoon niet en voelt in tegenstelling tot de rest van de film, leeg en inspiratieloos aan.

Dit gezegd hebbende is Gone Girl op het slot na, werkelijk een weergaloze titel te noemen die onderstaande beoordeling nog steeds dubbel en dwars waard is. Je wordt als kijker op een indrukwekkende wijze op het verkeerde been gezet, en je bent constant nieuwsgierig in welke richting het verhaal zich gaat ontvouwen. De acteer prestaties zijn van een bijzonder hoog niveau, en Pike wordt terecht geroemd om de prestaties die zij hier neerzet. Ook Affleck stoorde mij hier helemaal niet, terwijl deze in het algemeen toch wel geregeld de nodige kritiek over zich heen krijgt. Daarnaast is het allemaal ook erg spannend, en zat ik meerdere keren verwonderd naar het scherm te staren. Met een alternatief einde op de uiteindelijk uit te komen DVD, zou dit zomaar eens de 5 sterren titel kunnen worden die dit had kunnen zijn!

4,0*

Ik heb dit boek ook gelezen en zag in het begin van de film dat de schrijver dit verhaal voor de film ook heeft aangepast. Dat is een goed teken dacht ik toen. Film houd de spanning de hele duur vast, wat wel mooi is want de speeltijd is toch redelijk lang. Maar (ook bij het boek) is het eind gewoon niet te doen. En Ben Affleck doet z'n mond bijna nooit dicht maar dat is meer een persoonlijke irritatie.

Fincher behoort tot het rijtje gevierde regisseurs van wie elk werkje hoog wordt beoordeeld, en waarvan ook de produkties met gemiddelde kwaliteit schromelijk worden overschat.

Gone girl behoort zeker tot die laatste categorie.

De twist in het verhaal is zo ontzettend overgestilleerd en ongeloofwaardig uitgewerkt dat het de exorbitant hoge beoordelingen niet rechtvaardigt.

Een onderhoudende thriller is wat overblijft.

Zeer aardige thriller van David Fincher. De film houdt de aandacht redelijk vast wat onder andere komt door de vlotte montage en uiteraard de wendingen in de plot. Leuke rollen van vooral de advocaat en de vrouwelijke agent. Het einde was inderdaad mooi maar kan de film niet redden van de onvolmaaktheden. Ik heb al veel reacties als 'mindfuck' gehoord. Wat mij betreft is deze woordkeus onjuist, het was mij na de pauze al snel in grote lijnen duidelijk dat het verhaal van wat is er werkelijk gebeurd? naar zal Amy gestraft worden? Afknappers op de film vond ik de politie die vrijwel meteen een groot onderzoek instellen terwijl het logischer zou zijn wat langer te wachten, Dat de politie de 'clues' achteraf niet beter onder de loep neemt, dat er na afloop geen vervolg onderzoek komt naar amy en dat het huis met zoveel camera's niet beter door de politie wordt bekeken. Ook de Horror-seks scene war ronduit lachwekkend. tot slot vond ik alle chemie tussen Pike en Affleck ontbreken waardoor ook hun gelukkige tijd zeer geforceerd overkwam. Niet zulk goed acteerwerk van vooral Rosamund's kant.

Vermakelijk dus, maar Fincher heeft ze veel beter gemaakt. .

Gister in de bios gezien, een aanrader. Verhaal krijgt uit het niets een totaal andere wending, goed opgebouwd

Met Gone Girl levert Fincher een fascinerende film af die laveert tussen satire en thriller (met horrorelementen), waarin onder meer een illusieloos beeld geschetst wordt van de machinaties van het moderne huwelijk en de aasgierige rol van de massamedia, die een ongeremde sensatiebelustheid koppelen aan een rücksichtsloze ethos van manipulatie. Met die laatste term, ‘manipulatie’, hebben we, denk ik, een (zo niet ‘het’) centraal thema van de film te pakken. Een thematiek die het nagenoeg onmogelijk maakt om er verder over uit te weiden zonder het gebruik van spoilertags.

Ficties, verhalen spelen een centrale rol in wat ons op microniveau, als individu, en op macroniveau, als soort, definieert. Van meet af aan. Of we nu aanhangers zijn van religieus geïnspireerde of seculiere scheppingsverhalen, de ontwikkeling van de mensheid op macroniveau heeft grosso modo de narratieve structuur van een protagonist die de uitdagingen waarvoor hij zich door zijn omgeving ziet gesteld, tracht te overwinnen. Adam, Eva of pantoffeldier, Eden of Oersoep, het maakt voor de in essentie verhalende aard en structuur van onze schepping als soort niet veel uit.

