On the Waterfront (1954)

Ah ja, want zoiets als argument gebruiken kan natuurlijk niet. Maar dan wel zitten zeuren over het schattige bijdehande meisje bij Man on Fire. Het gaat natuurlijk over de manier waarop ze gebruikt worden. Die kinderen waren sowieso al helemaal niet nodig in de film om zijn verhaal te vertellen, het is zoals ik al zei slechts het zoveelste element om dan toch maar op de kijker zijn gemoed te werken. Deze functie wordt maar al te duidelijk wanneer Terry de vermoorde duiven aantreft en zodoende op de meest dramatische wijze ondervindt dat zelfs kleine aandoenlijke kapoentjes hem de rug toekeren (met meteen het behuilde kopje van de kleine dader van dichtbij die er ook nog iets snedigs bij zegt etc). Pure tranentrekkerij. Nee hoor het is helemaal nergens op gebaseerd...

Daarbij komt ook nog dat dat van die kinderen dus één element is uit het rijtje, het gaat uiteraard over een heleboel factoren bij elkaar (mocht dit het enige goedkope sentimentje geweest zijn had ik er misschien nog kunnen doorheen kijken), waarbij ik dus vaststel dat ik ook nog eens weer erg selectief gequote wordt.

Ik heb intussen nog geen enkele onderbouwing gehoord waarom de kritiekpunten an sich niet valide zouden zijn of zo, maar goed, het is duidelijk dat het enige verdedigingsoffensief van de heren dus weer bestaat uit een argumentloze op de man spelende lastercampagne. Daarom dat ik het hier wel bij hou denk ik (de zwakke reacties zeggen genoeg).

Maffe poster. Lijkt wel een horrorfilm zo. Maar goed, het is inderdaad beter dan de eerste.

Zeer goede film van Elia Kazan met uitstekend acteerwerk van Marlon Brando, Karl Malden maar vooral Lee. J. Cobb als de maffiabaas Johnny Friendly. De score van Bernstein vond ik minder goed, veel te geforceerd. Deze film vond ik wel duidelijk minder dan "East of Eden", de film die Kazan hierna maakte.

Toen ik dat las was ik gewoon wat minder enthousiast over deze film. En enthousiasme bepaalt mede hoe ik een film beoordeel.

btw Ik snap eigenlijk niet waar jij je druk over maakt. Wat is nu 0,5* minder voor deze film?

Hij maakt zich niet druk, wibro. Ik ben het overigens met 'm eens. Een artiest beoordeel je op z'n kunst, niet op z'n gedrag of persoonlijkheid.

Kan best zijn, maar enthousiasme is voor mij een zaak van het gevoel, niet van het verstand. Ik was nadat ik het een en ander gelezen had over de politieke aktiviteiten van Kazan over deze film wat minder enthousiast geworden, omdat Kazan deze film wel degelijk voor zijn politieke denkbeelden gebruikt heeft.

Bron: On The Waterfront (1954)

- filmsite.org

Behalve dus wanneer die zaken elkaar doorkruisen op een negatieve manier. Kazan gebruikte zijn 'kunstwerk' hier om zichzelf te verdedigen, en dan wel op een heel zwart witte geromantiseerde manier (zoals The One Ring ook omschrijft). Het heeft dus invloed gehad op de kwaliteit van de film zelf, en je kan je in dit verlengde dan ook terrecht vragen stellen over de beweegredenen van de kunstenaar, in relatie tot de werkelijke betekenis/waarde van het werk.

Inderdaad. Wellicht ben ik een aansteller, maar voor mij zit er gewoon een enorm lelijke kant aan deze film doordat Kazan dit verhaal misbruikte om zijn eigen fouten goed te praten. Het is niet zo dat ik het karakter of gedrag van Kazan gewoonlijk meeneem in mijn beoordelingen van zijn andere films, maar wel bij deze, omdat dit gedrag een betekenis geeft aan de inhoud van de film. Ik wist al voor het kijken van de film van Kazans actie bij de UAAC af en begon steeds meer te vermoeden dat deze film er mee verband hield. Zo scène op het einde, waar Brando zwaargewond, maar dapper de massa wegleidde van de maffia kreeg daarvoor mij een verkeerde lading. Een lading van misleiding in plaats van heroïek. Alsof Kazan de massa zelf wegleidt van de mensen met vermeende communistische sympathieën. Kazan zelf zag de film dan ook als een wraak op zijn criticasters, die hem een lafaard vinden. Ik vind helaas dat de criticasters gelijk hadden. De film wordt er bizar door, want Brando's verraad tegenover de maffia is wel degelijk heldhaftig in mijn ogen. Kazan trekt in mijn ogen een scheve vergelijking.

