On the Waterfront (1954)

Inderdaad, deze film (en "A streetcar named Desire") moeten het vooral hebben van het realistische gehalte.

Over het realistische gehalte in The Expendables en Face Off gaan we het maar niet hebben ...

Ja logisch. De films die je noemt zijn allesbehalve realistisch bedoeld. Is iets anders dan een serieus bedoeld sociaal drama die vol zit met zwart witte personages en geromantiseerde toestanden. Kan best zijn dat het je allemaal niet stoort, maar van een realistisch gehalte valt er bij deze film hoegenaamd niet te spreken.

Komop Jelle, het blijft een film. Dit is natuurlijk geen dogma avant la lettre maar als je het binnen zijn context plaatst in de tijd en ruimte doet deze film natuurlijker en zelfs realistischer aan dan veel van zijn tijdsgenoten.

Valt maar te zien wat je onder realistisch verstaat. Aangezien de meesten van ons geen directe ervaring hebben met de georganiseerde misdaad, is wat we realistisch noemen meestal gebaseerd op andere (+recentere) films met zulke thematiek. In de jaren '50 was de invulling op bepaalde vlakken gewoon verschillend. Ze acteerden toen bv. ook op een andere manier.

Gisteren, niet vrijwillig, On the Waterfront gezien. Ik had al gehoord dat deze film erg sterk zou zijn, en ik meen hem inderdaad al eens hebben zien staan toen ik door de top 250 bladerde..

Het is toch iets minder dan dat ik verwachte. Het is al velen malen voor mij gezegd, maar ik vind het ook: Marlon Brando is een van de hoogtepunten van de film. Hij levert een erg sterke prestatie af en zonder hem was de film zowieso al een stuk minder geweest. Het verhaal wekte namelijk ook niet mijn volle interesse. De muziek was wel in sommige opzichten erg goed. Het einde.. deed me om de een of andere reden ook niet zo heel veel. Het is wel een duidelijk einde, om het zo maar te zeggen (en er blijkt wie de oorlog gewonnen heeft), maar die vecht-scene was eigenlijk hierdoor een beetje overbodig.

Ik heb zelden zo'n oude film gezien, en ik zelf zou hem waarschijnlijk nooit hebben gekocht of gehuurd, maar mijn vader vindt het een van de betere films. Bij het cijfer houdt ik ook rekening met het jaartal. Het ziet er namelijk zonder effecten etc. toch wel goed uit. Niet zoals verwacht.. maar desondanks: een goede film.

3,5*

Aardig sociaal drama met goeie rol van Brando (wiens "I could have been a contender" speech natuurlijk legendarisch is dankzij Raging Bull) maar die qua scenario en sommige bijrollen tekort schiet en zijn klassieke status niet echt waarmaakt.

Misschien dat de invloed van de priester in die tijd nog heel groot was maar ik vond de rol van Malden een beetje ongepast, om nog maar te zwijgen van Eva Marie Saint, elke scene met haar was vervelend. Maar het zal aan mij liggen want ze kreeg er een Oscar voor.

Het scenario vond ik ook niet geweldig, met name die heroische laatste scene waarbij de havenlui een draai van 180 graden maken als de niet erg geliefde Terry een pak rammel krijgt vond ik wat te veel van het goede. De hearings-scene was daarentegen nogal afgeraffeld.

Toch geen al te lage score vanwege de goede hoofdrollen van Brando en Cobb en enkele sterke scenes.

En die oscar voor Eva Marie Saint in haar rol niet?

Elke keer als ik deze film kijk moet ik ook gelijk aan die 80's hit van Lloyd Cole & The Commotions denken

Eve Marie Saint

YouTube - LLOYD COLE & THE COMMOTIONS - 'Rattlesnakes' - 7" 1984

Ik vond Eva Marie Saint nogal irritant en huilerig.

(OK, het was natuurlijk ook geen geweldige tijd voor haar personage).

Al die lof die ze krijgt toegezwaaid voor deze film, ik begrijp het niet.

Maar ik zal er bij een herziening - als die ooit komt - eens op letten.

