The Maltese Falcon (1941)

McGuffin heet dat. Films gebaseerd op pulpromannetjes van Chandler, Hammett, Cain etc. draaien niet om de plot (die vaak inderdaad belachelijk en ingewikked is) maar om stijl en 'witty' dialoog.

en weer een Bassie en Adriaan vergelijking, bij een topfilm. schijnt een soort mode te worden om als argument te gebruiken wanneer je een film niet goed vindt.

erg flauw, want de enige mogelijke vergelijking is het uitgangspunt (het beeldje). terwijl het natuurlijk gaat om de uitvoering van dat uitgangspunt. hier is dat donker van sfeer met een ingenieus plot en vele twisten.

Bassie en Adriaan my ass!

Het zal duidelijk zijn dat ik het niet met je eens ben. Die dikke baas, heeft wel degelijk twee supersullige loopjongens/meelopers waar van alles mis mee gaat. Je kan hoog of laag gaan springen, maar de vergelijking met B&A is hier wel degelijk treffend.

Maar goed, het gaat mij dus om de vraag hoe deze film te beoordelen? Naar huidige maatstaven of ernstig rekening houden met de tijd waarin deze film gemaakt is?

Als deze film nu zou uitkomen zou ie gemiddeld net aan 2 sterren redden denk ik, alhoewel dit waarschijnlijk straks heftig ontkend gaat worden.

Wat een onzin toch! Deze klassiekers zijn tijdloos. Ik vind The Maltese Falcon (door moderne ogen gekeken) beter dan 85% van al het Hollywoodwerk van de afgelopen 10 jaar. Ik smeek Hollywood juist om terug te keren naar dit soort vakwerk.

ten eerste zou ik willen dat er zo veel diepgang in de karakters van Bassie en Adriaan zat. Die Wilmer is een karakter waar de pijn en onmacht van afdruipt. dat is dus de uitwerking waar het uiteindelijk om gaat.

maar wat je hele BenA vergelijking vooral compleet belachelijk maakt is het volgende. dat er raakvlakken zijn is logisch, BenA keken goed naar bestaande avonturenfilms e.d. om daar een leuke eigen invulling aan te geven voor de kids. prima, niets mis mee. maar dat er dus dingen zijn uit oude films van dezelfde context als Bassie en Adriaan maakt het niet meteen vergelijkingsmateriaal. James Bond ook maar verwijten dat ie teveel op Inspector Gadget lijkt? in feite kan ik van je hele top 10 (leent zich er erg goed voor trouwens) dergelijke flauwe vergelijkingen maken. maar ik zal me inhouden.

maar je hebt gelijk, misschien kan je je beter houden bij Bassie en Adriaan.

ik zag de film voor het eerst een paar jaar geleden. toen kwam de film ook al uit 1941. toen vond ik het ook al geweldig. jij bent meer iemand van de actie en sfx, blijkbaar?

Jij vindt van niet, ik vind van wel. Ik heb mijn argumenten al gegeven en een herhaling van zetten schiet niet echt op denk ik.

Ga gerust je gang, ik ben benieuwd.

Ik pretendeer helemaal geen filmkenner te zijn, sterker nog, sinds slechts een jaar heb ik er wat meer belangstelling voor gekregen. The Maltese Falcon is dan ook één van de eerste klassiekers die ik gezien heb. Ik vroeg mij enkel af hoe andere users dit soort oude films beoordelen.

Jij suggereert dat als deze film nu zo uitkomen, dat jij dan eenzelfde beoordeling zou geven. Dat kan natuurlijk, dat kan ik niet beoordelen. Maar, ik durf te beweren dat die gemiddelde 3,72 ster + mooie top 250 notering er echt niet geweest was als deze film nu was uitgekomen, omdat sommige users wellicht wel rekening houden met de tijd waarin de film gemaakt is. Maar misschien is dit meer een discussie voor op het forum.