Ook in kleinschaliger organisatievormen zoals de relatie tussen man en vrouw, de ontstaansgeschiedenis van een koppel, bedienen we ons van ficties. Nick en Amy’s verhaal begint op een feestje, waaraan zij, na een onwaarschijnlijk eloquent verbaal over en weer, getweeën ontsnappen om terecht te komen in een droomachtige suikersneeuwstorm in een steeg achter een bakkerij. In die oververzadiging van zoetigheid begint het sprookje van hun relatie, zoals het hoort: met een eerste kus. En met een aantal particuliere rituelen: het schoonvegen van de lippen als prelude voor de kus, het bedekken van Nicks kinkuiltje als symbool voor oprechtheid, het zijn de kleine sociale codes die een verbond markeren, die enkel betekenis hebben binnen het specifieke verhaal van een relatie.

Totdat Amy ziet dat Nick datzelfde intieme gebaar waarmee hun liefdesverhaal begon, ook gebruikt bij zijn veel jongere maîtresse. De exclusiviteit van het tedere gebaar blijkt een illusie, hun sprookje een vorm van wederzijds zelfbedrog. Die zoete, en minder zoete illusies, de manier waarop wij met verhalen onszelf en onze omgeving vorm- en zingeven, waarmee we onze (publieke) identiteit gestalte geven, worden in Gone Girl op uiteenlopende niveaus onderzocht.

Zowel Nick als Amy zijn beiden manipulatief, onbetrouwbaar en vertellen halve waarheden en hele leugens aan elkaar en aan de buitenwereld (beiden zijn, als schrijvers, zelfs beroepsmatig getraind in het creëren van ficties). Hoewel Amy het heft in eigen handen neemt en, letterlijk, over lijken gaat in haar manipulaties – misschien schuilt in deze stereotypische omkering van passiviteit en dominantie wel de ware feministische boodschap van de film – terwijl Nick voornamelijk een speelbal is van zijn omstandigheden en zich vaak onhandig, maar soms ook met ongekende bravoure, verbaal uit zijn benarde situatie moet zien te wurmen, zijn zij tot op grote hoogte uit hetzelfde manipulatieve hout (pun intended) gesneden. Nick liegt tegen zijn vrouw, zijn tweelingzus – misschien wel het enige oprechte personage in de film en degene die aan het eind van het verhaal volledig ontluisterd, in tranen en gruzelementen achterblijft – tegen de politie, tegen de media, tegen iedereen eigenlijk en over van alles en nog wat.

Veelzeggend is de scene waarin hij vlak voor zijn grote interview door Tanner Bolt met gummibeertjes bestookt wordt op momenten dat de leugens, die hij voor het oog van de camera moet opvoeren om het in de media onstane beeld van hem als sociopathisch moordenaar recht te zetten, niet oprecht genoeg overkomen. Tot op woordniveau wordt Nick getraind om oprechtheid te veinzen. Ironisch genoeg vermoed je als kijker dat die oefening in leugenachtigheid, waar Nick overigens met vlag en wimpel voor slaagt, dichter bij de werkelijkheid komt dan het beeld dat tot dan toe in de media geschetst was.

Die media zijn, zoals ik al eerder opmerkte, voornamelijk belust op sensatie en zoals maden zich vol overgave laven aan de ledematen van de overledenen, zo storten zij zich op de het kadaver van Nick en Amy’s schijnbaar sprookjesachtige huwelijk. Op basis van misplaatste glimlachjes en uit de context gelichte selfies creëren zij een smeuïg verhaal dat met de waarheid weinig heeft uit te staan. Een verhaal dat zij zonder enige schroom in een totaal tegengesteld narratief veranderen als het in een veranderde context niet meer te handhaven valt, als het niet meer opportuun is.

Die narratieve manipulatie doordrenkt werkelijk elk aspect van het verhaal. De hyperseksuele minnares verandert in een zedig schoolmeisje als dat meer in haar voordeel werkt. Amy’s ouders maken kinderboeken van Amy’s leven en spiegelen haar een fictief ideaal voor dat zij nooit lijkt te kunnen evenaren. Amy’s voorgaande liefdes zijn hulpeloze slachtoffers, tijdelijke antagonisten tegen wil en dank in de short stories van haar zorgvuldig geconstrueerde verleden. In een dagboek lezen we niet het weliswaar subjectieve maar ook oprechte verslag van iemands ervaringen, maar een gevaarlijk doelbewuste mengvorm van waarheid en manipulatie. Vrouwen kneden hun persoonlijkheid naar de idealen - 'cool girl' - van hun partner tot strategische blowjobs en geveinsde gedeelde interesses aan toe.

