The Maltese Falcon (1941)

Geweldige acteur, die Humphrey Bogart!

Heerlijk snerpende stem en lekker sarcastisch. Waar zie je tegenwoordig nog zulke acteurs?!

4 sterren vanwege Bogart, anders was ik denk ik op 3,5 sterren blijven steken..

Iets teveel gepraat allemaal maar ondanks dat een erg goede film. Het zijn namelijk wel mooie dialogen en het verhaal zit goed in elkaar. Een onsympathieke klootzak als hoofdrolspeler is ook weer eens wat anders.

Kleine 4*

Alleen waar was die tekst in het begin goed voor, dat wordt later toch allemaal uitgelegd door Gutman?

Uitstekende film-noir en ook een droomdebuut van Huston! Op het begin kwam ik er niet helemaal goed in vanwege de gigantische lading informatie die je door de hele film heen over je heen krijgt. Ook Bogart's reactie op de dood van zijn collega kwam niet goed op mij over. Hij mocht die Miles misschien niet, maar zelfs dan verwacht ik nog op zijn minst een verbaasde reactie. Bogart reageert echter alsof het allemaal heel gewoon is. Jammer.

Maar gelukkig valt er veel te genieten in deze film. Vooral in de laatste paar scénes in het apartement. Neem de discussie over de zonderbok bijvoorbeeld. Erg mooi gedaan en spannend ook. En dan die reacties van Greenstreet en Lorre als ze erachter komen dat ze niet de echte valk hebben. Onbetaalbaar dat getier van Lorre en die verstijfde houding van Greenstreet. De laatste scéne tussen Astor en Bogart is ook mooi. De film bevat gewoon veel typische momenten die erg goed uit de verf komen.

Zo ook de personages en dan met name de 5 belangrijkste figuren. Bogart is de coole anti-held bij wie iedere opmerking raak is. Ook leuk om te zien dat hoewel hij eigenlijk degene is in de meest bedreigde situatie, hij van begin tot eind toch altijd iedereen een stapje voor is. Greenstreet steelt echter de show. Ook mooi hoe ze hem van onder zijn buik filmde om nog maar eens aan te geven hoe dik ie is. Lorre's rol in het verhaal was me niet helemaal duidelijk (de plotselinge samenwerking met Greenstreet kwam me een beetje uit de lucht vallen), maar ook hij heeft leuke momenten. Zoals die twee keer dat hij Bogart onder schot houd. En dan Elisha Cook Jr., die zoals gewoonlijk (ook bij The Killing en Shane) weer eens geen hoofdcredits heeft en toch een aanzienlijke rol speelt. Net als in de film is hij in het echte leven blijkbaar degene die altijd er het slechtst vanaf komt. Hij speelt het personage met de meeste emotie. Die pijn, zoals Mister Blonde al beschrijft, is gewoon voelbaar. Maar tevens moet je er toch om lachen. Mary Astor is ten slotte een goede femme fatale, al had ze wat harder mogen zijn van mij. Ze huilt net iets te veel.

Net als toen ik Casablanca voor de eerste keer zag, zal ik The Maltese Falcon waarschijnlijk ook bij de tweede keer pas volledig kunnen waarderen. De eerste kijkbeurt ben je toch vooral op het complexe plot gericht, waardoor je niet altijd evenveel let op de dingen die meer de moeite waard zijn. Maar een erg goede klassieker, zonder twijfel.

4* The stuff that dream are made of.

In mijn kleine Bogartcyclus net tussenpozen was vandaag deze aan de beurt en ik vond het alweer een heerlijke film. Geen wonder dat deze film zoveel navolging kreeg.

Heerlijk script, prachtig opgewbouwde scenes, een fijne Bogart, mooi sfeertje, prima overige rollen. Wat wil ik op de late avond nog meer?

Heerlijk vermaak, maakte zijn naam waar en is een van de betere noirs die ik tot nu toe zag.

4.0*

Geweldig script, goede acteerprestaties, perfect duister sfeertje en Bogart op z'n best. 4,5*

Ook na deze klassieker weet het film-noir genre me (nog) niet volledig bij de lurven te vatten. Ook deze bevat weer een legendarische rol, ik denk zelfs dat een computerprogramma genoemd is naar Sam Spade, van de al even legendarische Humphrey Bogart. Goed verhaaltje, sfeervolle muziek en de (meeste) acteurs weten me wel te overtuigen. Toch een aantal van die zaken die de film flink de das om deden: Zoals The One Ring al zei, de nog al erg kille reactie van Sam op de dood van Miles. Ik kon vanaf het begin al weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage. Zo'n kil figuur. Zelfs de dood van een collega doet hem niets

3.5* Ik vrees dat, zelfs na een 2de kijkbeurt, er hier geen verhoging zal inzitten. Nu nog The Big Sleep en Key Largo kijken.