Hier ga je de mist in. In mijn top-10: 0 actiefilms en 0 keer science fiction. Dit zijn ook, niet toevallig, mijn twee minst favoriete genres. Ik snap dan ook niet zo goed waarom je die conclusie trekt, maar het zal er wel mee te maken hebben dat ik het gewaagd heb deze film met B & A te vergelijken, of non?

- Coffey en de grote vriendelijke reus,

- Shawshank Redemption en Lucky Luke (die hele film is net een groot stripboek met de gemene gevangenisdirecteur, de sadistische hoofdbewaker en verdere vergelijkingen zouden SR spoileren)

- Verder bestaat je halve top 10 uit zwakzinnigen (beautiful Mind, Rain Man, Forrest Gump) dus wellicht mag ik nu een vergelijking met knoop in je zakdoek maken?

Allemaal net zo flauw.

dat geldt dan voor elke klassieker, wat natuurlijk onzin is. verhalen worden niet meer verteld zoals in deze film, sfeer wordt niet meer gehaald zoals hier, acteerprestaties benaderen het spel zoals hier niet meer. en zo kan ik nog wel een tijdje door gaan.

Toch jammer dat je heel selectief hebt gereageerd op mijn bericht. (inspector gadget, Wilmer, de spoof van BenA die ik aangaf, dat het om de uitwerking gaat en niet perse om het uitgangspunt etc. etc.) Dat vind ik allemaal niet terug.

Is mij tijdens het bekijken van die films nooit opgevallen, maar leuk gevonden.

Dit slaat nergens op, maar daar zijn we het dan over eens.

Waarschijnlijk geld het ook voor veel klassiekers. Dat zou toch kunnen? Het is al die tijd alleen maar een vraag van mij geweest hoe die films te beoordelen. Wat betreft acteerprestaties, sfeer, enz, dat is jouw mening en ik ben het daar niet mee eens. Ik denk dat er nu betere films gemaakt worden dan vroeger. Dit neemt natuurlijk niet weg dat 90% van wat er nu uitkomt rommel is. Maar goed, auto's treinen, vliegtuigen, computers, machines, enz.. Het is tocg geen schande, of het is toch niet heel gek dat ook de filmindustrie evolueert?

Ik dacht idd, dat je science fiction bedoelde. Toch blijft mijn punt hetzelfde, het gaat mij niet om special effects of actie en de films uit mijn top-10 hebben hun plaats echt niet daar aan verdiend. Je eindigt je betoog met een suggestieve vraag, waar ook nog eens niets van blijkt te kloppen. Als je een eerdere posting beter gelezen had dan had je al kunnen weten dat het mij niet om actie ging, maar om plot/dialogen en geloofwaardigheid. Alleen al het feit hoe lauw er gereageerd wordt op de dood van die collega van Bogart.. Ik denk dat als in een moderne film dat op een dergelijke wijze wordt uitgewerkt daar zeker mensen over zouden struikelen, maar deze film komt er blijkbaar mee weg.

Zowel inspector gadget als James Bond heb ik niet of nauwelijks bekeken vroeger (check maar in mijn stemmen, zal je geen één James Bond tegenkomen), dus ik kan daar geen zinnige reactie op geven. Ik zag bij die Wilmer geen karakter waar pijn en onmacht vanaf druipt. Ik zag een sullig knechtje van die dikke baas.

als je niet van oude films houdt, moet je ze niet hoog beoordelen. het gaat mij erom dat je net doet of nu alles beter is, qua cinema, terwijl ik juist het tegengestelde vind. er is mij wel eens verweten dat ik me als een opa gedraag (vroeger was alles beter), maar in geval van film vind ik dat in veel gevallen wel degelijk dat er vroeger meer goede films waren da nu (hoewel ik me bewust ben van het feit dat vooral het beste nog herinnert wordt en daarom een vertekend beeld ontstaat). acteurs als Newman, Bogart, Cagney, Grant, Stewart, McQueen en vele (maar dan ook echt heel veel) anderen zie je nu niet meer. natuurlijk zijn er nu ook goede acteurs, maar ik kan nu niemand noemen met ook maar half zoveel charisma als de voorbeelden die ik noem.