Geen absolute topfilm, maar wel zeker één van de betere films die ik heb gezien. Mede door de geweldige cast natuurlijk. Het verhaal is natuurlijk ook uitstekend, weer eens wat anders. Al ben ik verder niet heel bekend met de realiteit rond dit tijdperk. Maar dat het geromantiseerd zou zijn maakt mij dan verder weinig uit. Het is erg mooi gefilmd, en kent natuurlijk enkele zeer sterk geschreven scenes. De taxi scene is natuurlijk fantastisch, vooral omdat de twee acteurs gewoon hun gang gingen. Marlon Brando liet hier maar weer eens zien waarom hij door veel de beste acteur ooit word genoemd. Of hij de beste is weet ik niet, maar hij is wel verdomd goed. Net als zijn tegenspelers overigens.

4*

Met deze film verdedigden Elia Kazan en Budd Schulberg (scenario) zich tegen de kritiek, die zij kregen na hun medewerking aan de verhoren van de House Committee on Un-American Activities in 1952. Als basismateriaal gebruikten zij de gesprekken die Schulberg had met een klokkenluider bij de hoorzittingen over betrokkenheid van de maffia bij het vakbondswerk in de havens van New York.

Centraal thema van de film is dat je een held bent, als je door het noemen van namen van vermeende vrienden meehelpt om corruptie en misdaad aan te pakken. Daarnaast is de film een liefdesverhaal, waarin tegenstrijdige loyaliteitsgevoelens een hoofdrol spelen.

Door qua stijl aansluiting te zoeken bij het neorealisme, dat na de oorlog hoogtij vierde in de Italiaanse films (De Sica e.a.), was de film voor Hollywood opvallend vernieuwend. Dat geldt in het bijzonder voor het acteren van Marlon Brando, die als een van de eerste Hollywood acteurs ‘Method Acting’ gebruikte om zijn personages neer te zetten. Hoogtepunten daarvan zijn de memorabele scènes tussen hem en zijn broer Charlie (Rod Steiger) over het einde van Terry’s bokscarrière en tijdens de taxirit

Verder kent deze film het opmerkelijke speelfilmdebuut van Eva Marie Saint, dat haar terecht een Oscar voor beste bijrol opleverde, o.a. voor haar gedenkwaardige antwoord aan Terry: "I didn't say I don't love you, I said I want you to get out." Wat jammer toch dat deze enorm getalenteerde actrice tijdens haar lange carière maar een paar handenvol bioscoopfilms gemaakt heeft.

Bijna 60 jaar na dato is On the Waterfront nog steeds een absolute topfilm, die door de tand des tijds nauwelijks is aangetast. Een Hollywood-monument in de ware betekenis van het woord.

In augustus 2010 vond er een aardig discussie tussen Kos en Goongumpa plaats over de beeldkwaliteit in deze film. Zoals wel vaker bij films van Kazan, ziet On the waterfront er, naar mijn mening, wat slordig en 'vies' uit. Dat geeft het idee dat je naar een oudere film zit te kijken dan het daadwerkelijk is. Het maakt de film aan de ene kant wat onaantrekkelijker om naar te kijken, aan de andere kant is het bij deze film wel een visuele versterking van de rauwe arbeiders-omgeving van de haven in de jaren 50. Het heeft in mijn visie dus voors en tegens.
Het acteerwerk van de hoofdpersonen vind ik goed en verzorgd, met als uitspringers Brando en Malden. Af en toe kwam Saint naar mijn idee wa zwakker over, maar daqt heeft wellicht te maken met het wel erg stereotype vrouwbeeld dat ze moest uitbeelden (bang, kwetsbaar, hulpeloos).
Het verhaal, op zich redelijk rechtlijnig van opzet en verteltrant, is degelijk.
Toch merk ik dat ik, zo'n 15 dagen na kijken, weinig van de film meer weet terug te halen. Het heeft dus weinig indruk gemaakt. Een voorbeeld van die beperkte impact is het moment van de ontdekking van de dode broer. Dat liet helemaal niet zo'n indruk achter als je op basis van het feit zou mogen verwachten. Dit, tezamen met de visuele kant en het feit dat ik deze film toch niet snel meer zal opzetten, drukt de score naar een gemiddelde.