Ik had me meer voorgesteld. Bogart is goed, natuurlijk. Hij moet dan ook de gehele film dragen en dit lukt heel behoorlijk. De rest van de cast is maar middelmatig en wisselvallend.

Dat is jammer. De sfeer, belichting, camerawerk zijn allemaal prima in orde. Ook de cynische uitspuwingen van Bogart zitten erin zoals je dat tegenwoordig niet veel tegenkomt. Daarnaast enkele slecht uitgewerkte nevenplots en veel heel vaak wisselende stemmingen en toevalligheden doen dit ook niet goed. 3.5*

Zeer geslaagde film met een buitengewone Bogart. Dit valse doch geslepen mannetje geeft de film een lekker rauw maar vooral onvoorspelbaar randje mee, waardoor elke situatue eigenlijk anders afloopt dan je zou verwachten. In combinatie met een hele hoop plotwendingen blijft The Maltese Falcon hierom een scherpe en verrassende noir. De overige personages zijn overigens ook dik in orde, vooral de twee handlangers van de bolle bad guy. Vier sterren lijken me daarom voor nu wel gepast.

Goed verhaal, Ik denk dat dit misschien Bogart zijn beste rol is. Maar toch geen meesterwerk zoals velen zeggen. Wel ook jammer dat de soundtrack irritant is, maar dat heb je wel meer bij film-noirs.

3,5

Natuurlijk heeft deze film de geweldenaren Humphrey Bogart en Peter Lorre. Toch zie ik dat ik zo'n twee jaar geleden maar een magere 3 sterren-score heb gegeven aan de filmnoirklassieker. Ik zou echt niet weten waarom eigenlijk, maar wellicht dat het te maken heeft dat veel filmnoirs mij niet voor de volle mep willen boeien.

Als filmkijker wil ik graag vermaakt worden. Bij vele films lukt dat door kant-en-klare films, die gemakkelijk van A tot Z lopen en kun je genieten van de diverse elementen die zo'n film rijk is. Bij een andere groep films echter wordt de filmkijker uitgedaagd om 'actief' film te kijken. Deze term bedenk ik nu net zelf, maar het wil zeggen, zelf nadenken wat er nu gebeurt in de film, inspiratie opdoen, ideeën bedenken of overdenken. Dat 'actief' filmkijken vind ik soms erg leuk (zoals bij de wat diepere drama's, SF-films zoals 2001: ASO of Stalker), maar soms ook weer niet.

Telkens bij filmnoirs merk ik dat ik eigenlijk gedwongen moet zijn om het hele verhaal met haar personages te ontrafelen (het actieve filmkijken!), maar heb er nauwelijks zin in. Ik vind al die poeha om een mysterieus web van intriges maar onzinnig en geniet liever van sterk acteerwerk of sfeervolle beelden. Gelukkig bieden veel filmnoirs dat ook, zodat ik het hele genre niet meteen dikke prut vind. Niet helemaal Maltese Falcon-gerelateerd is deze post, maar goed wel weer van toepassing op het genre van deze film en ik denk nu achteraf dat mijn 3 sterrenscore ook goed verklaarbaar is doordat ik echt niks meer weet van het verhaal .

If you lose a son, it's possible to get another. There's only one Maltese Falcon!

Prima film-noir van John Huston, die mij na the Treasure of the Sierra Madre opnieuw weet te overtuigen. Het begin is zoals ik wel vaker bij dit soort films heb even inkomen en ik vond Bogart's reactie op de dood van zijn collega ook zeer koel, net als enkele anderen hier. Gelukkig gaat de film vanaf dat moment overtuigend verder en krijgen we een heerlijke film-noir voorgeschoteld.