Dan heb ik het nog niet eens over originaliteit. het gros dat nu uitkomt is al uitgekauwd en vele malen (beter!) gedaan. the Maltese Falcon was voor 1941 ook al een paar keer verfilmd, maar de rauwe personages, de donkere sfeer en de sterke dialogen kwamen pas voor het eerst tot hun recht.

Wat ik vooral mis in veel recente ( en tegelijk terug vind in oude) films is passie en enthousiasme dat van het scherm spetterd. filmmakers die zichbaar plezier hadden in het maken van hun films en achter hun product staan. in een goede film zie je dat namelijk terug.

kwaliteit is niet tijd gebonden, wel is het zo dat film in Hollywood is veranderd. als een film niet genoeg winstpotentie heeft zal ie nooit uitkomen. dit was vroeger ook zo (ga de film Barton Fink eens zien), maar veel minder. nu bepalen bedrijfsmannetjes wat we gaan zien en hebben filmmakers weinig meer te zeggen.

maar goed, is muziek soms beter nu, omdat het geëvolueerd is? hoe kan kunst uberhaupt aan evolutie onderhevig zijn? het is dan ook te gek voor woorden dat je machines en apparaten in hetzelfde rijtje als 'film' noemt.

in veel moderne films zou men eerst een tijd melodramatisch doen over die dood. iets dat de film de nek om zou draaien. het is een (of liever kan een) kenmerk zijn van film-noir dat de personages kil en afstandelijk zijn. vond het erg geestig om te zien dat Bogart zich niet bovenmatig druk maakte om zijn dood. Als je had opgelet, had je gezien dat Bogart zijn partner niet mocht en hij deed zijn dood ook af met 'he knew the risks'.

Om maar een antwoord op je vraag te geven:

Omdat filmbeleving ontzettend subjectief is, zou ik niemand van zijn entertainment willen onthouden.

Je beoordeelt die ervaring naar jouw eigen maatstaven.

Maar wat is dan de norm?

Die is uiteindelijk afhankelijk van welke waarden je uit zo'n ervaring wil halen.

Punt is dat er tegenwoordig bijna sprake is van een soort default template om bepaalde emoties of situaties te kunnen uitbeelden. Een drama tegenwoordig zal ongetwijfeld dezelfde dramatische mechanismes bevatten als de andere film, net als actie en romantiek.

Een film die afwijkt van herkenbare conventies is al snel ongeloofwaardig, onrealistisch of gedateerd.

Zoals het handelen van de verschillende personages.

De film is, net als elke film, een losstaand raamwerk met haar eigen regels. Een goede film weet zich hierin te handhaven.

Zoals Poisonthewell het al heeft gezegd, is het plot niet het belangrijkste. Zie het maar als een 'houvast' waarmee je de film of verhaal in een zin kan samenvatten.

De werkelijke kracht zit natuurlijk niet in het verhaal, maar om de situaties, dialogen en conclusies die daaruit voortvloeien.

Je geeft zelf aan dat je pas een jaar serieuzer film ben gaan kijken.

Het echte antwoord op je vraag is dan ook dat je wat meer zgn. klassiekers moet gaan kijken om werkelijk te zien hoe deze films, als losstaande raamwerken, los van de herkenbare conventies, toch op een of ander manier werken.

ToNe, bedankt voor de uitleg en ik heb deze film idd beoordeeld naar mijn eigen maatstaven.

MB > Ik wil alleen hier nog even op inhaken:

In mijn beleving werd door de personages wel erg makkelijk over deze dood heen gestapt. Ik begrijp dat het een film noir is en op overdreven sentimenten zat ik ook niet te wachten, maar ik vond dit onrealistisch. Uiteraard had ik wel opgemerkt dat het niet de beste vrienden waren overigens. Anyway, ik ga tzt nog wel eens wat klassiekers met hoge noteringen uitproberen en dan zullen we zien of deze film mij niet zo ligt of dat anderen ook niet bevallen.

Prachtig, prachtig bij herziening. Geweldige rol van Bogart.