Maar het ergst vind ik dus dat mensen met communistische sympathieën hier gelijkgesteld worden met maffioso. Je kunt het natuurlijk niet helemaal zo simpel zien, maar het doet me denken aan een minder extreme vorm van hoe de nazi's de joden afbeelden. Het is dat de film over de gehele linie zo goed is anders zou ik dit allemaal zwaarder gestrafd hebben. Er wordt wel eens gezegd dat de betekenis die een kunstenaar aan zijn kunstwerk toebedeeld niet meegenomen moet worden door de kijker, maar in veel gevallen blijkt dat toch lastig. Zeker in een extreem geval als dit.

Ik wil wel Wibro bijstaan dat het wel blijft gaan om een gevoelszaak of in plaats van een verstandszaak. Ik kreeg gewoon een wrang gevoel van deze film, maar ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen er doorheen kunnen prikken en het dan een geweldige film vinden.

I coulda been a contender

Marlon Brando top (de rest verbleekt door zijn verfrissende acteerwerk) en het verhaal was ook top . De overdadige tettermuziek van Bernstein was het enige minpunt, voor de rest een regelrechte klassieker.

Volgens mij was dat niet Elia Kazan Maar ene Gadg, Dat las ik in de autobiografie van Marlon Brando

Oh, Sorry

Gadg was de nickname van Elia Kazan, omdat hij zo van gadgets hield.

kzal volgende keer wat beter nadenken voordat ik iets beweer.

deze moet ik zien

Elia Kazan levert met On the Waterfront een behoorlijk goede film af. Het verhaal van een jonge vent die twijfelt tussen het vrijgeven van informatie over de dominante criminaliteit in de haven en het stilzwijgen en werk behouden wordt erg boeiend in beeld gebracht. De locatie is werkelijk ijzersterk gekozen en Marlon Brando speelt een waanzinnige rol. Karl Malden is overigens zeer memorabel als Father Barry en de film blijft erg goed bij. On the Waterfront is terrecht een klassieker

Dit moet inmiddels alweer de derde of vierde herziening zijn van On the Waterfront. En elke keer blijft het gewoon weer een ijzersterke film, nog niets heeft de film van kracht ingeboet. Wat mij betreft is deze film dan ook absoluut de klassieker status waardig.

In prencipe een vrij standaard verhaal, maar het wordt wel erg sterk opgebouwd en verveelt geen moment. Maar een van de redenen waarom deze film zo goed is, is absoluut Marlon Brando, die hier een fenomenale rol neerzet. De andere personages zijn inderdaad wat stereotype en cliché, maar zijn personage zeker niet! Een erg leuke en verfrissende rol. En ook op de wat droeverige momenten houdt Brando zich top. Wat een geweldige uitstraling had hij in deze film. Verder deden ook Eva Marie Saint en vooral Lee J. Cobb het prima.

De film bevat ook een paar erg sterke scenes, zoals de eindscene bijvoorbeeld. Bovendien heeft On the Waterfront ook een goed sfeertje. Een minpunt aan de film was op sommige momenten wel de muziek. Soms ook wel mooi, maar regelmatig te bombastisch, dat was dan een beetje jammer.

Maar over het algemeen dus een erg sterke film, die me absoluut niet verveelt heeft. Wat heet, ik heb me juist 108 minuten erg genoten, van onder andere het acteerwerk van Marlon Brando. Een groot minpunt was dan wel de muziek, maar verder was het dus een top film, die ik ongetwijfeld nog erg vaak zal bekijken. Ik houd dus ook absoluut rekening met een verhoging in de toekomst, maar voor nu:

Dikke 4*

Vind het altijd raar dat deze film van Kazan hoger aangeschreven wordt dan 'East of Eden'. Er zit maar een jaar tussen die films, maar vooral visueel is het een wereld van verschil. Deze is zwart-wit, 4:3, beetje knullig gemonteerd; East of Eden in kleur, cinemascope, prachtig gefotografeerd en gemonteerd.

Toch is dit ook een goede film, met schitterend acteerwerk van Brando.

Vind deze visueel toch echt stukken mooier dan East of Eden. Juist dat zwart-witte ordinaire havensfeertje.

Elk beeld in East of Eden is tot in de puntjes verzorgd. Kadrering, licht, kleuren... Alles ziet er perfect uit. Deze is veel slordiger, kan daardoor ook "echter" overkomen. Past wel bij het thema, maar echt interessant om naar te kijken, vind ik het niet echt.

Ik houd veel meer van de mooie, uitgestrekte cinemascope beelden.

Als ik gewoon naar de beelden kijk, zou ik zeggen dat er minstens 10 - 15 jaar tussen die films zat.

Ook inhoudelijk vind ik East of Eden veel meer te bieden hebben, trouwens.

Ik mag die Cinemascope glorie ook wel hoor. Met name bij westerns.

Maar dan heb ik ze wel vaker zo gezien als in East of Eden.