Het verhaal over de Maltese Valk zit goed in elkaar en Huston slaagt erin om een sterke sfeer te scheppen, die op sommige momenten ook nog eens lekker spannend is. Het acteerwerk is zeer goed. Bogart overtuigt weer eens, zoals hij eigenlijk altijd overtuigd, als zelfverzekerde detective met de scherpende stem, die voor niemand bang is en tegen iedereen zelfverzekerd durft te zeggen wat hij denkt. Peter Lorre speelt daarnaast ook erg goed. De rol van zijn personage bleef voor mij tot het eind onduidelijk, maar ook hij weet humor en sterke dialogen goed te combineren. Sydney Greenstreet is echter helemaal fantastisch! Wat een relaxheid, wat een humor en wat een overtuiging. Geweldig personage ook dat hij speelt. In tegenstelling tot de mannen vond ik de vrouwen toch een stuk minder overtuigend.Astor doet hij best, maar ik vond haar niet altijd overtuigend met al haar gehuil, vaak om niets.

Erg fijne film dus, met een sterke sfeer, een interessant verhaal, sterke vertolkingen en een verhaal dat tot het laatst erin slaagt de spanning vast te houden. De film zou ooit bij een herziening nog wel eens kunnen stijgen, maar nu houd ik het voorlopig op een dikke welverdiende vier sterren.

4,0*

The stuff this film is made of..

Normaal kan ik Bogart wel goed hebben, laatst nog Casablanca gezien. Leuk filmpje. Maar dit? Nou nee..

Noir is leuk. Heel leuk zelfs. Maar deze film kon me amper boeien. Het geschmier kwam me al vrij snel de neusgaten uit. Alleen Lorre mag schmieren wat hij wil, blijft een fijn boefje.

De close-ups zijn, mijns inziens, verschrikkelijk. Bogart die boos kijkt en iedereen roept oe-hoe! Pfff en dan het verhaal. Wat een gedrocht zeg. Met als dieptepunt een Bogart die de politie oplicht en vervolgens sorry zegt. Maakt niet uit Bogey, kijk nog eens boos voor ons?! Jij charmante en oh zo stoere rakker. Nee natuurlijk gaan we je niet arresteren. We love them jokes!

De rest van de cast is bijna niet om aan te zien. Wat een idiote acteerprestaties. Laatst M gekeken, ook met Lorre. Nog weer een decennium ouder maar wel met beter acteerwerk. Erg jammer dus, gedateerdheid betekent niet altijd slecht acteerwerk.

E.e.a. begint best leuk en het eerste half uur had ik er ook echt wel zin in, maar al die ongeloofwaardige dialogen en acties. Brrr. Op een gegeven moment werd het me echt te veel. Het overmeesteren van The Fat Man's almost like a son, tot twee keer toe. zo knullig. De gesprekjes alvorens de grote ontknoping. Het drama. De plotwendingen. De one-liners. De romances. Zo net niets allemaal.

Vind het jammer en ik zal wel tegen een paar schenen hebben geschopt, maar deze kon mij allesbehalve bekoren.

Noir is zo niet noir.

Het grootste probleem dat ik heb met het genre dat duister en rauw hoort te zijn is dat het dat helemaal niet is. Ubergelikte dialoogjes, knullige gevechtjes en nette boefjes maken het allesbehalve wat het genre zou moeten beloven.

Bogart is redelijk irritant als acteur (die geforceerde lachjes!) maar heeft wel een leuk personage. Zorgt voor een leuk einde en wat onverwachte wendingen. En dan heb ik het niet zozeer over het plot, bij een film als deze (en zeker met het lompe tekstje aan het begin) weet je als kijker dat je enkel de laatste 5 minuten even moet opletten. Wat ervoor komt is toch steeds opgezet spel. Maakt de plotgedreven stukken in ieder geval erg saai.

Visueel uiterst saai en ook de nevenpersonage (Lorre ... the hell?) brengen maar weinig leven in de brouwerij. The Fat Man was dan nog het aardigst. Veel geklungel ook, helpt niet meteen aan het stijlvolle sfeertje wat de film nog wil uitstralen.

Wel vlot verteld en lekker kort, was dit uitgerokken tot 120 minuten had ik er niet veel meer voor gegeven, met de huidige speelduur wat het allemaal nog wel aan te zien, vooral dan wegens wat aparte keuzes in verloop.

1.5*

Leuke film-noir die een hele resem aan charismatische personages en uitgewerkte karakters biedt.

Ik heb echt genoten van het typische acteerwerk, vooral van Peter Lorre.

Het verhaal op zich biedt te weinig intrige, en ik moet zeggen dat het beeld dat ik vooraf van 'The maltese falcon' had, er heel anders uitzag. Er zou meer mysterie in moeten zitten.

Ik denk dat dit mede teniet gedaan wordt door de korte speelduur en het focussen op de verkeerde dingen.