Fantastische Film-Noir. En die personages horen zo

4.5*

Ik ben het wel met Shampoo eens. Personages van bordkarton, een dun detective-verhaaltje en onrealistische dialogen, het kan allemaal zo horen maar dat maakt de film er niet beter op. Ondanks het hoge tempo is het een behoorlijk saaie prent. De sfeer is wel aardig en vanwege het 'gewicht' van deze film een half puntje erbij.

2,5*

Tsja, als dat je mening is dan zij het zo. Het enige advies wat ik jou en Shampoo kan geven is om in de toekomst dan maar zover mogelijk van film noirs uit de buurt te blijven.

Deze samenwerking tussen Huston en Bogart (fantastische rol!) levert een van de beste film noirs op. De plotwendingen zijn leuk en komen niet geforceerd over, het einde is magistraal. Voor een film van 1941 zeer vernieuwend ook.

4*

Uitstekende film-noir en ook een droomdebuut van Huston! Op het begin kwam ik er niet helemaal goed in vanwege de gigantische lading informatie die je door de hele film heen over je heen krijgt. Ook Bogart's reactie op de dood van zijn collega kwam niet goed op mij over. Hij mocht die Miles misschien niet, maar zelfs dan verwacht ik nog op zijn minst een verbaasde reactie. Bogart reageert echter alsof het allemaal heel gewoon is. Jammer.

Maar gelukkig valt er veel te genieten in deze film. Vooral in de laatste paar scénes in het apartement. Neem de discussie over de zonderbok bijvoorbeeld. Erg mooi gedaan en spannend ook. En dan die reacties van Greenstreet en Lorre als ze erachter komen dat ze niet de echte valk hebben. Onbetaalbaar dat getier van Lorre en die verstijfde houding van Greenstreet. De laatste scéne tussen Astor en Bogart is ook mooi. De film bevat gewoon veel typische momenten die erg goed uit de verf komen.

Zo ook de personages en dan met name de 5 belangrijkste figuren. Bogart is de coole anti-held bij wie iedere opmerking raak is. Ook leuk om te zien dat hoewel hij eigenlijk degene is in de meest bedreigde situatie, hij van begin tot eind toch altijd iedereen een stapje voor is. Greenstreet steelt echter de show. Ook mooi hoe ze hem van onder zijn buik filmde om nog maar eens aan te geven hoe dik ie is. Lorre's rol in het verhaal was me niet helemaal duidelijk (de plotselinge samenwerking met Greenstreet kwam me een beetje uit de lucht vallen), maar ook hij heeft leuke momenten. Zoals die twee keer dat hij Bogart onder schot houd. En dan Elisha Cook Jr., die zoals gewoonlijk (ook bij The Killing en Shane) weer eens geen hoofdcredits heeft en toch een aanzienlijke rol speelt. Net als in de film is hij in het echte leven blijkbaar degene die altijd er het slechtst vanaf komt. Hij speelt het personage met de meeste emotie. Die pijn, zoals Mister Blonde al beschrijft, is gewoon voelbaar. Maar tevens moet je er toch om lachen. Mary Astor is ten slotte een goede femme fatale, al had ze wat harder mogen zijn van mij. Ze huilt net iets te veel.

Net als toen ik Casablanca voor de eerste keer zag, zal ik The Maltese Falcon waarschijnlijk ook bij de tweede keer pas volledig kunnen waarderen. De eerste kijkbeurt ben je toch vooral op het complexe plot gericht, waardoor je niet altijd evenveel let op de dingen die meer de moeite waard zijn. Maar een erg goede klassieker, zonder twijfel.

4* The stuff that dream are made of.

Vervelende film met alweer een behoorlijk vervelende Bogart. Derde film die ik zie met hem in de hoofdrol en voor de derde keer heb ik me lopen ergeren aan deze man. Behoorlijk irritante spervuur aan woorden steeds uit zijn richting. Nergens wordt er een karakter opgebouwd waardoor ik me geen één moment betrokken voelde bij één van de personages. Enig pluspuntje gaat hier uit naar Lorre die wel een amusante rol neerzet.