Wat is er nog buiten die verbale constructies, buiten die gedeelde leugens, lijken Fincher en Flynn (scenario- en oorspronkelijke romanschrijfster) zich af te vragen. Het antoord lijkt te zijn dat er buiten de ficties die onze identiteit bepalen, die wij delen in de wetenschap dat er weinig waarachtigs in schuilgaat, maar wellicht nog minder waarachtigs achter schuilgaat, weinig, misschien wel niets is.

Amy is als het ware de ultieme belichaming van dit niets: een volstrekt plooibare persoonlijkheid, een alpha female die haar identiteit schikt naar de situatie waarin ze zich bevindt. Van perfecte huisvrouw tot wrede wraakgodin, van trailer trash tot verkrachtingsslachtoffer, haar identiteit is een fluide amalgaam van opportune fictieve constructies, die zij tot in de finesse personificeert.

De film begint en eindigt met dezelfde vraag. Wat zien we als we de schedel openslaan en kijken wat er werkelijk in de ander - en in onszelf – omgaat? Een nietszeggende, macabere brij van onontcijferbare grijze cellen die gestalte gaven aan de leugens die ons gestalte geven.

Wellicht komt dit als een enorme schok voor jou – geen idee of er momenteel naasten in jouw buurt zijn ter geestelijke ondersteuning –, maar het gros van jouw verhandeling lijkt mij volkomen irrelevant.

Louter wat wollige wichtigmacherei jouwerzijds. Voor nu.

Nee hoor, geen enorme schok, nog niet eens een kleintje.

Geen idee wat je met 'voor nu' bedoelt, maar bedankt voor je superinhoudelijke reactie.

Waar deze reactie nou weer goed voor is, is me echt een raadsel. TheDiningDead heeft een uitstekende recensie geschreven waarin hij op enkele thema's van de film in gaat. Ik heb het in elk geval met plezier gelezen.

Terug in het topic zijn er meerdere berichten van Norman op deze toon te vinden. Niet inhoudelijk, op de man en op een zeer kinderachtige toon en dan te bedenken dat het hier om een man van 42 gaat. Schrijnend.

Persoonlijk ben ik in ieder geval erg blij met bijdrages als die van 'The Dining Dead'. Die voegen tenminste echt wat toe aan deze site.

Matigheid.

Ik lees hier meerdere berichten die het hebben over een "mindfuck", geen idee of het dan over dezelfde films gaat. Wat ik gezien heb is een bijna-TV-film met een halfbakken, mislukte poging tot een twist halverwege en een wat wanhopig half uur om hetzelfde mislukte trucje nog eens over te doen.

Fincher (met dank ook aan Reznor) slagen er vooral het in tempo te vertragen. Vooral de muziek is daarin wel een pluspunt, visueel heeft Fincher jammer genoeg niet veel toe te voegen, waardoor het vooral blijft bij scenes uitrekken. Die 2+ uur vond ik dan ook niet bepaald te verantwoorden. Maar oké, daarin onderscheidt de film zich dan wel van de doorsneel TV-film.

Het plotje is echter aardig belachelijk, al komt dat ook omdat Affleck, maar vooral Pike niet kunnen overtuigen. Pike is echt dramatische is alle aspecten van haar rol. In het begin valt haar vamp-rol compleet in het water, als gewiekste psychopaat is het al helemaal een drama. Affleck met z'n dooie uitdrukkingen voegt daar weinig aan toe, waardoor alle onnozele plottwist vol in de kijker komen te staan. Als ze er dan ook nog wat TV-sterretjes wannabe film acteurs tegenaan gooien ...

Mnee, als thriller is dit echt een complete mislukking. Een gefaalde twist halverwege is de inleiding van een steeds idioter wordend plot dat absoluut niet gedragen kan worden door de cast. Wat rest is het rustige verteltempo en een goeie soundtrack. Wat is er toch met de leuke, edgey Fincher uit de 90s gebeurd. Dan dit soort druilerige cinema dan nog zoveel aandacht krijgt is enkel typerend.

1.5*

Jouw cijfer verbaasd me niks. Jij vind alle blockbuster/commerciële films over al het algemeen vrij matig.

Hij Geilt op Aziaten. Dat verklaart het lage cijfer.

Da's ook weer mooie, inhoudelijke kritiek.

Meest opvallende aan de film is waarschijnlijk nog de Leffe reclame aan het begin van deze film. Niet enkel wordt het expliciet als "Belgisch" bier aangeduid, daarna komt het labeltje ook duidelijk in beeld. Zou Fincher fan zijn?