Soms zie je wel mooie regie tevoorschijn komen, zoals bijvoorbeeld de naam Spade and archer die op de vloer verschijnt in het begin.

Maar kom, een film-noir als deze biedt enorm veel sfeer en is goed genoeg om 3,5* te verdienen.

Leuke film-noir weer. Met zoals altijd een fantastische Humphrey Bogart. Wat een acteur is het toch. Misschien wel een van de beste die ooit op deze aardbol hebben rondgelopen. Met zijn zelfverzekerde en sarcastische uitstraling. Maakt hij van elke rol wel iets moois.

Heerlijk genre, film-noir. Ik heb er nu een stuk of zes gezien, en het begint langzamerhand absoluut uit te groeien tot een van mijn favoriete genres. Wat ik bij The Maltese Falcon erg miste, was de donkerheid, zeg maar. Het is allemaal een beetje te vrolijk naar mijn mening. Waar bijvoorbeeld In a Lonely Place echt zo'n lekker donker sfeertje had.

Verhaal is wel erg leuk. Veel plotwendingen, die je zeker allemaal niet ziet aankomen. Humphrey Bogart zet hier absoluut een van zijn sterkste rollen neer. En verder kwam vooral Peter Lorre's rol goed uit de verf.

Goeie film dus. Niet zo sterk als ik er van had verwacht, maar zeker een dikke voldoende waard. Ben ook erg benieuwd naar The Treasure of the Sierra Madre, die ik ook op dvd heb. Weer met het John Huston, Humphrey Bogart koppel. Dus dat belooft veel goeds.

3,5* voor deze film

Tegenvaller toch wel,

Mijn eerste echte Film-Noir is dit, en ook mijn eerste Bogart. Beide vielen me tegen. Het duistere wat een Noir zou moeten kenmerken(?) , kwam hier niet echt aan bod.(Op het moment na, toen Spade uit het raam keek. En wilmer ergens in een donker hoekje stond.) Dit is voor zover ik weet de eerste Noir. Dus toen was lag de titel Noir er nog niet zo dik bovenop.
Dan de andere tegenvaller, Humphrey Bogart. Hij doet hij eigenlijk best wel aardig, en dialogen die hij mag aandragen zijn leuk(met vooral die kat en muis spelletjes over en weer). Maar het is vaak allemaal zo stijfjes en komt niet altijd natuurlijk over. Mary Astor is hier een goed voorbeeld van. Ze overtuigt voor geen meter, en ik begon me na verloop van tijd zelfs te irriteren aan haar. De rest van de cast is opzich wel oké. Elisha Cook Jr. die de rol van Wilmer speelt doet dat vooral met zijn ijzeren uitstraling en doet het erg leuk.

Toen de rest wat tegenviel was mijn hoop gevestigd op een zeer goed plot.(Je moet toch wat ) Maar ok dit viel erg tegen, je word natuurlijk constant op het verkeerde been gezet. Maar dit is allemaal wat voorspelbaar. En ook toen de Falcon nep beel te zijn. Kreeg ik geen wauw moment.

Mijn eerste Noir, en toevallig ook de 1e Noir. Maar mijn intrede in dit genre valt wat tegen. Gelukkig heb ik nog een hoop te gaan. En er zal vast wel iets tussen zitten voor mij. The Maltese Falcon krijgt van mij een 3*.

Inmiddels ben ik het film noir genre af aan het struinen en het moet gezegd worden, ze vallen mij goed mee! Ik ben wel ontvankelijk voor de ingrediënten die in verscheidenen film noirs terugkomen. The Third Man en The Night of the Hunter zijn op dit moment mijn torenhoge favorieten ( alhoewel ze misschien niet voor iedereen de aspecten van een typische film noir bezitten ), maar ook de vele Hollywoodproducties komen vaak duister, vermakelijk danwel spitsvondig voor de dag.

The Maltese Falcon heeft mij nooit echt aangesproken, vooral omdat ik na de miskleun Casablanca, Bogart moe was. Maar toen ik laatst in de cinematheek stond, drukte ik de film maar wat graag in mijn handen, ik was er helemaal klaar voor!