Moet je Friendly Persuasion (1956) eens proberen bijvoorbeeld.

Zal ik zeker doen

En Sundowners, The (1960) .

Nog even op het gesprek van gisteren terugkomen.

Ik kan me niet goed voorstellen dat je "ze al vaker zo gezien hebt als East of Eden".

Oké, in een groot deel van de film zouden is de sfeer vergelijkbaar met de weidse, epische cinemascope/technicolor western-klassiekers uit die tijd. Maar er zitten ook een aantal extreem intense, vreemde (soms zelfs creepy) uitspattingen in, zowel in de geest van de personages als in de beelden.

Denk aan de camera op het moment dat James Dean aan het schommelen is ("What am I? My brother's keeper?"), de vele dutch tilts (schuine kaders)...

Dat klopt. Maar dat bedoelde ik uiteraard niet.

We hebben het toch allebei over de visuele kwaliteiten van East of Eden. Jij zegt dat hij niet zo uitblinkt t.o.v andere films uit die tijd, ik zeg van wel omdat er een hoop bevreemdende, beelden, kaders, camerastandpunten inzitten (naast de "gewone" weidse en uitgestrekte totaalshots).

Ik bedoelde zoals gezegd meer die uitgestrekte Cinemascope natuurbeelden van de landschappen etc.

Dacht dat we het daar over hadden.

Ik ook, maar ik bedoel dat East of eden naast die uitgestrekte natuurbeelden nog veel mooiere shots heeft.

Het is geen nieuwtje, maar Marlon Brando is geniaal in zoveel films

en hoewel deze film niet een erg origineel plot heeft (toenertijd misschien wel) is deze film toch ijzersterk. Mede door Brando's acteerprestaties en die van zijn vrouwelijke tegenspeelster Eva Marie Saint.

Knappe film

4*

Ik vond het verhaal van te voren al interessant, al vreesde ik een teleurstelling. Het werd alles behalve een teleurstelling.

De film speelt zich af in de harde arbeidersomgeving uit de jaren 50. Wellicht sprak (en spreekt) vooral dit aspect de mensen aan in de film.
Je kon in die tijd wel een fan zijn van oa Hitchcock; De meeste films uit die tijd spelen zich af bij de sociale elite. Geen mooie kleding, deftige manieren, mooi huis, mooi gezien. Neen, de ruwe havenarbeiders en hun leven (en dood). En dat maakt deze film direct een stuk veelzeggender. De kijker kan zich er meer in meeleven en ze herkennen zich in de personages. (vroeger wellicht nog meer dan nu!).


De film zelf is behoorlijk sfeervol. Ik moest eigenlijk aan dezelfde sfeer denken als bij Rocky (1976). Zoals ik al zei ademt dit gewoon het Amerika uit dat voor de meeste mensen het echte Amerika is.

Het verhaal zelf lijkt voorspelbaar, maar een heel aantal keren moest je tot de conclusie komen dat je het gewoon mis had. Ik had me het einde bijvoorbeeld heel anders voorgesteld. Een ander pluspunt is dat het liefdesverhaal nooit echt op de voorgrond komt. In principe kan ze zelf terug naar het klooster, want ze ging blijven tot er duidelijkheid was, zei ze. En over een eventuele 'toekomst' lost de film ook niet. Je ziet de arbeiders namelijk gewoon naar binnen gaan


Ik zou zelf durven zeggen dat de film me een aantal keren aangegrepen heeft. Bepaalde scénes die toch wel hun emotionele lading konden voort brengen op mij.
Dat is natuurlijk een stuk de verdienste van de charismatische personages in de film, en de steengoede acteurs in de film. Enkel Eva Maria Saint kon met niet echt overtuigen, maar ze irriteerde niet en had eigenlijk niet zo'n grote rol van betekenis, dus keek ik haar al snel naar de achtergrond.



4,0, (met kans op verhoging).

Wat me als eerste opviel bij deze film was de unieke authenticiteit van zowel de beelden als de manier van acteren. Dit hoog-realistisch gehalte had ik nog maar zelden gezien in Hollywoodiaanse studio-productie en ligt dan ook aan de basis van de kracht van deze film. Sommige scenes zijn door middel van de bijna overdramatische score wel erg aangedikt maar dit kon me op een of andere manier niet storen. Marlon Brando draagt de film en bewijst vooral in de beroemde 'I could have been a contender' scene dat hij een geweldig acteur is.

De morele bottom-line van de film wordt helaas overschaduwd door Kazan's motieven om zijn eigen 'verraad' goed te praten. En al ben ik niet volledig op de hoogte van het hele verhaal lijkt dit op het eerste zicht appelen en peren vergelijken..

Desondanks t een film die me zeer kon raken en een mooi beeld schetst van de positie van de arbeidersklasse in de haven.