Het verhaal deed me denken aan een wielrenner die namen noemt van dopinggebruikers en de manier waarop zo'n klokkenluider weggepest wordt.

Marlon Brando was in die tijd een concurrent van James Dean, met een beetje een vergelijkbare stijl. Eva Marie Saint kende ik alleen uit "North by NW"; het was aangenaam haar terug te zien in nog een klassieker.

In Europa kan je perfect een film maken over het opkomen van de werknemer in slechte werkomstandigheden. In rechts Amerika krijg je dat enkel verkocht als de 'slechterikken' mafiafiguren zijn. Maar het is een geromantiseerd verhaal natuurlijk...

Brando speelt hier nog niet zo slecht, eens hij ouder wordt heeft de man wisselende rollen en komt hij niet altijd evengoed uit de verf. Hier kan je hem nog vergelijken met een James Dean, al had die toch nog meer charisma. Het zal altijd een vraagteken zijn hoe het Dean vergaan zou zijn als die niet was verongelukt. Maar Brando speelt zeker niet slecht zoals ik al zei.

Het resultaat is een goed onderhouden verhaal met sterk acteerwerk en een geloofwaardige setting. Veel scènes zijn in de haven van Hoboken zelf opgenomen. Het zit allemaal wel goed in elkaar. Helaas is het opnieuw te horen dat Bernstein naast West Side Story nooit meer dat niveau heeft gehaald. Ik kan al veel verdragen van filmmuziek, maar dit stoort toch met momenten. Eindresultaat is een goeie film, maar zeker niet de topklassieker. In zijn tijd zal het wel een opvallende film geweest zijn. Rijzende ster Brando, algemeen goed acteerwerk en Hollywood dat z'n film op locatie maakt was ook geen gewoonte. Maar een goeie film toen is nog geen klassieker nu natuurlijk.

Briljante film, die scene in de taxi was geweldig en ontroerend.. Marlon Brando straalt echt in deze film.

Degelijke film, die het vooral moet hebben van de interactie tussen Marlon Brando en Eva Marie Saint. Beide acteren hier uitstekend. Het verhaal zelf is onderhoudend genoeg, maar nergens echt spannend of verrassend.

Ik heb er lang tegenaan zitten hikken. Ik gok dat het 1999 was dat ik hem voor het eerst in mijn handen had in de videotheek, maar heb uiteindelijk toch iets anders gekeken. Misschien goed, want de 19-jarige John Milton had dit niet geheel kunnen waarderen voor wat het is. De afgelopen jaren waren er steeds geruchten van een remaster waardoor ik besloot om daarop te wachten. Nu is On the Waterfront (bijna) uit op blu-ray (Criterion) en hoewel Boris Kaufmans cinematografie nog steeds vrij gritty is, is het beeld vele malen scherper dan de beelden die ik ken. Mijn versie was een gepindakaaste 1080p.

Brando acteert zowat een barst in de cameralens en ook de supporting cast mag er wezen, het is niet vaak dat er zoveel Oscars en Oscarnominaties voor acteren voor een film zijn. On the Waterfront is geen perfecte film (het einde is iets te geforceerd), maar Brando is zo zeldzaam goed dat hij het al goede cijfer nog iets omhoog trekt. De muziek van Bernstein was prima maar niet echt memorabel. De korrelige zwart-wit fotografie ondersteunt de sfeer inderdaad wel zoals Driello al zei.

De basis in de werkelijkheid en de HUAC hearings geven de film nog wat meer historische waarde, naast de game-changing performance van Brando die hij eigenlijk bij Streetcar al had ingezet. Het is dit laatste dat de film voor mij van een 8 naar een 9 trekt.

Het indringende, krachtige sociale drama is losjes gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Een verhaal over het in verzet komen tegen vastgeroeste structuren, wordt vol boosheid en passie verteld en geeft een blik op de corruptie binnen een vakbond van havenarbeiders. De dialogen zijn doeltreffend en simpel. Zowel de regie en de cast zijn formidabel, maar 'On the Waterfront' is zonneklaar dé film van een briljante Marlon Brando: explosief en machogevoelig.