De sfeer, is het beste wat de film te bieden heeft, niet zozeer omwille van mooie zwart - wit beelden, maar vanwege de ( soms zelfs geestige! ) plot en de bijbehorende reeks aan bedreigingen, verdachtmakingen, vuile luchtjes, chantage, obsessieve figuren, de gecompliceerde driehoeksverhouding tussen de schurken, de detective en de politie, die je voorgeschoteld krijgt. Een fijne, vlotte film met een verdienstelijk einde! Een 3,5*

Ben wel een sucker voor film noir, hoewel ik veel klassiekers nog niet heb gezien. Daarom maar eens The Maltese Falcon opgesnord, die vaak wordt gezien als de moeder van het genre. Echt een hoogvlieger is deze prent wel niet (Heb je 'm?! Geen hoogvlieger... En het gaat om een valk die niet vliegen kan! Hahahahahá!!) Althans wat dit venteke betreft he!

De film is uit 1941 en dat merk je toch een beetje aan de acteerprestaties, die soms (onbedoeld) komisch zijn. Bogey zie ik op zich graag bezig, maar vond ik dit keer soms nogal knullig. Heeft natuurlijk wel veel charisma en een heerlijke stem. Wat Peter Lorre hier doet, is me nog altijd niet helemaal duidelijk. Die Wilmer was voor mij dan wel weer een geslaagd personage.

Qua sfeer hou ik hier best van. Heerlijk om 's avonds laat naar een filmpje noir te kijken. Jammer genoeg gaat The Maltese Falcon naar het einde toe slepen, waardoor de mysterieuze toon van zijn pluimen (Stopt het dan nooit?!) laat. Meer dan 3* kan ik hier dan ook niet aan kwijt. Blijft wel een genre waar ik me verder wil in verdiepen.

Mijn 6e Bogartfilm en dan zitten er sommige memorabele nog niet eens bij. Tijd dus voor een inhaalactie. (The African Queen zal de volgende zijn). Bogart is een prachtacteur. Je moet wel wat van het genre houden, maar Bogart heeft gewoon enorm veel charisma. Vooral dan in dit genre. Net als in Casablanca en Key Largo komt Bogart hier helemaal tot z'n recht. De film zelf is zeker niet slecht, al is het ook geen echte topper. De film moet het vooral van Bogart hebben, al geef ik toe dat er evengoed spannende scènes inzitten en de spanning mooi wordt opgedreven naar het einde. De film doet in elk geval smaken naar meer.

Een film die het eigenlijk vooral van 1 ding moet hebben: Bogart.

Moest men deze man weg halen schiet er nog zeer weinig over. En ik kan me ook niet inbeelden dat iemand hem zou vervangen. Wie heeft datzelfde niet-afgeborstelde imago van Bogart? Niemand!

Het liefdesstukje op het einde had ook niet gemoeten voor mij. Gelukkig koos de regisseur voor een goed einde, en dus overwon de liefde niet. Mijn tenen waren zich al aan het krommen in de afwachting van een Hitchcockiaans einde.

Neen, ik ben echt blij dat ze ook in de bak vloog, want ik ergerde me dood aan dat mens. Een groter contrast met Bogart kon er haast niet zijn. Ik ben dan ook blij dat ze vanaf halverwege de film minder airplay kreeg.

De andere rollen zijn allemaal goed tot minder goed gespeeld. Men kon de dame die de secretaresse speelde beter de vrouwelijke hoofdrol geven.
En Peter Lorre belooft alvast voor M. Ik kijk al ene tijdje uit naar die film (staat op PC, maar kan geen subs vinden )


De dialogen worden eigenlijk ook beter naarmate de film verder gaat. Af en toe afgewisseld met een bitsige uithaal die Bogart moet doen naar de andere figuren.


Maar het verhaal is wat minder. Waar de film aanvankelijk gefocust ging zijn op het beeldje werd het beeldje naar mijn mening minder belangrijk tegen het einde van de film, dat overigens zeker niet origineel of speciaal was. Oa bandieten die op het einde gewoon de deur uit liepen Men kon toch nog wel wat beters bedenken?



3,5*

Een lichtjes tegenvallende film. Bogart acteert wel aardig, maar de rest van de cast kan niet imponeren. Dat geldt helaas ook voor (de uitwerking van) het verhaal, dat werd naar het einde toe niet boeiender. De boeven komen totaal niet professioneel over, dit zorgt er ook voor dat de film nooit echt spannend wordt. Bogart's personage is zo dominant, dat je al kan voorspellen hoe het gaat aflopen. Hij zal er zelf het beste uitkomen, en dat gebeurt ook. Dat het beeldje niet echt blijkt te zijn, vond ik ook niet heel verrassend. Het geheel kijkt wel aardig weg, maar hoogstaand is het zeker niet.

Moeizame zit.

Ik vrees dat het genre film noir mijn ding niet is. Chinatown vind ik ook al zo vermoeiend, en dit moet het dan ook nog eens zonder een acteur van het kaliber Jack Nicholson doen.