Het plot is aardig maar niet veel meer dan dat. Spanning was in ieder geval nergens te vinden omdat ook nergens de tijd wordt genomen om spanning te creeeren. Wel had deze film een paar erg mooie plaatjes en camerastandpunten. DE reden samen met Lorre om dit 2,5* te geven.

Ik heb nu zo'n 15 films gezien met Bogart en ik heb me eigenlijk nog nooit aan hem geirriteerd. Zeker in deze film niet, dit is voor mij een van zijn beste rollen samen met zijn rollen in "In a Lonely Place" en "Treasure of The Sierra Madre". Wel jammer dat je Bogart niet kan waarderen, maar misschien komt het nog wel als je nog wat meer van zijn films ziet.

Misschien maar acht de kans klein. Misschien als je mij een film kan aanbevelen waar hij wat meer zijn mond houdt, wil ik het nog wel proberen. Heb nu deze, Casablanca en African Queen erop zitten. Toch niet zijn minste rollen denk ik.

Nou ja, de twee films die ik al eerder noemde misschien, al kan ik niet zeggen dat hij daar veel zijn mond houdt.

En anders zijn er ook nog een paar films waarin hij een kleinere rol heeft. Bijvoorbeeld "Angels With Dirty Faces" en "The Roaring Twenties".

Vrij typische film noir elementen. Een anti-held die eerder irritant is dan sympathiek. Cynische dialogen in een hoog tempo. Afstandelijkheid. Snap niet dat je dat als vervelend aanmerkt.

Vervelend ook omdat alles waar ze om lullen gewoonweg niet interessant gebracht wordt en er totaal geen spanning opgebouwd wordt. Dan ga je meer op dat soort zaken letten. Robert Mitchum in Night of the Hunter. DAT is een antiheld.

Verwacht (3 okt. a.s.): The Maltese Falcon (Three-Disc Special Edition)

Zou leuk zijn als dat hier ook uitkomt, maar dat zal wel niet...

NIGHTWOLF_ONE schreef:

(quote)

Zou leuk zijn als dat hier ook uitkomt, maar dat zal wel niet...

Ik heb hier pre-order geplaatst: prijs valt mee (€ 14,74)

In mijn kleine Bogartcyclus net tussenpozen was vandaag deze aan de beurt en ik vond het alweer een heerlijke film. Geen wonder dat deze film zoveel navolging kreeg.

Heerlijk script, prachtig opgewbouwde scenes, een fijne Bogart, mooi sfeertje, prima overige rollen. Wat wil ik op de late avond nog meer?

Heerlijk vermaak, maakte zijn naam waar en is een van de betere noirs die ik tot nu toe zag.

4.0*

Mag ik bij deze remake ff linken naar de ongecensureerde, 1e en pre-Code versie van "THE MALTHESE FALCON (1931)":

http://www.moviemeter.nl/film/39461

(Sinds deze maand ook op DVD verkrijgbaar).

Dat ziet er goed uit, de gerestaureerde versie van THE MALTESE FALCON (1941): DVDreview The Maltese Falcon Special Edition 3 Disc

Geweldig script, goede acteerprestaties, perfect duister sfeertje en Bogart op z'n best. 4,5*

Ook na deze klassieker weet het film-noir genre me (nog) niet volledig bij de lurven te vatten. Ook deze bevat weer een legendarische rol, ik denk zelfs dat een computerprogramma genoemd is naar Sam Spade, van de al even legendarische Humphrey Bogart. Goed verhaaltje, sfeervolle muziek en de (meeste) acteurs weten me wel te overtuigen. Toch een aantal van die zaken die de film flink de das om deden: Zoals The One Ring al zei, de nog al erg kille reactie van Sam op de dood van Miles. Ik kon vanaf het begin al weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage. Zo'n kil figuur. Zelfs de dood van een collega doet hem niets

3.5* Ik vrees dat, zelfs na een 2de kijkbeurt, er hier geen verhoging zal inzitten. Nu nog The Big Sleep en Key Largo kijken.