Prachtige klassieker uit 1954 dat ik zelf in 1967 heb gezien.

Goede realistische film met sterk acteerwerk van Marlon Brando. Het verhaal wordt, zeker voor die tijd, vlot verteld en neemt je mee in een wereld van onderdrukte bange havenarbeiders en de meedogenloze maffia die alle touwtjes in handen lijken te hebben. De film bevat enkele prachtige scenes waaronder die in de taxi en aan het einde van de film.

De soundtrack was ook in mijn ogen iets te aanwezig en soms wat storend. Jammer, want in de film To Kill A Mockingbird, die ik toevallig ook pas gekeken heb, had de muziek van Bernstein veel toegevoegde waarde en was het vooral erg sfeer bepalend in tegenstelling tot hier. Verder genoten van deze film.

Mooie klassieker, een 8,5

Zitten genieten van Marlon Brano zeg. Wat kan die man spelen.

Opvallendste vind ik, dat voor een film uit 1954 hij totaal niet gedateerd aanvoelt. Komt dat omdat hij niet de thriller kant op probeert te gaan, maar meer de nadruk op andere dingen legt? Zoals het spel van Brando, cinematografie en noem het maar. Ik denk van wel. Voor mij voelde een film als Rear Window veel gedateerder aan, niks ten nadele verder van Rear Window trouwens.

Heb er 2 uur lang van kunnen genieten, deze film mag met recht een klassieker genoemd worden. Blij dat ik hem gekocht heb voor in mn collectie.

8.4

Wat is Brando waanzinnig in deze film. Dat maakt al 50% van deze film, maar ook voor de rest vond ik het een bijzonder fraaie film. Mooie vertelling over iemand die zich aan zijn afkomst wil ontworstelen en zijn hart volgt. Fraaie locaties en sterke personages maken het wel een beetje af. 4*

Conscience... that stuff can drive you nuts!

Gisteren eens puur toevallig aan het nakijken geweest hoeveel films ik van de top 250 nog niet heb gezien en ik kwam verbazingwekkend uit op 113 titels. Nu ben ik nooit echt een vaste kijker van dit soort lijstjes geweest, maar bijna de helft vond ik best wel veel. Mooi meegenomen dan dat On the Waterfront gisteren op het grote scherm werd vertoond.

Hoewel ik de DVD zelf al een tijdje had liggen, had ik het gevoel dat dit een film was waarvoor je in een bepaalde stemming moest zijn. Of dat effectief zo is laat ik in het midden, maar Elia Kazan levert een film af die je vrij snel meesleurt in zijn verhaal. Gebaseerd op een aantal krantenartikelen vertelt On the Waterfront het verhaal van Terry Malloy, een jongeman die duidelijk niet weet welke richting hij met zijn leven moet uitgaan. Oorspronkelijk tot een scenario verwerkt door Arthur Miller (die zijn naam van het project haalde toen hij verplicht werd om communisten van de gangsters te maken) om dan verder uitgewerkt te worden door Budd Schulberg en uiteindelijk gebruikt werd door Kazan als excuus voor zijn 'verraad' in de Joseph McCarthy heksenjacht. Veel onderlinge spanningen dus en dan vind ik het altijd knap wanneer er toch nog zo'n mooi en meeslepend geheel uit voortgebracht wordt. Hoewel de heroïsche wederopstanding van Terry misschien er net iets te over gaat, is On the Waterfront een film die blijft boeien. Een aantal geweldige scènes (de speech van Father Barry na de dood van Dugan!) geven de film dan ook net dat beetje meer.

En Marlon Brando ook natuurlijk. Was al langer van plan om zijn oeuvre wat eens meer te gaan ontdekken (vandaar dat ik de DVD ook had gekocht) en dit is toch weer het zoveelste bewijs dat dat een interessante zoektocht gaat worden. Brando charmeert en imponeert en weet over de gehele lijn te overtuigen. Eerste rol ook voor Eva Marie Saint en zelden ben ik zo weigerachtig geweest dat dit iemands debuut zou zijn. De chemie met Brando (de wandeling waar ze haar handschoen verliest onder andere, zeker omdat Brando begon te improviseren) spat van het scherm. Sowieso eigenlijk een uitmuntende cast. Lee J. Cobb kan bij mij eigenlijk nooit echt veel verkeerd doen en ook Karl Malden is schitterend.