Het plot an sich is wel oké. De kijker wordt wat denkwerk voorgeschoteld, maar echt ingewikkeld wordt het gelukkig niet.

Af en toe zit er eens een onlogische scène tussen, maar dat nemen we dan maar even voor lief.

Het einde dreigt nog grandioos mis te lopen, en dat doet het ook gedeeltelijk, maar het had erger gekund.

Dit is de eerste rol van Humphrey Bogart die ik gezien heb. Wel, erg benieuwd naar zijn ander werk ben ik er niet door geworden. Ik vind hem zelfs best zwak, te zwak althans om een film te dragen. De maniertjes en uithalen liggen er veel te dik bovenop.

De ondersteunende cast doet het al niet veel beter. Mary Astor bijvoorbeeld is een complete ramp; irritant van begin tot eind.

Het sfeerbeeld wordt wat tenietgedaan door de te opzichtige figuranten die het decor ingelopen komen. De muziek is volgens verwachting heel bombastisch bij momenten, om op andere momenten geheel afwezig te zijn.

Eéntje om snel te vergeten.

2

Oude Film Noirs liggen me dus niet.

Ik zie hier helaas geen verschil in met pakweg Laura, The Third Man of The Big Sleep. Qua plot is het meestal wel leuk bedacht en weten ze op het einde nog een twist op poten te zetten, maar daar stopt het ook bij. De Film Noirs uit de 40’ voelen nergens echt sfeervol aan ( op uitzondering van The Third Man) en worden nergens echt spannend, en dat is jammer genoeg ook het geval in deze film.

3de Bogart ondertussen geloof ik en 3de keer matig optreden. Meer dan zijn tekst aframmelen doet hij niet, zoals wanneer hij verneemt dat Miles vermoord is, toont hij amper emotie. Greenstreet daarentegen vond ik hier wel een leuk personage afleveren als de dikke gangster.

Neen, de Film Noir uit de 40’heeft me tot nu toe nog niet echt weten te bekoren en The Maltese Falcon heeft er geen verandering in gebracht. Meer dan het plot volgen zit er niet in en Bogart is iets te plat.

2*

Ik had niet verwacht dat Film Noir mijn genre zou zijn, maar The Maltese Falcon was ondanks het complete gemis aan enige vorm van visueel spektakel en/of actie een zeer amusante en intrigerende zit. Voornaamste reden hiervoor is toch wel de norse uitstraling van Bogart zelf, ik kan me prima voorstellen dat hij medio jaren '40 een zelfde status had als mensen als Clint Eastwood later kregen: wat een fantastische manier hoe hij zijn zinnen brengt en strontchagrijnig zichzelf door de film heen moppert.

Er gebeurt praktisch niets in de film, maar de personages zijn erg aanstekelijk en de dialogen zijn dermate goed geschreven en gebracht dat ik me hier geen seconde druk over heb gemaakt. Ook erg fijn dat men niet voor een geforceerd happy ending gaat waarbij Astor en Bogart samen gelukkig voort zouden leven, maar dat Bogart, zoals zijn personage ook duidelijk is, haar alsnog uitlevert aan de politie. Fantastisch hoe men de aandacht er met minimale middelen bij kan houden, ik denk dat ik maar eens meer van Bogart's oeuvre moet gaan opzoeken.

Valt bij herziening toch wat tegen. Op zich is het een prima verhaal. Maar het is natuurlijk een nadeel bij detectiveverhalen, dat die minder spannend zijn wanneer je van tevoren de afloop kent. Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar Humphrey Bogart maakt van het beroemde Sam Spade personage naar mijn smaak een net iets te gelikte detective. Sowieso valt het acteren imo niet mee, met uitzondering van Sydney Greenstreet.

Joel Cairo: Might I remind you Mr. Spade that you may have the falcon, but we certainly have you.

Sam Spade: Don't be too sure I'm as crooked as I'm supposed to be.

Filmgeschiedenis. Dat is wat je John Hustons The Maltese Falcon kunt noemen. Er zijn immers maar weinig films die ervan beschuldigd kunnen worden het fundament te hebben gelegd voor een heel filmgenre (of stijl) en die tot op de dag van vandaag tot de klassiekers worden gerekend. Gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Dashiell Hammett schreef deze film geschiedenis doordat het niet alleen Duits expressionisme combineerde met de Franse film noir maar ook omdat dit het regiedebuut zou worden van de eerder genoemde John Huston en de grote doorbraak voor Humprey Bogart. Later zouden beide nog een paar keer samenwerken wat leidde tot Across the Pacific, Treasure of the Sierra Madre, Key Largo en The African Queen maar hier worden de fundamenten van deze samenwerking gelegd.