Leffe is redelijk makkelijk te krijgen in de VS kan ik me herinneren, dus zo bijzonder lijkt me niet dat er een paar flesjes gedronken worden. Mocht er nou iets als Brugse Zot in hebben gezeten zou ik het meer als ode zien.

Het gaat ook meer om het feit dat het letterlijk in het script wordt opgenomen. Stella zie je ook geregeld voorbijkomen in Amerikaanse films (ook in deze film, in de bar), maar dat maakt geen deel uit van de conversatie.

denk eigenlijk dat het meer hielp om het hippe New Yorkse wereldje te benadrukken dan dat het iets betekende..

Waar ik me over verbaas wat Onderhond betreft is dat hij veel kritiek geeft over het verhaal/plot en de acteer prestaties, had altijd het idee dat dat niet zo belangrijk was.

De extra * begrijp ik wel want die is voor de soundtrack. (denk ik)

Dat is het ook niet, maar bij gebrek aan visuele houvast (er valt echt maar weinig te beleven op dat gebied) moet je je ergens anders mee bezighouden.

Ach de kritieken van Onderhond geven in ieder geval enige houvast. Films die hij beoordeeld met 1,5* of lager zijn voor mij vaak reden om ze te gaan zien. En andersom.

Prima acteerwerk, maar van het verhaal hadden ze meer kunnen maken! Zeker geen thriller te noemen, veel te weinig spanning. Al met al een tegenvallende film als je een thriller verwacht.

De film begon goed maar het gevoel dat Amy dit zelf in scene had gezet kwam toch al snel opzetten. Het verhaal werd daarna eigenlijk steeds ongeloofwaardiger. De politie die bij haar verdwijning groots inzette doet vrijwel precies het tegenovergestelde als ze weer op komt dagen. De enige vrouw die een kritische vraag durft te stellen krijgt boze blikken van haar collega's. En dat terwijl er van alles wat ze onderzocht hebben plotseling niets meer klopt. Als Amy haar slachtofferrol speelt dan zijn haar blauwe ogen blijkbaar genoeg om alle schuld van zich af te schuiven. Onderzoek? Welk onderzoek?

Hoe zou jij je dat dan voorstellen, dat "meer maken" van het boek van Gillian Flynn?

Zo ongeveer?

Niet mijn film. Professioneel gemaakt, maar....record aan onsympathieke personages, te bijdehante dialogen en een maatschappijkritische blik op de media die we o.a. bij Natural Born Killers in de jaren '90 zagen, opgeleukt met een social media component. Daarnaast lijkt me het einde totaal ongeloofwaardig.

Wel een leuke debuutrol van Emily Ratajkowski

Zondag in de bioscoop gezien...

David Fincher blijft het toch ook altijd weer flikken om hele slimme verhaaltjes neer te pennen die meestal uitmonden op een behoorlijke bizarre, verbazingwekkende of akelige verrassing. Nou is hij wel vrij mild geweest met A Curious Case of Benjamin Button, en zijn de verhalen uit The Social Network en The Girl With the Dragon Tattoo ook niet van hem. Met Gone Girl komt hij weer als vanouds terug met een nieuw verhaal die inderdaad behoorlijk mindfucked is, en bovendien ook eens een heel ander soort relatiedrama is, en wat voor één...

Aan het plot te zien kon ik, en misschien ook nog wel vele anderen, al bijna uitdenken hoe het verhaal al zou aflopen, maar dat wordt heel snel van de baan geveegd. Logisch, want ondertussen weten we wel wie Fincher is. Ben Affleck word hier verkozen om een buitengewone rol neer te zetten als huisman Nick, die inmiddels 5 jaar samenleeft met zijn echtgenoot Amy (waarbij Rosmund Pike de rol steelt), op eerste gezicht een behoorlijk gelukkig gezin.... zo gelukkig als de stereotype foto's van je vrienden op Facebook, want Nick begint steeds meer uitgekeken te raken op Amy en probeert daarbij steun te zoeken bij zijn bijtgrage zus. Verder is toch wel een wispelturig mannetje die hier en daar nog wel zijn opvallende trekjes heeft waar je in eerste opzicht nog wel van zal opkijken. Zelfs wanneer Amy dan uiteindelijk vermist wordt, lijkt Nick nog vrij rustig en nuchter te reageren op alles en iedereen. Goed, laten we hierbij ons alvast gaan voorbereiden op de klap die we krijgen over de misschien wel schokkende waarheid van Nick op de manier die we alleen maar van Fincher kennen, of zijn de rollen van Nick en Amy nou net even omgedraaid? Hierbij word de film ook steeds meer fucked up en gaat het als een naald onder je huid door. En niet alleen hier wordt aandacht aan gegeven. Ook de misselijkmakende, bemoeizuchtige Amerikaanse media, die hardhanig een eigen draai geeft over de hele situatie wordt hier nog even in de kijker zijn gezicht gewreven. En ik dacht dat Shownieuws en Spits al erg genoeg waren.... Erg mooi om ook wel een verhaal neer te zetten die, in principe, gewoon veelste veel is voor de Amerikaanse tv.... mochten ze achter de echte waarheid komen...