Ik ben er nog niet helemaal zeker van wat ik hier nu juist aan ga geven, maar dat het minimum 4* worden mag duidelijk zijn. Een film waar de nodige strubbelingen bij zijn geweest (Brando weigerde, werd vervangen door Frank Sinatra en die werd dan toch weer vervangen door Brando) en de beweegredenen van Kazan zijn misschien wat dubieus, maar toch is dit de moeite waard om eens voor te gaan zitten.

Dikke 4*

Nog even terugkerend op Arthur Miller: hij werd samen met Kazan en een dozijn anderen voor het gerecht gedaagd. Waar Kazan dus wel zijn mond opendeed en namen noemde, is Miller altijd lipvast gebleven. Dit zorgde dan ook voor een breuk in de vriendschap tussen de regisseur en de schrijver. Miller zou later nog The Crucible schrijven waar hij de heksenjacht hekelde.

Einde eindigt als in de ring. Opstaan is verder knokken.

Zeer sterke rol Marlon Brando. Hij IS Terry.

Misdaaddrama over een stool pigeon. Met duiven. En een joch dat daar iets over te zeggen heeft. Goed voor wat emo. Niet echt het toonbeeld van raffinement, zoiets. Nog gekker is de loeiende scheepshoorn, onderdeel is van een lauwe verhouding die er ook al verre van gemakkelijk ingaat. Nee, het is duidelijk niet mijn klassieker, deze van Kazan. Het komt over als een nogal stroeve, lompe film.

Het harkt zich een weg door het scenario om z'n hoofdrol te isoleren, maar als je daar twee van dit soort flutscènes voor nodig denkt te hebben, haak ik af. Net als hoe Malloy wordt afgeschilderd. Het moet iets met een bum en zijn geweten te maken hebben, het wordt in ieder geval vaak genoeg opgedreund. Het boksverleden krijg je ook zomaar ineens door je strot geduwd.

Dat iconische taxi praatje komt dan ook niet meer aan, van het drama is tegen die tijd vrijwel niks meer over. Bovendien is de schreeuwende muziek een flinke doorn in het oor. Cobb is nog een fijne bullebak en het gaat er ruig aan toe, de film oogt ook als zodanig, maar narratief is het van hetzelfde laken een pak. Daar kan Brando, die lijkt z'n tijd hier vooruit te zijn, ook niks aan veranderen.

Cobb vond ik prima hier, net zoals hij me ook op viel in in 12 Angry Men. Wat het is met Brando weet ik niet, overal lees ik positieve kritieken maar mij doet het niet zoveel eigenlijk.

Aardige film verder maar wat een verschrikkelijke muziek er onder..

Volgens mij ben ik vrijwel de enige hier (en waarschijnlijk daarbuiten) die de acteerprestaties van Brando niet zo fantastisch vindt. Hoewel ik begrijp dat het een verandering was ten opzichte van de oude garde, ben ik geen liefhebber van die stijl en bovendien vind ik James Dean overtuigender in zo'n rol.

Het script vind ik ook niet heel geweldig - thematisch wel interessant, maar verhaaltechnisch nogal vlak.

En toch zie ik het wel als een sterke film: knappe regie van Kazan, prachtige scènes (ook visueel) en heerlijk acteerwerk van Malden en Cobb.

Vermakelijk, maar vol met kartonnen personages. De geroemde Marlon Brando acteert naar omstandigheden (lees: een jaren '50-film) best aardig, maar weet van zijn eendimensionale personage geen legendarisch filmfiguur te maken. Voor filmhistorici vast interessant voer, maar anno 2016 is het verhaal van On the Waterfront gedateerd, te voorspelbaar en als los zand. Het misdaadgenre is te veel geëvolueerd om van On the Waterfront ruim 60 jaar na dato nog een baanbrekend schouwspel te maken.

Niet slecht (een vermakelijk zesje), maar niet de klassieker die mij beloofd was. Verre van.