Huston bracht voor de Maltese Falcon het perfecte team bijeen. Niet alleen schittert Bogart in zijn rol als de tough-guy detective Sam Spade maar ook de andere spelers, zoals Peter Lorre als de feminiene Joel Cairo, Sydney Greenstreet als de onverstoorbare Kaspar Gutman, en Mary Astor als femme fatale Brigid O’Shaughnessy, zetten allemaal onvergetelijke personages neer. Het dubbelspan Lorre en Greenstreet viel dusdanig in de smaak dat we ze later in Casablanca en Passage to Marseille weer zouden zien.

John Hustons versie is de derde verfilming van het verhaal van Dashiell Hammett. De eerste poging werd nog tijdens de Pre-Code dagen geprobeerd en had Ricardo Cortez in de rol van Sam Spade en Bebe Daniels als Ruth Wonderly. De nadruk lag vooral op erotiek en Sam de playboy. Hoewel een succes was de studio toch niet helemaal tevreden en werd in 1936 een nieuwe poging ondernomen met als titel Satan met a Lady. Ditmaal met William Warren en Bette Davis in de hoofdrollen. Satan met a Lady is een comedy en bevat veel grappige momenten, maar zelfs Bette Davis aanwezigheid kon deze film niet tot een succes maken.

Dankzij de combinatie van het eerder genoemde Duits expressionisme en de Franse film noir, waarbij duidelijk een pessimistisch ingesteld wereldbeeld naar voren wordt gebracht en de soms vreemde camerahoeken slaagt Huston erin om de juiste sfeer van de ‘hardboiled’ detectiveseries uit die jaren te creëren, daarbij geholpen door het staccato-taaltje van met name Bogarts personage en de sfeervolle muziek. Dit was precies wat Hammetts verhaal op het witte doek nodig had en waardoor Hustons versie met kop en schouders boven zijn twee directe voorgangers uitsteekt.

The Maltese Falcon zette de toon voor film noir en detective films in de decennia die volgden: de harboiled en tough-guy detective met een cynische kijk op de wereld, de meesterboef, en de femme fatale zijn almaal vaste elementen tegenwoordig maar het is in The Maltese Falcon dat ze voor het eerst echt goed tot hun recht komen.

Met The Maltese Falcon kijkt u naar een stuk filmgeschiedenis en alleen al daarom behoord deze film tot de klassiekers en is vooral vanwege de knappe prestaties die Bogart levert in de rol van Sam Spade een absolute aanrader voor iedereen die van sfeervolle films houdt.

Uitstekende film waarin de partner van een prive-detective wordt doodgeschoten tijdens een klus. Een behoorlijk complex, maar onderhoudend plot. Deze film-noir is ook zeker niet zonder humor. Een perfecte casting, met Humprey Bogart voorop. En verder een uitstekend regiedebuut van John Huston.

"I couldn't be fonder of you if you were my own son. But, well, if you lose a son, it's possible to get another. There's only one Maltese Falcon."

Als Sam Spade op onderzoek uitgaat naar de mysterieuze dood van zijn partner privë-detective Archer, raakt hij verwikkeld in de strijd om een bijzonder kostbaar beeltje.

The Maltese Falcon is een goede film noir van John Huston. De achtergrond van het valkenbeeld waar het in de film om te doen is intrigeerde me al meteen. Een geschenk van de Maltezer Kruisvaders aan Karel V dat op zee door een zeerover is gestolen. De film had af en toe ook een beetje een Indiana Jones-achtige sfeer (mannen bezeten om een artefact in handen te krijgen en dergelijke). Had dat ook eigenlijk helemaal niet verwacht.

Het acteerwerk van de film was sterk en ook wel typerend voor die tijd. Opvallend is dat personages soms heel snel praten. Ondanks dat de film een hoop dialogen heeft wordt het nergens saai en blijft het boeien. Humphrey Bogart was erg goed in de hoofdrol van de norse detective. Naast hem vond ik ook Peter Lorre het erg leuk doen.

De film is prima opgenomen, niet heel bijzonder op dat gebied. Overgangen en muziek soms een beetje gedateerd. Al had de muziek wel een leuk sfeertje. De nacht-opnames waren ook mooi gedaan.