En dan dat einde, en ze leefde nog lang en gelukkig.....

Gewoonweg is Fincher weer, zoals gezegt, goed geslaagd om weer eens lekker zijn oude boekdelen uit de kast te halen. Ook de donkere ruizige sfeer is hierin ideaal en geeft de film ook een spannend tintje, en voor de derde maal verkiest Fincher ook nog de NIN-held Trent Reznor, om weer eens een uitstekende soundtrack te laten maken. Helemaal niks ongeloofwaardigs aan, je kan nooit iemand onderschatten.

4,5*

Absoluut niet slecht, maar ook nét niet wat ik gehoopt had.

Er wordt tijd genomen om het verhaal te vertellen. Veel tijd, ruim 2,5 uur lang krijg je te weten hoe het huwelijk in elkaar steekt. Maar toch, zo plots halverwege de film, krijg je de belangrijkste twist al te zien. Vervolgens denk je dat je wel kunt voorspellen hoe het verder zal gaan, maar dat viel gelukkig reuze mee. De verschillende vertelvormen spraken me wel aan, het was fijn om beide kanten van het verhaal te leren kennen. Toch was ik na dik twee uur wel klaar met alle huwelijksperikelen en beide personages, hoewel het acteerwerk beter dan verwacht was, kwamen ze me wel mijn neus uit.

Het thriller gehalte komt niet altijd uit de verf. De kijker wordt wel meegezogen in het manipulatieve sfeertje, maar de drama kant neemt telkens de overhand. Echt spannend werd het nergens, omdat ik afwisselend afgunst voelde jegens Nick en Amy. Een aantal scènes vond ik ook behoorlijk jammer, zoals de seksscene en het verhoor toen Amy weer terecht was. Ze kwam er wel erg makkelijk vanaf, en dat terwijl er eindelijk twijfel was ontstaan. Na de twist kon ik het ook niet meer opbrengen om ook maar iets van sympathie voor haar te voelen. De chemie is helaas ook niet altijd even sterk, om over het einde maar te zwijgen. Het laatste half uur vond ik erg jammer, met als dieptepunt de laatste 10 minuten.

Waarschijnlijk kijk ik teveel Investigation Discovery, maar ik heb daar films/programma's gezien die spannender waren dan deze film. Had allemaal nét iets minder cliché gemogen.

Dankzij de hoge score had ik wel tamelijk hoge verwachtingen voor deze nieuwe Fincher. Die verwachtingen werden helaas niet waargemaakt, het is een interessante film maar zeker niet zonder minputen. Het einde, maar vooral het begin, was nogal zwakjes, flauw en matig. Dat begin, met slappe stoere dialogen die volstrekt ongeloofwaardig zijn, was Fincher onwaardig en deed me het ergste vrezen. Gelukkig laat de regisseur die stijl na een veel te lange drie kwartier (?) eindelijk los. Beetje zonde, dat begin voelt echt aan als vulling om de film onnodig lang te maken. Een half uurtje te laat aan deze film beginnen is beslist geen ramp.

Eenmaal in het middenstuk beland begint de film eindelijk meer kwalitatief serieuze proporties te krijgen. Het verhaal krijgt dan inhoud, spanning en richting, en weet af en toe verrassend uit de hoek te komen. De film is, op het begin na, zeker onderhoudend, maar behaalt zeker niet het niveau van vrijwel alle andere Finchers. Het afgeraffelde einde (daartoe reken ik de laatste 30 minuten van de film), waar alle logica wordt losgelaten, viel ook erg tegen. Ik had dan ook graag een minder onrealistisch einde gezien.

Ik neig voor het geheel naar een score tussen de 2,5* en de 3,5*, het is maar net op welk deel van de film je meer gewicht legt, ik hou het daarom maar op drie sterretjes.

Zeer onderhoudende Hitchcock achtige who did it.

Beslist gaan kijken.