Prettige kennismaking met de films van John Huston. Deed me een beetje denken aan Chinatown van Roman Polanski (waar hij een van de hoofdrollen vertolkt). Onderhoudende film met goed plot. Aanrader.

In tegenstelling tot de traditionele privédetective is Sam Spade geen wereldvreemd type dat het van z'n geniale deducties moet hebben, maar een harde jongen die zich met het gangstermilieu van een Amerikaanse grootstad inlaat. Vuisten en lichamelijke intimidatie halen het van vuurwapens. Vermoedelijk heeft Humphrey Bogart, die klein van gestalte was, hier en daar op een verhoogje gestaan.

Spade heeft een dubbelzinnige moraal. Hij rookt en drinkt veel, pleegt overspel en toont geen emotie na de moord op z'n partner Miles Archer (Jerome Cowan). Als puntje bij paaltje komt, doet hij echter z'n morele plicht door Archers moordenaar te vatten - geen woorden maar daden. Archer verdiende weinig sympathie, want hij was een niet al te bekwame detective, een karakterloze hoorndrager en een mislukte charmeur met een anjer in z'n knoopsgat.

De gebeurtenissen worden vanuit Spades standpunt getoond; we kijken mee over z'n schouder. Tweemaal wordt hiervan afgeweken. Bij de eerste moord zien we Archers flirterige glimlach - een hint naar de identiteit van de dader - omslaan in een blik van doodsangst. Wanneer Spade een eerste blik op de valk werpt, wordt onze nieuwsgierigheid geprikkeld doordat we enkel zijn reactie zien.

Brigid O'Shaugnessy (Mary Astor) is een femme fatale met een theatrale persoonlijkheidsstoornis die veel liegt en mannen durft te schoppen. De mannelijke schurken zijn een komisch allegaartje. Kasper Gutman (Sydney Greenstreet) is een dikzak wiens buik nog wat omvangrijker gemaakt wordt door het lage camerastandpunt. De geparfumeerde zakdoeken van Joel Cairo (Peter Lorre) suggereren dat hij homoseksueel is. Ook z'n scheldwoorden vallen nog net binnen de grenzen van wat de censuur toen toeliet: "You imbecile! You bloated idiot! You stupid fathead!"

Enerzijds is het een whodunit, anderzijds een jacht op een macguffin. Beide verhaallijnen kennen een verrassende ontknoping. De valk, niet toevallig een roofvogel, staat symbool voor hebzucht. Ze hebben meerdere exemplaren van diverse grootte gebruikt. Tegenwoordig zijn deze bewaarde artefacten ongeveer evenveel waard als de fictieve Maltezer Valk.

De ingewikkelde intrige vergt concentratie om te volgen. De eerste twee moorden hebben een vergezocht motief. Er wordt veel gelogen, zowel door Brigid als door degenen die de onbekwame politie wat op de mouw willen spelden. Veel wordt uitgelegd in jachtige dialogen. Personages als Floyd Thursby en de voormalige eigenaars van de valk krijgen we nooit te zien. Het boek lezen of dialogen herbekijken kan helpen om alle plotdetails te begrijpen.

In plaats van je hersenen te pijnigen kun je je ook laten meeslepen door het groezelige sfeertje. Stijlelementen als low-keybelichting, schaduwen en reflecties zouden standaard worden de volgende jaren. De letters op de deur en op de ruit van Spades kantoor - dat geheel toevallig op de Golden Gate Bridge uitkijkt - zijn in spiegelschrift te zien. Tabaksrook draagt bij tot de stemming, of die nu uit Spades zelfgerolde saffies komt of uit Gutmans dikke pafsigaren. Parallelle strepen zijn een visueel motief, in jaloezieën, kleren en meubels. Op het einde zien we de tralies van de lift en hun schaduw over het gezicht vallen van Brigid, die weet dat ze naar de gevangenis gaat.

John Hustons regiedebuut is een trendsetter met een complexe intrige, een sinistere sfeer en een puike cast, die z'n status van klassieker niet gestolen heeft.

Blijft een leuke klassieker, waarbij vooral de leuke dialogen en het ontspannen, haast laconieke acteren van Bogart opvallen. Lorre zie ik altijd graag ondanks (of dankzij) zijn wat zenuwachtige spel, en ook Sydney Greenstreet als de Fat Man was goed. Deze drie acteurs zouden ook terugkomen in Casablanca een jaar later, een film die maar een jaar jonger is maar toch veel moderner aanvoelt.